I SA/Gl 1020/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w następującym składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej Sędzia NSA Eugeniusz Christ Asesor WSA Teresa Randak/sprawozdawca/ Protokolant Aleksandra Doruch po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych o d d a l a s k a r g ę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w M., określił S. W. zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. w wysokości [...] zł. Za podstawę rozstrzygnięcia przyjęto następujący stan faktyczny: a) podatnik w dniu [...] 2000r. wydzierżawił działkę nr [...] opisaną w księdze wieczystej [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w M. w celu rozpoczęcia budowy mieszkań na wynajem, b) w dniu [...] 2000 r. podatnik zawarł umowę o wspólne inwestowanie z firmą "A" J. M. z siedzibą w M.. Na mocy tej umowy realizator inwestycji podjął się wybudowania na nieruchomości, położonej w M., ul. [...], pięciu lokali mieszkalnych, przeznaczonych na wynajem oraz doprowadzenie do sprzedaży, na rzecz podatnika przedmiotowej nieruchomości, c) w dniu [...] 2000 r. podatnik zawarł warunkową umowę sprzedaży wyżej wymienionej nieruchomości z A. K. – K. i K. K., d) w dniu [...] 2001 r. sprzedający przenieśli własność przedmiotowej nieruchomości na podatnika, e) dnia [...] 2001 r. Burmistrz Miasta M. przeniósł na podatnika udzielone K. K. pozwolenie na kontynuowanie budowy zespołu mieszkalnego wielorodzinnego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. zakwestionował odliczenie dokonane przez podatnika z tytułu budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami mieszkalnymi na wynajem w kwocie [...] zł. Jak wskazał organ podatkowy, podatnik nie spełnił przesłanek art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. Nr 14, poz. 176 z 2000 r., z późn. zm.), albowiem w roku, w którym poniósł wydatek nie posiadał prawa własności, ani prawa współwłasności gruntu, czy budynku mieszkalnego, a ponadto prowadzona inwestycja, zgodnie z pozwoleniem na budowę obejmowała po cztery lokale mieszkalne, w segmencie A i B. Od decyzji organu pierwszej instancji odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w K., złożył pełnomocnik strony, zarzucając organowi podatkowemu naruszenie art. 26 ust.1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, art. 121, 122, 124, 180, 187, 191 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej oraz art. 2 ,75 i 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik podniósł, że organ pierwszo instancyjny wydał przedmiotową decyzję bez przeprowadzenia należycie postępowania dowodowego, dopuścił do naruszenia zasady prawdy materialnej poprzez błędna ocenę materiału dowodowego, a także błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego, poprzez przyjęcie, że podatnik nie dokonał wydatków na budowę własnego budynku mieszkalnego z przeznaczeniem pięciu mieszkań na wynajem. W dalszej części uzasadnienia pełnomocnik opisał zasady ogólne prowadzenia postępowania podatkowego, nie wskazując, na czym polegało naruszenie tych zasad w tym konkretnym postępowaniu podatkowym. Podnosząc naruszenie art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, pełnomocnik wskazał, że wydatek na budowę został przez podatnika faktycznie poniesiony, a przyjęta przez organ podatkowy wykładnia tego przepisu jest nieprawidłowa m. in. z tego tytułu, iż budowa obejmowała pięć mieszkań na wynajem, co potwierdza dowód z oględzin, przeprowadzony w dniu [...] 2002 r. w przedsiębiorstwie "A" J. M., a który to dowód nie został przez organ podatkowy dopuszczony, pomimo złożonego w tej kwestii wniosku pełnomocnika. W ocenie pełnomocnika, podatnik w 2000 r. zainicjował budowę budynku mieszkalnego na wynajem i poniósł na ten cel wydatek w kwocie [...] zł., a zatem spełnił warunek do nabycia ulgi, określonej w art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zawarcie umowy dzierżawy nieruchomości w dniu [...] 2000 r. oraz umowy o wspólnym inwestowaniu w dniu [...] 2000 r., a także warunkowej umowy sprzedaży przedmiotowej nieruchomości, wypełniały przesłankę przedmiotowej ulgi. Wydatki z tytułu podpisanych umów, zdaniem pełnomocnika, poniesione zostały na cel określony w cytowanym wyżej przepisie, a zatem były wydatkami, które organ bezpodstawnie zakwestionował. W końcowej części uzasadnienia pełnomocnik powołując się na liczne orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, dotyczące zasad postępowania ogólnego, orzeczeń Sądu Najwyższego oraz Trybunału Konstytucyjnego, wskazał na konieczność ochrony praw nabytych, a takim prawem była ulga wynikająca z przepisu art.26 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zlikwidowana z dniem 1 stycznia 2001 r. Zdaniem pełnomocnika, działania organu podatkowego, sprzeczne były z wyżej wymienionymi zasadami i w konsekwencji doprowadziły do pozbawienia przysługującego podatnikowi prawa do ulgi. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że ocena zaistnienia warunków uzasadniających prawo podatnika do ulgi podatkowej dokonywana jest w oparciu o stan jaki istniał w roku podatkowym, za który podatnik dokonał odliczenia. Podatnik, powinien zatem udokumentować, że w roku 2000 spełniał warunki określone w art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dowody przedłożone przez podatnika, nie potwierdziły prawa podatnika do ulgi z tytułu budowy własnego lub stanowiącego współwłasność budynku mieszkalnego wielorodzinnego z przeznaczeniem znajdujących się w nim co najmniej pięciu lokali na wynajem. Podatnik bowiem nie był właścicielem gruntu, a tym samym i znajdującego się na nim budynku mieszkalnego B4, na którego realizację została zawarta umowa o współfinansowanie inwestycji. Przeniesienie na rzecz podatnika własności nieruchomości, zabudowanej segmentem mieszkalnym w stanie surowym, nastąpiło w dniu [...] 2001 r. Do tej daty właścicielami przedmiotowej nieruchomości byli K. i A. K.. Konsekwencją powyższego, poniesione przez podatnika wydatki na budowę budynku, nie stanowiły wydatków poniesionych na realizację budowy budynku własnego, bowiem budynek, jako część składowa gruntu, należał do osób będących właścicielami gruntu. Niezależnie od kwestii własności, jak wskazał organ odwoławczy, podatnik nie posiadał pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, za który w myśl przepisów prawa podatkowego, uważany jest budynek mieszkalny z co najmniej pięcioma lokalami mieszkalnymi. Pozwolenie, na podstawie którego realizowana była inwestycja przez podatnika, wydane zostało przez Burmistrza Miasta M. [...] r. Decyzją tą zostało przeniesione na podatnika pozwolenie na budowę, udzielone [...] 1998 r. Nr [...] na kontynuowanie budowy zespołu mieszkalnego wielorodzinnego w M. przy ul. [...] w odniesieniu do robót budowlanych w budynku "B" wraz z dwoma garażami na parceli [...]. Pierwsza natomiast decyzja udzielała pozwolenia na budowę w oparciu o zatwierdzony projekt budowlany, który obejmował budowę budynku "B" z czterema mieszkaniami. Posiadane przez podatnika pozwolenie na budowę, upoważniało go zatem do kontynuowania robót budowlanych, zgodnie z zatwierdzonym projektem na parceli, której właścicielem stał się z dniem [...] 2001 r. W ocenie organu, nie zasługiwał na uwzględnienie argument odwołania sugerujący ocenę prowadzonej inwestycji na podstawie decyzji o dopuszczeniu jej do użytkowania, bowiem decyzja ta zostanie wydana dopiero z chwilą zakończenia budowy zespołu mieszkalnego. Za niezasadny organ podatkowy uznał pogląd odwołania, sugerujący uwzględnienie zamiaru podatnika co do realizacji przedmiotowej inwestycji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, organ odwoławczy podniósł, że jest on bezpodstawny, bowiem rozstrzygnięcie zostało wydane przez właściwy organ, w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w formie określonej przez te przepisy. Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została zaskarżona przez pełnomocnika do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze pełnomocnik wskazując na naruszenie przez organ odwoławczy przepisów prawa materialnego, art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, poprzez jego błędną wykładnię, przepisów postępowania tj. art. 121, 122, 124, 180, 187, 191 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej, a także art. 2, 75 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, o dopuszczenie dowodów z administracyjnych akt podatnika, o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego. W uzasadnieniu skargi przedstawiając stan faktyczny i przebieg postępowania administracyjnego, pełnomocnik podniósł, że skarżący spełnił wymogi uprawniające do skorzystania z ulgi podatkowej przewidzianej w art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż: a) uzyskał pozwolenie na budowę w drodze przeniesienia pozwolenia, udzielonego poprzedniemu inwestorowi, b) był właścicielem nieruchomości gruntowej i obiektów na nim wzniesionych, zgodnie z zasadą superficies solo cedit, c) udokumentował właściwymi z punktu widzenia formalnego dokumentami poniesienie wydatków, d) wydatkowane kwoty przeznaczył na budowę budynku mieszkalnego z lokalami pod wynajem, zgodnie ze zmienionym projektem załączonym do wniosku o pozwolenie na budowę, załączonym przez poprzedników prawnych podatnika. Jednocześnie pełnomocnik zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie zasad postępowania podatkowego, poprzez pominiecie dowodów w sprawie, przemawiających na korzyść podatnika, bez podania przyczyn, odmawiających tym dowodom wiarygodności. Pełnomocnik nie zgadzając się z przyjętym prawnym uzasadnieniem decyzji organu podatkowego, podniósł, że przepis art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie formułuje zasady, aby w dniu ponoszenia wydatków na wznoszenie budynków należało wykazać się prawem własności gruntu, bowiem prawu podatkowemu, znane jest rozwiązanie pozwalające na ponoszenie wydatków w obcym środku trwałym, tak jak to w rozpoznawanej sprawie określone zostało umową o wspólnym inwestowaniu, podpisaną w dniu [...] 2000 r. W ocenie pełnomocnika, Dyrektor Izby Skarbowej niewłaściwie ustalił rodzaj budynku, bowiem przedmiot inwestycji uległ zmianie w skutek przeprojektowania inwestycji, i każdy z segmentów zawierał pięć mieszkań, a nie jak wskazał organ cztery. Zdaniem pełnomocnika, skoro skarżący stał się właścicielem gruntu w dniu [...] 2001 r. w wyniku wykonania postanowień umowy z dnia [...] 2000 r., to wydatki poniesione do tego czasu, za zgodą stron umowy, były wydatkami poniesionymi na cel określony w przepisie art. 26 ust. 1 pkt 8 wskazanej ustawy, a zatem wykładnia przyjęta przez organ podatkowy jest wykładnią rozszerzającą, niezgodną z gramatycznymi regułami wykładni właściwej dla prawa podatkowego. Pozostałe zarzuty skargi, pokrywały się z zarzutami podniesionymi w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a ponadto o rozpoznanie skargi na rozprawie, a więc nieuwzględnienie wniosku skarżącego o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył co następuje. Skarga - wbrew twierdzeniom w niej zawartym – nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem legalności, a więc zgodności działań administracji z obowiązującym prawem. W sytuacji, gdy sąd administracyjny stwierdzi, iż wydana decyzja narusza prawo, to zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) uchyla decyzję w części lub całości. Uchylenie decyzji następuje w przypadku gdy, nastąpiło naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, decyzja organu odwoławczego nie zawiera uchybień, które mogły by uzasadniać jej uchylenie. Istotą sporu w rozpatrywanej sprawie, jest wykładnia art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2000 r., zgodnie z którym podstawą obliczenia podatku, stanowi dochód, po odliczeniu kwot wydatków poniesionych w roku podatkowym na budowę własnego lub stanowiącego współwłasność budynku mieszkalnego wielorodzinnego, z przeznaczeniem znajdujących się w nim co najmniej pięciu lokali mieszkalnych na wynajem, oraz wydatków na zakup działki pod budowę tego budynku. Z ulgi podatkowej określonej w wyżej wymienionym przepisie mogli skorzystać właściciele lub współwłaściciele nieruchomości. Przesłanka ta była spełniona zarówno wtedy, gdy podatnik wzniósł budynek na gruncie stanowiącym jego własność lub współwłasność ( zgodnie z powołaną przez pełnomocnika zasadą superficis solo cedit, wyrażoną w art. 48 w związku z art. 191 kodeksu cywilnego), jak i wówczas, gdy posadowił go na gruncie oddanym mu w użytkowanie wieczyste lub współużytkowanie wieczyste, albowiem tylko w takim przypadku budynek stanowił odrębny od gruntu przedmiot własności ( art. 235 kodeksu cywilnego). Taka interpretacja art. 26 ust. 1 pkt 8 została zaaprobowana przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 22 października 2002 r. sygn. akt SK 39/01 ( OTK 2002 r., nr 5, poz.66). nie ma zatem racji pełnomocnik wskazując, że umowa dzierżawy, zawarta w dniu [...] 2000 r. i umowa o wspólnym inwestowaniu, zawarta w dniu [...] 2004 r. stanowiły podstawę zaliczenia poniesionych wydatków na budowę własnego lub stanowiącego współwłasność budynku. Nie jest prawdziwe twierdzenie pełnomocnika, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie formułowała zasady, aby w dniu ponoszenia wydatków na wznoszenie budynków należało wykazać się prawem własności gruntu. Zasada ta wynika bowiem wprost z art. 26 ust. 1 pkt 8 cytowanej ustawy, który dopuszcza odliczenie wydatków poniesionych w roku podatkowym na budowę własnego lub stanowiącego współwłasność budynku. W roku podatkowym 2000 podatnik nie był ani właścicielem ani współwłaścicielem budynku, zatem nie był uprawniony do odliczenia wydatków poniesionych na budowę, w trybie art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podatnik stał się właścicielem gruntu i posadowionego na nim budynku dopiero w dniu [...] 2001 r. tj. w dniu podpisania umowy notarialnej w sprawie przeniesienia własności nieruchomości, obejmującej działkę o numerze [...] , położoną w obrębie Ś. o powierzchni [...] ha. Powyższe okoliczności prowadzą do wniosku, że strona skarżąca nie była uprawniona do dokonania odliczenia wydatków na budowę budynku w roku podatkowym 2000 nie będąc bowiem właścicielem, ani współwłaścicielem budynku, nie spełniała podstawowej przesłanki określonej w art. 26 ust. 1 pkt 8 wskazanej ustawy. Oznacza to, że już z tej przyczyny skarga nie mogła być uznana za zasadną, albowiem przepisy dotyczące ulg podatkowych, muszą być ściśle interpretowane, jako że stanowią wyjątek od zasady powszechności opodatkowania. Jednakże, w ocenie Sądu, nie jest to jedyny, aczkolwiek wystarczający powód do oddalenia skargi. Nie polega też na prawdzie twierdzenie pełnomocnika, że o ilości wybudowanych mieszkań decydować miałaby decyzja organu administracji architektoniczno – budowlanej o dopuszczeniu do użytkowania obiektu, po zakończeniu budowy. Zgodnie z treścią art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podstawą odliczenia podatku, stanowi dochód, po odliczeniu kwot na budowę budynku, z przeznaczeniem znajdujących się w nim co najmniej pięciu lokali mieszkalnych na wynajem. Zasadne jest stanowisko organów podatkowych, które istnienie tej przesłanki, oparły na regulacjach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 207, poz. 2016 z 2003 r. z późn. zm.), zgodnie z którym roboty budowlane można prowadzić tylko na podstawie ostatecznej decyzji pozwoleniu na budowę, które obejmuje zgodę na budowę i zatwierdzony projekt budowlany, zgodnie z którym ma być prowadzona budowa. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bezspornie wynika, że pozwolenie na budowę z dnia [...] 2001 r. dotyczyło przeniesienia na rzecz podatnika pozwolenia z dnia [...] 1998 r. nr [...] na kontynuowanie budowy zespołu mieszkalnego wielorodzinnego w M. przy ul. [...] w odniesieniu do robót budowlanych w budynku "B" wraz z dwoma garażami. Pierwotna decyzja dotyczyła natomiast budowy budynków A i B, przy czym zatwierdzony projekt budowlany obejmował w budynku B cztery mieszkania. Skoro zatem pozwolenie z dnia [...] 2001 r. dotyczyło wcześniej udzielonego pozwolenia na budowę, które zatwierdzało projekt budowlany z czterema mieszkaniami w budynku B, nie ma racji skarżący pełnomocnik, że budowa obejmowała 5 mieszkań. Do zmiany bowiem projektu budowlanego niezbędne było wydanie nowej decyzji o zmianie udzielonego wcześniej pozwolenia na budowę. W aktach sprawy przedłożonych Sądowi nie ma takich dokumentów, nie wskazał także na ich istnienie pełnomocnik czy to na etapie odwołania, czy też na etapie skargi. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, zawarte w uzasadnieniu decyzji, że w roku podatkowym 2000 podatnik, nie poniósł wydatków na budowę własnego budynku, bowiem w tym roku nie był jego właścicielem, a ponadto, poniesione wydatki dotyczyły budynku, w którym znajdowały się cztery lokale z przeznaczeniem na wynajem, zamiast pięciu wymaganych przez ustawę. Podatnik nie spełnił kryteriów wynikających z art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a zatem nie przysługiwało mu prawo do ulgi z tytułu poniesionych wydatków. Nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy, zarzut naruszenia zasad ogólnych postępowania podatkowego, określonych w art. 121, 122, 124, 180, 181, 187 i 191 oraz 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Nie została , zdaniem Sądu, naruszona przez organy podatkowe zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, wyrażona w art. 121 Ordynacji podatkowej. Organy obu instancji w sposób nie budzący wątpliwości wyjaśniły podstawy prawne określonego podatnikowi zobowiązania podatkowego za 2000 r. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych, postępowanie było prowadzone z udziałem pełnomocnika, który został zapoznany z całym zgromadzonym materiałem, co wynika ze znajdujących się w aktach sprawy protokołów. Fakt, że organy określiły podatnikowi, w oparciu o zgromadzony materiał, wysokość należnego podatku, nie może stanowić, w ocenie Sądu, zarzutu, że naruszyły zasadę zaufania, w sytuacji gdy pełnomocnik nie wskazuje na czym to naruszenie polegało. Nie znajduje też potwierdzenia zarzut naruszenia przez organy podatkowe art. 122 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w toku postępowania podjęte zostaną wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Formułując ten zarzut, pełnomocnik wskazał, że organy nie rozpatrzyły całokształtu okoliczności sprawy, jak również bezpodstawnie pominęły dowody, m. in. protokół z wizji przeprowadzony na budowie w Ś. w dniu [...] 2002 r. Organ, konfrontując posiadane dokumenty, ocenił ich moc dowodową i niektórym z nich, w tym protokołowi z wizji odmówił mocy dowodowej, z tego powodu, iż wizja dokonana była w 2002 r., zatem po upływie dwóch lat, od roku podatkowego, w którym nastąpiło rozliczenie ulgi z tytułu budowy. W tym stanie rzeczy dokonując oceny zgromadzonego przez organ materiału dowodowego Sąd uznał, że materiał jest zupełny, a jego ocena dokonana zgodnie z zasadą określoną w art. 191 Ordynacji podatkowej. Organ właściwie określił na jego podstawie stan faktyczny oraz zastosował właściwe przepisy dotyczące określenia podatnikowi wysokości podatku z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. Pełnomocnik, podnosząc naruszenie przez organy podatkowe art. 124 Ordynacji podatkowej, wskazał, że podatnik nie był informowany o stanie, celu i zarzutach postępowania. Zasada ta określana "zasadą przekonywania", ma na celu przekonania strony do dobrowolnego wykonania decyzji, w celu uniknięcia stosowania środków przymusu. Celowi temu służy wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy. Podstawową instytucją, która ma zapewnić realizację zasady przekonywania jest uzasadnienie decyzji. Zagadnienie to normuje art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, który nakłada na organy podatkowe obowiązek szczegółowego uzasadnienia decyzji, w tym także wyjaśnienia stanu faktycznego, będącego podstawą rozstrzygnięcia oraz zastosowanych prawnych regulacji. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza wskazanych przepisów, zawiera bowiem wszystkie elementy w nich określone, wyjaśnia podstawę prawną działania organów oraz wskazuje okoliczności faktyczne i prawne, które organ wziął pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy. W rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów, zatem poczynione uwagi w pełni uzasadniają sformułowaną wyżej ocenę, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W tym stanie rzeczy orzeczono o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.).