I SA/Wr 396/03

I SA/ Wr 396/03 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 grudnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym; Przewodniczący: Sędzia WSA – Andrzej Cisek Sędzia NSA – Andrzej Szczerbiński Asesor WSA – Anetta Chołuj (sprawozdawca) Protokolant: Lucyna Barańska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa A S.A. w L. na decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej płatnika z tytułu nie pobranego i nie wpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń w 1999r. oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] nr [...] orzekająca o odpowiedzialności podatkowej płatnika Przedsiębiorstwa A Spółka Akcyjna w L. z tytułu nie pobranego i nie wpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń w 2001r. i określająca wysokość tego podatku oraz odsetek za zwłokę. W toku czynności kontrolnych organ kontroli skarbowej stwierdził nieprawidłowości polegające na nie pobieraniu i nie odprowadzaniu przez spółkę jako płatnika na rzecz właściwego urzędu skarbowego zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od przychodów pracowników z tytułu częściowo odpłatnych świadczeń w postaci dopłat do indywidualnych kart przewozowych uprawniających poszczególnych pracowników do przejazdów z miejsca zamieszkania do miejsca pracy i z powrotem, naruszając tym samym przepisy art. 31 oraz 38 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.- dalej w skrócie updof). Nieprawidłowości te spowodowały zaniżenie podstawy opodatkowania o kwotę [...] i podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001r. o kwotę [...], w związku z czym organ kontroli skarbowej wydał decyzję, w której orzekł o odpowiedzialności podatkowej płatnika. Izba Skarbowa po rozpatrzeniu odwołania, - w którym zarzucono decyzji organu I instancji naruszenie przepisów art. 14 § 6 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez określenie płatnikowi zobowiązania, pomimo iż zastosował się on do interpretacji przepisów podatkowych wydanych przez organy podatkowe oraz naruszenie art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych – utrzymała w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, iż Spółka realizując obowiązek pracodawcy wynikający z Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla pracowników organizowała i częściowo finansowała koszty dowozu pracowników z miejsca zamieszkania do pracy i z powrotem. W celu zapewnienia pracownikom dojazdów Spółka korzystała z usług firmy przewozowej B Sp. z o.o. w L., zgodnie z zawarta w dniu [...] umową. Zakupu przewozów pracowniczych od w/w firmy Spółka dokonywała na podstawie zamówień na karty przewozowe składanych przez Spółkę, w oparciu o indywidualne zapotrzebowania na te karty przez pracowników. Karty na przewozy pracownicze wydawane były wg list imiennych, na okresy kwartalne i uprawniały tylko poszczególnych pracowników do przejazdów na określonych trasach – liniach autobusowych. Za przewozy pracownicze, świadczone na podstawie kart przejazdu przewoźnik obciążał Spółkę fakturami, w których określał numery linii autobusowych, ilości kart, ceny jednostkowe tych kart oraz ich wartość ogółem. Odpłatność pracownika potrącana była z jego wynagrodzenia oraz wykazywana w listach płac. Różnica pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami związanymi z zakupem usług przewozowych świadczonych na podstawie kart przewozowych a odpłatnością pracownika finansował pracodawca w formie dopłat do przewozów pracowniczych. Spółka jednak do przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych nie zaliczyła dopłat pracodawcy do kart przejazdu za okres od stycznia do września 2001r. Izba wskazała, iż od miesiąca października 2001r. powyższe świadczenie jednostka zaliczała do przychodów poszczególnych pracowników i opodatkowała podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Organ odwoławczy powołując się na art. 9 ust. 1, art. 12 ust. 1 updof stwierdził, iż dopłaty do przejazdów pracowniczych stanowią przychód tych pracowników i obowiązkiem Spółki jako płatnika zgodnie z art. 31 i 38 updof było pobranie i odprowadzenie zaliczek do urzędu skarbowego. Odnosząc się do twierdzenia Spółki dotyczącego braku możliwości indywidualizacji świadczeń Izba Skarbowa wskazała, iż Spółka w toku kontroli skarbowej sama dokonała indywidualizacji świadczeń, ustalając rozmiar przychodu dla każdego pracownika i uzależniając go od imiennego zapotrzebowania pracownika na zakup karty przejazdu, jej ceny brutto zróżnicowanej w zależności od długości trasy oraz odpłatności pracownika za dana kartę. Zdaniem Izby bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy przez organ kontroli skarbowej pozostaje fakt, że karta przejazdu nie określała miejscowości, przystanku początkowego i końcowego, gdyż na fakturach przewoźnika poszczególnym trasom przypisane zostały odpowiednie symbole tras o różnej długości i cenie. Według Izby na powstanie i zakres obowiązku podatkowego nie mogą mieć wpływu ewentualne trudności towarzyszące indywidualizacji świadczeń, gdyż ustalanie w sposób prawidłowy wartości częściowo odpłatnych świadczeń spoczywa na pracodawcy. Także fakt, iż obowiązek zapewnienia pracownikom przejazdów do pracy i z powrotem wynika z Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy nie ma wpływu na stosunki prawno- podatkowe. Izba Skarbowa nie zgodziła się również z zarzutem naruszenia art. 14 § 6 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym zastosowanie się do urzędowej interpretacji prawa podatkowego nie może mu szkodzić. Podniosła, iż z materiału dowodowego w sprawie nie wynika aby Spółka występowała na podstawie art. 14 § 6 ustawy Ordynacja podatkowa o udzielenie pisemnej informacji dotyczącej zakresu stosowania przepisów prawa podatkowego we własnej indywidualnej sprawie i w przedmiocie opodatkowania dopłat do kart przejazdów pracowniczych. Organ odwoławczy odnosząc się do przedstawionego pisma Ministerstw Finansów z dnia [...] wskazał, iż pismo to dotyczy stanu prawnego obowiązującego w 1992 r. i nie ma zastosowania do roku podatkowego 2001, z uwagi na zmianę przepisów oraz wyjaśnił, iż pismo to kierowane zostało do innego podmiotu. W ocenie Izby Skarbowej również pozostałe pisma powołane przez Spółkę nie mogą mieć wpływu na zmianę zaskarżonej decyzji, gdyż adresowane była do innych podmiotów, a interpretacja z dnia [...] kierowana do B została sprostowana przez Urząd Skarbowy w L. pismem z dnia [...]. Organ odwoławczy nie dopatrzył się także naruszenia art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Odnosząc się do powołanego przez Spółkę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2002r. sygn. akt I SA/Wr 2028/01 Izba podniosła, iż ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże wyłącznie w danej sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia, więc skoro wyrok ten nie dotyczył Spółki to jego rozstrzygnięcie nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie. W złożonej skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji Izby Skarbowej oraz umorzenie postępowania w sprawie, podnosząc zarzuty i argumenty zbieżne z podniesionymi w odwołaniu. W szczególności zarzuciła naruszenie art. 14 § 6 Ordynacji podatkowej poprzez określenie płatnikowi zobowiązania podatkowego mimo, iż zastosował się on do interpretacji przepisów podatkowych wydanych przez organy podatkowe oraz naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych. Skarżąca Spółka zarzuciła także naruszenie art. 12 ust. 3 w związku z art. 11 ust. 2 i 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez doliczenie do dochodów pracowników wartości świadczeń ponoszonych przez pracodawcę – pomimo braku możliwości wyliczenia faktycznej wartości tego świadczenia przypadającego na poszczególnych pracowników. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca ponadto podniosła, iż kontrolujący dokonując ustaleń w sprawie nie wziął pod uwagę postanowień Zbiorowego Układu Pracy obowiązującego w A SA w L., z którego wynika obowiązek pracodawcy zapewnienia pracownikom dojazdu do pracy. Na poparcie stanowiska, iż postanowienia Zbiorowego Układu Pracy mogą mieć wpływ na obowiązki w sferze prawa podatkowego, a wykonanie obowiązku dowozu pracowników polegało na zaspokajaniu własnych obowiązków zakładu pracy a nie osobistych potrzeb pracowników skarżąca powołała wyrok NSA O/Z we Wrocławiu o sygn. akt I SA/Wr 2028/01 z dnia 4 czerwca 2002r. Skarżąca twierdzi, iż w niniejszym postępowaniu naruszona została zasada zawarta w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż nie można obciążać podatników błędami w niewłaściwej interpretacji przepisów prawa dokonywanej przez organy podatkowe. Zdaniem skarżącej zastosowanie się do pisma Ministerstwa Finansów z dnia 12 października 1992r. oraz pisma Urzędu Skarbowego w Lubinie z dnia 27 grudnia 2000r. nie może jej szkodzić. Argumentując zarzut naruszenia przepisu art.12 ust. 3 w związku z art. 11 ust. 2 i 2b updof strona skarżąca podnosi, iż w rozpatrywanej sprawie nie jest możliwe wyliczenie wartości świadczenia przypadającego indywidualnie na poszczególnych pracowników. Pracownik korzystający z przejazdu na danej linii otrzymuje kartę przewozu pracowniczego uprawniającą do przejazdu wybraną przez niego i wykupioną przez pracodawcę u przewoźnika linią bez określenia miejscowości i przystanku początkowego i końcowego. Odpłatność ponoszona przez Spółkę na rzecz przewoźnika nie jest więc adekwatna –według strony – do wartości świadczeń na rzecz poszczególnych pracowników, bowiem opłata ponoszona za karty przewozu jest opłatą ryczałtową niezależną od ilości pracowników z niej korzystających i od długości linii z której korzystają poszczególni pracownicy. Zdaniem strony skarżącej, skoro nie można wyliczyć wartości tego świadczenia w sposób określony w art. 11 ust. 2-2b to nie można zastosować przepisu art. 12 ust. 3 updof. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie, w całości podtrzymują stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Powyższa skarga została wniesiona w dniu [...] do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy we W. Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powyższy zapis ustawowy uzasadnia rozpoznanie niniejszej skargi przez tutejszy Wojewódzki Sąd Administracyjny. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uchylenie decyzji może nastąpić w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Oceniając zaskarżoną decyzję, w świetle powyżej wskazanych kompetencji, należy stwierdzić, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia prawa materialnego ani przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie jest to, że Spółka pokrywała część kosztów dojazdu do pracy swoich pracowników. Kwestią sporną jest jedynie kwalifikacja prawna tych świadczeń. Zdaniem organów podatkowych owe dopłaty stanowią częściowo nieodpłatne świadczenia na rzecz pracowników, które zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowią przychód pracownika. Natomiast skarżąca kwalifikuje owe dopłaty do wydatków z tytułu realizacji własnych obowiązków zakładu pracy. Skarżąca, kwestionując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji, podkreśla, że pokrywanie kosztów dojazdu do pracy jest realizacją postanowień układu zbiorowego pracy oraz regulaminu pracy. Okoliczność ta nie ma żadnego istotnego znaczenia dla zasadności rozpoznawanej skargi. Układ zbiorowy pracy wyznacza bowiem wzajemne prawa i obowiązki w zakresie stosunku pracy. Unormowania zawarte w tym układzie są wiążące dla stron, a więc dla pracodawcy i pracowników. Podobnie należy potraktować regulamin pracy, który również zaliczany jest do kategorii aktów wewnątrzzakładowych W związku z tym należy stwierdzić, że unormowania zawarte w układzie zbiorowym pracy nie mogą w żadnym zakresie oddziaływać i wywierać skutków w sferze obowiązków publicznoprawnych. Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.- dalej w skrócie updof) za przychody ze stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, takie jak: wynagrodzenie zasadnicze, wynagrodzenie za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. W judykaturze powszechnie przyjęto, że o zakwalifikowaniu świadczenia jako przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 updof decyduje to, czy określone świadczenie może otrzymać wyłącznie pracownik w rozumieniu ust. 4 tego przepisu, czy również inna osoba nie związana tego rodzaju stosunkiem prawnym. Istotne jest więc to, czy istnieje związek prawny lub też faktyczny danego świadczenia z istniejącym stosunkiem pracy. Dlatego też świadczenia polegające na ponoszeniu częściowych kosztów dowozu pracowników skarżącego do miejsca pracy i z powrotem należy uznać za przychód ze stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Są to bowiem świadczenia częściowo odpłatne, mieszczące się w hipotezie przepisu art. 12 ust. 1 updof. Pracodawca pokrywa odpowiednią część kosztów dojazdu do pracy, które w przeciwnym razie ponoszone byłyby przez poszczególnych pracowników. Następuje więc przysporzenie na rzecz pracowników. Słusznie skarżąca zauważa, że świadczenie to wymaga odniesienia do konkretnego podatnika będącego osobą fizyczną, lecz powinien dokonać tego płatnik, na etapie rozliczenia podatnika z urzędem skarbowym. Natomiast w przypadku, gdy przedmiotem postępowania jest odpowiedzialność płatnika wystarczy wykazać, łączną sumą wypłat i łączną kwotą podatku dochodowego (zaliczki), podlegającego potrąceniu i wpłaceniu według miejsca siedziby płatnika. Skoro tak, to określenie w decyzji adresowanej do płatnika łącznej sumy zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, do odprowadzenia której był on zobowiązany jako płatnik jest prawidłowe i nie stanowiło naruszenia prawa. Tym niemniej przedstawiony stan faktyczny, potwierdza, że jednostka miała możliwość ustalenia kwoty dopłaty do przewozów pracowniczych przypadających na poszczególnych pracowników, gdyż z faktur za usługi przewozowe wynikały koszty jednostkowe płacone za te usługi. Ponadto jak wykazała kontrola od miesiąca października 2001r. powyższe świadczenie jednostka zaliczała do przychodów poszczególnych pracowników i opodatkowała podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Ponadto w trakcie kontroli skarbowej skarżąca sama dokonała indywidualizacji świadczeń, ustalając rozmiar przychodu dla każdego pracownika i uzależniając go od imiennego zapotrzebowania pracownika na zakup karty przejazdu, jej ceny brutto zróżnicowanej w zależności od długości trasy oraz odpłatności pracownika za dana kartę. Zgodzić się należy z organem I i II instancji, że bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy pozostaje fakt, że karta przejazdu nie określała miejscowości, przystanku początkowego i końcowego, gdyż na fakturach przewoźnika poszczególnym trasom przypisane zostały odpowiednie symbole tras o różnej długości i cenie. Na powstanie i zakres obowiązku podatkowego nie mogą mieć wpływu ewentualne trudności towarzyszące indywidualizacji świadczeń, gdyż ustalanie w sposób prawidłowy wartości częściowo odpłatnych świadczeń spoczywa na pracodawcy. Spółka nie zgadzając się z wysokością rozliczeń przypadającą na poszczególnych pracowników może podjąć próbę negocjacji wysokości tych świadczeń z przewoźnikiem. Wyliczenie wartości częściowo nieodpłatnych świadczeń w zaskarżonej decyzji nastąpiło zgodnie z art. 11 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, według którego, jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika. W świetle dotychczasowych uwag zasadne było zatem, w ocenie Sądu, przyjęcie przez organy podatkowe, iż świadczenie skarżącej polegające na ponoszeniu kosztów dowozu zatrudnionych u niej pracowników do miejsca pracy i z powrotem, było przychodem ze stosunku pracy, podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Obowiązkiem płatnika wynikającym z art. 31 i 38 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, było zatem obliczenie i pobranie zaliczek od uzyskanego w ten sposób dochodu oraz przekazanie ich na rachunek urzędu skarbowego. Zaznaczyć należy, iż sprawa świadczeń realizowanych w ramach ciążącego na pracodawcy obowiązku wynikającego z zakładowego układu zbiorowego pracy, a polegającego na częściowym pokrywaniu kosztów z tytułu opłat pracowników za przejazdy z miejsca zamieszkania do pracy i z powrotem była przedmiotem rozważań SN, który w wyroku z dnia 24.10.2003r. sygn. akt III RN 8/03 wypowiedział się, iż świadczenia te powinny zostać wliczone do przychodów swych pracowników, a pracodawca jako płatnik powinien pobrać zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Odnosząc się do zarzutu skarżącej naruszenia przez organy podatkowe zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych wyrażonej w art. 121 Ordynacji podatkowej oraz zarzutu naruszenia art. 14 § 6 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym zastosowanie się do urzędowej interpretacji prawa podatkowego nie może mu szkodzić, na wstępie należy zauważyć, że w stanie prawnym obowiązującym przed 1 stycznia 2003 r. art. 14 Ordynacji podatkowej przewidywał jedynie skutki zastosowania się do wadliwej interpretacji urzędowej. Natomiast przepis ten nie określał skutków zastosowania się przez podatnika do treści pisemnej informacji o zakresie stosowania prawa podatkowego, udzielonej przez właściwy organ podatkowy I instancji w trybie art. 14 ust.4 Ordynacji podatkowej. Wobec tego ocena poprawności podjętego rozstrzygnięcia powinna być dokonana w oparciu o art. 121 Ordynacji podatkowej, statuującego zasadę zaufania podatnika do organów podatkowych. Zasada ta w zakresie stosowania przepisów prawa materialnego realizuje się w ten sposób, iż organ podatkowy nie może rozstrzygać na niekorzyść strony wszelkich niejasności przepisów. Natomiast w zakresie przepisów procesowych zasada ta realizuje się np. wówczas, jeżeli strona postępowania może stwierdzić, że organ ustalając zakres postępowania dowodowego, dopuścił dowody, które przemawiają za pozytywnym załatwieniem sprawy. Dlatego też należy zgodzić się z poglądem, że podatnik nie może ponosić konsekwencji zastosowania się do błędnej informacji o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego, udzielonej mu przez organ podatkowy na podstawie art. 14 § 4 ustawy - Ordynacja podatkowa. Jednak z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika aby Spółka występowała na podstawie art. 14 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa o udzielenie pisemnej informacji dotyczącej zakresu stosowania przepisów prawa podatkowego we własnej indywidualnej sprawie i w przedmiocie opodatkowania dopłat do kart przejazdów pracowniczych. Także przedstawione pismo Ministerstwa Finansów z dnia 12 października 1992r. dotyczy stanu prawnego obowiązującego w 1992 r. i nie ma zastosowania do roku podatkowego 2001, z uwagi na zmianę przepisów. Pozostałe pisma powołane przez Spółkę również adresowane były do innych podmiotów, a interpretacja z dnia [...] kierowana do B została sprostowana przez Urząd Skarbowy w L. pismem z dnia [...]. Lecz nawet w przypadku gdyby interpretacja w zakresie dopłat do przejazdów pracowniczych skierowana byłaby do skarżącej brak byłoby podstaw prawnych do odstąpienia określenia zobowiązania podatkowego, powstałego z mocy prawa. Decyzja organu podatkowego w tym przypadku ma charakter deklaratoryjny, a więc jedynie potwierdzający a nie konstytuujący zobowiązanie podatkowe. Zasada pogłębiania zaufania do organów państwa jest jedną z podstawowych reguł postępowania, lecz nie jedyną. Inną bardzo ważną jest zasada praworządności wyrażona w art.120 Ordynacji podatkowej. Zasada ta jest powtórzeniem konstytucyjnej zasady praworządności wyrażonej w art. 7 Konstytucji. W myśl którego organ władzy publicznej działa na podstawie i w granicach prawa. Przepis ten ustanawia fundamentalną w państwie prawa zasadę legalizmu. Aby decyzja podjęta przez organ, w tym wypadku organ podatkowy, odpowiadała wymogom legalizmu, musi on posiadać ustawowo określoną kompetencję do działania w danym zakresie, musi działać zgodnie z odpowiednimi procedurami decyzyjnymi, a treść jego postanowień musi być zgodna z przepisami prawa materialnego zawartego w ustawach i wydanych na ich podstawie aktach wykonawczych. Tak więc organ nie może podejmować żadnych decyzji, z jednej strony, bez podstawy prawnej, z drugiej strony, nie może unikać podejmowania decyzji, jeśli wiążące normy prawne nakładają na niego taki obowiązek. Jeżeli jednak podatnik wykaże, iż w wyniku błędnej informacji udzielonej mu przez ten organ popadł w zwłokę w zapłacie należnego podatku, to ewentualne usunięcie negatywnych dla podatnika skutków takiego zdarzenia może mieć miejsce w odrębnym postępowaniu w przedmiocie umorzenia odsetek za zwłokę. Podsumowując, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z wskazanymi powyżej przepisami prawa. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.