I SA/Kr 1393/08

Sygn. akt I SA/Kr 1393/08 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 grudnia 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Beata Cieloch (spr.), Sędzia: NSA Józef Michaldo, Asesor: WSA Inga Gołowska, Protokolant: Małgorzata Celińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2008r., sprawy ze skarg K. P. - Centrum [...] "S" [...] w K., na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 27 sierpnia 2008r. Nr [...], z dnia 8 września 2008r. Nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania zwrotu kosztów związanych z przechowywaniem samochodu, I. uchyla zaskarżone postanowienia oraz poprzedzające je postanowienia organu I instancji, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej koszty postępowania w kwocie 714,00 zł (siedemset czternaście złotych 00/100). Zaskarżonymi postanowieniami z dnia 27 sierpnia 2008 r., nr [...] oraz z dnia 8 września 2008 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...], nr [...] i nr [...], którymi odmówiono skarżącej K. P. (prowadzącej działalność Centrum [...] "S" [...] w K.) odpowiednio, zwrotu kosztów w wysokości 4 367,60 zł związanych z przechowywaniem na parkingu Centrum [...] "S" [...] w K, w okresie od dnia [...] sierpnia 2005 r. do dnia [...] sierpnia 2006 r. pojazdu samochodowego marki S. o nr rej. [...] oraz zwrotu kosztów w wysokości 19 300 zł za przechowywanie na w/w parkingu, w okresie od dnia [...] maja 2002 r. do dnia [...] stycznia 2007 r., pojazdu samochodowego marki F. o nr rej. [...]. Zaskarżone postanowienia zapadły w następującym stanie faktycznym : Na parkingu strzeżonym, prowadzonym przez skarżącą K. P., w okresie od dnia [...] sierpnia 2005 r. do dnia [...] listopada 2006 r. był przechowywany samochód osobowy marki S., a od dnia [...] maja 2002 r. do dnia [...] stycznia 2007 r. - samochód osobowy marki F. Pojazdy te zostały usunięte z drogi i zabezpieczone na parkingu skarżącej przez Policję. W dniu [...] sierpnia 2006 r. Komisariat [...] Policji w K. przekazał Naczelnikowi Urzędu Skarbowego akta sprawy dotyczące samochodu marki Skoda, pozwalające na wszczęcie postępowania likwidacyjnego. Akta dotyczące samochodu marki F. przekazano w dniu [...] stycznia 2007 r. Decyzjami z dnia [...] i [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o przejęciu przedmiotowych pojazdów na rzecz Skarbu Państwa. Skarżąca domagała się od Naczelnika Urzędu Skarbowego zwrotu kosztów, za okres przechowywania samochodu marki S. od dnia [...] sierpnia 2005 r. do dnia [...] sierpnia 2006 r. oraz za cały okres przechowywania samochodu marki Fiat, tj. od dnia [...] maja 2002 r. do dnia [...] stycznia 2007 r. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego przyznał skarżącej wynagrodzenie w kwocie 1024,80 zł za okres przechowywania samochodu marki S. od dnia [...] sierpnia 2006 do dnia [...] listopada 2006 r., natomiast postanowieniem z tego samego dnia nr [...] przyznano wynagrodzenie w kwocie 1146,80 zł za okres przechowywania samochodu marki F. od dnia [...] stycznia 2007 do dnia [...] kwietnia 2007 r. Postanowieniami z dnia [...], nr [...] oraz z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej uchylił powyższe postanowienia w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ podatkowy pierwszej instancji, po ponownym rozpoznaniu sprawy, odmawiając skarżącej K. P. zwrotu żądanych kosztów przechowywania samochodów, stanął na stanowisku, że właściwymi terminami określającymi okres zwrotu wydatków egzekucyjnych jest moment przekazania akt lub informacji pozwalających na prowadzenie postępowania likwidacyjnego i moment odebrania pojazdu od podmiotu przechowującego. A zatem w stosunku do samochodu marki S. jest to okres od dnia [...] sierpnia 2006 r. do dnia [...] listopada 2006 r., a w stosunku do samochodu marki F. od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] kwietnia 2007 r. Zdaniem organu za okres do dnia otrzymania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego stosownej dokumentacji koszty przechowania powinien zwrócić organ, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu, czyli Policja. W tej kwestii organ pierwszej instancji powołał się na stanowisko Ministerstwa Finansów z dnia [...].10.2004 r., nr [...]. W zażaleniach na powyższe, skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonych postanowień oraz orzeczenie o wynagrodzeniu zgodnie z wnioskiem. Skarżąca zarzuciła, że organ zaniechał rozważenia kwestii wynagrodzenia, koncentrując się na błędnie rozstrzygniętej kwestii zasadności odpłatności. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymując postanowienie organu pierwszej instancji stwierdził, że stosownie do art. 130a ustawy prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 05 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz § 3 i § 12 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. nr 50, poz. 449 ze zm.), naczelnik właściwego urzędu skarbowego dokonuje zwrotu wydatków związanych z przechowaniem. Jednakże Naczelnik Urzędu Skarbowego nie może pokrywać kosztów przechowania za okres , kiedy nie był jego dysponentem i nie miał faktycznych możliwości przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego, a co za tym idzie odebrania pojazdu z parkingu strzeżonego. Co do zarzutu zaniechania rozważenia kwestii wynagrodzenia w przypadku samochodu marki S. organ stwierdził, że postanowieniem organu pierwszej instancji odmówiono skarżącej wypłacenia wnioskowanej kwoty, albowiem zdaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego kwoty przysługujące jej z tytułu dozoru zostały uregulowane. Na powyższe postanowienia skarżąca wniosła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnosząc o uchylenie zaskarżonych postanowień oraz postanowień organu pierwszej instancji. Skarżąca zarzuciła naruszenie: art. 7 k.p.a., art. 77§ 1 k.p.a., art. 124 § 2 k.p.a., art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z § 3 pkt 1 i 2 oraz § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów o rozciągnięciu stosowania ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez odmowę przyznania należnego za dozór wynagrodzenia. W motywach skargi strona podniosła, że należność za przechowanie samochodu powinna być pokryta z budżetu państwa, przy czym dla strony nie ma znaczenia, który konkretnie podmiot jest zobowiązany do jego wypłaty. Co do okresu, za który Skarb Państwa musi zwrócić należność za przechowanie pojazdu usuniętego z drogi, skarżąca przytoczyła treść orzeczenia NSA z dnia 8 września 2006 r., sygn. I OSK 1184/2005 i I OSK 1185/2005, z którego wynika, że jest to okres od dnia, w którym stał się jego właścicielem do dnia odebrania go z parkingu. Zdaniem skarżącej potwierdza to konieczność wydania rozstrzygnięcia zgodnie z wnioskiem. Skarżąca powtórzyła zarzut, że organ zaniechał rozważenia kwestii wynagrodzenia, koncentrując się na błędnie rozstrzygniętej kwestii zasadności odpłatności. Skarżąca zauważyła też, że naruszenie to jest tym bardziej rażące, że organ nie kwestionuje stawki wynikającej z Uchwały Rady Miasta, a także samego obowiązku zapłaty wynagrodzenia ze środków Skarbu Państwa. W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o ich oddalenie. Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że orzeczenie organu pierwszej instancji o przyznaniu zwrotu wydatków związanych z przechowaniem pojazdu jedynie za okres od dnia przekazania akt sprawy Naczelnikowi było działaniem naruszającym prawo. Jednakże nie do przyjęcia zdaniem organu jest żądanie skarżącej o wypłatę wynagrodzenia za cały okres przechowania pojazdów na parkingu. Organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo WSA uznał, że strona powinna otrzymać zwrot koniecznych wydatków za przechowanie samochodów za okres począwszy od momentu kiedy Skarb Państwa stał się właścicielem pojazdu z mocy prawa, tj. upływu sześciomiesięcznego terminu liczonego od dnia usunięcia pojazdu z drogi i zabezpieczenia na prowadzonym przez nią parkingu strzeżonym do dnia jego odbioru przez upoważniony podmiot. Powyższe skargi zostały zarejestrowane pod sygnaturami akt I SA/Kr 1393/08 i I SA/Kr 1394/08. Postanowieniem na rozprawie w dniu [...] grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygnaturach od I SA/Kr 1393/08 i I SA/Kr 1394/08 oraz prowadzić je pod wspólną sygnaturą I SA/Kr 1393/08. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, póz. 1270 z późn. zm -oznaczana dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Skargi zasługują na uwzględnienie. Z przepisu art. 130a ustawy prawo o ruchu drogowym dodanego do ustawy z dniem 1.01.2002 r., wynikało, iż decyzję o usunięciu pojazdu z drogi w szczegółowo opisanych w tym przepisie przypadkach, co do zasady podejmuje policjant (względnie osoba prowadząca akcję ratowniczą, gdy dany pojazd utrudniał prowadzenie akcji ratowniczej). W przypadkach tych pojazd był usuwany z drogi przez jednostkę wyznaczoną przez starostę (ust. 5), i umieszczany na parkingu strzeżonym wyznaczonym przez starostę do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Wysokość tych opłat ustala rada powiatu (ust. 6). Ust. 5 i ust. 6 zdanie 1 tego przepisu zostały wyrokiem TK z dnia 7.06.2005 r., sygn. akt K 23/04 uznane za niezgodne z Konstytucją i utraciły moc z dniem 30.06.2006 r., jednak w dacie orzekania w sprawie przepis art. 130a ustawy zawierał analogiczną regulację w ust. 5a, 5c i ust. 6. Zgodnie natomiast z ust. 10 tego artykułu "pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 lub 2 i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy". Również jednak i ten przepis został uznany za niezgodny z Konstytucją w zakresie w jakim dopuszcza odjęcie prawa własności bez prawomocnego orzeczenia sądu (wyrok TK z dnia 3.06.2008 r., sygn. akt P 4/06). Za niezgodny z Konstytucją uznano również art. 130 ust. 11 pkt 3, w którym zawarto delegację dla właściwego ministra do wydania rozporządzenia regulującego min. tryb postępowania w zakresie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Przepisy te, w zakresie wskazanym w wyroku, stracą moc z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw, czyli 12 czerwca 2009 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Trybunał podkreślił, że odroczenie terminu utraty mocy obowiązującej zakwestionowanych przepisów ma ten skutek, że w okresie dwunastu miesięcy od ogłoszenia wyroku TK w organie promulgacyjnym przepisy te (o ile wcześniej nie zostaną uchylone bądź zmienione przez ustawodawcę), mimo że obalone w stosunku do nich zostało domniemanie konstytucyjności, winny być przestrzegane i stosowane przez wszystkich adresatów, w tym przez sądy orzekające. Zgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji także rozstrzygnięcie TK o odroczeniu utraty mocy obowiązującej przez niekonstytucyjne przepisy ma charakter ostateczny i moc powszechnie obowiązującą. Z regulacji zawartej w art. 130a ust 5c, 6 i 7 ustawy prawo o ruchu drogowym wynika ogólna zasada, że koszty parkowania usuniętego pojazdu ponosi właściciel. Natomiast wciąż obowiązujący ust. 10 art. 130a w/w ustawy stanowi, iż skutek w postaci przejścia własności na rzecz Skarbu Państwa następuje z mocy prawa. Zatem decyzja wydawana w tym zakresie ma charakter deklaratoryjny, co jest w niniejszej sprawie bezsporne. Konsekwencją tego jest uznanie, że terminem początkowym ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów parkowania jest dzień następujący po tym sześciomiesięcznym terminie. Stanowisko takie podzielane jest w orzecznictwie np. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16.10.2008 r., sygn. akt II SA/GL 724/08, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach, w którym również wskazano, iż "nie ma znaczenia kiedy organ skarbowy otrzymał dokumenty niezbędne do przeprowadzenia procedury i wydania decyzji". Stanowisko takie zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21.02.2007 r., sygn. akt 1765/06, stwierdzając, że "terminem początkowym ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów parkowania jest moment, w którym upłynął 6-miesięczny okres liczony od dnia usunięcia pojazdu. Dla ustalenia początkowego terminu, od jakiego Skarb Państwa winien ponosić opłaty za parkowanie pojazdu nie ma zatem znaczenia kiedy organ skarbowy otrzymał dokumenty niezbędne do wszczęcia procedury dotyczącej wydania decyzji o przejściu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa" (także wyrok NSA z dnia 8.09.2006 r., sygn. akt l OSK 1185/05). Podsumowując tut. Sąd nie podziela stanowiska organów obu instancji, iż prawidłowe było pokrycie wydatków związanych z parkowaniem samochodów wyłącznie od dnia otrzymania dokumentów pozwalających na prowadzeniae postępowania likwidacyjnego, tj. po otrzymaniu kompletnych akt z Policji. Z powyższych rozważań wynika również, że nie jest słuszne stanowisko skarżącej, iż Skarb Państwa jest zobowiązany także do pokrycia kosztów parkowania za okres kiedy nie był jeszcze właścicielem spornych pojazdów, tj. za okres pierwszych 6 miesięcy. Jak stwierdził bowiem Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 19 czerwca 2007 r., sygn. akt III CZP 47/07, Lex nr 270447, "stosunek prawny, którego przedmiotem jest parkowanie, określane także w powołanych przepisach jako przechowywanie usuniętych pojazdów, nie ma charakteru cywilnoprawnego. Jest to typowy stosunek administracyjny powstały na skutek władczych działań organów administracyjnych, polegających na tym, że po usunięciu pojazdu jego właściciel powiadamiany jest w trybie administracyjnym o przejściu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa w razie nieodebrania pojazdu w ustawowym terminie, podstawą do odbioru pojazdu jest zezwolenie administracyjne, którego wydanie uzależnione zostało m.in. od uiszczenia opłaty za usunięcie pojazdu i parkowanie (§ 5 i 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów. Dz.U. Nr 134, póz. 1133 ze zm.), a wysokość tej opłaty ustala rada powiatu (art. 130a ust. 6 ustawy prawo o ruchu drogowym). Po nieodebraniu pojazdu przez uprawnioną osobę i przejściu jego własności na rzecz Skarbu Państwa pomiędzy jednostką prowadzącą parking a nowym właścicielem pojazdu, którym stał się Skarb Państwa, nie dochodzi do zawarcia umowy przechowania pojazdu (...). Z § 7 ust. 2 i § 8 ust. 1 Rozporządzenia z dnia 2 sierpnia 2002 r. wynika, że w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy prawo o ruchu drogowym jednostka prowadząca parking powiadamia o tym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu, właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu, a następnie naczelnik właściwego urzędu skarbowego orzeka o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa nieodebranego pojazdu. Na podstawie tych przepisów nie dochodzi więc do nawiązania stosunku cywilnoprawnego w zakresie przechowywania pojazdu. Nie można jedna zgodzić się z przedstawionym przez stronę skarżącą poglądem, że po zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa nieodebranego pojazdu, nowy właściciel tzn. Skarb Państwa jest zobowiązany do zapłaty należności za przechowywanie pojazdu za okres poprzedzający jego przejęcie. Pomimo bowiem, iż jak wskazano wyżej, stosunki łączące osobę będąca właścicielem pojazdu, Skarb Państwa, oraz podmiot prowadzący parking mają charakter administracyjno-prawny, to jednak sama utrata własności przez dotychczasowego właściciela, oraz jej nabycie przez Skarb Państwa należy oceniać z punktu widzenia przepisów prawa cywilnego, gdyż instytucja ta ma charakter cywilnoprawny. Art. 130 a ust 10 ustawy prawo o ruchu drogowym mówi, że pojazd i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. W takiej sytuacji nabycie własności przez Skarb Państwa ma charakter pierwotny, a więc bez obciążeń. Skoro nie występuje następstwo prawne , nie można zatem uznać, iż nowy właściciel jakim jest Skarb Państwa jest zobowiązany do zapłaty należności za parkowanie pojazdu przed nabyciem jego własności. Ponadto na gruncie prawa administracyjnego brak jest regulacji, które czyniły by Skarb Państwa odpowiedzialnym za wyżej wymienione koszty. Należy przy tym zgodzić się poglądem wyrażonym w powołanej wyżej uchwale Sądu Najwyższego, że nowy właściciel, którym jest Skarb Państwa w istocie wstępuje w taki stosunek administracyjny, jaki łączył dotychczasowego właściciela z podmiotem prowadzącym parking. Odnosi to jednak tylko skutek " na przyszłość", nie powoduje natomiast przejęcia istniejących już zobowiązań dotychczasowego właściciela pojazdu względem podmiotu prowadzącego parking (podobny pogląd wyraził także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 20 sierpnia 2008 r. wydanym w sprawie III SA/Gd I72/08). Należy bowiem podkreślić, że powyższy pogląd Sądu Najwyższego był częścią rozważań na temat charakteru stosunków prawnych łączących Skarb Państwa i osobę przechowującą pojazd, uzasadniających tezę, że niedopuszczalna jest droga sądowa w sprawie z powództwa jednostki prowadzącej parking przeciwko Skarbowi Państwa o zapłatę należności za parkowanie pojazdu, którego własność przeszła na rzecz Skarbu Państwa z mocy prawa na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy prawa o ruchu drogowym. Objęte sporem żądanie za okres pierwszych sześciu miesięcy nie znajduje także oparcia w art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 05 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Naczelnik Urzędu Skarbowego nie był bowiem w tym okresie czasu organem egzekucyjnym. Co prawda § 4 pkt 1 ust 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 02 r., Nr 50, poz. 449) uznaje naczelnika urzędu skarbowego za organ likwidacyjny i nakazuje stosować do niego odpowiednio przepisy działu II rozdziału 6 ustawy dotyczące organu egzekucyjnego, jednakże § 3 ust 1 tego rozporządzenia nakazuje stosowanie tych przepisów tylko do ruchomości, które stały się już własnością Skarbu Państwa . W omawianej sprawie nie ma natomiast zastosowania § 3 ust 2 tego rozporządzenia gdyż dotyczy on tylko tych ruchomości, które na podstawie określonych w nim przepisów podlegają likwidacji pomimo, że nie stanowią własności Skarbu Państwa, a wiec bez pozbawienia dotychczasowego właściciela prawa własności. Tak określony zakres obowiązywania rozporządzenia przesądza o tym, że nie ma zastosowania w omawianej sprawie jego § 12 ust 1 i 2 . Wskazać jeszcze należy, iż w wyroku z dnia 15.05.2007 r., sygn. akt l OSK 1768/06, LEX 3478847, NSA stanął na stanowisku, a Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni pogląd ten podzielił, iż "opłaty za parkowanie jakie ustala rada powiatu na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, póz. 515 ze zm.) odnoszą się do właścicieli (innych niż Skarb Państwa) pojazdów usuwanych z dróg publicznych i umieszczanych na parkingach w trybie przewidzianym przepisami art. 130a cyt. ustawy i wprost nie mają zastosowania do Skarbu Państwa, który stał się właścicielem pojazdu przechowywanego na parkingu z uwagi na wystąpienie przesłanek wymienionych w ust. 10 art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, póz. 515 ze zm.). Ale też jeśli organ administracyjny przy ustalaniu, w trybie powołanego art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór posiłkując się ustaleniami uchwały rady powiatu w sprawie wysokości opłat za usuwanie pojazdów z dróg przechowywanie tych pojazdów - zastosuje stawkę opłaty za przechowanie wynikającą z tej uchwały - to nie jest to podstawa do stwierdzenia nieważności orzeczenia organu". Rozpoznając i rozstrzygając łącznie sprawy skarg na w/w. zaskarżone decyzje, Sąd działał w trybie art. 111 § 2 p.p.s.a., który to przepis stanowi, że Sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W przedmiotowym postępowaniu we wszystkich zaskarżonych decyzjach skarga opiera się na jednakowych podstawach naruszenia przepisów postępowania przy identycznym stanie faktycznym - stąd, zdaniem orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaistniał pomiędzy w/w sprawami związek, o którym mowa w ww. art. 111 § 2, a względy ekonomii procesowej, szybkości postępowania i ograniczenia jego kosztów dla obu stron procesu dodatkowo przemawiały za połączeniem obu spraw, a strony postępowania nie wnosiły sprzeciwu co do ich połączenia. Z powyższych względów Sąd działając na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy uwzględnią wskazaną wykładnię zastosowanych w sprawie przepisów. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., w zw. z art.205 p.p.s.a. Na tej podstawie zasądzono zwrot kosztów obejmujący wpis, wynagrodzenie pełnomocnika ustalone zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, póz. 1348 z późn. zm.)