I OSK 1691/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Runge- Lissowska (spr.) Sędziowie sędzia NSA Stanisław Nowakowski sędzia NSA Małgorzata Stahl Protokolant Anna Krakowiecka po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 633/06 w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] oraz z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od K. W. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 120 /sto dwadzieścia/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 18 maja 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 633/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] o numerach [...] i [...], którym utrzymane zostały w mocy decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] o nr [...] i z dnia [...] nr [...] o nałożeniu kar pieniężnych w wysokości po 3000 zł (każdą decyzją) za wykonywanie transportu drogowego osób bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Zdaniem organów skarżący wykonuje transport drogowy osób – przewóz regularny, a w czasie kontroli kierowcy skarżącego nie przedstawili karty opłaty drogowej, zaś K. W. w postępowaniu wywodził, iż przewozy są przez niego wykonywane w ramach komunikacji miejskiej. Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska skarżącego, iż wykonywany przez niego transport mieści się w definicji art. 4 pkt 7a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, ustalającej pojęcie komunikacji miejskiej, bowiem taki przewóz wymagałby stosownego zezwolenia wójta (burmistrza, prezydenta), a takiego skarżący nie posiada, zaś z akt sprawy wynika, że gmina, na terenie której wykonuje on transport, nie zawarła umów na realizację usług komunikacyjnych, natomiast udostępniła jedynie bezpłatnie przystanki autobusowe, doprowadziła do zawarcia umów o sprzątanie przystanków autobusowych, z których korzystają przedsiębiorstwa, w tym skarżącego i podjęła się koordynacji rozkładów jazdy. Zdaniem Sądu nie wyczerpuje to przesłanek przewozu komunikacji miejskiej i nie zmienia charakteru przewozu regularnego wykonywanego przez skarżącego. Reprezentowany przez adwokata K. W. wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, względnie o jego zmianę poprzez uchylenie zaskarżonych decyzji organu z dnia [...] i zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 4 pkt 7a i art. 42 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przez błędną wykładnię, która polega na przyjęciu, że pierwszy z tych przepisów nie ma zastosowanie w sprawie. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że Sąd nie wziął pod uwagę jaki był zamiar stron, tj. gminy i skarżącego i błędnie uznał, że Gmina wyraziła tylko zgodę na bezpłatne korzystanie z przystanków, podczas gdy wykonuje on regularny przewóz osób w ramach lokalnego transportu zbiorowego i legitymuje się takimi samymi dokumentami jak inne podmioty ([...] Linie Autobusowe Sp. z o.o., Miejski Zakład Komunikacji S.A. w O. W.), które opłaty od niego nie ponoszą. Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, ponieważ nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Istotą w sprawie jest to, jaki przewóz w świetle ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) był wykonywany przez skarżącego czy jako komunikacja miejska, czy przewóz regularny. Art. 4 ustawy o transporcie, zawierający wyjaśnienie pojęć używanych przez nią, przez komunikację miejską rozumie przewóz regularny wykonywany w ramach lokalnego transportu zbiorowego w granicach administracyjnych miast albo: a) miasta i gminy, b) miast albo miast i gmin sąsiadujących, jeśli zawarły porozumienia lub utworzyły związek międzygminny w sprawie wspólnej realizacji komunikacji na swoim obszarze. Z definicji tej wynika, że aby przewóz mógł się odbywać w ramach komunikacji miejskiej, muszą być spełnione łącznie następujące przesłanki: 1) przewóz musi być regularny, tj. taki o jakim mowa w art. 4 pkt 7 ustawy, tj. publiczny przewóz osób i bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, 2) przewóz regularny musi być odbywany w ramach lokalnego transportu zbiorowego, 3) przewóz regularny musi odbywać się w granicach administracyjnych a) miasta albo b) miasta i gminy albo c) miast albo miast i gmin sąsiadujących – jeżeli zawarły porozumienie lub utworzyły związek między gminą w sprawie wspólnej realizacji komunikacji na swoim obszarze. Cechą charakterystyczną przewozu dokonywanego w ramach komunikacji miejskiej jest zatem to, że ma się ona odbywać w ramach lokalnego transportu zbiorowego w granicach administracyjnych jednostek samorządu terytorialnego, który transport taki zapewnia. Wykonywanie przewozu w ramach lokalnego transportu zbiorowego musi być w jakikolwiek sposób udokumentowane, bowiem o tym, że podmiot prowadzi przewozy regularne w ramach komunikacji miejskiej przesądza nie jego przekonanie, ale dokument, że taką usługę świadczy na rzecz jednostki samorządu terytorialnego. Brak potwierdzenia ze strony jednostki samorządowej, że przewóz jest wykonywany jako komunikacja miejska powoduje, iż przewóz wykonywany nawet w określonych odstępach czasu i określonymi trasami jest tylko przewozem regularnym, o którym mowa w art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie, a nie komunikacją miejską. W niniejszej sprawie nie ma żadnego dowodu, aby przewóz wykonywany przez K. W. odbywał się w ramach komunikacji miejskiej. Udostępnione mu bowiem zostały tylko przystanki autobusowe. Wobec tego, trudno zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie błędy wykładni art. 4 pkt 7a o transporcie, w uznaniu, że przewóz wykonywany przez K. W. nie spełnia definicji komunikacji miejskiej. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).