II SA/Bd 261/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Asesor WSA Anna Klotz ( spr.) Protokolant: Ewa Czerwińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi Wojciecha J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2005 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy F. z dnia [...] 2005r. Nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Wojciech J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2005r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy F. znak: [...], o odmowie wznowienia postępowania zakończonego prawomocną decyzją Nr [...] z dnia [...] 2004 r. zmienioną decyzją z dnia [...] 2004 r. o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie stacji paliw i gazu płynnego, sklepu wielobranżowego z mini barem, myjni samochodowej ręcznej, wiaty zadaszającej dystrybutory, zjazdu na drogę powiatową na działkach nr [...] i nr [...] (droga powiatowa) położonych w obrębie ewidencyjnym S. gm. F. wydanej Wandzie i Mirosławowi D., zam. S. ul. [...] Organ odwoławczy zaskarżoną decyzję wydał na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późno zm.), art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Oz.U. 2001r. Nr 79, poz. 856 z późno zm.). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że z uwagi na fakt, że w stosunku do decyzji z dnia [...] 2004 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. dwukrotnie odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności z uwagi na brak przymiotu strony Wojciecha J., to zachodzi niedopuszczalność wznowienia postępowania z przyczyny podmiotowej. Skarżący złożył odwołanie od decyzji organu I instancji , w którym wniósł o uchylenie i zmianę zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu odwołania podniósł, że organ I instancji naruszył zasadę zawartą w art. 77 k.p.a. oraz uchybił art. 107 k.p.a. poprzez niewłaściwe rozpoznanie sprawy i niewłaściwe uzasadnienie orzeczenia. Organ stwierdził, że skarżący posiada jedynie interes faktyczny, który nie jest prawnie chroniony. Wnioskodawca błędnie wywodzi swój status strony w postępowaniu z faktu bycia właścicielem nieruchomości sąsiedniej, jednak nie graniczącej bezpośrednio z nieruchomością inwestora. W postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, uwzględnia się możliwość oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości bezpośrednio graniczące z nieruchomością, na której powstanie inwestycja. Zdaniem organu stronami w takim postępowaniu będą: inwestor, właściciele i użytkownicy nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji. Nie dotyczy to właścicieli dalej położonych nieruchomości. W przypadku, gdyby planowana inwestycja była przedsięwzięciem, które oddziałuje na szereg nieruchomości, nie tylko na sąsiednie, wtedy właściciele pozostałych nieruchomości stają się stronami w danym postępowaniu. Zaskarżona decyzja, mimo że obejmuje inwestycję, która zaliczana jest do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie narusza praw osób trzecich. Punkt 2.6 decyzji ustanawia wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, m.in. obowiązek zaplanowania inwestycji w ten sposób, aby nie pozbawić dostępu światła dziennego do sąsiednich obiektów mieszkalnych, zapewnić możliwość korzystania z energii elektrycznej, środków łączności i innych mediów. Dowodem w sprawie, na podstawie którego podjęto decyzję ustalającą warunki zabudowy jest raport oddziaływania na środowisko, sporządzony przez biegłego w kwietniu 2004 r. Zgodnie z nim (dział X raportu), inwestycja nie będzie miała wpływu bezpośredniego i pośredniego na warunki życia i pracy, bytowanie oraz zdrowie ludzi, gdyż zasięg uciążliwości zamknie się w granicach działki. Standardy jakości środowiska, poza terenem omawianej lokalizacji inwestycji zostaną dotrzymane. Dane zawarte w raporcie szczegółowo przedstawiają wpływ planowanej inwestycji na poszczególne składniki środowiska (gleby, powietrze, środowisko naturalne). Z powyższego organ wywodzi, że planowana inwestycja zamknie się w granicach działek nr [...] i nr [...], położonych w obrębie ewidencyjnym S., gm. F. i nie będzie naruszała praw osób trzecich, właścicieli działek sąsiednich, a tym bardziej, właścicieli działek położonych dalej, nie graniczących bezpośrednio z inwestycją. W skardze do Sądu Wojciech J. zarzucił : l) naruszenie procedury postępowania poprzez uchybienie przepisom art. 149 § 2 w związku z art. 151 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na tym, że Wójt Gminy F., po wznowieniu postępowania winien zakończyć je decyzją na podstawie art. 151 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, podczas gdy wznowione postępowanie zostało zakończone decyzją o odmowie wznowienia postępowania wydaną na podstawie art. 149 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, 2) pominięcie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. kwestii naruszenia procedury administracyjnej w zakresie opisanym w punkcie 1 oraz brak wnikliwej oceny raportu oddziaływania na środowisko w kontekście wymogów z art. 52 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska ( Dz.U. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.). Z powyższych względów skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów I i II instancji w całości. Skarżący wyraża pogląd, że raport oddziaływania na środowisko nie spełnia wymogów z art. 52 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 61, poz. 627 z późn.zm. ).Na dowód czego przedłożył wraz ze skargą opinię biegłego ds. ocen oddziaływania na środowisko z listy Ministra Ochrony Środowiska -Jarosława Z.. Z opinii tej jednoznacznie wynika, iż raport stanowiący podstawę ustalenia zakresu oddziaływania na środowisko, jest wadliwy i " nie można na bazie tak opracowanego raportu w ogóle stwierdzić, że inwestycja nie wpłynie na zdrowie i nie spowoduje przekroczeń dopuszczalnym norm poza granicami własnymi". Skarżący uważa, że opinia biegłego winna być zatem, po myśli art. 75 § l Kodeksu postępowania administracyjnego, dowodem w sprawie. Dlatego podtrzymuje on stanowisko, że status jego jako strony postępowania winien być badany już na etapie wydawania przez Wójta postanowienia o nałożeniu obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, tj. najpóźniej dnia 14 kwietnia 2004 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej uwzględnienie w całości. Stanowisko swoje uzasadnił tym, że Wójt Gminy F., po wznowieniu postępowania winien zakończyć je decyzją na podstawie art. 151 § 1 kp.a., podczas, gdy wznowione postępowanie zostało zakończone decyzją o odmowie wznowienia postępowania wydaną na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Bezsprzecznym jest, iż postanowieniem z dnia [..] 2005 r. znak: [...] Wójt Gminy F. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jednocześnie w tymże postanowieniu zawiesił wznowione postępowanie (pkt 2 postanowienia). Na skutek zażalenia wniesionego przez skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. w swym postanowieniu z dnia [...] 2005 r. znak [...] uchyliło postanowienie Wójta w części dotyczącej zawieszenia wznowionego postępowania. W obrocie prawnym znajduje się prawomocne postanowienie organu I instancji z dnia [...] 2005 r., w przedmiocie wznowienia postępowania. (art. 149 § kp.a.). Zatem wznowione postępowanie winno być zakończone jedynie w drodze decyzji wydanej na mocy art. 151 § 1 k.p.a. Kolegium stwierdziło, że na podstawie stanu faktycznego nie może uwzględnić skargi, bowiem prowadziłoby to do uchylenia decyzji organów obu instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu w całości. Z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1269 z późn. zm.) wynika, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem , jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 z późn. zm)- dalej P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, gdy to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest okoliczność, że doszło do istotnego naruszenia przepisów postępowania i to naruszenie ma istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 149 Kodeksu postępowania administracyjnego wznowienie postępowania następuje zawsze w formie postanowienia, na które nie służy zażalenie. W rozpoznawanej sprawie takie postanowienie zostało wydane. W dniu [...] 2005r. znak: [...] Wójt Gminy F. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Rozstrzygnięcie to weszło do obrotu prawnego . Wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania jest "aktem procesowym, nie rozstrzygającym sprawy wznowienia postępowania, a jedynie otwierającym postępowanie w sprawie" (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks..., s. 647). Przedmiotem postępowania na tym etapie jest jedynie ustalenie, czy są spełnione przesłanki wznowienia, a więc czy podana jest przyczyna wznowienia wymieniona w art. 145 k.p.a. oraz czy np. wniosek o wznowienie pochodzi od strony. Treść postanowienia poza wskazaniem tych przesłanek, nie może zawierać ich oceny. Na tym etapie postępowania nie można natomiast rozstrzygać, czy wskazane w podaniu okoliczności są prawdziwe, czy rzeczywiście miały miejsce, czy też nie (wyr. NSA z dnia 1 września 2000 r., III SA 2304/99, ONSA 2001, nr 4, poz. 179). Wydanie postanowienia nie przesądza także o losie decyzji ostatecznej (E. Bojanowski, J. Lang, Postępowanie administracyjne..., s. 66). Postanowienie to wszczyna zatem postępowanie zmierzające do ustalenia, czy przyczyny wznowienia rzeczywiście istnieją, a następnie do merytorycznego załatwienia sprawy. Ocena tych przyczyn przed wydaniem omawianego postanowienia jest zatem niedopuszczalna (wyr. NSA z dnia 20 czerwca 1991 r., IV SA 487/ 91, ONSA 1991, nr 2, poz. 50). Przepisy k.p.a. w art. 149 § 3 przewidują także możliwość odmowy wznowienia postępowania w formie decyzji, ale nie może to nastąpić po wydaniu postanowienia o wznowieniu. Zgodnie z art. 151 k.p.a. postępowanie w sprawie wznowienia postępowania kończy się wydaniem decyzji, które w zależności od rezultatów przeprowadzonego postępowania wznowieniowego mogą przybrać jedną z możliwych, wymienionych w komentowanym przepisie postaci. Należy przypomnieć, że celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy poprzednie postępowanie, w wyniku którego wydana została zaskarżona decyzja, było dotknięte określonymi wadami, a jeśli tak, to jaki wpływ wady te miały na treść zaskarżonej decyzji. W zależności od rezultatów tego ustalenia, organ będzie zobowiązany do podjęcia odpowiedniej decyzji, w granicach określonych w art. 151. Tak więc po wznowieniu postępowania brak jest podstaw do wydania rozstrzygnięcia o odmowie jego wznowienia. Przy wydawaniu decyzji na podstawie art. 151 Kpa organ oceni, czy raport oddziaływania na środowisko spełnia wymogi z art. 52 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 61, poz. 627 z późn.zm. ).Rozprawi się również z opinią biegłego ds. ocen oddziaływania na środowisko z listy Ministra Ochrony Środowiska -Jarosława Z. załączoną do skargi. Opinia ta na skutek wydania wyroku uchylającego przez Sąd jest dowodem w sprawie i podlega ocenie organu przy wydawaniu decyzji w trybie art. 151 kpa. W świetle powyższego Sąd działając na podstawie art.135,i art. 145§ 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Na podstawie art. 152 P.p.s.a. sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.