I SA/Kr 1081/07

Sygn. akt I SA/Kr 1081/07 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 listopada 2007r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr), Sędzia: WSA Urszula Zięba, Asesor WSA Maja Chodacka, Protokolant: Katarzyna Dydaś, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2007 r., sprawy ze skargi "A" Sp. Jawna- A. i E. K. w B. T., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia [...] nr [...], w przedmiocie interpretacji przepisów co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w podatku od towarów i usług, - s k a r g ę o d d a l a - We wniosku z dnia [...] marca 2007r. "A." spółka jawna A. i E.K. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o udzielenie interpretacji prawa podatkowego w zakresie stosowania przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Wnioskodawca wskazał, iż w latach: 2005 i 2006 dokonał zakupu samochodów osobowych za jednostkową cenę przekraczającą 15.000,00 zł, które zaliczyli do środków trwałych. Od tych zakupów odliczyli podatek naliczony z ograniczeniem wynikającym z art. 86 ust. 3 ustawy. Samochody te spółka używała do wykonywania czynności związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Po upływie 6 miesięcy od dnia przyjęcia ich do używania, spółka dokonała sprzedaży tych samochodów. Wykonując te czynności zastosowała zwolnienie podatkowe, kierując się postanowieniami art. 43 ust. 2 ustawy i § 8 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.). Spółka nie dokonała korekty kwoty podatku naliczonego od sprzedanych środków trwałych. Zdaniem spółki stanowisko takie znajduje potwierdzenie w treści art. 90 i 91 ustawy. W związku tym sformułowano pytanie następującej treści - czy w opisanej sytuacji spółka postąpiła słusznie nie sporządzając korekty kwoty podatku naliczonego, który odliczała każdorazowo od nabytego przez spółkę samochodu osobowego w cenie wyższej niż 15.000,00 zł - zaliczonego na podstawie odrębnych przepisów do środków trwałych, który następnie po upływie 6 miesięcy sprzedała, traktując tę czynność jako zwolnioną od podatku, a który to samochód służył do wykonywania przez spółkę czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Postanowieniem z dnia[...]. nr [...]Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, iż przedstawione we wniosku podatnika stanowisko jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu wyjaśniono, że przepisem art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku do towarów i usług ustawodawca zwolnił od podatku dostawę towarów używanych pod warunkiem, że w stosunku do tych towarów przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Natomiast na podstawie przepisu § 8 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług zwolniono od podatku od towarów i usług dostawę samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych dokonaną przez podatników, którym przy ich nabyciu przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 3 i 5 ustawy, jeżeli te samochody i pojazdy są towarami używanymi w rozumieniu art. 43 ust. 2 pkt 2 ustawy. W ocenie organu I instancji w przypadku sprzedaży środka trwałego należało jednak rozważyć, czy nie wystąpiła konieczność zastosowania przepisów art. 91 ust. 1-6 ustawy dotyczącego korekty kwot podatku naliczonego. Nie ma tu bowiem znaczenia, iż przed sprzedażą środek trwały był używany wyłącznie do działalności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług, gdyż wykorzystywanie środka trwałego w działalności gospodarczej i jego późniejsza dostawa (sprzedaż) to dwie zupełnie różne czynności, więc ewentualne korekty podatku naliczonego powinny być dokonywane w odniesieniu do każdej z tych czynności odrębnie. Organ stwierdził, iż skoro nabyty przez spółkę samochód służył wyłącznie czynnościom opodatkowanym to miała on prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o przysługującą jej kwotę podatku naliczonego związanego z nabyciem samochodu, z uwzględnieniem przepisów art. 86 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług. Z chwilą sprzedaży przedmiotowego samochodu jako towaru używanego korzystającego ze zwolnienia od opodatkowania na podstawie § 8 ust. 1 pkt 5 wymienionego wyżej rozporządzenia nastąpiła zmiana sposobu jego wykorzystania, tzn. pierwotnie był on wykorzystywany do wykonywania czynności opodatkowanych, natomiast z chwilą sprzedaży został wykorzystany do wykonania czynności zwolnionej od podatku. W konsekwencji spółka miała obowiązek skorygowania kwoty podatku naliczonego odliczonej z tytułu nabycia wymienionego samochodu w rozliczeniu za miesiąc, w którym dokonano sprzedaży, przy przyjęciu, że dalsze użytkowanie służyłoby tylko sprzedaży zwolnionej. Wynika z tego, że podatnik zachowuje prawo do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie środka trwałego, ale tylko w części dotyczącej okresu wykorzystywania go do celów związanych z czynnościami opodatkowanymi. W zażaleniu na powyższe postanowienie spółka wniosła o ponowne rozpatrzenie jej sprawy, a to z uwagi na naruszenie przez organ pierwszej instancji wymogów art. 14a § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). W uzasadnieniu wskazano, że spółka miała prawo do odliczenia podatku naliczonego i uprawnienie to nie wygasło przez cały okres użytkowania przedmiotowych środków trwałych, gdyż używali samochody do wykonywania czynności związanych wyłącznie ze sprzedażą opodatkowaną. Zdaniem podatnika organ błędnie przyjął, iż przeznaczenie środka trwałego zmieniło się z chwilą sprzedaży. Błędnie stwierdzono bowiem, że zastosowanie znajdują tutaj przepisy art. 91 ust. 2 - 6 ustawy. Decydujące znaczenie należy przypisać treści przepisu ust. 7 tego artykułu. Zdaniem spółki moment sprzedaży w żadnym przypadku nie może być tożsamy z rozpoczęciem wykorzystywania tego środka dla celów zwolnionych, gdyż czynność sprzedaży nie powinna być rozumiana jako ewentualna zmiana przeznaczenia środka trwałego. Decyzją z dnia[...] nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej odmówił zmiany zaskarżonego postanowienia stwierdzając, iż stanowisko organu pierwszej instancji jest zgodne z interpretacją Ministra Finansów dokonaną na podstawie art. 14 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w piśmie z dnia 27 marca 2007r. nr PT5-033-13/EK/2006/AP-7828/7789. W piśmie tym Minister Finansów wyraził pogląd, że "w odniesieniu do środków trwałych wykorzystywanych przez podatnika do wykonywania czynności opodatkowanych, a następnie przekazanych w ramach dostawy zwolnionej od podatku, obowiązek skorygowania odliczonego podatku nałożony jest przez art. 91 ust. 7 ustawy. Zgodnie z tym przepisem zasady dokonywania korekt, określone w ust. 1-5 art. 91 ustawy stosuje się odpowiednio, w przypadku, gdy podatnik miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, albo nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się to prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi. Należy zauważyć, że podatnikowi wykorzystującemu środki trwałe wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych, przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego od tych środków w całości. Jednakże zmiana przeznaczenia środków trwałych polegająca na wykorzystaniu ich do wykonania czynności zwolnionej, jaką jest wniesienie aportem towarów do spółki prawa handlowego lub cywilnego, powoduje zmianę prawa do odliczeń. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 91 ust. 7 ustawy, należy skorygować odliczony podatek odpowiednio stosując art. 91 ust. 1-5 ustawy, przy czym, w przypadku dokonania aportu środków trwałych (sprzedaży zwolnionej), o których mowa w ust. 2 tego artykułu, będą miały odpowiednio zastosowanie przepisy art. 91 ust. 4 i 5 ustawy". W skardze wniesionej w dniu[...] spółka zażądała uchylenia wymienionej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 43, art. 86, art. 90, art. 91 ustawy o podatku od towarów i usług oraz § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu wskazano, iż sprawa interpretacji w podobnej sprawie była już przedmiotem wykładni sądowej. Jakkolwiek analiza przepisów przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 7 grudnia 2006r. (sygn. akt I SA/Ol 528/06) dotyczyła kwestii aportu to musi się zdaniem spółki odnieść także do sprzedaży używanych samochodów osobowych. Teza wyroku sprowadza się do stwierdzenia, że sprzedaż środków trwałych, które były wykorzystywane przez podatnika do czynności opodatkowanych nie rodzi obowiązku dokonania korekty podatku naliczonego odliczonego przy ich nabyciu, niezależnie od tego, czy ta sprzedaż jest opodatkowana czy też zwolniona od podatku. Sprzedaż środka trwałego nie wpływa na strukturę sprzedaży, o czym stanowi art. 90 ust. 5 ustawy. W skardze przytoczono obszerne fragmenty uzasadnienia tego orzeczenia, potwierdzające stanowisko skarżącej spółki. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swą wcześniejszą argumentację, a dodatkowo jeszcze raz powołując się na wskazane już wyżej pismo Ministra Finansów z dnia 27 marca 2007r. Odnosząc się do wskazanego przez skarżącego wyroku WSA podniesiono, iż został on wydany jeszcze przed "oficjalną" interpretacją Ministra Finansów w tej kwestii, a poza tym dotyczy on innego stanu faktycznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Szczegółowe zasady dokonywania odliczenia częściowego podatku naliczonego i jego korekty uregulowane zostały w przepisach art. 90 i 91 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) zwanej dalej ustawą o VAT. Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy o VAT, w stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego. Z ogólnych zasad odliczania częściowego podatku wynika, iż część kwoty podatku naliczonego podlegającą bieżącemu odliczeniu od kwoty podatku należnego, podatnicy będą ustalali w oparciu o strukturę sprzedaży za rok podatkowy poprzedzający rok, w którym powstało prawo do odliczenia. Jednakże struktura sprzedaży w roku, w którym podatnikowi będzie przysługiwało prawo do odliczenia, może przedstawiać się odmiennie, niż wynikało to z przyjętego wskaźnika z roku poprzedniego. Ideą zasad częściowego odliczania kwot podatku, jest jak najlepsze odzwierciedlenie zakresu, w jakim zakupione przez podatnika towary lub usługi będą wykorzystywane przy czynnościach, w związku z którymi przysługuje mu prawo do obniżenia podatku należnego. W związku z tym, dla odzwierciedlenia rzeczywistego zakresu wykorzystania zakupionych towarów lub usług przy czynnościach, w związku z którymi przysługuje mu prawo do odliczenia podatku naliczonego, po zakończeniu roku będzie on obowiązany dokonać korekty kwoty odliczonego podatku. Korekty tej podatnik będzie dokonywał po zakończeniu roku, obliczając część kwoty podatku naliczonego podlegającą odliczeniu, w oparciu o faktyczną strukturę sprzedaży z zakończonego roku podatkowego. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w ustawie o VAT, odliczanie kwoty podatku naliczonego przy nabyciu przez podatnika towarów lub usług wykorzystywanych przez niego zarówno przy czynnościach, w związku z którymi przysługuje mu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i przy czynnościach, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, będzie się odbywać dwuetapowo: pierwszy etap będzie obejmował odliczenie przez podatnika części kwoty podatku naliczonego, obliczonej w oparciu o tzw. strukturę sprzedaży za rok poprzedni do roku, w którym powstało prawo do odliczenia; natomiast drugi etap będzie polegał na skorygowaniu kwoty odliczonego podatku po zakończeniu roku, w którym powstało prawo do odliczenia, w oparciu o strukturę sprzedaży za ten rok. Szczególne zasady w ustawie o VAT (art. 91 ust. 2) przewidziano dla korekty kwot podatku naliczonego w związku z nabyciem towarów i usług, które na podstawie odrębnych przepisów zaliczane są przez podatników do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a w odniesieniu do których wydatki poniesione na ich nabycie jednorazowo nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Zgodnie z tymi przepisami, przy nabyciu (lub wytworzeniu) ww. środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, korekty kwoty podatku naliczonego, odliczonego od podatku należnego, podatnik będzie dokonywał w ciągu 5 kolejnych lat (w przypadku nieruchomości - w ciągu 10 lat) zaczynając od roku, w którym zostały oddane do użytkowania, przy czym roczna korekta dotyczyć będzie jednej piątej (w przypadku nieruchomości - jednej dziesiątej) podatku naliczonego przy ich nabyciu (lub wytworzeniu). Powyższa regulacja wprost dotyczy jedynie korekty tego podatku naliczonego, który naliczony został przy nabyciu środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, a jest związany zarówno z czynnościami opodatkowanymi jak i nieopodatkowanymi i jednocześnie nie daje się wyodrębnić, aby można było przypisać wydzielone części do poszczególnych rodzajów czynności. Jednakże korekta może dotyczyć także podatku związanego w całości z czynnościami opodatkowanymi albo w całości z czynnościami nieopodatkowanymi. Związane jest to z faktem, że we wspólnym systemie VAT obowiązuje zasada niezwłocznego odliczenia tzn. następującego z chwilą powstania obowiązku podatkowego u dostawcy lub też świadczącego usługę. Do czasu bowiem zakończenia faktycznego wykorzystania nabytego towaru, faktyczny związek z danym rodzajem czynności (opodatkowanych bądź nieopodatkowanych) może się zmienić, przekreślając prawo do odliczenia albo uzasadniając dokonanie odliczenia. Ustawodawca poprzez odesłanie wynikające z art. 91 ust. 7 ustawy o VAT wprowadził obowiązek korygowania kwoty podatku odliczonego, odpowiednio według zasad określonych w ust. 1-5 tego artykułu, także w przypadku, gdy podatnik miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, albo nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się to prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi. Przepis art. 91 ust. 1 ustawy o VAT jak już wcześniej zauważono odnosi się zasadniczo do korekt w przypadku podatników dokonujących zakupów służących czynnościom, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego, a także innym czynnościom, jednakże przepis art. 91 ust. 7 ma już szerszy zakres podmiotowy (zob. J. Zubrzycki, Leksykon VAT, t. I, Wrocław 2006, s. 1031, Komentarz do art. 91 ustawy o VAT, W. Maruchin VAT. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2005, wyd. II, Komentarz do art. 91 ustawy o VAT, A. Bartosiewicz, R Kubacki, VAT. Komentarz, Zakamycze, 2004) To uregulowanie będzie dotyczyło takich sytuacji, gdy podatnik nabył towar, który w całości związany miał być z działalnością, w związku z którą przysługiwało mu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego i w związku z tym podatnik odliczył od kwoty podatku należnego całą kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tego towaru, a następnie zmienił przeznaczenie tego towaru i wykorzystał go przy czynnościach, w związku z którymi nie przysługiwało mu prawo do odliczenia; jak również gdy podatnik nabył towar, który pierwotnie przeznaczył do działalności, w związku z którą nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, a następnie wykorzystał towar przy czynnościach, w związku z którymi takie prawo przysługuje (wówczas będzie mógł dokonać korekty i obniżyć kwotę podatku należnego o kwotę podatku naliczonego). Taki szczególny przypadek dokonywania korekt ma miejsce w sytuacji zbycia środka trwałego, przed końcem okresu korekty. Wtedy to bowiem podatnik jest zobowiązany do dokończenia korekty kwoty podatku naliczonego, odliczonego od kwoty podatku należnego (art. 91 ust. 4-6). W sytuacji takiej, dla celów rozliczenia podatku naliczonego uznaje się, że towar ten jest nadal używany na potrzeby czynności podlegających opodatkowaniu u tego podatnika aż do końca okresu korekty; przy czym, jeśli sprzedaż środka trwałego była: opodatkowana - w celu dokonania korekty przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie tego towaru związane jest z czynnościami opodatkowanymi, zwolniona lub nie podlegała opodatkowaniu - do obliczenia korekty przyjmuje się, że dalsze wykorzystywanie tego towaru jest związane wyłącznie z czynnościami zwolnionymi lub niepodlegającymi opodatkowaniu. W przypadku sprzedaży środka trwałego, korekta powinna być dokonana jednorazowo w odniesieniu do całego pozostałego okresu korekty. Korekty tej dokonuje się w deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym nastąpiła sprzedaż. Fakt dokonania sprzedaży środka trwałego w okresie korekty nie uprawnia bynajmniej podatnika do zaniechania dalszej korekty. Przyjmuje się bowiem swoistą fikcję prawną, że towary te pozostają nadal u podatnika, choć sama czynność korygowania zamknie się w jednym okresie rozliczeniowym, niezależnie od tego, jaki jeszcze pozostał podatnikowi w stosunku do tego towaru nieskorygowany okres korekty ( zob. T. Sławińska "Obowiązkowe korekty z tytułu nabycia środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji", Doradztwo Podatkowe 2005/1/34). Powyższa unormowania ustawy o VAT opierają na regulacjach VI Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC), a w szczególności jej art. 20(2) i (3) (aktualnie art. 187 i 188 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego podatku od wartości dodanej). Zgodnie z przepisem art. 20(2) VI Dyrektywy w przypadku dóbr inwestycyjnych, korekta będzie obejmować okres pięciu lat, włącznie z rokiem, w którym towary zostały nabyte lub wyprodukowane. Roczna korekta będzie dokonywana jedynie w odniesieniu do jednej piątej podatku nałożonego na towary. Korekta jest dokonywana na podstawie zmian uprawnienia do odliczenia w kolejnych latach w stosunku do kwoty za rok, w którym towary zostały nabyte lub wyprodukowane. W przypadku mienia nieruchomego, nabytego jako dobra inwestycyjne, okres dostosowania może być przedłużony do 20 lat. W przypadku dostawy w okresie objętym korektą, dobra inwestycyjne są uznawane za nadal wykorzystywane do działalności gospodarczej podatnika aż do momentu zamknięcia okresu objętego korektą. Taka działalność gospodarcza uważana jest za w pełni opodatkowaną, w przypadku, gdy dostawa takich produktów jest opodatkowana; jest uważana za całkowicie zwolnioną od podatku w przypadkach, gdy dostawa takich produktów jest zwolniona z podatku. Korekta będzie dokonywana tylko jeden raz w całym okresie objętym korektą, który jeszcze nie upłynął (art. 20(3) VI Dyrektywy). ETS w orzeczeniu wstępnym z 15 stycznia 1998r. w sprawie C-37/95 Państwo belgijskie v. Ghent Coal Terminal NV stwierdził, iż art. 17 VI Dyrektywy należy interpretować w taki sposób, aby umożliwić podatnikowi działającemu w ramach swojej działalności opodatkowanej odliczenie podatku VAT przypadającego do zapłaty z tytułu nabycia towarów i usług stanowiących inwestycje z przeznaczeniem na działalność opodatkowaną. Prawo do odliczeń obowiązuje także w przypadku, gdy z powodów od niego niezależnych podatnik nigdy nie wykorzystał nabytych towarów do prowadzenia działalności opodatkowanej. Dostawa środków trwałych w okresie korekty, w przypadku gdy taka wystąpi, może prowadzić do korekty odliczenia na zasadach określonych w art. 20(3) VI Dyrektywy. Skarżąca spółka wyraźnie zaznaczyła we wniosku, że przedmiotowe samochody używała do wykonywania czynności związanych wyłącznie ze sprzedażą opodatkowaną i po upływie 6 miesięcy od dnia ich przyjęcia do używania, dokonała sprzedaży (dostawy) tych samochodów. Zgodnie z przepisem § 8 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z 27 kwietnia 2004r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.), zwalnia się od podatku dostawę samochodów i innych pojazdów samochodowych przez podatników, których przy ich nabyciu przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 3 i 5 ustawy, jeżeli te samochody i pojazdy są towarami używanymi w rozumieniu art. 43 ust. 2 pkt 2 ustawy. Dokonana przez spółkę sprzedaż samochodów - w okresie 5 lat od nabycia, przy nabyciu, których podatnik obniżył kwotę podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego, była związana ze zmianą prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (spółka nie będzie już w swojej działalności gospodarczej wykorzystywała tych samochodów, a ponadto zbycie ich zostało zwolnione od VAT). W zaistniałej sytuacji spółka zobligowana była zatem do skorygowania podatku naliczonego, który został odliczony z tytułu nabycia tych samochodów, w rozliczeniu za okres, w którym nastąpiło zbycie tych samochodów z odpowiednim zastosowaniem art. 91 ust. 5 ustawy o VAT (por. wyrok WSA z dnia 1 marca 2007r., sygn. akt I SA/Wr 1422/06, wyrok WSA z dnia 21 lutego 2007r. sygn. akt I SA/Łd 1948/06, wyrok WSA z dnia 21 listopada 2007r. sygn. akt III SA/Wa 1478/07) Sąd w składzie orzekającym w sprawie nie podziela odmiennego stanowiska wyrażonego w wyroku WSA z dnia 7 grudnia 2006r. sygn. akt I SA/Ol 528/06 przywołanego w skardze. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.