II OSK 662/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wiśniewska Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski (spr.) Sędzia NSA Jolanta Rajewska Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "P." Spółka z o.o od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Po 967/05 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "P." Spółka z o.o. na uchwałę Rady Miejskiej w Gostyniu z dnia 12 kwietnia 2002 r. nr XXLV/425/2002 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, - zasądza od Rady Miejskiej w Gostyniu na rzecz Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "P." Spółka z o.o. z siedzibą w R. kwotę 285 zł (dwieście osiemdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "P." Sp.zo.o. z siedzibą w R. na uchwałę Rady Miejskiej w Gostyniu z dnia 12 kwietnia 2002 r., Nr XLV/425/2002 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż przepis art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) stanowi, że jeżeli wartość nieruchomości wzrosła w związku z uchwaleniem planu miejscowego, a właściciel zbywa tę nieruchomość to wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy i nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości. Taką właśnie stawkę określiła uchwała Rady Miasta w Gostyniu z dnia 12 kwietnia 2002 r. Uchwała o numerze XLV/425/2002 opublikowana została w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego Nr 2002/77/1999. Podnoszony przez skarżącą spółkę zarzut, iż uchwała różni się w treści z projektem uchwały, który przewidywał 20 % wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nie może, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, być uwzględniony. Akty prawa miejscowego a takim jest uchwała w podmiocie planu zagospodarowania przestrzennego ustanawia rada gminy w formie uchwały (art. 41 ustawy o samorządzie gminy). Przedmiotem oceny legalności jest podjęta przez uprawniony organ uchwała a nie jej projekt. Oryginał przedmiotowej uchwały, co jest bezsporne, określił w § 20 30% wysokość opłaty a nie 20% jak to przewidywał projekt. Tak uchwalona uchwała została przedstawiona Wojewodzie do publikacji i w takiej wersji została opublikowana, stając się obowiązującym prawem miejscowym. Ponieważ uchwała nie narusza przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), a był to jedyny zarzut podnoszony przez skarżącą, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę. Skargę kasacyjną do tego wyroku złożył pełnomocnik Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "P." Sp.zo.o. w R. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 147 § 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi w następstwie ustalenia stanu faktycznego niezgodnego z rzeczywistym przebiegiem procedury uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przyjęcie, że uchwałą Rady Miejskiej w Gostyniu ustalono stawkę 30 % wzrostu wartości nieruchomości podczas gdy z zebranego materiału jednoznacznie wynika, że uchwałą określono tę stawkę w wysokości 20%. Różnica między wysokością stawki w opublikowanej uchwale a uchwaloną uchwałą, zdaniem skarżącej, jest wynikiem przekazania do publikacji Wojewodzie Wielkopolskiemu odmiennej niż uchwalona treści uchwały. Pełnomocnik skarżącej wskazał, iż do tego błędu przyznała się Rada Miejska w Gostyniu. Jak wskazuje skarżąca we wniosku Burmistrza Gostynia do Wojewody Wielkopolskiego o sprostowanie oczywistej omyłki z dnia 6 stycznia 2005 r. stwierdzono "wskutek omyłki do wysyłki przygotowano jednak egzemplarz uchwały w jej pierwotnym brzmieniu – a zatem w brzemieniu, w którym § 20 uchwały przyjmował rentę planistyczną w wysokości 30%, a nie jak to zostało następnie uchwalone i przyjęte – w wysokości 20%. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna. Stosownie do art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74 ze zm.) gminie przysługuje prawo stanowienia przepisów powszechnie obowiązujących na obszarze gminy. Zgodnie z treścią art. 42 tej ustawy zasady ogłaszania aktów prawa miejscowego określa ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U. Nr 62, poz. 718 ze zm.). Akty prawa miejscowego a takim jest uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ogłasza się w wojewódzkim dzienniku urzędowym (art. 13 ust. 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych). Uchwała gminy będąca prawem miejscowym przekazywana jest właściwemu Wojewodzie do promulgacji, w brzmieniu przekazanym przez radę. Treść przekazanego do ogłoszenia aktu prawa miejscowego musi być identyczna z treścią aktu uchwalonego. Jeśli z jakiejkolwiek przyczyn do ogłoszenia przekazano akt prawny inny w treści od uchwalonego to praktycznie mamy do czynienia z tzw. niebytem uchwały. W przedmiotowej sprawie doszło, jak twierdzi Burmistrz Gostynia do przekazania do ogłoszenia tekstu uchwały Rady Miejskiej w Gostyniu z dnia 12 stycznia 2002 r., Nr XLV/425/2002 zawierającej błąd w § 20 polegający na wpisaniu stawki procentowej służącej do naliczania opłaty planistycznej w wysokości 30 % zamiast uchwalonej w wysokości 20 %. Uchwałę tą podpisał Przewodniczący Rady Gostynia, jednakże z pisma Burmistrza Gostynia o sygnaturze PPOS.0717/1/05 kierowanego do Wojewody Wielkopolskiego a stanowiącego wniosek o sprostowanie oczywistej omyłki i opublikowania w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego obwieszczenia w sprawie sprostowania § 20 chwały Nr XLV/425/2002 Rady Miejskiej Gostynia, jednoznacznie wynika, że Rada Miejska w Gostyniu uchwaliła 20% stawkę służącą naliczeniu opłaty planistycznej a Przewodniczący Rady podpisał tekst uchwały i przekazał ją Wojewodzie do publikacji z zapisem o 30% stawce. W sprawie dojść, zatem mogło do sytuacji w której Rada Miejska Gostynia uchwaliła innej treści uchwałę od podpisanej przez Przewodniczącego Rady i wysłanej Wojewodzie do publikacji. Powyższe potwierdza znajdujący się w aktach sprawy projekt uchwały określający 20 % stawkę stanowiący załącznik do protokołu Nr XLV/2002 z sesji Rady Miejskiej w Gostyniu z dnia 12 kwietnia 2002 r., a także sam protokół, z którego wynika, że projekt uchwały został następnie uchwalony bez poprawek. Nie jest wykluczone, że Rada dysponuje elektronicznym zapisem przebiegu obrad wskazującym na to, iż istotnie uchwalono 30% stawkę, tak jak to wynika z ogłoszonej uchwały. Zebrany w aktach sprawy materiał dowodowy wskazuje na to, iż ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego a przedtem podpisany przez Przewodniczącego Rady Gostynia tekst uchwały jest różny od uchwalonego, nie stanowi zatem uchwalonego przez Radę prawa miejscowego. Okoliczność tę winien ustalić Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przy ponownym rozstrzyganiu sprawy. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność zarzutu skargi kasacyjnej i na mocy art. 185 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok przekazując sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Rozstrzygnięcie o kosztach uzasadnia art. 203 p.p.s.a.