I SA/Wr 343/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Sędziowie: Sędzia NSA Gerard Czech (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Protokolant ref. stażysta Anna Frydryk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów oddala skargę Decyzją z dnia [...], nr [...], Izba Skarbowa w Opolu powołując się na art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.) utrzymała w mocy zaskarżoną, a skierowaną do A. S. decyzję Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu z dnia [...], nr [...] ustalającą zryczałtowany podatek dochodowy za 2000 r. w wysokości 22.968,00 zł od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w kwocie 30.624,00 zł. Uzasadniając przedstawione wyżej rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, iż w trakcie postępowania podatkowego ustalono, że z łącznych wydatków poniesionych przez podatniczkę w 2000 r. w wysokości 86.360,00 zł - w tym na zakup lokalu mieszkalnego - dysponowała ona jedynie kwotą 55.736,32 zł, na którą składała się darowizna od rodziców w kwocie 10.700,00 zł, dochody z pracy w kwocie 12.909,00 zł oraz udokumentowane oszczędności w kwocie 32.126,85 zł. W związku z tym ustalono, iż nie znajdują pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów wydatki w kwocie 30.624,00 zł, co stanowi, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., nr 14, poz. 176 ze zm.) podstawę opodatkowania 75% stawką, powodując powstanie zobowiązania podatkowego w wysokości 22.968,00 zł. Odwołując się od wskazanej decyzji podatniczka podniosła, iż przy ustaleniu wysokości uzyskanych przez nią przychodów nie uwzględniono tego, że posiadała ona oszczędności z lat 1991 - 1994 w kwocie 36.000,00 zł, które pochodziły z pracy w okresie wakacyjnym poza granicami kraju. Skoro zatem dochody z pracy poza granicami kraju zostały - jej zdaniem - należycie udowodnione, to winny zostać one poddane opodatkowaniu w oparciu o art. 27 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie zaś w oparciu o art. 30 ust. 1 pkt 7 tej ustawy. Dodatkowo - ustanowiony w sprawie pełnomocnik - w piśmie z dnia 14.10.2002 r. zarzucił nie przeprowadzenie dokładnego postępowania dowodowego, gdyż nie przesłuchano żony darczyńcy na okoliczność przekazania podatniczce 20.000 zł. Ponadto wskazał, że w 1997 r. podatniczka otrzymała od babci K. S. również darowiznę w kwocie 20.000 zł, która wykorzystana została na zakup mieszkania. Ciężar dowodzenia zaś - jego zdaniem - spoczywa na organie podatkowym, gdyż jest on, zgodnie z zasadą prawdy, zobligowany do podejmowania z własnej inicjatywy czynności dowodowych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Mając to na uwadze Izba Skarbowa stwierdziła, iż zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych opodatkowaniu podlegają wszelki dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21 i 52 tej ustawy, i mogą one pochodzić z różnych źródeł przychodów. Za przychody z innych źródeł (art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy) uważa się też przychody nie znajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzące ze źródeł nie ujawnionych (art. 20 ust 1 ustawy). Ich wysokość ustala się - zgodnie z art. 20 ust. 3 powołanej ustawy - przyjmując za podstawę sumę poniesionych w roku podatkowym wydatków i wartość zgromadzonych w tym roku zasobów finansowych, nie znajdujących pokrycia w już opodatkowanych bądź wolnych od opodatkowania źródłach przychodów i posiadanych przedtem zasobach majątkowych. Zatem, gdy poniesione wydatki nie znajdują pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów oraz w zasobach wcześniej zgromadzonych, organy podatkowe mogą zasadnie przyjąć, że podatnik osiągnął przychody ze źródeł, których nie ujawnił i nie ma przy tym znaczenia, czy uzyskał je z ujawnionych źródeł wyższych niż zadeklarował, czy też w ogóle nie zgłosił źródeł przychodu do opodatkowania. Jeżeli więc podatnik nie wykaże, że posiadał inne legalne środki, oprócz znanych organowi, na sfinansowanie stwierdzonych wydatków z danego roku, organ od obliczonej różnicy wymierza 75% podatek zryczałtowany, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W toku prowadzonego w tym zakresie postępowania rolą podatnik jest wykazanie, że poniesione przez niego wydatki znajdują pokrycie w określonym źródle albo zasobach. Wyjaśnienia te stanowią dowód podlegający weryfikacji i ocenie organu podatkowego, zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej. Z akt sprawy wynika, iż podatniczka A. S. poniosła w 2000 r. wydatek na zakup lokalu mieszkalnego wraz z dodatkowymi opłatami na kwotę 75.569,00 zł. Ponadto w roku tym poniosła wydatki na utrzymanie wg oświadczenia w wysokości 10.791 zł. Łączna zatem kwota poniesionych w 2000 r. wydatków wyniosła 86.360,00 zł, co jest okolicznością niesporną. Ustalono ponadto, że podatniczka otrzymała w 2000 r. darowiznę od rodziców w wysokości 10.700 zł, a z tytułu pracy uzyskała 12.909,47 zł oraz z ulokowanych na koncie oszczędności posiadała 15.720 DEM. W tej sytuacji organy przyjęły, iż kwota ulokowanych na koncie oszczędności odpowiada kwocie jaką podatniczka mogła zgromadzić z tytułu otrzymania w 1994 r. darowizny, własnej pracy oraz otrzymanych prezentów okolicznościowych. Przychodów z opisanych źródeł w łącznej wysokości 55.736,32 zł - w ocenie organów - nie sposób zakwestionować. Sporną kwestią jest możliwość zgromadzenia pochodzących z tytułu pracy w latach 1991 - 1994 w Niemczech oszczędności w łącznej wysokości 36.000 zł. Przeprowadzone w tej kwestii dowody wskazują, że w w/w okresie podatniczka w okresie wakacji wyjeżdżała za granicę, jednakże dostatecznie nie potwierdzają już tego, że uzyskiwała tam jako niepełnoletnia dochody z pracy i w ewentualnie jakiej wysokości (zeznanie E. L.). Również przesłuchani na tę okoliczność rodzice nie potrafili wskazać miejsca tak wykonywanej pracy, jej charakteru i wielkości uzyskiwanych dochodów. Także i sama skarżąca nie wskazała przekonujących dowodów potwierdzających fakt osiągania za granicą dochodów (brak potwierdzenia ich odbioru, zgłoszenia na granicy wwożonych pieniędzy, brak jakichkolwiek dowodów o ich przechowywaniu). Także fakt zdeponowania dopiero w 1999 r. na koncie kwoty 15.000 DEM wskazuje - zdaniem organu II instancji - jakimi oszczędnościami podatniczka faktycznie dysponowała. Wskazano, iż wiarygodność twierdzeń w tym zakresie podważają wyjaśnienia samej podatniczki, która na przestrzeni lat 1991 - 2000 ponosiła wydatki związane z wyjazdami za granicę, nauką, zakupem komputera czy pomocy szkolnych. Za bezzasadny uznano zatem zarzut strony, iż dochód, który uzyskała ona z pracy za granicą został w trakcie postępowania ujawniony, a tym samym nie może on być opodatkowany w oparciu o art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie jest przy tym wystarczające wskazanie samego źródła dochodów (tutaj dochodów z pracy za granicą), a konieczne jest co najmniej uprawdopodobnienie, że strona była w stanie zgromadzić z tego tytułu oszczędności w wysokości 36.000 zł. Wyjaśniono następnie, że organ II instancji także na etapie postępowania odwoławczego przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające na okoliczność przekazania skarżącej darowizny w wysokości 20.000 zł i uznano, że fakt ten nie został przekonująco wykazany. W toku prowadzonego od 1.08.2001 r. postępowania jaki i w złożonym osobiście przez podatniczkę odwołaniu okoliczność ta nie była podnoszona. Zaś przesłuchiwany w sprawie na okoliczność uzyskiwanych przez podatniczkę dochodów ojciec Z. S. (który miał być obecny przy przekazywaniu tej darowizny) nie wskazał tej okoliczności. Zatem powołanie się pełnomocnika na powyższy fakt dopiero w uzupełnieniu odwołania uznano za niewiarygodny. Zauważono również, że wcześniej, bo w piśmie z dnia 21.01.2001 r. podatniczka podała, iż nie posiadała innych środków lub źródeł dochodów poza wskazanymi dotychczas w trakcie postępowania podatkowego. W tym stanie podniesiono, że organy podatkowe mają obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co nie oznacza jednak, aby obowiązek poszukiwania dowodu ciążył na organie podatkowym, gdyż ciąży on na tym, kto wywodzi z niego skutki prawne w zakresie opodatkowania swoich dochodów. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając: - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji, - naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, - nieuznanie za dowód w postępowaniu podatkowym dokumentów i zeznań świadków przedkładanych organowi przez podatnika, - naruszenie art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej. Uzasadniając swoje stanowisko pełnomocnik strony przedstawił dotychczasowy przebieg sprawy, a następnie przedstawił reguły rządzące postępowaniem w odniesieniu do dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Stwierdził ponadto, iż "Urząd Skarbowy na podstawie oceny materiału dowodowego przedstawionego przez skarżącą zasadnie przyjął, że skarżąca nie udowodniła posiadania zasobów finansowych pochodzących z ujawnionych źródeł, które pozwoliłyby na pokrycie w pełni wydatków poniesionych w roku 2000, a więc były to przychody ze źródeł nieujawnionych podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 20 ust. 3 i art. 30 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Również Izba Skarbowa w wyniku rozpatrzenia odwołania zasadnie uznała, że ujawnione dochody i oszczędności, na które powoływała się strona nie mogły być uwzględnione, gdyż nie przedstawiła ona żadnych dowodów na okoliczność ich uzyskania. W stanie dowodowym tej sprawy tym ocenom nie można zarzucić dowolności". Pomimo powyższego wywodu pełnomocnik skarżącej uznał, że wydane w tej sprawie decyzje, a zwłaszcza decyzja Urzędu Skarbowego, nie zawierały właściwego uzasadnienia faktycznego. Stwierdził też, że wydana decyzja naruszała przepisy prawa materialnego oraz wydana została z naruszeniem przepisów o postępowaniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. wyżej przedstawione przepisy Ordynacji podatkowej, albowiem organ II instancji pominął podnoszone przez stronę zarzuty, wnioski i ich uzasadnienie. Końcowo uznał, że wydane decyzje zapadły bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Odpowiadając na skargę Izba Skarbowa w Opolu wniosła o jej oddalenie i podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko oraz argumentację zaprezentowaną na jego poparcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zauważyła ponadto, że w świetle wywodów pełnomocnika strony zawartych w skardze, podniesione przez niego zarzuty winny być uznane za bezzasadne. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji podtrzymując zarzuty skargi i wyjaśnił, iż w uzasadnieniu skargi wyłącznie na skutek omyłki stwierdzono, że "stanowisko organów podatkowych jest uzasadnione". Pełnomocnik organu odwoławczego wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Na wstępie wskazać należy, iż stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - rawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka też sytuacja zaistniała w niniejszym przypadku, a zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu jest sądem właściwym rzeczowo i miejscowo do rozpoznania niniejszej sprawy. Przechodząc zaś do istoty sporu podnieść należy, że stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., nr 14, poz. 176 ze zm.) źródłami przychodów, z których dochody podlegają opodatkowaniu, są "inne źródła". Zgodnie zaś z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 tej ustawy, uważa się między innymi przychody nie znajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach, których wysokość po myśli art. 20 ust. 3 ustawy ustala się, przyjmując za podstawę sumę poniesionych w roku podatkowym wydatków i wartość zgromadzonych w tym roku zasobów finansowych, nie znajdujących pokrycia w już opodatkowanych bądź wolnych od opodatkowania źródłach przychodów i posiadanych przedtem zasobach majątkowych. Natomiast art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym, stanowi, że dochodów z nie ujawnionych źródeł przychodów nie łączy się z dochodami z innych źródeł przychodów i ustala się go w wysokości 75% dochodu. Jest to niewątpliwie restrykcyjne uregulowanie, mające na celu opodatkowanie dochodów ze źródeł ukrywanych, w związku z czym przepis ten powinien być stosowany po szczególnie starannie przeprowadzonym postępowaniu, mającym na celu dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i sprawdzenie prawidłowości wyjaśnień podatnika. Warunki te - w ocenie Sądu - zostały w niniejszej sprawie spełnione przed podjęciem zaskarżonej decyzji. Zauważyć bowiem trzeba, że stosownie do przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.) postępowanie dowodowe prowadzi organ podatkowy, na którym ciąży obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego - art. 187 w/w ustawy. Zebrany materiał dowodowy podlega przy tym swobodnej ocenie tego organu, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 191 Ordynacji podatkowej. Swobodna ocena nie oznacza jednak samowoli organu podatkowego. Aby bowiem ocenę dowodów można było uznać za prawidłową, musi być ona przeprowadzona zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem określonych reguł tej oceny (por. B Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 1996, s. 377 - 378). Niezależnie jednak od tego podkreślić należy, iż generalną zasadą postępowania dowodowego pozostaje to, że każdy kto z określonych faktów wyprowadza dla siebie korzystne skutki prawne, obowiązany jest fakty te udowodnić. Mając zatem na uwadze tę ogólną regułę dowodzenia, jak też i charakter mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stwierdzić należy, iż w postępowaniu w sprawie nieujawnionych źródeł przychodów, obowiązek wykazania źródeł przychodów ciąży na podatniku (por. wyrok NSA z 13.01.2000 r., sygn. akt I SA/Ka 960/98 - Biuletyn Skarbowy 2000/2/19). O ile zatem w postępowaniu podatkowym dotyczącym dochodu z nieujawnionych źródeł przychodu zostanie stwierdzone poniesienie wydatków przekraczających znacznie dochód zeznany przez podatnika, na podatniku tym ciąży wykazanie, że wydatki te znajdują pokrycie w określonym źródle przychodów lub posiadanych wcześniej zasobach. Wyjaśnienia podatnika stanowią dowód w takim postępowaniu, jednakże - jak każdy dowód - podlegają one ocenie organu podatkowego i ich wartość dowodowa zależy od tego, czy są one prawdopodobne (por. wyrok NSA z dnia 21.01.1996 r., sygn. akt SA/Wr 1905/96). Przypomnieć także należy, iż nałożenie na organy prowadzące postępowanie dowodowe wspomnianego już obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalania strony tego postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nie udowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony (por. wyrok NSA z dnia 16.10.1984 r., sygn. akt II SA 1205/84 - NSA 1984/2/98). Z treści przepisów nakładających wyżej wspomniane obowiązki nie daje się w szczególności wyprowadzić konkluzji, że organy podatkowe zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy ta ostatnia środków takich nie przedstawia. Nie można bowiem w takim przypadku założyć, że cały ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez organy administracji spoczywa na tych organach (por. wyrok NSA z dnia 10.07.1996 r., sygn. akt SA/Ka 1171/95). Odnosząc przedstawione wyżej uwagi do okoliczności rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że przedstawionym wymogom skarżąca nie sprostała. Jej aktywność sprowadziła się w toku całego długotrwałego postępowania podatkowego wyłącznie do podniesienia, iż poczynione w analizowanym roku wydatki znajdowały pokrycie - oprócz uznanych przez organy podatkowe dochodach z darowizny otrzymanej od rodziców, z tytułu pracy uzyskanej w 2000 r. oraz oszczędności zgromadzonych na koncie bankowym - w dochodach uzyskanych z tytułu pracy za granicą w latach 1991 -1994 w kwocie łącznej 36.000 zł oraz z otrzymanej od K. S. darowizny w wysokości 20.000 zł. Na poparcie tego twierdzenia powołała się na zeznania E. L. i zeznania rodziców, a w przypadku spornej darowizny także na złożone w toku postępowania odwoławczego zeznania K. S. Innych dowodów na poparcie powyższych twierdzeń nie przedstawiono. Z niekwestionowanych w sprawie faktów wynika zaś, iż w analizowanym roku podatkowym podatniczka dokonała wydatków, w tym na zakup mieszkania, w łącznej wysokości 86.360,00 zł, a to w sytuacji, gdy uzyskała w tym roku podatkowym dochody w wysokości 55.736,32 zł (tj. ze stosunku pracy w wysokości 12.909,47 zł, z otrzymanej od rodziców darowizny w wysokości 10.700,00 zł oraz z wypłaty z konta kwoty 15.550 DEM, stanowiącej równowartość 32.126,85 zł). Ze zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności z zeznań wymienionych wyżej świadków wynika jedynie to, że skarżąca w latach 1991 -1994 wyjeżdżała w okresie wakacji do Niemiec, gdzie podejmowała zatrudnienie. Jednakże żadne dowody, w tym wyjaśnienia samej podatniczki, nie pozwalają jednoznacznie określić jaki był charakter tej pracy, a tym samym ustalić czy otrzymywała za swoją pracę wynagrodzenie, i co najistotniejsze w jakiej wysokości. W tej kwestii brak jest ponadto dowodu, z którego wynikałoby, że skarżąca do kraju w wyżej wspomnianym okresie przywiozła jakiekolwiek środki pieniężne i przechowywała je przez okres 6 -9 lat, kiedy dopiero miała je wydatkować na zakup mieszkania. Dodatkowo możliwość uzyskania tak stosunkowo znacznej kwoty za pracę za granicą podważa fakt, iż skarżąca była wtedy osobą nieletnią, a w 1991 r. miała jedynie 15 lat (wg PIT-11 urodziła się 14.09.1976 r. -karata [...] akt podatkowych). Również twierdzenia, co do otrzymania darowizny od babci K. S. nie zasługują na wiarę, a to chociażby z tej przyczyny, że wskazanie tego faktu nastąpiło dopiero na etapie postępowania odwoławczego, a pozostaje on w jawnej sprzeczności z poprzednimi wyjaśnieniami podatniczki, która wskazując wszystkie źródła przychodów z których pokryła wydatki poczynione w 2000 r., kwoty pochodzących z tej darowizny nie wskazywała. Nie potwierdził też tej okoliczności przesłuchany w sprawie w charakterze świadka Z. S. Z tych zatem powodów twierdzenia o posiadanych spornych środkach nie znajdują oparcia w zebranych dowodach, co czyni je gołosłownymi, a tym samym organy podatkowe zasadnie odmówiły im wiarygodności W przedstawionej zatem sytuacji organy podatkowe dysponując informacją o poczynionych przez podatniczkę znacznych wydatkach i przy wykazany przez nią dochodach, w pełni uprawnione były do próby ustalenia, czy czynione wydatki mają pokrycie w ujawnionych źródłach przychodów. W tym też celu podjęły one w oparciu o posiadane i ujawnione dane próbę określenia sytuacji majątkowej podatniczki. Analiza zgromadzonych w ten sposób dowodów, wbrew odmiennym twierdzeniom skarżącej, wykazała, że poniesione w 2000 r. przez nią wydatki, w części nie znajdowały pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Ten wniosek organów wyprowadzony został z całości poczynionych ustaleń faktycznych, a tym samym nie sposób zarzucić mu dowolności i nie uwzględnienie realiów rozpatrywanego przypadku. Dlatego też zasadnie można stwierdzić, iż wyprowadzona z przeprowadzonych dowodów ocena w niczym nie przekroczyła przyznanej organom podatkowym zasady, o której mowa w powołanym już wcześniej art. 191 Ordynacji podatkowej. Oznacza to tym samym, że twierdzenia dotyczący naruszenia zasad postępowania podatkowego, a w szczególności nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, nie są zasadne. Mając na uwadze całokształt przedstawionych wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko organu odwoławczego przestawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a tym samym uznając skargę za niezasadną w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł o jej oddaleniu.