VII SA/Wa 1083/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2007 r. sprawy ze skargi S. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. skargę oddala. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r., Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000, Nr 98, poz.1071), po rozpatrzeniu odwołań S. N., J. R. oraz B. G. od decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. odmawiającej wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r., zezwalającą na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego na działkach nr ew. [...] i nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Postępowanie w niniejszej sprawie miało następujący przebieg: W dniach 27 czerwca 2006 r. i 30 czerwca 2006 r. S. N., J. R. oraz B. G., właściciele lokali przy [...] i [...] oraz współwłaściciele nieruchomości oznaczonej jako działka o nr ew. [...] z obrębu [...], złożyli wniosek o wznowienie postępowania, w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r., o pozwolenie na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego przy ul. [...] w W. Podstawą prawną złożonych wniosków był przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. fakt , że bez własnej winy nie brali udziału postępowaniu zakończonym w/w decyzją ostateczną. Prezydent W., decyzją nr [...], z dnia [...] sierpnia 2006 r. odmówił wznowienia postępowania podnosząc, że "zarząd budynku" przy [...] i [...] sprawuje "B." Sp. z o.o. i jako strona brała udział na każdym etapie postępowania objętego wnioskiem o wznowienie. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...], zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ drugiej instancji wskazał, że odwołujący się są właścicielami lokali przy [...] i [...] oraz współwłaścicielami nieruchomości (działki o nr ew. nr [...] z obrębu [...]), na której ten budynek jest posadowiony, a działka nr [...] położona jest w bezpośrednim sąsiedztwie z działkami nr [...] i [...] objętymi przedmiotowym pozwoleniem na budowę. Jednocześnie organ zaznaczył, że właściciele nieruchomości przy [...] i [...] tworzą Wspólnotę Mieszkaniowa, którą reprezentuje na 2 zewnątrz osoba prawna – B. Sp. z o.o. Zdaniem organ II instancji w tych warunkach skarżący nie posiadają interesu prawnego w sprawie, w rozumieniu art. 28 k.p.a. i nie przysługuje im przymiot strony. W ocenie Wojewody [...] legitymację do występowania w przedmiotowej sprawie ma B. Sp. z o.o. i to ona reprezentuje właścicieli lokali na zewnątrz. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł S. N. zarzucając jej naruszenie: art. 145 § 1 pkt 4, art. 7, art., 8 i art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 5, art. 28 ust. 2, art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżącego na podstawie przepisu art. 28 Prawa budowlanego powinien zostać zawiadomiony o toczącym się postępowaniu w przedmiocie wydania inwestorowi pozwolenia na budowę. Wskazał, że inwestycja niniejsza bezpośrednio wpływa na jego prawo własności oraz wartość lokalu, ponadto Wspólnota nie ma prawa reprezentowania go w zakresie jego prawa własności, powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2007 r., sygn. IV SA/Wa 620/07. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z poźn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Ponadto Sąd Administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie 3 rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Zdaniem Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa. Przedmiotowe postępowanie było prowadzone w trybie nadzwyczajnym wznowieniowym, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznych. Dotyczy ono bowiem kontroli prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej. Podstawy wznowienia postępowania wymienione są enumeratywnie w art. 145 § 1 i art. 145 a k.p.a. Niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia przesłanek z art. 145 § 1 i art. 145 a k.p.a. zważywszy na fakt, że wznowienie postępowania w sprawie zakończonej już decyzją jest odstępstwem od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 w/w ustawy. Właściwy organ orzeka o wznowieniu postępowania tylko wówczas, gdy stwierdzi, iż wystąpiła jedna z przesłanek ściśle określonych w art. 145 § 1 lub 145 a k.p.a. i jednocześnie nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 146 k.p.a., a więc nie upłynął termin dopuszczalności wznowienia postępowania, ani w wyniku wznowienia postępowania nie zapadnie wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Skarżący w niniejszej sprawie powołał jako przesłankę wznowienia postępowania przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.. Twierdził, że jako strona bez własnej winy nie brał udziału w sprawie. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną można podzielić na dwie fazy. Pierwsza z nich polega na badaniu formalnych podstaw wznowienia, a w efekcie wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 kpa) lub decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 kpa). Ocena formalnych podstaw wznowienia sprowadza się do badania, czy żądanie wznowienia postępowania zostało zgłoszone przez stronę, czy powołuje ona podstawy wznowienia wymienione w art. 145 § 1 kpa oraz czy został zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, określony w art. 148 § 1 kpa. Dopiero w toku drugiej fazy postępowania, prowadzonej po wydaniu postanowienia o jego wznowieniu, zgodnie z uregulowaniem zawartym w art. 149 § 2 kpa, prowadzone jest postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Tylko na tym etapie możliwy jest wgląd w materialnoprawny przedmiot sprawy, której wznowienie dotyczy. Odmowa wznowienia postępowania z tego powodu, iż wnioskodawca nie jest stroną może nastąpić tylko wówczas gdy okoliczność ta jest oczywista. Jeśli istnieją 4 wątpliwości co do tego, czy wnioskodawca jest stroną, badanie przymiotu strony następuje po wznowieniu postępowania. Odnosząc powyższe zasady do zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że organy I jaki i II instancji przeprowadziły postępowanie w sposób prawidłowy. W sprawie o pozwolenie na budowę realizowanej na sąsiednim gruncie przymiot strony ma wspólnota mieszkaniowa, którą reprezentuje zarząd. Członek wspólnoty, może samodzielnie występować w sprawie pozwolenia na budowę realizowanej na sąsiedniej działce tylko wtedy, gdy wykaże swój indywidualny własny interes prawny. Taki pogląd jest utrwalony w orzecznictwie sądowo administracyjnym ( porównaj wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2005 r, sygn. VII SA/Wa 263/05, Lex nr 191374. wyrok z dnia 19 października 2004 r, sygn. IV SA 1522/03, Lex nr 160791 oraz w wyroku z dnia 21 lipca 2004 r., sygn. IV SA 2061/02, Lex nr 158921). Odnosząc się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2007 r., sygn. IV SA/Wa 620/07, na który powołuje się skarżący Sąd stwierdza, że został on wydany w innych okolicznościach faktycznych, a ponadto nie wiąże on składu orzekającego w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu szczególnego odkreślenia wymaga to, że ani we wniosku o wznowienie postępowania , ani w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, ani w skardze do tutejszego Sądu ,czy wreszcie w piśmie z dnia 1 września 2007r., -skarżący nie wskazał własnego indywidualnego interesu prawnego, który dodatkowo trzeba by odróżnić od interesu faktycznego. Powołany przez skarżącego fakt wpływ inwestycji, dopuszczonej przedmiotowym pozwoleniem na budowę, na wartość jego mieszkania jest wskazaniem właśnie interesu faktycznego nie zaś prawnego. Pojęcie "interes prawny" nie zostało zdefiniowane w przepisach kodeksu, doktryna i orzecznictwo przyjmuje, że oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo tj. interes oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego. Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, zasadnie zatem odmówiono wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją pozwolenia na budowę, bowiem oczywiste jest, że wnioskodawca nie jest stroną tego postępowania . Badanie przymiotu strony po wznowieniu postępowania następuje tylko wtedy, gdy istnieją 5 wątpliwości co do tego, czy wnioskodawca jest stroną (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2005 r, sygn. VII SA/Wa 402/05, Lex nr 198867). Dodatkowo Sąd stwierdza, że przymiot strony w sprawie ma Wspólnota Mieszkaniowa reprezentowana przez B. Sp. z o..o.., a nie jak wskazał Wojewoda [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – B. Sp. z o..o. Mając na uwadze powyższą argumentację Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).