VI SA/Wa 633/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2006r. sprawy ze skarg K. W. na decyzje Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]stycznia 2006 r. nr [...] oraz z dnia [...] stycznia 2006r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzjami z dnia: 1. [...]stycznia 2006r. nr [...] oraz 2. [...]stycznia 2006r. nr [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy ze skargi – skarżącego – K. W. utrzymał w mocy decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia: 1. [...] sierpnia 2005r. oraz 2. [...] sierpnia 2005r. o nałożeniu każdą decyzją kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł. Organ II instancji wskazał, że [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ustalił, że podstawą faktyczną rozstrzygnięć stanowiło wykonywanie transportu drogowego osób bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Stwierdzono to podczas kontroli drogowej pojazdu marki: 1. [...] o numerze rejestracyjnym [...]kierowanego przez pana I. S.. Kontrola miała miejsce w dniu [...]lutego 2005 r. w miejscowości K.na drodze krajowej nr [...]. 2. [...] o numerze rejestracyjnym [...] kierowanego przez pana A. C.. Kontrola miała miejsce w dniu [...] marca 2005 r. w miejscowości O.na drodze krajowej nr [...]. Kontrolowani kierowcy nie przedstawili do kontroli karty opłaty drogowej w związku z czym zdaniem organu I instancji naruszono przepisy w zakresie obowiązku uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Zaskarżonymi decyzjami nałożono kary pieniężne w wysokości po 3.000 złotych. Organ II instancji podniósł, że w odwołaniu od decyzji skarżący wskazywał, iż zaskarżone decyzje nie znajdują podstawy ani faktycznej ani prawnej. Zdaniem skarżącego wykonywane przez niego usługi transportowe są realizowane w ramach komunikacji miejskiej. Skarżący podnosił, iż nie ma znaczenia w jakiej formie zorganizowany jest podmiot prowadzący działalność aby był wyłączony od obowiązku uiszczania opłat za korzystanie z dróg krajowych w ramach wykonywanej komunikacji. Powołując się na powyższe wnosił o uchylenie zaskarżonych decyzji. Rozpoznając ponownie sprawę Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie i wskazał, że zgodnie z art. 42 ust. l ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym za przejazd po drogach krajowych przedsiębiorcy wykonujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne obowiązani są uiszczać opłaty. Uiszczenie opłaty następuje przez nabycie karty opłaty, która podlega wypełnieniu (§ 4 ust. l rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych). Prawidłowo wypełniona, zgodnie z § 5 powoływanego rozporządzenia, przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi wyłączny dowód potwierdzający uiszczenie tego świadczenia. Kartę wypełnia się przed rozpoczęciem przejazdu przez wpisanie w odpowiednim miejscu numeru rejestracyjnego pojazdu, dat i godzin określających termin ważności karty, daty wydania karty oraz oznaczenie emisji spalin pojazdu samochodowego. Organ wskazał niezbędne wpisy oraz informacje jakie karta ma zawierać, aby można było uznać, że uiszczono opłatę. Powołując się na treść art. 87 ust. l ustawy o transporcie drogowym, organ wskazał, że podczas przejazdu po drogach krajowych kierowca pojazdu obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, między innymi dowód uiszczenia opłaty za korzystanie z tych dróg. Zgodnie z art. 92 ust. l w/w ustawy, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Treść Lp. 1.4.1. załącznika do powoływanej ustawy, za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych przewiduje sankcję - karę w wysokości 3.000 złotych. Zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 180, poz. 1497), do postępowań administracyjnych wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, iż w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku uiszczania opłaty za przejazd po drogach krajowych, w związku z czym, organ pierwszej instancji prawidłowo ocenił stan faktyczny oraz dokonał prawidłowego zastosowania przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz przepisów wykonawczych. Zdaniem organu bezspornym faktem jest, iż kierowca nie okazał do kontroli karty opłaty za przejazd, co wynika z protokołów kontroli oraz twierdzeń skarżącego zawartych w odwołaniu. Organ wskazał, że argumenty skarżącego nie mogą w świetle obowiązujących przepisów stanowić podstawy do zmiany zaskarżonej decyzji, bowiem z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż skarżący wykonuje regularne przewozy osób w krajowym transporcie drogowym na trasie K.. na podstawie zezwolenia nr [...] udzielonego w dniu [...] listopada 2004 r. przez Marszałka Województwa [...]. Zdaniem organu bezspornym jest, iż przewozy wykonywane na w/w trasie nie są komunikacją miejską. Organ wskazał, że stosownie do art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym, przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu: a) wykonywany według rozkładu jazdy podanego przez przewoźnika drogowego do publicznej wiadomości przez ogłoszenie wywieszone na przystankach i dworcach autobusowych, b) podczas którego wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się na przystankach określonych w rozkładach jazdy, c) w którym należność za przejazd jest pobierana zgodnie z cennikiem opłat podanym do publicznej wiadomości, d) wykonywany zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18; Zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 7a ustawy o transporcie drogowym, komunikacją miejską jest przewóz regularny wykonywany w ramach lokalnego transportu zbiorowego w granicach administracyjnych miasta albo: a) miasta i gminy, b) miasta albo miast i gmin sąsiadujących - jeżeli zawarły porozumienie lub utworzyły związek międzygminny w sprawie wspólnej realizacji komunikacji na swoim obszarze. Główny Inspektor Transportu Drogowego podniósł, że zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego celem ustalenia czy zostało zawarte przez przedstawicieli władz samorządowych porozumienie w sprawie wspólnej realizacji komunikacji na trasie K.. Pismem z dnia 6 grudnia 2005 r. Urząd Gminy i Miasta N.poinformował, iż komunikacja autobusowa na przedmiotowej trasie nie jest w żaden sposób dotowana przez samorząd gminny i z żadnym z podmiotów nie były zawierane umowy na realizację usług komunikacyjnych na w/w trasie. Gmina udzieliła jedynie zgody na bezpłatne korzystanie z przystanków autobusowych zlokalizowanych na niniejszej trasie oraz doprowadziła do zawarcia umów na odpłatne sprzątanie przystanków użytkowanych przez: K. Linie Autobusowe Sp. z o.o., Miejski Zakład Komunikacji S.A. i Przedsiębiorstwo Wielobranżowe K. W.. Ponadto Urząd Miasta i Gminy N. oświadczył, że wszyscy przewoźnicy prowadzący działalność komunikacyjną na trasie K.. działają na własny rachunek bez korzystania z dotacji z budżetu gminy. Biorąc pod uwagę powyższe organ uznał, że skarżący wykonuje transport drogowy osób - przewozy regularne - w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej i spoczywa na nim obowiązek uiszczania opłat za korzystanie z dróg krajowych, gdyż nie wykonuje on przewozów pasażerów w ramach komunikacji miejskiej. Zatem nie ma zastosowania w niniejszym stanie faktycznym zapis art. 42 ust. l pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. W skardze do Sądu skarżący zarzucił naruszenie prawa - ustawy z dnia 06 września 2001 r. o transporcie drogowym przez błędną wykładnię. W ocenie skarżącego odwołanie się do informacji udzielonej w dniu 6 grudnia 2005 r. przez Urząd Gminy i Miasta w N. bez jej uściślenia czy też wyjaśnienia w innych urzędach władz samorządowych ( w K. i O.. ) jaka jest praktyka w tym zakresie tj. wykonywania transportu miejskiego i wymogów z tym związanych stanowi naruszenia prawa. Zdaniem skarżącego interpretacja art. 4 pkt 7 a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym dokonana przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, iż nie dokonuje on przewozów pasażerskich w ramach komunikacji miejskiej jest niewłaściwa. Zdaniem skarżącego przedstawiona przez organ argumentacja nie jest precyzyjna ponieważ nastąpiło w zacytowanie przepisu oraz zaprezentowanie informacji uzyskanej od Urzędu Gminy i Miasta w N. z położeniem nacisku na brak dotacji z budżetu gminy; co ma stanowić o braku podstaw ( w stanie faktycznym ) do zastosowania art. 42 ust l pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Zdaniem skarżącego ustawodawca w definicji komunikacji miejskiej używa określenia, że taki transport, gdy chodzi o miasto i gminę, czy też miasta albo miasta i gminy sąsiadujące następuje "jeżeli zawarły porozumienie lub utworzyły związek międzygminny w sprawie wspólnej realizacji komunikacji na swoim obszarze". W jego ocenie przy badaniu określonego stanu faktycznego należy brać pod uwagę wolę osoby dokonującej czynności może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia wolę w sposób dostateczny (p. art. 60 kodeksu cywilnego). Wskazał, że oświadczenia woli należy tłumaczyć w odniesieniu do okoliczności w których zostało ono złożone, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje. Należy tu badać przede wszystkim jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu (p. art. 65 kodeksu cywilnego ). Wskazał, że w praktyce na obszarze wymienionych miast władze samorządowe nie zawierają w formie pisemnej porozumień ani też nie tworzą związków międzygminnych co do wspólnej komunikacji. . Zdaniem skarżącego uzyskanie koncesji i zezwolenia (właściwych podmiotów), a następnie uzgodnienie rozkładu jazdy (porozumienie) z właściwymi podmiotami oraz zawarcie umowy o opłatach za sprzątanie przystanków autobusowych ( z których przewoźnik korzysta na trasie ), stanowi o wykonywaniu transportu miejskiego. W jego ocenie żadnego znaczenia nie ma umowa o dofinansowanie z budżetu gminy ponieważ dotyczy to tylko linii nie opłacalnych ekonomicznie (tzw. nierentownych ), jednakże utrzymywanych ze względów społecznych ( nie odnosi się to do linii K..). Wskazał, że w odpowiedzi na jego wystąpienie z dnia 16 lutego 2006 r. Urząd Gminy i Miasta w N.w piśmie z dnia 21 lutego 2006 r., stwierdził, że wykonywane przez skarżącego przewozy pasażerskie na trasie K.. "są elementem dopełnienia lokalnego transportu zbiorowego w ramach komunikacji miejskiej". Podniósł, że jako przedsiębiorca prowadzący działalność pod nazwą Przedsiębiorstwo Wielobranżowe – K. W. uzyskał koncesję i zezwolenie m.in. na wykonywanie regularnych przewozów osób na trasie O.. Wskazał, że w zaświadczeniu z dnia [...] kwietnia 2004 r. o dokonaniu zmiany we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej wystawionym przez Prezydenta Miasta K. w części odnoszącej się do przedmiotu działalności naniesiono "transport pasażerski miejski". Podniósł, że wymaganie od niego jako przedsiębiorcy opłat za przejazd prowadzi do naruszenia zasady równości i konkurencji (ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, Dz. U. z 2004 r., nr 173, poz. 1807, ze zm.) zwłaszcza w sytuacji gdy inni przewoźnicy tj. K. Linie Autobusowe Spółka z o.o. w K. i Miejski Zakład Komunikacji Spółka Akcyjna w O.. obsługujący tę samą linię nie dokonują opłaty za przejazd po drogach krajowych. Wskazał, że w zakresie przewozu pasażerów autobusy przewoźników zatrzymują się na wszystkich przystankach autobusowych na terenie miast i gmin: K. S. i O. W ten sposób realizowane są zadania komunikacji miejskiej. Dochodzi tym samym do zaspokojenia potrzeb mieszkańców. Uznał, że przewozy regularne komunikacji dalekobieżnej różnią się od komunikacji miejskiej (zwanej niekiedy lokalną), bowiem przewozy komunikacją dalekobieżną sprowadzają się do zabierania pasażerów z dworca autobusowego w danym mieście i dokonania ich docelowego przewozu na dworzec autobusowy w innym mieście, przy czym autobusy nie zatrzymują się na wszystkich przystankach, a tym samym nie spełniają zadań komunikacji miejskiej. Jego zdaniem w stanie faktycznym sprawy oraz w świetle art. 42 ust l pkt 4 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o transporcie drogowym, nie jest obowiązany do uregulowania opłaty za wykonywany (działalność gospodarcza prowadzona na własny rachunek) regularny przewóz osób w ramach lokalnego transportu zbiorowego - rozporządzenie z dnia 14 grudnia 2001 r. Ministra Infrastruktury w sprawie uiszczenia przez przedsiębiorstwo opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. z 2001 r., nr 150, poz. 1684, ze zm.). Zdaniem skarżącego prowadzone przez niego przewozy pasażerskie są realizowane w ramach komunikacji miejskiej - lokalny transport drogowy (ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591, ze zm. oraz ustawa z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej, Dz. U. z 1997 r., nr 9, poz. 43 ze zm.). Wskazując na powyższe wnosił o uchylenie zaskarżonych decyzji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z ustawą z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), zwaną ustawą o u.s.a., ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), zwana ustawą o p.p.s.a., ustawą z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1271), zwana ustawą p.w.u.p. postępowanie toczy się na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skargi nie zasługują na uwzględnienie, gdyż zaskarżone decyzje oraz utrzymane nią w mocy decyzje organu I instancji nie naruszają prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Ustalony przez organ stan faktyczny nie jest kwestionowany. Podczas kontroli drogowej pojazdu marki: 1. [...] o numerze rejestracyjnym [...] kierowanego przez pana I. S.. Kontrola miała miejsce w dniu [...] lutego 2005 r. w miejscowości K. na drodze krajowej nr [...]. 2. [...] o numerze rejestracyjnym [...] kierowanego przez pana A. C.. Kontrola miała miejsce w dniu [...]marca 2005 r. w miejscowości O.na drodze krajowej nr [...], kontrolowani kierowcy nie przedstawili do kontroli karty opłaty drogowej. Zaskarżonymi decyzjami nałożono kary pieniężne w wysokości po 3.000 złotych. Bezspornym jest, że skarżący wykonuje regularne przewozy osób w krajowym transporcie drogowym na trasie K.. Skarżący twierdząc, że wykonywane przez niego usługi transportowe są realizowane w ramach komunikacji miejskiej a więc przedstawiona przez organ interpretacja art. 4 pkt 7 a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, iż nie dokonuje on przewozów pasażerskich w ramach komunikacji miejskiej jest niezasadna. Zdaniem skarżącego ustawodawca w definicji komunikacji miejskiej używa określenia, gdy chodzi o miasto i gminę, czy też miasta albo miasta i gminy sąsiadujące "jeżeli zawarły porozumienie lub utworzyły związek międzygminny w sprawie wspólnej realizacji komunikacji na swoim obszarze". W jego ocenie przy badaniu określonego stanu faktycznego należy brać pod uwagę wolę osoby dokonującej czynności może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia wolę w sposób dostateczny (art. 60 kodeksu cywilnego). Oświadczenia woli należy tłumaczyć w odniesieniu do okoliczności w których zostało ono złożone, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje. Należy tu badać przede wszystkim jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu (art. 65 kodeksu cywilnego ). Wskazał, że w praktyce na obszarze wymienionych miast władze samorządowe nie zawierają w formie pisemnej porozumień ani też nie tworzą związków międzygminnych co do wspólnej komunikacji. Zdaniem skarżącego uzyskanie koncesji i zezwolenia (właściwych podmiotów), a następnie uzgodnienie rozkładu jazdy (porozumienie) z właściwymi podmiotami oraz zawarcie umowy o opłatach za sprzątanie przystanków autobusowych (z których przewoźnik korzysta na trasie), stanowi o wykonywaniu transportu miejskiego. Zdaniem organu Gmina udzieliła jedynie zgody na bezpłatne korzystanie z przystanków autobusowych zlokalizowanych na niniejszej trasie oraz doprowadziła do zawarcia umów na odpłatne sprzątanie przystanków użytkowanych przez: K. Linie Autobusowe Sp. z o.o., Miejski Zakład Komunikacji S.A. i Przedsiębiorstwo Wielobranżowe K. W.. Ponadto Urząd Miasta i Gminy N. oświadczył, że wszyscy przewoźnicy prowadzący działalność komunikacyjną na trasie K. działają na własny rachunek bez korzystania z dotacji z budżetu gminy. Biorąc pod uwagę powyższe organ uznał, że skarżący wykonuje transport drogowy osób - przewozy regularne - w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej i spoczywa na nim obowiązek uiszczania opłat za korzystanie z dróg krajowych, gdyż nie wykonuje on przewozów pasażerów w ramach komunikacji miejskiej. Biorąc to pod uwagę organ uznał, że nie ma zastosowania w niniejszym stanie faktycznym zapis art. 42 ust. l pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym, przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu: a) wykonywany według rozkładu jazdy podanego przez przewoźnika drogowego do publicznej wiadomości przez ogłoszenie wywieszone na przystankach i dworcach autobusowych, b) podczas którego wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się na przystankach określonych w rozkładach jazdy, c) w którym należność za przejazd jest pobierana zgodnie z cennikiem opłat podanym do publicznej wiadomości, d) wykonywany zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18. Zgodnie z przepisem art. 4 pkt 7a ustawy o transporcie drogowym, komunikacją miejską jest przewóz regularny wykonywany w ramach lokalnego transportu zbiorowego w granicach administracyjnych miasta albo: a) miasta i gminy, b) miasta albo miast i gmin sąsiadujących - jeżeli zawarły porozumienie lub utworzyły związek międzygminny w sprawie wspólnej realizacji komunikacji na swoim obszarze. Zgodnie z art. 18 ust.1 ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia m.in. pkt.1 w krajowym transporcie drogowym - wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów odpowiednio przez ppkt. b) burmistrza albo prezydenta miasta - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych w komunikacji miejskiej. Zgodnie z posiadanym zezwoleniem skarżący wykonuje regularne przewozy osób w krajowym transporcie drogowym na trasie K.. - zezwolenie nr [...] udzielonego w dniu [...] listopada 2004 r. przez Marszałka Województwa [...]. Zdaniem Sądu skarżący w opisywanych stanach faktycznych wykonywał transport drogowy osób - przewozy regularne - w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej i z tego powodu spoczywał na nim obowiązek uiszczania opłat za korzystanie z dróg krajowych. W ocenie Sądu skarżący nie wykonywał przewozów pasażerów w ramach komunikacji miejskiej. Zatem w niniejszym stanie faktycznym nie ma zastosowania zapis art. 42 ust. l pkt 3 ustawy o transporcie drogowym. Argumenty przedstawione przez skarżącego w skardze nie mogą potwierdzać stawianej przez niego tezy. Odwołanie się do przepisów kodeksu cywilnego o oświadczeniach woli oraz zasadach ich tłumaczenia i interpretacji skądinąd słuszne nie mogą mieć zastosowania do przedstawionego stanu faktycznego. Powołane wyżej zezwolenie w sposób jednoznaczny wskazuje na charakter wykonywanych przewozów – regularne przewozy osób w krajowym transporcie drogowym na określonej trasie. Tak więc jest to przewóz opisany w przepisie art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym a nie przewóz opisany art. 4 pkt 7a ustawy o transporcie drogowym. W ocenie Sądu nie zostały spełnione przesłanki opisane w art. 4 pkt 7a ustawy o transporcie drogowym, aby można było uznać ten przewóz jako przewóz regularny wykonywany w ramach lokalnego transportu zbiorowego w granicach administracyjnych miasta. Taki przewóz wymagałby zgodnie z art.18 ust. 1 zezwolenia wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów odpowiednio przez burmistrza albo prezydenta miasta (ppkt b) - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych w komunikacji miejskiej. Takiego zezwolenia bark. Zgodnie z art.18 ust. 1 ppkt a) wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze gminy wymagałby zezwolenia wójta. Podobnie jak wyżej takiego zezwolenia brak. Brak jest również porozumienia lub dowodów na powołanie przez gminy związku międzygminnego w sprawie wspólnej realizacji komunikacji na swoim obszarze, o którym mowa w przepisie art. 4 pkt 7a ustawy o transporcie drogowym. Pismo z dnia 6 grudnia 2005 r. Urzędu Gminy i Miasta N.wskazuje jednoznacznie, iż z żadnym z podmiotów nie były zawierane umowy na realizację usług komunikacyjnych na przedmiotowej trasie. W ocenie Sądu Gmina udzieliła jedynie zgody na bezpłatne korzystanie z przystanków autobusowych zlokalizowanych na niniejszej trasie oraz doprowadziła do zawarcia umów na odpłatne sprzątanie przystanków użytkowanych przez: K. Linie Autobusowe Sp. z o.o., Miejski Zakład Komunikacji S.A. i Przedsiębiorstwo Wielobranżowe K. W.. Nadto Gmina podjęła się koordynacji rozkładów jazdy co nie zmienia charakteru przewozu. Wobec braku wskazanych wyżej dowodów argumenty strony odwołującej się do oświadczeń woli i ich interpretacji nie mogą być uwzględnione. W ocenie Sądu bez znaczenia jest okoliczność dokonania określonych wpisów w ewidencji działalności gospodarczej i rozszerzenia zakresu działalności o transport miejski bowiem bez odpowiedniego zezwolenia nawet przy korzystnej dla skarżącego interpretacji przepisów nie jest możliwe uznanie, iż wykonywany był transport w ramach komunikacji miejskiej. Pismo Urzędu Gminy i Miasta N. z dnia 21 lutego 2006r. wbrew twierdzeniom skarżącego nie wskazuje na charakter wykonywanej działalności. Gmina stwierdziła, że wykonywane przez skarżącego przewozy pasażerskie na trasie K.. " są elementem dopełnienia lokalnego transportu zbiorowego w ramach komunikacji miejskiej". Z cytowanego pisma wyraźnie wynika, że wykonywane regularne przewozy osób stanowią jedynie dopełnienie lokalnego transportu zbiorowego w ramach komunikacji miejskiej a działalność skarżącego nie ma takiego charakteru. Tak więc przewozy realizowane przez skarżącego nie są komunikacją miejską. Biorąc pod uwagę powyższe należy uznać, że zgodnie z art. 42 ust. l ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym skarżący winien za przejazd po drogach krajowych uiścić opłatę. Uiszczenie opłaty następuje w sposób przewidziany w § 4 ust. l rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych. Prawidłowo wypełniona, zgodnie z § 5 powoływanego rozporządzenia, przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi wyłączny dowód potwierdzający uiszczenie tego świadczenia. Zgodnie z art. 87 ust. l ustawy o transporcie drogowym, kierowca wbrew obowiązkowi nie miał przy sobie i okazał na żądanie uprawnionego organu kontroli, dowodu uiszczenia opłaty za korzystanie z tych dróg. Zgodnie z art. 92 ust. l w/w ustawy, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Treść Lp. 1.4.1. załącznika do powoływanej ustawy, za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych przewiduje sankcję - karę w wysokości 3.000 złotych. Zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 180, poz. 1497), do postępowań administracyjnych wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Wszystkie przytoczone okoliczności świadczą o tym, że organ wyjaśnił sprawę w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 kpa. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.