I SA/Po 1020/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwia Zapalska Sędziowie NSA Jerzy Małecki(spr) as. WSA Karol Pawlicki Protokolant staż. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2004 r. sprawy ze skargi H.R. na decyzję Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług od III do X i XII 1999 roku I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej [...] na rzecz skarżącej H. R. [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji do momentu jej upra- womocnienia się. /-/K.Pawlicki /-/S.Zapalska /-/J.Małecki LF Decyzją z dnia 30 czerwca 2001 r. nr [...] Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej [...] (k. 188 akt administracyjnych) określił Przedsiębiorstwu Handlowo-Usługowemu [...] – H.R. zobowiązanie podatkowe, zaległość podatkową i odsetki za miesiące marzec, kwiecień, maj, lipiec i październik 1999 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za miesiące czerwiec, sierpień, wrzesień i grudzień 1999 r. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono nieprawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1999 r. oraz stwierdzono nieprawidłowości w deklarowaniu podatku naliczonego i należnego. W uzasadnieniu wskazano, iż podatnik zadeklarował sprzedaż urządzeń elektronicznych i komputerowych dla uczelni wyższych jako zwolnioną na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) Zgodnie z przytoczonym przepisem zwalnia się od podatku import towarów zwolnionych od cła na podstawie art. 190 § 1 pkt 32 Kodeksu celnego, czyli przywóz pomocy naukowych dla szkól, przedszkoli, instytucji. Podatnik dokonywał importu urządzeń pod konkretne zamówienia uczelni i dokonywał opodatkowania stawką 22% różnicę pomiędzy ceną jaką płacił dostawcy, a ceną jaką uzyskiwał przy sprzedaży. Stwierdzono też naruszenie art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług przez odliczenie podatku z faktur dokumentujących wydatki poniesione na remont budynku w części przeznaczonej na cele mieszkaniowe podatnika. Odliczenie podatku ze spornych faktur uznano tylko w części w jakiej stanowił udział procentowy powierzchni przeznaczonej na prowadzenie działalności gospodarczej w całkowitej powierzchni budynku. Skarżąca złożyła odwołanie od decyzji inspektora kontroli skarbowej (k. 196 akt administracyjnych). Skarżąca wskazała, iż odmienne określenie zobowiązania w podatku od towarów i usług i określenie zaległości przez organ podatkowy nastąpiło w skutek uznania, że sprowadzanie z zagranicy dla wyższych uczelni państwowych urządzeń komputerowych przeznaczonych dla celów naukowo-badawczych przez podatniczkę na ich zamówienie nie podlega zwolnieniu z podatku od towarów i usług na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z art. 190 § 1 pkt 32 kodeksu celnego. Ponadto skarżąca wskazała, iż koszty remontu dotyczyły wyłącznie pomieszczeń wykorzystywanych dla celów działalności gospodarczej i nie było podstaw do ich kwestionowania na podstawie art. 25 ust 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług. Izba Skarbowa decyzją z dnia [...] nr [...] (k. 249 akt administracyjnych) po rozpatrzeniu odwołania podatnika utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając wskazano, iż skarżąca H. R. prowadząca przedsiębiorstwo [...] dokonała importu urządzeń elektronicznych i komputerowych na konkretne zamówienia szeregu wyższych uczelni w Poznaniu, Warszawie i Szczecinie. Kontrahenci zagraniczni wystawiali rachunki dokumentujące zakup towaru na firmę [...] wskazując jednocześnie w ich treści uczelnię, dla której był przeznaczony. Każdorazowo na wniosek określonej instytucji skierowany do urzędu celnego towar korzystał ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz od cła. Należności z dokumentów zakupu podatnik przyjmował jako swoje zobowiązania wobec dostawców, regulując je za pośrednictwem banku. Zakupione towary firma [...] odpisywała w koszty, natomiast z chwilą ich dostarczenia odbiorcom i wystawienia faktury wykazywano w księgach rachunkowych po stronie przychodów ze sprzedaży. Cena po której zbywano urządzenia była wyższa od ceny płaconej dostawcy, obejmując również montaż i przeszkolenie użytkownika. W zaskarżonej decyzji organ drugiej instancji wskazał, iż bezspornym jest świadczenie przez firmę usług pośrednictwa w zakupie. Umowa pośrednictwa jest umową nienazwaną, a zgodnie z art. 750 Kodeksu cywilnego do umów oświadczenie usług stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. Firma miała umocowanie do dokonania określonej transakcji w imieniu i na rzecz danej uczelni. Organ podkreślił, iż nie można przepisu art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług, który zwalnia od podatku import towarów, przenosić na czynność pośrednictwa, czy sprzedaż dokonywaną w kraju. Wskazano, iż zgodnie z art. 16 ust 1 ustawy o podatku od towarów i usług podstawę opodatkowania czynności wynikających z umowy agencyjnej, zlecenia, pośrednictwa lub innych usług o podobnym charakterze stanowi dla zleceniobiorcy kwota prowizji lub innych postaci wynagrodzeń za wykonanie usługi, zmniejszona o kwotę podatku. Na decyzje Izby Skarbowej skarżąca wniosła do Naczelnego Sadu Administracyjnego skargę, zarzucając naruszenie art. 122 i 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z odmienną kwalifikacją tego samego stanu faktycznego. Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę wniosła o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym sprawy, zważył co następuje: Zgodnie z postanowieniami art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn.zm.) – sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Jedynie w przypadku wpisu i innych kosztów sądowych mają zastosowanie w takich sprawach przepisy poprzednio obowiązujące, a mianowicie odpowiednie postanowienia ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). W postępowaniu sądowo-administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, mająca obecnie tetyczne umocowanie i określone granice w postanowieniach art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z zasadą oficjalności, sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi, zobowiązany jest do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa przez organy podatkowe, a związanych z materią zaskarżonych decyzji. Granice rozpoznania wniesionej skargi przez sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych obu instancji, z drugiej natomiast strony przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego. Skład orzekający podczas orzekania obowiązany jest również uwzględnić treść art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W rozpatrywanej obecnie sprawie, jedną z dwóch istotnych kwestii spornych miedzy stronami jest kwestia zastosowania postanowień art. 25 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.), że obniżenie kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Organy podatkowe zakwestionowały jako koszt uzyskania przychodu cześć poniesionych przez skarżącą wydatków na zakup materiałów i usług budowlanych w związku z wykonywanymi robotami budowlanymi na nieruchomościach zabudowanych przy ul. S. i ul. M. w P. Powyższa kwestia była przedmiotem oceny prawnej zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 marca 2004r., sygn. akt I SA/Po 744/02, w którym uchylono decyzję Izby Skarbowej [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie określenia H.R. podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. i nakazano przeprowadzenie stosownego postępowania uzupełniającego w kwestii wydatków poniesionych na prace w budynku przy ul. M.. Z tych zatem powodów na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1"c" w związku z art. 153, art. 200 i art. 152 Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku. /-/K.Pawlicki /-/S.Zapalska /-/J.Małecki LF