I SAB/Wa 144/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędziowie WSA Elżbieta Sobielarska Asesor WSA Joanna Skiba (spr.) Protokolant Katarzyna Babik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2006 r. sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie wydania decyzji w sprawie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego zobowiązuje Ministra Sprawiedliwości do wydania decyzji w sprawie równoważnika za remont lokalu mieszkalnego z wniosku skarżącego K. K. z dnia 17 grudnia 2004 r. - w terminie jednego miesiąca od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W dniu 24 czerwca 2005 roku K. K. wniósł skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości polegającą na nie rozpatrzeniu wniosku z dnia 17 grudnia 2004 roku w sprawie potwierdzenia spełnienia warunków do otrzymania równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego oraz wypłaty równoważnika za 2003 r. i 2004 r.. W uzasadnieniu skargi podał, że w dniu 14 stycznia 2005 roku otrzymał pismo od Ministra Sprawiedliwości, którym został poinformowany o niemożliwości wydania decyzji w sprawie potwierdzenia spełnienia warunków do otrzymania równoważnika pieniężnego za remont lokalu. Taka decyzja może być wydana funkcjonariuszowi Służby Więziennej , zaś w obrocie prawnym pozostaje decyzja personalna nr [...] Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2002 roku w sprawie zwolnienia skarżącego ze Służby Więziennej . W dniu 25 maja 2005 roku skarżący wniósł w trybie art. 37 kpa zażalenie na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie wydania decyzji administracyjnej w sprawie potwierdzenia warunków do otrzymania równoważnika pieniężnego za remont lokalu . Pismem z 17 czerwca 2005 roku Minister Sprawiedliwości poinformował go , że w prawie procesowym nie został przewidziany środek odwoławczy - prawo zażalenia w razie bezczynności naczelnych (centralnych ) organów administracji publicznej. K. K. w skardze powołuje się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 maja 2004 roku (sygn. akt OSK 186/04) , Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 sierpnia 2004 roku (sygn. akt II SA/Wa 1083/04) oraz na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2005 roku uchylającego decyzję Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej odrzucenie, gdyż postanowieniem z dnia 5 maja 2005 roku sygn. akt I SA/Wa 21/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. K. w przedmiocie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego , albowiem skarżący wniósł skargę na bezczynność naczelnego organu administracji bez uprzedniego wezwania organu o do usunięcia naruszenia prawa. Złożenie zażalenia w trybie art. 37 kpa nie zastępuje wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa , tym samym skargę należało odrzucić. Niezależnie od powyższego organ w całości podzielił argumenty zawarte w odpowiedzi na skargę z dnia 10 lutego 2005 roku (do sprawy I SAB/Wa 21/05) . Poza tym stwierdził , że powoływane przez skarżącego nieprawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2005 roku sygn. akt II SA /Wa 879/05, uchylający decyzję Ministra Sprawiedliwości z [...] lutego 2005 roku w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego nie ma wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej skargi , gdyż wyrok ten nie przesądził o tym czy decyzja o zwolnieniu skarżącego ze służby pozostaje w obrocie prawnym czy nie pozostaje . Tego faktu nie przesądzają również pozostałe wyroki , na które powołuje się skarżący . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kognicja sądu administracyjnego obejmuje m.in. kontrolę działalności administracji publicznej przez orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadku, gdy nie wydają decyzji administracyjnej w sprawach indywidualnych, podlegających załatwieniu w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis §3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 roku w sprawie równoważnika pieniężnego przysługującego funkcjonariuszom Służby Więziennej za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego , wydanego na podstawie art. 88 ust. 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 roku (Dz. U. z 2002 roku nr 207, poz. 1761 z późn. zm.) o Służbie Więziennej przewiduje, że decyzje w sprawach potwierdzenia spełnienia warunków do otrzymania równoważnika pieniężnego oraz w sprawie zwrotu wydaje m.in. Minister Sprawiedliwości w odniesieniu do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej i jego zastępców K. K. pełnił funkcję zastępcy dyrektora Generalnego Służby Więziennej. Powyższa regulacja oznacza, że odmowa przyznania lub przyznanie równoważnika za remont lokalu mieszkalnego jest indywidualną sprawą załatwianą w drodze decyzji , do której mają zastosowanie przepisy k.p.a. Wniosek o przyznanie tego świadczenia złożył K. K. w dniu 17 grudnia 2004 roku . Z tą datą stosownie do art. 61§3 kpa nastąpiło wszczęcie postępowania administracyjnego , natomiast art. 104 § 1 kpa stwierdza, że organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji , który to akt załatwia sprawę co do istoty albo w inny sposób kończy sprawę w danej instancji. Z powyższych przepisów wynika obowiązek wydania decyzji w terminach określonych w art. 35 kpa .Jeśli więc Minister Sprawiedliwości nie wydał w tej sprawie decyzji, to z naruszeniem obowiązujących przepisów pozostawał w zwłoce w załatwieniu tej sprawy . W rozpoznawanej sprawie Minister Sprawiedliwości nie rozstrzygnął sprawy przez wydanie orzeczenia , które załatwiałoby sprawę co do istoty lub w inny sposób kończyło wszczęte postępowanie. Odpowiedź z 10 stycznia 2005 roku udzielona na wniosek skarżącego o przyznanie równoważnika pieniężnego za remont lokalu, nie może zastąpić wydania decyzji administracyjnej .Brak rozstrzygnięcia w tej sprawie świadczy o bezczynności Ministra Sprawiedliwości , niezależnie od tego jaka jest sytuacja prawna skarżącego , który twierdzi , że nadal jest funkcjonariuszem Służby Więziennej, czemu zaprzecza Minister Sprawiedliwości oraz niezależnie od tego jaka będzie treść decyzji. Za niezasadne należy również uznać stanowisko zajęte przez Ministra Sprawiedliwości w odpowiedzi na skargę wniesioną przez K. K. w dniu 24 czerwca 2005 roku , w której zostało podniesione , że skarżący nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52§3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. Nr 153, poz. 1270) , natomiast wniósł zażalenie w trybie art. 37 kpa na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w sprawie potwierdzenia warunków do otrzymania równoważnika pieniężnego za remont lokalu. Zgodnie z cytowanym wcześniej art. 52 §1 i 2 ustawy o Prawo o postępowaniu (...) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie , natomiast przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację , w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak: zażalenie odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Taka sytuacja jest w niniejszej sprawie , gdyż skarżący pismem z 25 maja 2005 roku wezwał Ministra Sprawiedliwości do usunięcia naruszenia prawa, bez znaczenia natomiast jest jaka została temu pismu nadana nazwa. Cechą postępowania administracyjnego jest jego odformalizowanie, co oznacza , że na strony postępowania nie został nałożony obowiązek formułowania i precyzowania swych wniosków procesowych na podstawie wyrażeń ustawowych ani obowiązek składania podań w ściśle określonej formie. Z tego też względu o charakterze pisma nie decyduje jego nazwa czy formalne wadliwości terminologiczne , lecz rzeczywista treść wniosków i żądań strony. Z tych względów na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w sentencji.