I SA/Kr 133/01

Sygn. akt I SA/Kr 133/01 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 grudnia 2004r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędziowie: NSA Józef Gach (spr), NSA Jan Zając, Protokolant: Dominika Janik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2004r., sprawy ze skargi A. J., na decyzję Izby Skarbowej, z dnia 14 grudnia 2000r. Nr [...], w przedmiocie wymiaru podatku od towarów i usług za miesiące od [...] do [...] 1995r., -skargę oddala- Zaskarżoną decyzją - po rozpoznaniu odwołania - została utrzymana w mocy decyzja Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2000r nr [...], którą A. J. jako podatnikowi dokonano wymiaru podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od [...] do [...] 1995r od usługi wykonywanej na podstawie umowy dzierżawy z dnia [...] 1995r., którą zawarł na czas określony z "A." S.A. w W. W skardze A. J. podniósł, że nie był podatnikiem tego podatku albowiem usługę wykonał jednorazowo w okolicznościach nie wskazujących na zamiar wykonywania tego rodzaju usług w sposób częstotliwy tak jak tego wymaga art.5 ust. 1 pkt.1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr ll poz.50 ze zm.). W wyroku z dnia 21.04.1999r sygn. akt I SA/Lu 452/99 NSA zaś trafnie przyjął, że istnienie zamiaru częstego wykonywania danej usługi oznacza istnienie po stronie danej osoby "w chwili dokonywania tej usługi - intencji , planu , projektu dokonywania tej czynności wielokrotnie". Z kolei według wyroku NSA z dnia 31.03.1998r sygn. akt I SA 1848/96; " O częstotliwości świadczonej usługi najmu (zatem również dzierżawy) w rozumieniu art.5 ust.1 pkt.1 ustawy o VAT , świadczyłoby wynajmowanie lokalu różnym podmiotom, bądź też świadczenie tych usług z tytułu różnych stosunków prawnych. O zamiarze częstotliwego świadczenia usługi najmu nie świadczy okoliczność zawarcia z tą samą osobą kolejnych umów najmu tej samej rzeczy , a tym bardziej zawarcia z tą samą osobą jednej jedynej umowy najmu , której czas trwania przedłużony był kolejnymi aneksami". Nadto wydając przedmiotową decyzję organy podatkowe nie wzięły pod uwagę faktu, że umowa dzierżawy z dnia [...] 1995r tak jak i aneksy do niej były rejestrowane we właściwym organie podatkowym w celu uiszczenia opłaty skarbowej. W wyroku z dnia 9.12.1999r sygn. akt III SA 7657/98 NSA zaś stwierdził, że " wątpliwość do statusu podatnika powinna być rozstrzygana w momencie , w którym pobierana jest opłata skarbowa. Zatem działania organów podatkowych w sprawie polegające na tym, że od samej czynności pobierana jest najpierw opłata skarbowa a potem określony podatek od towarów i usług godzi w zasadę zaufania obywateli do tych organów wynikająca z art.121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r Ordynacja podatkowa (Dz.U.Nr.137 poz.926 ze zm.)". W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczas zajmowane stanowisko wyjaśniła, że o zamiarze wykonywania usług w sposób częstotliwy świadczy wcześniejsze wniesienie przedmiotu umowy dzierżawy z dnia [...] 1995r do używania jako aportu do " C." s.c. w W. oraz zobowiązanie się do wniesienia tego przedmiotu na własność jako aportu do "A." S.A. do wykonania czego zresztą nie doszło na skutek zmiany statutu spółki akcyjnej . Gdy chodzi o zarzut naruszenia art.121 § 1 Ordynacji podatkowej to jest on również chybiony, gdyż właściwy organ podatkowy w sposobie opłaty skarbowej nie mógł znać całego materiału dowodowego w sprawie. I tak np. aneks do umowy spółki cywilnej został sporządzony dopiero w dniu 21.08.2000 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Z akt sprawy uzupełnionych przed tut. sądem wynika również, że skarżący wraz z innym współwłaścicielem wydzierżawił również maszyny i urządzenia znajdujące się w R. i B. Świadczy o tym uwzględnienie tego majątku tak jak i nieruchomości położonych w W. wraz z budynkami, maszynami i urządzeniami oraz infrastruktury. - przy obliczeniu czynszu dzierżawnego. Mianowicie czynsz ten stanowi m.in. równowartość amortyzacji tego majątku ( z pewnymi wyjątkami, które dotyczyły majątku znajdującego się w W. nie wykorzystywanego dla celów produkcyjnych). W aktach sprawy znajdują się dwie umowy dzierżawy z dnia [...] 1995r. Jedna z nich wymienia majątek położony w W., a druga także majątek położony w R. i B. Zdaniem Sądu umową oryginalną jest pierwsza z nich. Druga nie mogła być bowiem sporządzona [...] 1995 r. , gdyż odciśnięto na niej pieczęć. Nadto skoro A. J. zawarł dwie umowy dzierżawy (w tym jedna w zwykłej formie pisemnej, a drugą- bez jej zachowania) to świadczył on usługi w sposób częstotliwy. W wyroku z dnia 7.03.2002 r. sygn. akt I SA/Łd 1158/01 (Mon. Podatkowy 2002/7/4) NSA stwierdził trafnie, że "ciągłość czynności oznacza jej kontynuację" a "częstotliwość zakłada powtarzalność". Sąd w niniejszym składzie podziela powyższe stanowisko. Natomiast powtórzenie w art. 121 § 1 ustawy Ordynacja Podatkowa zasady zaufania do organów państwa wynikającej z art. 2 Konstytucji (RP jest demokratycznym państwem ; prawa), nie może być podstawą do formułowania skutków polegających na uchyleniu innej konstytucyjnej zasady tj. praworządności (art. 7). Zasada praworządności została również przeniesiona do Ordynacji Podatkowej ( art. 120). Oznaczałoby to w istocie, że decyzje administracyjne są wydawane bezpośrednio w oparciu o konstytucję RP. Wtedy bowiem miała miejsce zmiana granic miejscowości W. i K. (dowód - ksero dowodu osobistego skarżącego). Skoro czynsz dzierżawy był obliczony i uiszczony skarżącemu również z tytułu wydzierżawienia majątku znajdującego się w R. i B., to należy dojść do wniosku, że między nim a "A." S.A. doszło do zawarcia drugiej umowy dzierżawy mającej na przedmiot ten majątek. Regulacja prawna stanowiąca zaś pewien kompromis między tymi zasadami pojawiła się po wydaniu decyzji w sprawie (zob.art.1 pkt.6 noweli do Ordynacji Podatkowej z dnia 12 września 2002r - Dz.U.Nr.169 poz.1387 dodający w tej ustawie art. 14 i 14a oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 8.11. 2004r. , sygn. akt FSK 647/04 (nie publ.)). Zresztą w sprawie nie doszło do naruszenia zasady zaufania do państwa. Organowi podatkowemu właściwemu w sprawach opłaty skarbowej była bowiem przedkładana tylko jedna umowa dzierżawy tj. zawarta w piśmie. Organ ten nie mógł więc wiedzieć, że skarżący wykazywał usługi na podstawie umów tego rodzaju w sposób częstotliwy. W tym stanie sprawy skarga mimo błędnego uzasadnienia decyzji odpowiada prawu. Z tego względu Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 1997r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U.Nr.153 poz. 1270 ze zm.) w zw. z art.97 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr.153 poz. 1271 ze zm.) orzekł jak w sentencji.