II GZ 53/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz (spr.) Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej zażalenia P. S.A. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 19 listopada 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1703/07 o odmowie dopuszczenia P. S.A. w W. do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skargi P. T. C. Sp. z o.o. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i dopuścić P. S.A. w W. do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania Postanowieniem z dnia 19 listopada 2007 r., wydanym w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 1703/07 ze skargi P. T. C. Spółki z o.o. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z [...] lipca 2007 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zmiany decyzji o przydziale i sposobie wykorzystania częstotliwości, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze uczestnika P. S.A. w W. Sąd wskazał na wstępie, że decyzją z dnia [...] grudnia 1991 r. P.T.K. C. uzyskała na czas do 31 grudnia 2016 r. przydział częstotliwości usytuowanych w przedziałach częstotliwości 452,525 MHz − 457,000 MHz i 462,525 MHz − 467,000 MHz do wykorzystania na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej do realizacji łączności wyłącznie między urządzeniem abonenckim ruchomym bądź stacjonarnym, a stacją bazową, pracującymi wyłącznie w radiokomunikacji ruchomej lądowej typu komórkowego określanej nazwą: sieć NMT 450, działającej w analogowym systemie NMT 450 w paśmie częstotliwości 450 MHz. Decyzja stanowiła, że sposób wykorzystania przydzielonych częstotliwości może w tym czasie ulegać zmianom, wynikającym z postępu technicznego w telekomunikacji lub ze zmian w unormowaniach prawnych. Decyzja z dnia [...] listopada 2005 r., której dotyczy żądanie unieważnienia wniesione przez P.T.C., wydana została na wniosek P.T.K. w trybie art. 155 k.p.a. i zmieniała, co do sposobu wykorzystania częstotliwości, decyzję z dnia [...] grudnia 1991 r. Mocą tej decyzji P.T.K. mogła wykorzystywać częstotliwości zarezerwowane decyzją z dnia [...] grudnia 1991 r. na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej do świadczenia usług telekomunikacyjnych w służbie stałej z wykorzystaniem technologii CDMA oraz NMT 450 i w służbie ruchomej z wykorzystaniem technologii NMT 450. Zmiana ta uwzględniała zarówno wniosek strony jak i wydany przez Prezesa URTiP Plan zagospodarowania częstotliwości /Zarządzenie nr 18 z dnia 1 września 2005 r. Dz. Urz. URTiP nr 9 poz. 27/ przewidujący, że pasmo 450-470 MHz przeznaczone będzie dla analogowego systemu telefonii komórkowej NMT 450 oraz dla szerokopasmowych cyfrowych systemów radiokomunikacyjnych /system CDMA/. W kwietniu 2006 r. Spółka P.T.C. wystąpiła z wnioskiem o dokonanie na jej rzecz rezerwacji częstotliwości w paśmie 452,5 − 457 MHz i 426,5 − 467 MHz i jednocześnie wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] listopada 2005 r. zmieniającej sposób wykorzystania częstotliwości. Prezes UKE decyzjami z dnia [...] stycznia 2007 r. i [...] lipca 2007 r. odmówił wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] listopada 2005 r. uzasadniając rozstrzygnięcie brakiem interesu prawnego po stronie P.T.C. Ponadto Prezes UKE działając z urzędu w dniu [...] lipca 2006 r. wszczął postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2005 r., a nie znalazłszy podstaw do stwierdzenia jej nieważności, decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. umorzył wszczęte z urzędu postępowanie o stwierdzenie nieważności. P. S.A. wnioskiem z dnia 8 czerwca 2006 r. również wystąpiła o przyznanie na jej rzecz częstotliwości w paśmie 452,5 − 457 MHz i 426,5 − 467 MHz. Postępowanie to zostało zawieszone. P.S.A. po powzięciu wiadomości o decyzji Prezesa UKE z dnia 29 grudnia 2006 r. /o umorzeniu postępowania wszczętego z urzędu/ wniosła o ponowne rozpoznanie tej sprawy. Prezes UKE decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. umorzył postępowanie /toczące się z wniosku P. S.A. o ponowne rozpoznanie sprawy/ uznając, że P. S.A. nie jest jego stroną, bowiem nie ma interesu prawnego do żądania stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. P. S.A. wystąpiła o dopuszczenie jej do udziału w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu wniosku spółka stwierdziła, że kroki prawne podejmowane przez P. S.A. i P.T.C. zmierzają do jednego celu tj. wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Prezesa URTiP z [...] listopada 2005 r. Do celu tego ma doprowadzić uchylenie przez Sąd decyzji Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2007 r. i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. /odmawiających wszczęcia postępowania z wniosku P.T.C. o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] listopada 2005 r./ oraz uchylenie decyzji Prezesa UKE o umorzeniu postępowania z wniosku P. S.A. o ponowne rozpoznanie sprawy prowadzonej z urzędu o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. Stwierdzenie nieważności decyzji z [...] listopada 2005 r. miałoby wpływ na interes prawny wszystkich podmiotów tj. P. S.A. i P.T.C., które wystąpiły z wnioskiem o dokonanie na ich rzecz rezerwacji częstotliwości. Oddalając wniosek spółki Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a./ udział w charakterze uczestnika w postępowaniu sądowoadministracyjnym może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego. P. S.A., aby uczestniczyć w postępowaniu sądowym musiałaby wykazać, że stwierdzenie nieważności decyzji o zmianie sposobu wykorzystania częstotliwości przyznanej P.T.K. wpływa w sposób bezpośredni lub pośredni na jej sferę prawną. W ocenie Sądu P. S.A. żadnych takich powiązań nie wykazała. Stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej zmiany sposobu wykorzystania częstotliwości przez P.T.K. nie wpływa bezpośrednio ani pośrednio na prawa i obowiązki P. S.A., gdyż nie dotyka jej sfery prawnej. Częstotliwości przydzielone P.T.K., których sposób wykorzystania był zmieniony kwestionowaną decyzją, były już od 1991 r. zajęte i nie były częstotliwościami "dostępnymi" w rozumieniu art. 114 ust. 3 § 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne /Dz. U. Nr 171 poz. 1800 ze zm., dalej zwanej P.t./, zatem zmiany w sposobie ich wykorzystania dotyczyły tylko sfery prawnej podmiotu, któremu były przydzielone. W tym stanie rzeczy postępowanie dotyczące unieważnienia decyzji wprowadzającej te zmiany nie dotyczy interesu prawnego P. S.A. W zażaleniu na powyższe postanowienie P. S.A. w W. wniosła o jego uchylenie w całości a także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego według obowiązujących przepisów prawa. Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła naruszenie art. 33 § 2 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, iż wynik postępowania sądowego w powyższej sprawie nie dotyczy interesu prawnego P. S.A. co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż stało się bezpośrednią przyczyną odmowy dopuszczenia P. S.A. do udziału w postępowaniu przed sądem w charakterze uczestnika. Spółka wskazała, że stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa URTiP z [...] listopada 2005 r. spowoduje, że możliwe będzie prawidłowe przeprowadzenie przez Prezesa UKE postępowania w sprawie ewentualnej zmiany rezerwacji częstotliwości na rzecz P.T.K. C. Sp. z o.o., a w ramach tego postępowania − rozpatrzenie wniosku P. S.A. (a także P.T.C. Sp. z o.o.) o tę samą rezerwację częstotliwości. Spółka podkreśliła, że rozstrzygnięcie merytoryczne o przyznaniu lub odmowie dokonania rezerwacji częstotliwości na rzecz P. S.A. i P.T.C. Sp. z o.o. jest rozstrzygnięciem o sytuacji prawnej tego podmiotu, a zatem o jego interesie prawnym. Skoro orzeczenie takie nie jest możliwe bez wcześniejszego stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa URTiP, to stwierdzenie nieważności decyzji lub nawet odmowa stwierdzenia nieważności pośrednio wpłynie na sferę prawną P. S.A. i P.T.C. Sp. z o.o. W odpowiedzi na zażalenie P. T. K. C. Sp. z o.o. wniosła o jego oddalenie. Zdaniem Spółki P. S.A. nie wykazała, iż wynik przedmiotowego postępowania dotyczy jej interesu prawnego w rozumieniu art. 33 ust. 2 p.p.s.a. Spółka wskazała, że w świetle dotychczasowych decyzji jest jedynym uprawnionym do wykorzystania częstotliwości w przedmiotowym paśmie 450 MHz. Dlatego też zmiana decyzji zgodnie z wnioskiem uprawnionej Spółki nie mogła wpływać na prawa lub obowiązki P. S.A., a wnioski tego podmiotu dotyczące rezerwacji częstotliwości w przedmiotowym zakresie nie mogły być rozpatrywane pozytywnie z uwagi na brak dostępności częstotliwości. Stanowisko to potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 stycznia 2008 r. (sygn. akt II GSK 339/07), w którym oddalił skargę kasacyjną P.T.C., w sprawie która dotyczyła odmowy rezerwacji częstotliwości w zakresach 452,5 – 457 oraz 426,5 – 467 MHz. W piśmie procesowym z 29 lutego 2008 r. P. S.A. wniosła o nieuwzględnienie przez Sąd pisma P.T.K. C. z uwagi na wniesienie go niezgodnie z art. 195 § 1 zdanie 2 p.p.s.a. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. a nie bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Spółka wskazała, że w postępowaniu wpadkowym dotyczącym udziału w postępowaniu sądowym, nowego uczestnika, nie powinno rozstrzygać się o zasadności skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wymaga odniesienie się do zarzutu zawartego w piśmie procesowym z dnia 29 lutego 2008 r. P. S.A., a dotyczącego wniesienia przez P.T.K. C. odpowiedzi na zażalenie niezgodnie z art. 195 § 1 zd. 2 p.p.s.a. Otóż w myśl art. 195 § 1 zd. 2 p.p.s.a. odpowiedź na zażalenie może być wniesiona wprost do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie siedmiu dni od doręczenia zażalenia. Regulacja zawarta w tym przepisie wskazuje termin na udzielenie odpowiedzi na zażalenie, który wynosi siedem dni i biegnie od daty doręczenia zażalenia. Jest to termin ustawowy, a zatem nie może ulec przedłużeniu. Jednocześnie jego uchylenie nie pociąga za sobą ujemnych skutków procesowych dla strony. Dlatego, w wypadku uchybienia temu terminowi nie ma zastosowania art. 85 p.p.s.a., ani też nie jest konieczne ani dopuszczalne przywrócenie terminu (por. art. 86 § 2 p.p.s.a.). Odpowiedź na zażalenie jest pismem procesowym zawierającym wnioski i oświadczenia strony (art. 45 p.p.s.a.), które można składać aż do chwili wydania orzeczenia. Zatem Sąd rozpatrując zażalenie nie może nie ustosunkować się do odpowiedzi, nawet jeśli wpłynęła po terminie. Jeżeli odpowiedź wpłynie do sądu I instancji, sąd ten zobligowany jest przesłać ją do Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie z § 58 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 18 września 2003 r. - Regulaminu wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 169, poz. 1646). W rozpoznawanej sprawie odpis zażalenia P. S.A. na postanowienie Sądu I instancji został doręczony P.T.K. C. w dniu 28 stycznia 2008 r. (k. 142). Natomiast odpowiedź na zażalenie została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu 5 lutego 2008 r. (k. 145), w którym jeszcze znajdowały się akta sprawy. Przepis art. 195 § 2 zd. 2 p.p.s.a. dopuszcza możliwość złożenia odpowiedzi na zażalenie wprost do WSA jak i za pośrednictwem WSA. Przechodząc do oceny zaskarżonego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że narusza ono przepisy prawa, gdyż Sąd I instancji dokonał błędnej subsumpcji art. 33 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, udział w charakterze uczestnika postępowania może zgłosić osoba, która nie brała udziału w postępowaniu, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego. Interes prawny to taki, który został wzięty przez prawo w ochronę polegającą na możliwości żądania od organu administracji podjęcia określonych czynności mających na celu zrealizowanie interesu lub usunięcie zaistniałego zagrożenia. Pojęcie to określa relację pomiędzy oczekiwaniami jakiegoś podmiotu w stosunku do organów stosujących prawo a kompetencjami i możliwościami tych organów, jakimi dysponują wobec danego podmiotu. Pojęcia interesu prawnego zaczęto używać w doktrynie na określenie pewnej korzystnej sytuacji jednostki wobec państwa, nie dającej jej wprawdzie roszczenia o czynność określonej treści, ale silniejszej od interesu faktycznego, nieuprawniającego do żadnego żądania. Interesem prawnym można też nazwać prawo jednostki do określonego postępowania zmierzającego do wydania decyzji, umiejscowione między prawem podmiotowym a interesem faktycznym. Dodać należy, że interes prawny jest zarazem kategorią ściśle związaną z przedmiotem postępowania, ze względu na fakt, że dotyczy sfery normatywnej, mającej swoje źródło w przepisach regulujących sposób załatwienia sprawy. Można ująć go też, jako potrzebę ochrony sfery prawnej obywatela wyznaczającą zakres jego działań lub subiektywnie odczuwaną potrzebę utrzymania istniejącego, lub spowodowania takiego stanu rzeczy, jaki dany podmiot uważa za korzystny, przy czym korzyść ta musi mieć swoje źródło w prawie (por. postanowienie z dnia 28 listopada 2005 r., sygn. akt II FZ 730/05, niepubl., oraz powołaną w uzasadnieniu tego postanowienia literaturę). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Sądu Najwyższego dotyczącym wykładni pojęcia interesu prawnego słusznie nie wprowadza się nadmiernych ograniczeń, dążąc do zapewnienia ochrony prawnej możliwie najszerszemu kręgowi osób zainteresowanych rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej. Przykładowo w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 2002 r., sygn. akt III RN 128/02 (opubl. OSNP wkł. 2003/5/1, Monitor Prawniczy 2003/7/293) przyjęto, że najemca niegdyś wywłaszczonej nieruchomości, o której odzyskanie ubiega się właściciel, ma prawny interes w uczestniczeniu w sprawie o jej zwrot. Sąd Najwyższy podkreślił w uzasadnieniu wyroku, że interes ten ma charakter formalny, procesowy, ale jednoznacznie zwrócił uwagę na to, iż najemca wywłaszczonej nieruchomości nie powinien być pozbawiony możliwości wykazania, że nie zachodzą opisane w ustawie przesłanki zwrotu wywłaszczonej nieruchomości (por. identyczny pogląd wyrażony w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 13 października 2003 r., sygn. OPS 6/03, ONSA 2004/1/10, a także wyrok NSA z dnia 3 stycznia 1986 r., sygn. akt I SA/875/85 opubl. ONSA 1986, nr 1 poz. 2; wyrok NSA z dnia 13 września 2000 r., sygn. akt V SA 618/99 niepubl.; wyrok NSA z dnia 22 września 1999 r., sygn. akt IV SA 1722/98, niepubl.; wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2000 r., sygn. akt I SA 565/99 niepubl.; uchwała 7 sędziów NSA z dnia 13 października 2003 r., sygn. akt OPS 6/03, opubl. ONSAiWSA 2004/1/10; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 grudnia 1994 r., sygn. akt III ARN 64/94, opubl. OSNP 1995/10/118). Sytuacja, w której postępowanie "dotyczy" interesu prawnego określonego podmiotu oznacza, że podmiot ten może być stroną postępowania w ścisłym tego słowa znaczeniu i to do niego będzie skierowana decyzja rozstrzygająca o jego prawach i obowiązkach, jak i to, że może on mieć interes pośredni, decyzja ta wpłynie bowiem pośrednio na jego status prawnomaterialny. Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. dokonał wadliwej oceny legitymacji P. S.A. do udziału w postępowaniu poprzez przyjęcie, że stwierdzenie nieważności decyzji o zmianie sposobu wykorzystania częstotliwości przyznanej P.T.K. nie wpływa bezpośrednio lub pośrednio na jej sferę prawną. Zdaniem Sądu I instancji jest tak dlatego, że zmiany w sposobie wykorzystania częstotliwości dotyczyły tylko sfery prawnej podmiotu, któremu były przydzielone decyzją z 1991 r., a zatem nie były częstotliwościami "dostępnymi" w rozumieniu art. 114 ust. 3 pkt 1 P.t. Umknęło uwadze Sądu I instancji, że P. S.A. domagała się dopuszczenia jej do udziału w charakterze uczestnika w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w którym przedmiotem kontroli sądu jest decyzja wydana w tzw. postępowaniu nadzwyczajnym. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego na gruncie tego kto jest stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wypowiedziano pogląd, że stroną tego postępowania nie jest tylko strona postępowania zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, ale też każdy czyjego interesu prawnego dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji (wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1994 r., sygn. akt II SA 2164/92, opubl. ONSA 1995/1/32, wyrok NSA z dnia 13 października 2003 r., sygn. akt OSK 4/03, opubl. ONSA 2004/1/3). To w toczącym się przed sądem administracyjnym postępowaniu rozstrzygnie się spór czy organ prawidłowo uznał, że zachodzą podstawy do odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zmiany decyzji o przydziale i sposobie wykorzystania częstotliwości (wydanej na podstawie art. 155 k.p.a.) Z uwagi na uregulowanie zawarte w art. 116 ust. 7 P.t. będzie to wymagało rozważenia czy decyzja wydana w trybie art. 155 k.p.a. (w zakresie zmiany warunków częstotliwości) jest obarczona jedną z wad, o której stanowi art. 156 k.p.a. i jakie to może rodzić skutki dla podmiotów zainteresowanych złożeniem wniosku o rezerwację częstotliwości. Tym samym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego potencjalny uczestnik postępowania przetargowego o którym mowa w art. 116 ust. 1 i 7 P.t., a więc podmiot, który jest zainteresowany złożeniem wniosku o rezerwację częstotliwości nie powinien być pozbawiony możliwości wykazania, że decyzja wydana w trybie art. 155 k.p.a. dotycząca zmiany warunków częstotliwości została wydana z naruszeniem art. 156 k.p.a. Bezspornym w sprawie jest, że spółka P. S.A. wystąpiła z wnioskiem o dokonanie na jej rzecz rezerwacji częstotliwości w paśmie 450 MHz i postępowanie to zostało zawieszone. Nadto z akt sprawy wynika, że P. S.A. nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...], która została zaskarżona do sądu przez spółkę P.T.C. Składając w tej sprawie wniosek o dopuszczenie do udziału w sprawie P. S.A. powoływała się na powyższe okoliczności a także wykazywała, że interes prawny, o którym mowa w art. 33 § 2 p.p.s.a. wynika m.in. z art. 116 ust. 1 i 7 P.t. Tym samym skarżąca wskazała w przedmiotowej sprawie interes prawny, o jakim mowa w art. 33 § 2 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji uznając, że wynik postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej zmiany sposobu wykorzystywania częstotliwości przez P.T.K. nie wpłynął na sferę prawną P. S.A., która zainteresowana jest dokonaniem rezerwacji częstotliwości objętej decyzją wydaną w trybie art. 155 k.p.a., bowiem w obrocie prawnym pozostaje decyzja dotycząca tych częstotliwości wydana w 1991 r., w istocie dokonał rozstrzygnięcia w sprawie. Takie działanie nie może być uznane za trafne w sytuacji, gdy Sąd I instancji uprawniony był jedynie rozpoznać wniosek o dopuszczenie P. S.A. do udziału w postępowaniu, w którym dopiero rozstrzygnie się spór czy organ prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne i w sposób właściwy zastosował przepisy prawa materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w postanowieniu NSA z dnia 28 listopada 2005 r., (sygn. akt II FZ 730/05 niepubl.), że tylko wykładnia art. 33 § 2 p.p.s.a. zapewniająca szeroki dostęp do procesowej pozycji uczestnika postępowania, a tym samym możliwość korzystania na podstawie art. 12 p.p.s.a. – zasadniczo ze służących stronie uprawnień procesowych − urzeczywistnia konstytucyjne zasady: demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) i prawa do sądu (art. 45 Konstytucji RP). Mając na uwadze całokształt przedstawionych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.