I SA/Wr 1849/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Andrzej Szczerbiński Sędzia NSA - Henryka Łysikowska Sędzia WSA - Dariusz Skupień (sprawozdawca) Protokolant - Katarzyna Gierczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 01 czerwca 2005r. sprawy ze skargi A spółka z o.o. we W. na decyzję Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązana w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2000 I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] Nr [...]. II. orzeka, że wymienione w punkcie I decyzje nie podlegają wykonaniu. III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz A spółki z o.o. z/s we W. kwotę 24.358,30 zł (dwadzieścia cztery tysiące trzysta pięćdziesiąt osiem złotych 30/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa we W. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego W. S. M. z dnia [...] nr [...] określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2000 w wysokości [...]. Podstawą dokonanego rozstrzygnięcia było zawyżenie przez Podatnika kosztów uzyskania przychodów o kwotę [...]oraz zaniżenie przychodów o kwotę [...] związane z korektą sprzedaży roku 2000 potwierdzoną fakturami korygującymi wystawionymi w roku 2001. Zawyżenie natomiast kosztów uzyskania przychodów spowodowane było zaliczeniem do tych kosztów wydatków dotyczących innego okresu rozrachunkowego, w kwocie: * [...] - związanej z usługami telefonicznymi, * [...] - dotyczącej usług szewskich, - [...] - związanej z badaniami laboratoryjnymi. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we W., podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Izby Skarbowej. W złożonej w dniu [...] skardze pełnomocnik Strony zarzuca naruszenie: * art. 9 ustawy z dnia 15.02.1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych, który zobowiązuje podatników do prowadzenia ewidencji rachunkowej zgodnie z odrębnymi przepisami, * art. 12 ust. 3, art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, * art. 180, art. 187, art. 122, art. 125 oraz art. 229 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez odstąpienie od podjęcia niezbędnych czynności dowodowych zmierzających do ustalenia okoliczności faktycznych sprawy, * przepisów § 36-44 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Odnośnie korekty przychodów Strona uznaje, że nie znajduje oparcia w obowiązującym stanie prawnym pogląd przyjęty przez organy podatkowe, zgodnie z którym zwroty towarów oraz udzielone bonifikaty pomniejszają przychód tego okresu, w którym zostały zrealizowane. Podatnik posługując się definicją pojęcia przychodu należnego zauważa, że zarówno zwrot towarów, bonifikata jak i skonto mają charakter następczy w stosunku do transakcji z którą są związane, a tym samym w stosunku do należnego z jej tytułu przychodu. Oznacza to, że w wyniku "wyłączenia" bonifikat i skont dany przychód ulega pomniejszeniu. Zasadniczo celem korekty jest skorygowanie błędnie wskazanej wielkości zobowiązania podatkowego. Nieprawidłowe określenie wielkości zobowiązania wynika w analizowanym przypadku z zawyżenia przez Podatnika wielkości przychodu. Podatnik skorygował obrót poprzez wystawienie faktur korygujących. Jest przy tym, zdaniem Strony oczywiste, że dokonana korekta wywołuje skutki w zakresie przychodu, którego dotyczy. Natomiast odnośnie kwestionowania przez organy podatkowe sposobu, w jaki Podatnik wystawiał faktury korygujące. Strona uznaje, że przepisów o rachunkowości nie należy stosować wprost do rozstrzygnięć spraw podatkowych. Ustawodawca nie wymienia jako konieczne wskazywanie w fakturach korygujących takich elementów jak numeru towaru, kodu, cen jednostkowych poszczególnego asortymentu faktury pierwotnej. Uchybienia o charakterze formalnym jakie miały miejsce, nie stanowią żadnej podstawy do uznania, iż przychód wykazany przez Podatnika został zaniżony. Odnośnie zakwestionowania przez organy podatkowe jako kosztu uzyskania przychodu wartości wyceny zapasów, Strona zauważa, że nawet jeżeli wartość zapasów w związku z dokonywaną wyceną i inwentaryzacją dokonana została nieprawidłowo, to jednak zapasy te posiadały określoną wartość, stanowiącą koszt uzyskania przychodów. Skarżąca podkreśla również, że jej księgi rachunkowe są rzetelne i niewadliwe, a w celu ustalenia wielkości zapasów w 2000 roku Podatnik przedstawił odpowiednie środki dowodowe. Nawet jeżeli organy podatkowe nie dały wiary wyliczeniom i dowodom winny przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe. Za bezpodstawne należy również uznać pominięcie jako niewiarygodnych wyjaśnień Spółki. Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę podtrzymała w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji nr [...] z dnia [...] Sporny w niniejszej sprawie był fakt, że Spółka A zmniejszyła przychody roku 2000 o kwotę [...] z tytułu korekty sprzedaży potwierdzonej fakturami korygującymi VAT wystawionymi w roku 2001. Przyczyną korekt była posezonowa obniżka cen towarów lub zwroty towarów w związku z występowaniem wad i reklamacji. Sporny w niniejszej sprawie był moment skorygowania przychodów. Izba Skarbowa nadal podtrzymuje swoje stanowisko odnośnie uznania, że zwroty towarów oraz obniżki cen pomniejszają przychód tego okresu, w którym zostały zrealizowane. Zdarzenia gospodarcze, które spowodowały korektę sprzedaży miały bowiem miejsce w roku 2001 i w tym okresie były wystawiane również faktury korygujące sprzedaż. Korekty przychodów ze sprzedaży (zmniejszenia i zwiększenia) zaliczane są do okresu sprawozdawczego, w którym zostały dokonane, niezależnie od wystawionych faktur pierwotnych. Ponadto wszystkie zdarzenia gospodarcze jakie mają miejsce w danym okresie muszą mieć swoje odzwierciedlenie w prowadzonych księgach podatkowych. W roku 2000 brak jest natomiast stosownych dowodów dotyczących tego okresu, z których wynikałaby korekta sprzedaży roku 2000 spowodowana zwrotami czy też pozasezonową obniżką cen. Powoływana przez podatnika definicja przychodu należnego, o którym mowa w art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, oznacza, że jest to przychód z działalności gospodarczej, który stał się należnością, tyle tylko, że jeszcze faktycznie nie uzyskaną Z tak określonego przychodu wyłączeniu podlegają wartości zwróconych towarów, bonifikat i skont. Przychód należny, o którym mowa w art. 12 ust. 3 ustawy został określony w roku 2000, i jako że podlegał opodatkowaniu kształtował podstawę opodatkowania. W momencie określania tego przychodu, czyli w chwili dokonywania sprzedaży nie było wiadomo, czy zdarzenia powodujące zmniejszenia tego przychodu nastąpią. W związku z tym, biorąc pod uwagę art. 12 ust. 3 cyt. ustawy, Spółka w momencie realizowania rabatu lub zwrotu towarów ma prawo pomniejszyć przychody. Ponieważ miało to miejsce w roku 2001, słuszne było odniesienie korekt do tego okresu. Słuszne więc było wyłączenie z przychodów roku 2000 kwoty [...] stanowiącej korektę przychodów roku 2000 dokonaną w roku następnym. Organ odwoławczy podtrzymuje również swoje stanowisko odnośnie zwiększenia przychodów roku 2000 o kwotę [...] stanowiącą zaniżenie przychodu ze sprzedaży tego okresu. Spółka w wystawianych fakturach korygujących podawała wartości netto oraz podatek należny niezgodny z kwotami rzeczywiście wynikającymi z faktur pierwotnych. Na fakturach nie podawano numerów artykułów pozwalających na identyfikację zwracanego lub podlegającego pozasezonowej obniżce cen asortymentu. Nie zgadzają się również ilości par obuwia na fakturze sprzedaży i fakturze korygującej. Również w fakturach korygujących nie pokrywają się stawki podatku VAT z fakturami pierwotnymi. Zdaniem organu podatkowego wskazane uchybienia nie są jak podaje Strona w skardze uchybieniami formalnymi, czy też danymi, których nie wymagają przepisy. Niezgodność informacji zawartych w fakturach korygujących z pierwotnie wystawionymi fakturami, a zwłaszcza niezgodność kwot co do wartości netto, podatku VAT oraz ilości par obuwia powoduje, że organy podatkowe słusznie oceniły skutki takiego działania, tj. zaniżania przychodu należnego. Zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, za przychody związane z działalnością gospodarczą, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych bonifikat i skont. Ustawodawca w przepisie tym posłużył się terminem ogólnym nie precyzując jednoznacznie z jaką datą przychód uzyskany przez podatnika staje się przychodem należnym w rozumieniu przepisów tej ustawy. Ustalenie daty uzyskania przychodu jest natomiast związane z wystąpieniem określonych stanów faktycznych, z którymi ustawa łączy moment powstania przychodu. Momentem takim w omawianym przypadku będzie wystawienie faktury, czy też wydanie towaru z magazynu. Faktura stanowi dowód księgowy będący podstawą ujmowania w księgach rachunkowych przychodu należnego oraz wskazuje na wielkość i wartość sprzedaży. Faktury winny potwierdzać jednoznacznie wartość transakcji. Natomiast faktury korygujące wartość tę korygują. Przychód należny wykazany w fakturze może być zatem korygowany poprzez wystawienie faktury korygującej. Faktura korygująca winna odnosić się do konkretnej faktury sprzedaży. Wystawienie faktury korygującej sprzedaż Podatnika ma przede wszystkim swoje odzwierciedlenie w rozliczeniu przychodów ze sprzedaży. W omawianej sprawie korekta wartości sprzedaży spowodowana jest obniżką cen oraz występowaniem wad i zwrotów obuwia. Powoduje ona zatem zmniejszenie przychodów sprzedaży o konkretną kwotę zawartą w fakturze korygującej. Skoro Spółka w fakturach korygujących koryguje o tę konkretną kwotę przychód netto, który jest inny aniżeli wykazany w fakturze pierwotnej, uznać należy, że zaniżony został w momencie sprzedaży przychód należny. Korygowanie bowiem kwoty netto wyższej aniżeli zawarta jest w fakturze pierwotnej czy też wystawianie do jednej faktury dwóch faktur korygujących spowoduje bowiem, że w momencie dokonania korekty korygowany będzie przychód w kwocie wyższej aniżeli wynikałby z korekty wartości netto wynikającej z pierwotnie wystawionych faktur. Tak więc wyliczenia zaniżonego przychodu ze sprzedaży nie opierają się jak to twierdzi Strona na ocenie danych zawartych w fakturach korygujących czy też uchybień o charakterze formalnym (kodzie towaru, cenach jednostkowych, itp). ale na skutkach jakie wywołują korekty faktur odnoszące się do zaniżonej wartości sprzedaży. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podatnicy są zobowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku. Faktury dokumentujące sprzedaż służą nie tylko jako dowód księgowy w celu ujęcia operacji gospodarczych w księgach rachunkowych, lecz stanowią podstawę ustalenia wartości sprzedaży w ewidencji księgowej sprzedawcy. Wykazaną w fakturze wartość sprzedaży ujmuje się w księgach rachunkowych jako wartość sprzedaży w cenach netto i równocześnie wpływającą na wynik finansowy. Biorąc pod uwagę powyższe organ drugiej instancji podtrzymuje ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji dotyczące zwiększenia przychodów Spółki o kwotę [...]. Sporne w niniejszej sprawie było również wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów roku 2000 kwoty [...] stanowiącej wyrównanie wartości magazynu do wyceny metodą FIFO. Ze stanu faktycznego wynikało, że Spółka jako koszt własny sprzedanych towarów zaewidencjonowała powyższą kwotę tytułem wyrównania wartości magazynu do wyceny metodą FIFO. Spółka w trakcie roku podatkowego nie prowadziła ewidencji ilościowo wartościowej towarów, a jedynie ewidencję wartościową. Wartość rozchodu sprzedawanych w trakcie roku towarów była ustalana na podstawie cen netto sprzedanych towarów razy wskaźnik 60 %. Na koniec roku podatkowego 2000 przeprowadzony został spis z natury towarów, które wyceniono wg cen towarów najpóźniej nabytych. Tak wyceniony zapas w kwocie [...] został wprowadzony do systemu ilościowo-wartościowego. Wartość zapasów na koncie "330" - magazyn wynosiła [...] i została skorygowana do wysokości rzeczywistej wartości towarów ustalonej na podstawie inwentaryzacji. Wartość dokonanej korekty wynosiła [...]. W wyniku zastrzeżeń organu podatkowego co do dokonanej wyceny niezgodnie z metodą FIFO Spółka powtórnie dokonała wyceny zapasów i wykazała różnicę między wycenami w kwocie [...] Zgodnie z art. 34 ust. 4 pkt 2 ustawy o rachunkowości w przypadku, gdy ceny nabycia albo zakupu, albo koszty wytworzenia jednakowych albo uznane za jednakowe, ze względu na podobieństwo ich rodzaju i przeznaczenie, są różne, wartość stanu końcowego rzeczowych składników aktywów obrotowych wycenia się w zależności od przyjętej przez jednostkę metody ustalania wartości ich rozchodu, w tym zużycia, sprzedaży przyjmując, że rozchód składnika aktywów wycenia się kolejno po cenach (kosztach) tych składników aktywów, które jednostka najwcześniej nabyła (wytworzyła). Jednocześnie art. 34 ust. 5 ustawy o rachunkowości stanowi, że odpisy aktualizujące wartość rzeczowych składników aktywów obrotowych dokonane w związku z utratą ich wartości oraz wynikające z wyceny według cen sprzedaży netto zamiast według cen nabycia, albo zakupu, albo kosztów wytworzenia - zalicza się odpowiednio do pozostałych kosztów operacyjnych, kosztów wytworzenia sprzedanych produktów lub kosztów sprzedaży. Powyższe przepisy stanowią, że inwentaryzacja jest to czynność zmierzająca do ustalenia rzeczywistego stanu składników majątku jednostki gospodarczej. Formą inwentaryzacji jest natomiast spis z natury ilości składników majątkowych, ich wyceny i porównania ustalonych wielkości z danymi wynikającymi z ksiąg rachunkowych oraz wyprowadzenie ewentualnych różnić między tymi danymi. Należy tu również zwrócić uwagę na przepis zawarty w art. 27 ust. 1 ustawy o rachunkowości, który stanowi, że przeprowadzenie i wyniki inwentaryzacji należy odpowiednio udokumentować i powiązać z zapisami ksiąg rachunkowych. Ujawnione w toku inwentaryzacji różnice między stanem rzeczywistym a stanem wykazanym w księgach rachunkowych należy wyjaśnić i rozliczyć w księgach rachunkowych tego roku obrotowego na który przypadł termin inwentaryzacji. Mimo tego, że ustawa o rachunkowości nakazuje dokonywanie na koniec okresu rozrachunkowego inwentaryzacji, której wyniki stanowią podstawę do doprowadzania danych wynikających z ksiąg rachunkowych do ich zgodności ze stanem faktycznym, jednak powstałe różnice nie mają wpływu na kształtowanie się podstawy opodatkowania danego podmiotu. Powstałe różnice spowodowane przyjętą przez Stronę metodą ewidencji rozchodu towarów choć w ujęciu rachunkowym rozliczane są w księgach rachunkowych danego okresu, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów dla celów podatkowych. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych koszty uzyskania przychodów są to koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów. Kosztami takimi nie są natomiast wartości wynikające z wyrównania wartości magazynowych. Zatem słuszne jest skorygowanie kosztów uzyskania przychodów Spółki A o kwotę [...]. Odnośnie natomiast przedłożonej przez Stronę w dniu [...] powtórnie dokonanej wyceny wartości zapasów organy podatkowe dokonały jej weryfikacji oraz odniosły się do tej wyceny, stwierdzając wystąpienie błędów. Ponadto ma to znaczenie wyłącznie dla celów rachunkowych, gdyż jak wskazano powyżej nie ma to znaczenia dla kształtowania podstawy opodatkowania. Mając powyższe uwagi na względzie Izba Skarbowa wnosi o nieuwzględnienie skargi i jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który przejął sprawę do rozpoznania na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. "Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sprawowana przez sądy administracyjne kontrola przeprowadzona jest pod względem zgodności zaskarżonych decyzji z prawem, jeżeli ustawy stanowią inaczej i tylko w sytuacji naruszenia tego prawa mającego lub mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, zaskarżone decyzje podlegają uchyleniu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Istota sporu pomiędzy organami podatkowymi a skarżącym sprowadza się do trzech operacji księgowych wywołujących określone skutki podatkowe. Organy podatkowe zakwestionowały pomniejszenie przez skarżącego przychodu z 2000r. o kwotę [...]z tytułu skorygowania sprzedaży dokonanej w 2000r., albowiem stosowne faktury korygujące zostały wystawione w 2001r, wynikały z posezonowej obniżki cen towarów sprzedanych w 2000 lub zwrotu towaru na skutek wystąpienia wad. Zdaniem organów podatkowych korekta została dokonana w 2001r., powinna zatem zmniejszyć przychód uzyskany przez skarżącego w 2001r. Organy podatkowe zakwestionowały również sposób w jaki skarżący wystawił faktury korygujące VAT, co spowodowało ich nie uznaniem i przyjęciem że skarżący niezasadnie zaniżył za 2000r. przychód w kwocie [...]. Trzecia kwestia dotyczy zakwestionowania przez organy podatkowe prawidłowości prowadzenia przez skarżącego wyceny zapasów metodą FIFO oraz nie uznania do kosztów uzyskania przychodów kwoty [...]. Zgodnie z treścią art. 12 ust. 3 zdanie pierwsze ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w brzmieniu obowiązującym w 2000r., za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Skarżący osiągnięte w 2000r. przychody, obniżył o sporządzone w 2001r. faktury korygujące spowodowane posezonową obniżką cen towarów sprzedanych w 2000r. lub zwróconych w związku z wystąpieniem wad. Podzielić należy pogląd zaprezentowany przez organy skarbowe iż w przypadku zwrotu towarów, udzielonych bonifikat, przychody tego roku należy obniżyć w którym te zwroty, bonifikaty faktycznie nastąpiły. W przepisie art. 12 ust. 3 nie ma żadnego odniesienia iż zwrot towarów przy udzielonych bonifikat jest związany z określonym przychodem występującym w danym roku. Regulacja ta odnosi się do wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat, które faktycznie wystąpiły w danym roku nie wiążąc ich z przychodem który nastąpił w związku z zawartymi uprzednio transakcjami. Jest to inna regulacja niż zawarta np. w art. 15 ust. 4 tejże ustawy, gdzie jednoznacznie zastrzeżono iż "koszty uzyskania przychodów są potrącalne tylko w tym roku podatkowym którego dotyczą". Jeżeli ustawodawcy zależałoby na powiązaniu zwrotu towaru z określoną transakcją to wyraźnie by to określił. Brak określenia czasowego odnoszącego się do transakcji co do których nastąpił zwrot towaru i udzielenie bonifikat, skutkuje tym iż bierze się pod uwagę datę faktycznego wystąpienia zwrotu czy udzielenie bonifikaty bez względu na datę pierwszej transakcji, będącą podstawą do dokonania w późniejszym terminie zwrotu towaru czy udzielenia bonifikaty. Należy zatem uznać za niezasadny w tym zakresie zarzut skargi. Drugi zarzut dotyczył wystawionych przez skarżącego faktur korygujących VAT w 2000r. na łączną kwotę [...], co zdaniem organów podatkowych spowodowało o tę kwotę zaniżenie przychodu za rok 2000. Organy podatkowe z czym należy się zgodzić uznają iż faktura stanowi dowód księgowy będący podstawą ujmowania w księgach rachunkowych przychodu należnego oraz wskazuje na wielkość i wartość sprzedaży. Powinna w sposób jednoznaczny potwierdzać wartość transakcji. Faktury korygujące wartość tę koryguje, przychód należny wykazany w fakturze może być zatem korygowany przez wystawienie faktury korygującej do konkretnej faktury sprzedaży. Wystawienie faktury korygującej sprzedaż podatnika ma swoje odzwierciedlenie w rozliczeniu przychodów ze sprzedaży. W niniejszej sprawie korekty wartości sprzedaży spowodowane były obniżką cen oraz występowaniem wad i zwrotów obuwia, co skutkuje zmniejszeniem przychodów sprzedaży o konkretną kwotę zawartą w fakturze korygującej. Izba Skarbowa w swoim uzasadnieniu stwierdziła iż "skoro spółka w fakturach korygujących koryguje o tę konkretną kwotę przychód netto, który jest inny aniżeli wykazany w fakturze pierwotnej, uznać należy za organem pierwszej instancji, że zaniżony został w momencie sprzedaży przychód należny. Korygowanie bowiem kwoty netto wyższej aniżeli zawarta jest w fakturze pierwotnej czy też momencie dokonania korekty korygowany będzie przychód w kwocie wyższej aniżeli wyliczenia zaniżonego przychodu ze sprzedaży nie opierają się jak to twierdzi strona na ocenie danych zawartych w fakturach korygujących, czy też uchybień o charakterze formalnym, ale na skutkach jakie wywołują korekty faktur odnoszące się do zaniżonej wartości sprzedaży". Organ odwoławczy przed wydaniem decyzji nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego. Wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, organ pierwszej instancji nie uznał iż zaniżenie przychodu nastąpiło z uwagi na wpisanie w fakturach pierwotnych niższych wartości netto niż to wynika z faktur korygujących ale z powodu nieprawidłowości dotyczących wystawionych faktur korygujących które skutkowały tym iż mając na uwadze regulacje art. 20 i 21 ustawy z dnia 29 września 1994r. o rachunkowości organ pierwszej instancji nie uznał tych faktur korygujących za dowód księgowy i uznał że spółka niezasadnie zaniżyła przychody z tytułu sprzedaży o kwotę [...] a nie jak uznała Izba Skarbowa że przychód należało o tę kwotę powiększyć. Wskazać jednak należy iż zarówno organ pierwszej instancji jak i drugiej nie wskazał w jaki sposób wyliczył kwotę [...], ponadto organ pierwszej instancji, dokonując zestawienia faktur pierwotnych i faktur korekt, zrobił przy pomocy sporządzonej przez siebie tabeli, nie opisał jednak w jaki sposób odczytywać dane w pozycji "różnica do dodania przychodu wg 7%" oraz w pozycji "różnica do dodania do przychodu wg 22%". Nie zostało również wyjaśnione dlaczego do ustalonej przez organ pierwszej instancji kwoty [...] wliczono również faktury korygujące z 2001r., które już raz zostały zakwestionowane a do których odnosił się pierwszy zarzut skargi (dotyczyły one zmniejszenia przez spółkę przychodów 2000 roku o kwotę [...]), a znajdują się w załączniku nr 2 do wydanej przez organ pierwszej instancji decyzji. W tym miejscu należy jednoznacznie stwierdzić iż uzasadnienie zarówno organu pierwszej instancji jak i drugiej odnoszące się do spornej kwoty [...] nie spełnia wymogów art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej a tym samym narusza regulację art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ostatni zarzut skargi dotyczył nieuznania jako kosztu za 2000r, skorygowanej przez spółkę wartości zapasów o kwotę [...]. W tym miejscu należy jednak zwrócić uwagę iż sama spółka w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego za 2000 rok, wyrównanie wartości magazynu do wyceny metodą FIFO przez korektę w wysokości [...]rozdzieliło ją na koszty roku 1999 - [...] oraz na koszty roku 2000 -[...] (str. 2 sprawozdania). Nie można uznać za zasadny poglądu Izby Skarbowej, wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji iż zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, koszty uzyskania przychodów są to koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, kosztami takimi nie są natomiast wartości wynikające z wyrównania wartości magazynowych. Stanowisko takie pomija przyczynę która mogła spowodować powstanie różnic w wartościach magazynowych, nie można przecież bez dokładnej analizy dokumentów wykluczyć iż to pomniejszenie wartości magazynowych mogło być spowodowane sprzedażą obuwia. Przypomnieć należy słuszny pogląd zaprezentowany przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 05 kwietnia 2002r., sygn. akt III RN 22/01, OSNP 24/2002 poz. 585, że, jeżeli podatnik nabył towar w celach handlowych, to koszty jego nabycia może potrącać tylko w tych latach podatkowych, w których uzyskał przychody ze sprzedaży kolejnych partii tego towaru. W rozpoznawanej sprawie podatnik nabywał buty w celu ich dalszej odsprzedaży, należy więc przeprowadzić postępowanie i dokładnie ustalić jaka to kwota z [...] nie może być uznana do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów. Analiza kilkunastu dokumentów nie może skutkować przyjęciem zanegowania całej kwoty, ale należy wskazać konkretne dokumenty i poszczególne kwoty składające się na dopiero sumę [...]. Brak przeprowadzenia w tym zakresie postępowania było naruszeniem regulacji art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało uchylić zaskarżoną decyzję z przyczyn wyżej wskazanych. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania uchylonych decyzji wydano w oparciu o przepis art. 152 tej ustawy. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 2 ust. 1 pkt 9 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 212 poz. 2075). Na koszta składają się wpis -[...], wynagrodzenie dla doradcy podatkowego - [...], opłata od pełnomocnictwa 15 zł, łącznie [...].