I OSK 521/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2006 r. sygn. akt I SO/Wa 437/05 o umorzeniu postępowania w sprawie ze skargi A. W., W. K. i E. D. w przedmiocie wymierzenia grzywny Prezydentowi m. st. Warszawy w związku z nieprzekazaniem do sądu w ustawowym terminie akt administracyjnych sprawy dotyczącej nierozpoznania wniosku byłych właścicieli o przyznanie praw do nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...] postanawia oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie sądowe w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.). Sąd uznał bowiem, iż organ administracji przekazał akta sprawy do sądu przed rozpoznaniem skargi w trybie tego artykułu, przez co odpadła faktyczna podstawa wymierzenia grzywny i postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie złożyła E. D. Jej pełnomocnik zarzucił postanowieniu z dnia 10 stycznia 2006 r. naruszenie: 1) art. 55 § 1 powołanej ustawy poprzez błędne przyjęcie, że skarżący złożyli wniosek o wymierzenie organowi grzywny w związku z nieprzekazaniem akt sprawy do sądu w ustawowym terminie, podczas gdy skarżący wnioskowali o wymierzenie grzywny w związku z niewykonaniem postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie; 2) art. 141 § 4 w związku z art. 166 powołanej ustawy poprzez niewłaściwe przedstawienie w uzasadnieniu stanu sprawy, zarzutów podniesionych we wniosku oraz wskazanie niewłaściwej podstawy prawnej rozstrzygnięcia; 3) art. 161 § 1 pkt 3 powołanej ustawy poprzez przyjęcie, że postępowanie sądowe jest bezprzedmiotowe i umorzenie postępowania. W związku z powyższymi zarzutami pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Pismem z dnia 19 maja 2005 r. A. W., W. K. oraz E. D. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy wraz z wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga ta została zarejestrowana pod sygnaturą I SAB/Wa 193/05. Zarządzeniem z dnia 18 listopada 2005 r. wniosek dotyczący wymierzenia organowi grzywny został wyłączony do odrębnej sprawy pod sygnaturą I SO/Wa 437/05. Z uwagi na fakt, iż organ administracji przekazał akta sprawy przed rozpatrzeniem wniosku skarżących o ukaranie go grzywną, postępowanie dyscyplinujące w trybie art. 55 § 1 powołanej ustawy Sąd I instancji uznał za bezprzedmiotowe i umorzył je. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, bowiem skoro skarżąca twierdzi, że wniosek o wymierzenie grzywny nie został w ogóle złożony, nie ma powodów do jego ponownego rozpatrywania. Podzielając stanowisko skarżącej, że A. W., W. K. oraz E. D. nie wnosili o ukaranie organu grzywną w trybie art. 55 § 1 powołanej ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny również powinien umorzyć postępowanie w tym zakresie, a więc wydać orzeczenie o treści identycznej z zaskarżonym postanowieniem. Należy więc uznać, że w omawianej sprawie zastosowanie znajduje art. 184 powołanej ustawy, który stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zachodzi tu bowiem sytuacja, w której, zarówno zgodnie ze stanowiskiem Sądu I instancji, jak i zgodnie z twierdzeniem skarżącej, postępowanie sądowoadministracyjne powinno zostać umorzone. Podkreślenia wymaga fakt, że skarga A. W., W. K. oraz E. D. na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie jest rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pod sygnaturą I SAB/Wa 193/05. W sprawie pod tą sygnaturą powinno zapaść orzeczenie dotyczące skargi na bezczynność, jak również orzeczenie dotyczące ewentualnego zwrotu kosztów między stronami. Dopiero wydanie tego orzeczenia, w razie uwzględnienia skargi stron, będzie stanowiło podstawę do wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 154 powołanej ustawy. Zgodnie z § 1 tego artykułu wymierzenie organowi grzywny możliwe jest bowiem jedynie po stwierdzeniu jego bezczynności przez sąd administracyjny oraz po wezwaniu organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Przepisy nie przewidują odrębnej podstawy do wymierzenia organowi administracji grzywny za niewykonanie postanowień Samorządowych Kolegiów Odwoławczych. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.