II OSK 231/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Zygmunt Niewiadomski (spr.) Sędziowie Jerzy Bujko Zdzisław Kostka Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rady Miejskiej w Bytowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 120/03 w sprawie ze skargi H. H. na uchwałę Rady Miejskiej w Bytowie z dnia 9 października 2002 r. Nr XLVIII/329/2002 w przedmiocie odrzucenia protestu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 120/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uwzględnił skargę H. H. i stwierdził niezgodność z prawem § 11 zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej w Bytowie z dnia 9 października 2002 r., Nr XLVIII/329/2002 w przedmiocie odrzucenia protestu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu orzeczenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku podał, że zaskarżoną uchwałą w § 11 Rada Miejska w Bytowie odrzuciła protest H. H. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru strefy krajobrazowo-przyrodniczej zespołu jezior Płoczyca-Boruja Mała-Boruja Duża, dotyczący ustalenia planu nie sankcjonującego istniejącej zabudowy na działce [...] w obrębie Rekowo. Pismem z dnia 7 listopada 2002 r. H. H. wezwał Radę Miejską w Bytowie do usunięcia naruszenia prawa, wskazując, że złożył zarzuty, a nie protest, wobec czego organ gminy odrzucając je naruszył tryb postępowania przewidziany w art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W dniu 30 grudnia 2002r. Rada Miejska w Bytowie zajęła stanowisko o odmowie uchylenia wyżej wymienionej uchwały. W skardze do sądu administracyjnego H. H. wskazał, że jest właścicielem działki rolnej nr [...] położonej w Rekowie oraz właścicielem [...] części jeziora Duży Borek. Stwierdził, że projekt planu zagospodarowania przestrzennego pomija istnienie jego budynku. Zarzucił naruszenie procedury planistycznej poprzez zakwalifikowanie jego zarzutu jako protestu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uwzględnił skargę podkreślając, że o charakterze pisma (żądania) wnoszonego odnośnie projektu planu, nie może przesądzać jego nazwa lub zakwalifikowanie przez organ gminy. Sąd stwierdził, że skoro skarżący otrzymał pozwolenie na użytkowanie budynku gospodarczego, zlokalizowanego na jego działce, to jego interes prawny został naruszony przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (działka została określona jako teren rekreacyjno-wypoczynkowy z zabudową mieszkalno-rekreacyjną – pkt 1.11). Pismo H. H. powinno być zatem zakwalifikowane jako zarzut, a nie protest. Rozpoznanie błędnie zakwalifikowanego pisma stanowi naruszenie przepisu art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, co powoduje nieważność zaskarżonej uchwały w części odrzucającej protest skarżącego. Zaskarżona uchwała nie jest aktem prawa miejscowego, w związku z tym, Sąd na mocy art. 94 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym orzekł o jej niezgodności z prawem w zaskarżonej części. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła Rada Miejska w Bytowie, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W skardze kasacyjnej postawiono zarzut naruszenia prawa materialnego, a w szczególności art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, przez niewłaściwe jego zastosowanie, co doprowadziło do uznania przez Sąd, że w piśmie z dnia 1 października 2001 r. H. H. oprócz powołania interesu prawnego lub uprawnienia, wykazał również naruszenie tego interesu prawnego przez ustalenia projektu planu. Powyższe naruszenie prawa przez Sąd doprowadziło do uznania, że H. H. złożył zarzuty do projektu planu, wbrew ustaleniu skarżącego i treści wzmiankowanego pisma. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że treść pisma H. H. wskazuje na istnienie tylko interesu prawnego, nie wskazuje natomiast na naruszenie tego interesu prawnego lub uprawnienia. Stąd, przy braku wykazania przez skarżącego naruszenia interesu prawnego, zastosowanie znajduje przepis art. 23 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym protest może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie okoliczności przesądzające o ewentualnej nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 ww. ustawy. Stwierdziwszy, iż w niniejszej sprawie okoliczności takie nie zachodzą, Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze, iż skarga kasacyjna została wniesiona przez uprawniony podmiot, przeszedł do oceny zarzutu w niej wskazanego, tj. naruszenia art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) przez niewłaściwe jego zastosowanie w sprawie, nie odnosząc się do zarzutu naruszenia innych przepisów prawa materialnego wobec ich niewskazania. Zarzut naruszenia art. 24, mającej zastosowanie w sprawie, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie ma usprawiedliwionych podstaw. Wbrew bowiem twierdzeniom skargi kasacyjnej sąd pierwszej instancji prawidłowo zinterpretował i zastosował w sprawie przepisy tego artykułu. Podzielić trzeba pogląd sądu, że o charakterze prawnym zastrzeżeń do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgłoszonych po wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu przesądza nie jego nazwa, a treść. To zaś nakłada na radę gminy rozpatrującą zastrzeżenia do projektu planu, a także na sąd rozpoznający skargę na uchwałę rady o odrzuceniu tych zastrzeżeń, ocenę jaki mają one rzeczywisty charakter prawny (protest czy zarzut). Jeżeli zatem zastrzeżenia zgłoszone do przedmiotowego projektu planu przez skarżącego jako właściciela nieruchomości położonej na obszarze objętym projektem sprowadzały się do żądania przeznaczenia jego nieruchomości pod określone funkcje, to niezależnie od możliwości spełnienia żądania, jego niezrealizowanie w projekcie planu spowodowało, że został naruszony interes prawny skarżącego, a w konsekwencji powstał obowiązek zakwalifikowania jego zastrzeżeń do kategorii zarzutu, a nie protestu. W tej sytuacji wyeliminowanie przez sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcia Rady Gminy w Bytowie w przedmiocie odrzucenia zastrzeżeń skarżącego do kwestionowanego projektu planu uznać należy za zasadne. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 przywołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.