VII SA/Wa 739/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, , Asesor WSA Paweł Groński (spr.), Asesor WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2007 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2007 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. skargę oddala Stan sprawy przedstawia się następująco. Decyzją z dnia [...] stycznia 1997 r., znak: [...] Kierownik Urzędu Rejonowej w G. nakazał K. K. rozbiórkę na własny koszt, samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego z garażem i magazynem, na działce nr [...] w L. przy ul. [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r., znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność ww. decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w G. z dnia [...] stycznia 1997 r., o nakazie rozbiórki. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r., znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2003 r., znak: [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 marca 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 171/04, oddalił skargę A. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2003 r., znak: [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2006 r., znak: [...], odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w G. z dnia [...] stycznia 1997 r., znak: [...], o nakazie rozbiórki budynku mieszkalnego z garażem oraz magazynem, na działce nr [...], przy ul. [...], w L. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji podniósł, że w decyzji kasacyjnej z dnia [...] grudnia 2003 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał na konieczność dokonania oceny, czy przedmiotem tej sprawy (w odniesieniu do obiektu mieszkalnego) była samowolna zmiana sposobu użytkowania budynku czy samowolne roboty budowlane i czy zakres tych robót uzasadniał zastosowanie art.48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.-Prawo budowlane. Ponadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaznaczył, że sankcja przewidziana w art.48 dotyczy wyłącznie samowolnej budowy obiektu budowlanego lub jego części, przy czym podkreślił, iż zgodnie z art.3 pkt 6 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia, przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę nadbudowę oraz przebudowę obiektu budowlanego. Dopiero ocena, czy do robót prowadzonych przez inwestora można było zastosować art.48 Prawa budowlanego, pozwoli na weryfikację decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w G. w oparciu o art.156 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przywołał także stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 marca 2005 r., zgodnie z którym w świetle uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji nie wiadomo, czy organ ocenia kontrolowane rozstrzygnięcie (decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w G.) przez pryzmat zebranego w tamtym postępowaniu materiału dowodowego czy też prowadzi w postępowaniu nieważnościowym nowe ustalenia w oparciu o twierdzenia zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności. Organ I instancji podniósł także, że strona wnioskująca wskazała, jako przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 1997 r. Kierownika Urzędu Rejonowego w G., przepis art.156 § 1 pkt 2 kpa, jednakże organ zbadał, czy decyzja objętej kontrolą dotknięta jest którąkolwiek z przesłanek określonych w art.156 kpa, bowiem w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia nieważności nie jest związany granicami wniosku . Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego powtórna analiza materiału dowodowego - zebranego w postępowaniu zakończonym decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w G. z dnia [...] stycznia 1997 r. wykazuje, że w odniesieniu do tej decyzji nie wystąpiła żadna z przywołanych przesłanek implikujących konieczność stwierdzenia jej nieważności - w tym wskazana przez stronę. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, iż stwierdzono ponad wszelką wątpliwość, że inwestor nie uzyskał pozwolenia na budowę realizowanego od podstaw budynku garażowo-magazynowego - w miejscu poprzednio istniejącej metalowej wiaty. Organ wskazał na art.103 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.-Prawo budowlane który stanowi, że przepisu art.48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy (1 stycznia 1995r.); do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z ustaleniami przeprowadzonej w dniu [...] maja 1995 r. z udziałem stron wizji lokalnej, z której sporządzono protokół (nazwany notatką służbową), trwająca na działce nr [...] przy ul. [...] w L. samowolna budowa obiektów znajdowała się w następującym stadium: "wykonano ściany zewnętrzne i wewnętrzne z bloczków gazobetonowych oraz stropodach nad częścią mieszkalną, wstawiono stolarkę okienną i drzwiową, wykonano komin centralnego ogrzewania, brakuje stropodachu nad częścią gospodarczo-garażową (...) Budynek (samowolnie realizowany) składa się z kuchni, łazienki, dwóch pokoi oraz dwóch pomieszczeń garażowo - magazynowych". Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego przedstawiony zakres robót z oczywistych względów nie mieści się w definicji pojęcia "remont", do którego zalicza się, w myśl art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.-Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w toku postępowania prowadzonego przez Urząd Rejonowy w G. - wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji. Wymienione powyżej roboty, w odniesieniu do obiektu dawnej stróżówki (m.in. wykonanie ścian działowych), były jego przebudową, która miała na celu wprowadzenie innej funkcji użytkowej, tj. mieszkalnej (co nastąpiło). Przepis art.3 pkt 6 ww. ustawy określa, że przebudowę zalicza się do pojęcia "budowa obiektu budowlanego". Ponieważ Kierownik Urzędu Rejonowego w G. ustalił, że na wykonanie, będącego wówczas w budowie, budynku mieszkalnego z garażem i magazynem na działce nr [...] przy ul. [...] w L. nie uzyskano pozwolenia na budowę wydana przez niego, decyzja z dnia [...] stycznia 1997 r. nr [...] nakazująca rozbiórkę ww. obiektów jest zgodna z prawem. Zgodnie, bowiem z art. 48 ww. ustawy w ówczesnym brzmieniu właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. Pismem z dnia [...] kwietnia 2006 r., A. B. wniosła odwołanie od ww. decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2006 r., zarzucając naruszenie prawa materialnego tj. art. 3 pkt 6 i 8 w zw. z art. 28 i 29 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, przez przyjęcie, że K. K. dokonał po [...] stycznia 1995 r., przebudowy obiektu budowlanego, a nie jego remontu, gdy w ocenie zainteresowanej przeprowadzony był remont, na który nie wymagane było pozwolenie na budowę. Skarżąca podniosła również naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a mianowicie nieuwzględnienie oceny prawnej dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie . Na skutek rozpoznania ww. odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2006 r., znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że wprawdzie w rozpatrywanym przypadku będą miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, niemniej jednak wskazał na brak spójności w dokumentacji poprzedzającej wydanie decyzji z dnia [...] stycznia 1997 r. Z protokółu z dnia [...] maja 1995 r., poprzedzającego wydanie decyzji rozbiórkowej, wynika bowiem, że K. K. prowadzi roboty budowlane dotyczące budynku gospodarczo-magazynowego na granicy działek [...], [...] i [...], podczas gdy z notatki służbowej z dnia [...] maja 1995 r. wynika, że K. K. prowadzi roboty budowlane dotyczące budynku mieszkalno-gospodarczego. Organ wskazał także na inne okoliczności, które powodowały nieścisłości w jednoznacznym ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zgodnie z art.48 Prawa budowlanego, można nakazać rozbiórkę obiektu tylko w takim zakresie, w jakim wybudowano obiekt z naruszeniem prawa. W rezultacie w rozpoznawanym przypadku należy w sposób jednoznaczny ustalić, w jakim zakresie została dokonana samowola budowlana (z ustaleniem szczegółowych wymiarów i parametrów), i czy w związku z tym nakaz rozbiórki powinien dotyczyć całości obiektów, czy też ich części samowolnie wybudowanych. W konkluzji uzasadnienia zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w sprawie niezbędne jest przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, ponieważ niespójność dokumentów oraz odręczne szkice znajdujące się w aktach sprawy bez żadnego podpisu, nie pozwalają w sposób jednoznaczny i bezsporny na ustalenie zakresu dokonanej w 1995r. przez K. K. samowoli budowlanej. W wyniku rozpoznania skargi M. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 października 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1244/06 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Sąd uznał, że rozstrzygnięcie sprawy nie wymagało uprzedniego przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przeciwnie, rzeczą Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego było dokonanie oceny prawnej przeprowadzonego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowania wyjaśniającego. Zatem oceny ustalenia, organu I instancji , że w świetle materiału dowodowego organ wydający decyzję kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym mógł zastosować sankcję opisaną w art.48 ustawy Prawo budowlane. Sąd podkreślił, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji przewidzianym w art. 156 k.p.a., obowiązkiem organu jest zajęcie się kwestiami ściśle prawnymi, organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego i nie ma proceduralnej możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy. Tym samym nie wchodzi w grę również poczynienie dodatkowych (uzupełniających) ustaleń faktycznych. Po powyższym wyroku Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., znak: [...] po ponownym rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] kwietnia A. B. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2006 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdził, iż decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2006 r. jest prawidłowa i nie podlega uchyleniu. W przedmiotowej sprawie w wyniku przeprowadzonych w dniu [...] maja 1995 r. oględzin na nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] ustalono, że K. K. prowadził roboty budowlane dotyczące budynku gospodarczo-magazynowego na granicy działek [...], [...] i [...]. Jeden z otworów okiennych tego budynku znajduje się w ścianie na granicy przedmiotowych działek i w odległości 5 m. od budynku mieszkalnego M. i Z. K. Komisja biorąca udział w oględzinach stwierdziła również, że stan zaawansowania prowadzonych robót budowlanych na dzień [...] maja 1995 r. znajdował się w następującym stadium: wykonano ściany zewnętrzne i wewnętrzne z bloczków gazobetonowych oraz stropodach nad częścią mieszkalną, wykonani i wstawiono stolarkę okienną i drzwiową, wykonano komin centralnego ogrzewania (brakuje stropodachu nad częścią gospodarczo-garażową). Budynek samowolnie zrealizowany składa się z kuchni, łazienki, dwóch pokoi oraz dwóch pomieszczeń garażowo-magazynowych. Organ zwrócił uwagę, że z informacji M. K. wynika, iż obiekt ten był kiedyś blaszaną wiatą użytkowaną przez K. W związku z faktem, iż inwestor nie poosiadał zezwolenia na przedmiotowe roboty budowlane decyzją z dnia [...] stycznia 1997 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w G., na podstawie art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. nakazał inwestorowi rozbiórkę spornego budynku. Zdaniem organu niezasadny jest argument powoływany przez skarżącą, iż w rozpatrywanym przypadku inwestor dokonał remontu obiektu, na który nie było wymagane pozwolenie na budowę, albowiem w ocenie organu odwoławczego dokonano przebudowy obiektu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał przy tym na definicję remontu wyrażoną w art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego i podniósł, iż zakres wykonywanych robót budowlanych polegających na wykonaniu ścian zewnętrznych i wewnętrznych budynku z bloczków gazobetonowych itd. nie może być potraktowany jako roboty mieszczące się w definicji remontu. Ponadto jak wynika z akt sprawy budowa nie została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, co wynika bezspornie z oględzin robót budowlanych przeprowadzonych w dniu [...] maja 1995 r. Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez A. B., w której to skardze wniosła ona o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] marca 2006 r. i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania a mianowicie art. 28, 107, 109 w zw. z art. 10 kpa przez nieustaleni stron postępowania i skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie oraz naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 48, art. 71, art. 103 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, poprzez uznanie, że wykonywanie bez pozwolenia remontu obiektu budowlanego stanowi podstawę do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Na wstępie należy stwierdzić, że stwierdzenie nieważności decyzji jest nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnej będącym wyjątkiem od zasady trwałości decyzji. Służy on wzruszeniu i wyeliminowaniu z obrotu prawnego aktu dotkniętego wadami prawnymi wymienionymi enumeratywnie w art. 156 § 1 kpa. Jedną z tych przesłanek jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. W rezultacie stwierdzenie nieważności pozostającej w obrocie decyzji i tym samym naruszenie pewności obrotu prawnego powinno być uzasadnione przede wszystkim wagą naruszenia prawa, tzn. jego rażącym charakterem. Należy jednak w tym miejscu podkreślić, iż z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty i nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności. Innymi słowy pod pojęciem rażącego naruszenia prawa należy rozumieć sytuację, gdy decyzja administracyjna ze względu na naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie jest możliwa do pogodzenia z porządkiem prawnym. W przedmiotowej sprawie organy wielokrotnie rozpoznając wniosek A. B. stwierdziły w sposób nie budzący wątpliwości, iż w wyniku przeprowadzonych w dniu [...] maja 1995 r. oględzin na nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] ustalono, że K. K. prowadził roboty budowlane dotyczące budynku gospodarczo-magazynowego na granicy działek [...], [...] i [...] bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz z naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych (m. in. jeden z otworów okiennych tego budynku znajduje się w ścianie na granicy przedmiotowych działek i w odległości 5 m. od budynku mieszkalnego M. i Z. K.). Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 48, art. 71, art. 103 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, poprzez uznanie, że wykonywanie bez pozwolenia remontu obiektu budowlanego stanowi podstawę do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu należy stwierdzić, iż – jak ustalił organ – komisja biorąca udział w oględzinach potwierdziła odpowiedni stan zaawansowania prowadzonych robót budowlanych na dzień [...] maja 1995 r., z których to ustaleń wynikało, że wykonano m. in. ściany zewnętrzne i wewnętrzne z bloczków gazobetonowych oraz stropodach nad częścią mieszkalną, wykonani i wstawiono stolarkę okienną i drzwiową, wykonano komin centralnego ogrzewania, a zrealizowany samowolnie budynek składa się z kuchni, łazienki, dwóch pokoi oraz dwóch pomieszczeń garażowo-magazynowych. Tymczasem zgodnie z art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, na który to przepis m. in. powołuje się skarżąca, przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony przez organy orzekające w niniejszej sprawie, iż stwierdzone roboty budowlane nie mogły być zakwalifikowane do kategorii remontu, na które nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Ponadto z akt wynika bezspornie, iż wspomniane roboty budowlane nie zostały zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, gdyż z przeprowadzonych oględzin jednoznacznie wynika, iż w dniu [...] maja 1995 r. roboty te nie zostały zakończone (brak stropodachu nad częścią gospodarczo-garażową). W konsekwencji, biorąc pod uwagę treść art. 103 Prawa budowlanego Kierownik Urzędu Rejonowego w G. prawidłowo zastosował art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. jako podstawę dokonania rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku. W ocenie Sądu organ nie naruszył także przepisów art. 28, 107, 109 w zw. z art. 10 kpa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Ponadto, należy uznać, że wydane rozstrzygnięcie odpowiada wskazaniom co do dalszego postępowania administracyjnego zawartym zarówno w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 171/04, a w szczególności wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1244/06 realizując tym samym zasadę wyrażoną w art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że aby uznać zasadność skargi, nie wystarczy ustalenie naruszenia prawa w toku postępowania prowadzonego przez Kierownika Urzędu Rejonowego w G., lecz należy jednoznacznie stwierdzić, iż wspomniane naruszenia mają charakter kwalifikowanych wad prawnych wskazanych w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Dlatego też stwierdzenie nieważności pozostającej w obrocie decyzji i tym samym naruszenie pewności obrotu prawnego powinno być uzasadnione przede wszystkim wagą naruszenia prawa, tzn. jego rażącym charakterem. Ustawodawca wymienił w art. 156 § 1 pkt 2 kpa wydanie decyzji administracyjnej z rażącym naruszeniem prawa jako jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Należy jednak w tym miejscu podkreślić, iż z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty i nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności. W ocenie Sądu ustalone okoliczności sprawy dają podstawę do uznania, iż kwestionowana decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w G. z dnia [...] stycznia 1997 r. nie jest dotknięta żadną z kwalifikowanych wad prawnych wskazanych w art. 156 kpa, a zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie odmowy stwierdzenia jej nieważności jest zgodna z prawem. W ocenie Sądu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo i wyczerpująco rozpatrzył i ocenił cały materiał dowodowy zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 kpa oraz nie uchybił zasadom postępowania administracyjnego, natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.