I FSK 167/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 czerwca 2006 r. sygn. akt I SA/Gl 590/06 odrzucającego skargę J. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 czerwca 2006 r., sygn. akt I SA/GL 590/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę J.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...] grudnia 2005 r. w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległość spółki A [sp. z o.o.] w podatku od towarów i usług, odsetki od tej zaległości oraz koszty egzekucyjne. Uzasadniając orzeczenie Sąd zauważył, że w/w decyzję pełnomocnik podatnika odebrał w dniu 18 stycznia 2006 r., natomiast w dniu 16 lutego 2006 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej) złożył przedmiotową skargę. Zdaniem Sądu z analizy akt sprawy wynika jednakże, że przesyłka z decyzją organu była awizowana w dniu 2 stycznia 2006 r. (z powodu nieobecności adresata). Zgodnie więc w myśl art. 150 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. nr 8 poz. 60 ze zm.), dalej O.p., doręczenie zastępcze zaskarżonej decyzji nastąpiło w dniu 16 stycznia 2006 r., tj. z upływem 14-dniowego terminu przechowywana przesyłki w placówce pocztowej. Tym samym ostatni dzień do wniesienia skargi – stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. – upłynął bezskutecznie w dniu 15 lutego 2006 r. Skarga złożona dzień po upływie tego terminu podlegała odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej od powyższego orzeczenia skarżący domagał się uchylenia postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, wskazując, iż nie naruszył 30-dniowego terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, wynikającego z art. 53 § 1 p.p.s.a. Skoro bowiem pełnomocnik strony odebrał przesyłkę z decyzją w dniu 18 stycznia 2006 r., to termin ten upływał w dniu 17 lutego 2006 r. Złożenie zatem skargi w dniu 16 lutego 2006 r., należy w konsekwencji uznać za terminowe. Podkreślono przy tym, że nieodebrana w terminie przesyłka powinna zostać zwrócona przez placówkę pocztową nadawcy, a nie wręczona adresatowi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie przypomnieć należy, że w myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (jest związany jej wnioskami i podstawami zaskarżenia), biorąc z urzędu pod uwagę tylko nie występującą w niniejszej sprawie nieważność postępowania (w przypadkach wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a.). Oznacza to, że Sąd ten nie jest uprawniony do uzupełniania lub poprawiania podstaw skargi kasacyjnej, czy wreszcie samodzielnego formułowania jej zarzutów, ponieważ oznaczałoby to działanie z urzędu, co w świetle powołanego przepisu nie jest dopuszczalne (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2004 r. sygn. akt FSK 13/04, ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 15; wyrok NSA z dnia 22 lipca 2004 r., sygn. akt GSK 356/04, ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 72). W niniejszej sprawie granice skargi kasacyjnej wyznacza zarzut naruszenia art. 53 § 1 p.p.s.a., poprzez przyjęcie, iż wniesienie skargi do Sądu I instancji nastąpiło z naruszeniem określonego w tym przepisie 30-dniowego terminu od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia (tu decyzji) w sprawie. Odnosząc się do wskazanej podstawy zaskarżenia zauważyć należy, że w niekwestionowanym stanie faktycznym przesyłkę awizowano (z powodu nieobecności adresata – pełnomocnika skarżącego) w dniu 2 stycznia 2006 r. (por. zał. nr 18 akt administracyjnych sprawy II instancji). Stosownie natomiast do art. 150 § 1 pkt 1 O.p., w razie niemożności doręczenia przez pocztę pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 (tzw. doręczenia właściwego – do rąk adresata lub osoby upoważnionej), przechowuje ona to pismo w swojej placówce pocztowej przez okres 14 dni, o czym zawiadamia w stosowny sposób (tzw. awizo) adresata (§ 2 w/w przepisu). W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (14 dni), a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 2 O.p.). Skoro zawiadomienie pozostawiono w dniu 2 stycznia 2006 r., to ostatni dzień 14-dniowego terminu przypadał na dzień 16 stycznia 2006 r. W tym też dniu doręczono w tzw. trybie zastępczym, przesyłkę z zaskarżoną decyzją. To z kolei skutkuje przyjęciem, iż ostatni dzień określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. terminu do złożenia skargi (30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie) upływał w dniu 15 lutego 2006 r. W tym zaś stanie rzeczy skargę złożoną w dniu 16 lutego 2006 r. (por. karta nr 19 akt sądowych o sygn. I SA/GL 590/06) uznać należało za złożoną po terminie i odrzucić, zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, okoliczność iż odebrał on przesyłkę z decyzją organu odwoławczego w dniu 18 stycznia 2006 r. (a więc 2 dni po jego zastępczym doręczeniu), nie ma w świetle analizowanych przepisów żadnego znaczenia, podobnie jak fakt niezwrócenia nadawcy w/w przesyłki przez placówkę pocztową bezpośrednio po upływie 14-dniowego terminu wynikającego z art. 150 O.p. W przypadku tzw. doręczenia zastępczego termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego liczy się od dnia następującego po dniu uznania decyzji za doręczoną zgodnie z art. 150 O.p., nie zaś od daty późniejszego (właściwego) odbioru takiej decyzji. Upływ terminu przechowywania przesyłki listowej poleconej przez pocztę rodzi w dniu tego upływu skutek doręczenia i nie może już tego zmienić nawet fakt późniejszego faktycznego doręczenia (wydania w placówce pocztowej) przesyłki stronie postępowania (por. też post. WSA w Warszawie z dnia 6 stycznia 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 3000/05, LexPolonica). Przytoczone rozważania doprowadziły Sąd odwoławczy do wniosku, że skargę kasacyjną strony należy oddalić. Podstawę orzeczenia stanowił art. 184 p.p.s.a.