I SA/Gd 594/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Szumacher Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.) Asesor WSA Danuta Oleś Protokolant Sekretarz Sądowy Monika Szymańska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi P.G. i J.D.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. oddala skargę. I SA/Gd 594/05 U z a s a d n i e n i e Państwo J.D.G i P.G. w złożonym w dniu 30.04.2002 r. zeznaniu PIT - 36 o wysokości wspólnych dochodów osiągniętych w roku podatkowym 2001 wykazali: - pan P.G. dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej (prowadzonej pod nazwą "A") w wysokości [...] zł; - pani J.D.G dochody z wynagrodzenia ze stosunku pracy w kwocie [...] zł Podatek obliczony dla obojga małżonków wyniósł [...] zł. Podatnicy wykazali odliczenia od podatku z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne wydatków poniesionych na własne potrzeby mieszkaniowe w łącznej kwocie [...] zł (z tyt. wydatków na wkład budowlany do spółdzielni mieszkaniowej w kwocie [...] zł oraz odliczeń, które nie znalazły pokrycia w podatku za 2000 r. w kwocie [...] zł). Decyzją z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił Państwu J.D.G i P.G. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 rok w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu wskazał, iż Pan P.G. zaniżył przychód prowadzonej pod nazwą "A" działalności gospodarczej, ponieważ nie zaewidencjonował odsetek bankowych na łączną kwotę [...] zł, naruszając art. 14 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.). Jednocześnie Dyrektor UKS stwierdził, iż pan P.G. zawyżył koszt uzyskania przychodów o kwotę [...] zł, poprzez zaliczenie ich w ciężar wydatku na zakup opracowania biznes planu dla "B", tj. "B" - na podstawie 4 faktur VAT wystawionych przez "C" D. i K.C. W ocenie organu pan P.G. nie wykazał - zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym - że wydatek ten został poniesiony w celu uzyskania przychodu. Państwo J.D.G i P.G. złożyli odwołanie od decyzji i wnieśli o jej uchylenie w części dotyczącej nieuznania za koszt uzyskania przychodu kwoty [...] zł na nabycie opracowania biznes planu dla "B". Strona podniosła, iż zakup usług od "C" ma związek z uzyskiwanymi przez "A" przychodami, gdyż wykonanie biznes planu dla "B" jako potencjalnego klienta "D" Sp. z o. o. służyło realizacji umowy pomiędzy "A" a tą Spółką. Gdyby umowa pomiędzy "B" a "D" Sp. z o. o. doszła do skutku, obroty Spółki wzrosłyby a w konsekwencji firma "A" uzyskałaby dodatkowe przychody z części zmiennej wynagrodzenia. W piśmie z dnia 10.05.2005 r. strona stwierdziła, iż wydatek poniesiony na zdobycie informacji dotyczących "B" (zawartych w biznes planie) służył do oceny "B" jako odbiorcy projektu, który wykonać miał "D", a nie pan P.G., który świadczył usługi na rzecz tej firmy a nie "B". Podkreślono, że P.G. był twórcą projektu, który Spółka "D" mogłaby przedstawić i wykonać dla "B" i tylko dla oceny "B", jako potencjalnego klienta "D" niezbędna była wiedza zawarta w materiałach dostarczonych przez "C". Decyzję z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Pojęcie przychodu określone zostało w treści art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym, pojęcie kosztu określone zostało w treści art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Warunkiem zaliczenia wydatku w poczet kosztów uzyskania przychodu jest istnienie związku przyczynowego między poniesionym wydatkiem a uzyskanym dochodem. Oznacza to, że przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków trzeba brać pod uwagę celowość wydatku oraz potencjalną możliwość przyczynienia się wydatku do osiągnięcia przychodu. Ciężar udowodnienia poniesionych wydatków związanych z przychodem spoczywa na podatniku, który z tego wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne w postaci zmniejszenia podstawy opodatkowania, a więc i ciężaru podatkowego (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 20 stycznia 2000 r. sygn. I SA/Po 2079/98). Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest przede wszystkim zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatku w łącznej wysokości [...] zł netto na zakup opracowania Biznes Planu dla "B" (dalej "B") na podstawie faktur VAT wystawionych przez firmę "C" D. i K.C. Płatnik wyjaśnił, że zgodnie z umową zawartą z "D" Sp. z o. o. nadrzędnym celem współpracy było poszukiwanie i pozyskiwanie nowych partnerów i klientów i na takie działania przeznaczono kwotę [...] zł miesięcznie jako stały element zapłaty za wykonywane usługi. Fakturom zakupu Biznes Planu dla "B" odpowiadały faktury sprzedaży wystawione dla "D" Sp. z o. o. za usługi konsultacyjne. Wyjaśniając celowość zakupu od firmy "C" opracowania Biznes Planu dla "B" pan P.G. złożył następujące pisma: - z dnia 26.07.2002 r. w którym podał, że faktury VAT uiszczone przez I. i K.C. dotyczą opracowań dla klientów i dotyczą prac, które były niezbędne do wykonywania usług, które z kolei firma "A" sprzedaje firmie "D" Sp. z o. o.; - z dnia 17.07.2003 r. wskazał, iż efekty jego pracy dla "D" przedstawione były Zarządowi na cyklicznych posiedzeniach w formie wystąpień, prezentacji multimedialnych, opracowań przesyłanych za pośrednictwem poczty elektronicznej a dodatkowo na ustną prośbę Prezesa przedstawiał szczegółowe sprawozdania z prowadzonych prac i ich efektów.W zakresie współpracy z firmą "C" stwierdził, iż z właścicielami firmy zawarł umowę ustną a dokumentami potwierdzającymi zawarcie tej umowy są faktury VAT. Firma "C" wykonywała opracowania, które były częścią usług wykonywanych przez niego dla innych podmiotów ("E" oraz "D"), - z dnia 24.07.2003 r. podatnik dokonał powiązania m. in. faktur zakupu od firmy "C" z przychodami uzyskanymi z działalności gospodarczej. Ponadto stwierdził, iż podpisując umowę z "D" zdawał sobie sprawę z faktu, że prace co do których wykonania się zobowiązał nie będzie mógł wykonać samodzielnie - jednakże mając podpisane umowy z innymi firmami oraz będąc upoważnionym do korzystania z podwykonawców wynegocjował kwoty za realizację umowy pozwalające podzielić niektóre z prac (działania takie to outsourcing), - z dnia 01.08.2003 r. stwierdził, iż: - nie dochodził skąd firma "C" ma informacje, na podstawie których sporządziła opracowanie Biznes Planu - wiele informacji można uzyskać stosując tzw. "biały wywiad" (Internet, banki danych artykułów prasowych i opracowań publicystycznych) a odpowiednia analiza ogólnodostępnych informacji stanowi często bogaty materiał do budowy takiego projektu. - nie wiedział, z jakimi podmiotami "B" zawierała umowy lub jakim podmiotom dawała zlecenie na wykonanie usługi, - nie wiedział, kto z "B" przekazywał i czy w ogóle przekazywał informacje niezbędne do wykonania opracowania i kto jakiekolwiek informacje od "B" odbierał, - nie kontaktował się osobiście z pracownikami "B", - opracowanie z firmy "C" otrzymał w formie elektronicznej w postaci pliku w formacie DOC, - nie pamięta, czy i komu w firmie "D" przekazywał części Biznes Planu. Jeżeli kiedykolwiek prezentował części materiału, to opatrywał je znakiem firmy "A", ponieważ zgodnie z prawem zakupił je. Opracowanie zakupione od firmy "C" było częścią jego strategii budowy projektu informatycznego - stało się podstawą do przygotowania takiego projektu dla "B", założenia projektu przekazywał na posiedzeniach zarządu prezentując możliwość pozyskania klientów. Wielokrotnie przedstawiał Zarządowi Spółki "B" jako potencjalnego klienta, prowadził również zaawansowane rozmowy z jednym z operatorów komórkowych na temat możliwości technicznych zbudowania infrastruktury niezbędnej do prowadzenia projektu - w rozmowach tych uczestniczyli również pracownicy Spółki. Ponadto podatnik wyjaśnił, iż do realizacji jakiegokolwiek projektu informatycznego niezbędne są prace analityczne prowadzące do zdefiniowania potrzeb ewentualnego nabywcy systemu - takie opracowanie najczęściej nazywa się Biznes Planem i przygotowuje na bazie pomysłu korzystając z ogólnie dostępnych materiałów. Początkowo firma "C" chciała samodzielnie uczestniczyć w projekcie, jednak przekonał ją do sprzedaży materiałów. Poprosił również o wzbogacenie opracowania o informacje dla niego istotne, materiały te z kolei posłużyły do przedstawienia "B" jako klienta strategicznego dla firmy "D". W zamysłach miał to być nowatorski projekt oparty o nowoczesne technologie GPRS dostarczane przez operatorów telefonii komórkowej: - budowa systemu informatycznego dla potrzeb wymiany informacji pomiędzy parafiami w pakietach (sieć WAN). Posługując się językiem handlowym podatnik zakupił materiał, który - był niezbędny do wykonania umowy z "D", a tym samym wydatek stanowił koszt uzyskania przychodów. "D" Sp. z o. o. wskazał, iż rodzaj świadczonych usług szczegółowo określa załącznik Nr 1 do umowy zawartej z P.G. Zadania krótkoterminowe pan P.G. prezentował na posiedzeniach Zarządu. Zadania wynikające z pełnionej funkcji stanowiły bieżącą działalność współpracującego i były prezentowane i omawiane na posiedzeniach Zarządu - pismo z dnia 16.06.2003 r. Spółka nie podjęła próby bezpośredniego kontaktu z "B". Temat "B" pojawił się jako potencjalna możliwość handlowa do zastosowania nowych produktów telekomunikacyjnych (pismo z 11.09.2003 r.) "B" stwierdziła, iż: nie posiada systemu informatycznego dla potrzeb wymiany informacji pomiędzy parafiami w pakietach (sieć WAN) i nie zlecała wykonania Biznes Planu w zakresie budowy takiego systemu. Podała, że nie posiada żadnych faktur wystawionych przez firmy "C" D. i K.C., "A" P.G., "D" Sp. z o. o. W dniu 06.07.2004 r. pan P.G. przedłożył opracowanie zatytułowane "Biznes Plan dla "B" liczące 65 stron. Każda karta opracowania zawiera w lewym górnym rogu oznaczenie "Biznes plan vortal "B" oraz jedynie na stronie bez numeru pomiędzy stroną 53 a 54 w prawym górnym rogu oznaczenie "grudzień 2000". W piśmie z dnia 12.07.2004 r. "B" wskazała, że zlecała opracowanie biznes planu vortala i w jej posiadaniu jest takie opracowanie zatytułowane "Biznes Plan dla vortala tworzonego przez "B". Zleceniobiorcami i wykonawcami były pani M.S. (biznes plan część finansowa) i pani N.P. (biznes plan część rynkowa). Każda strona opracowania zawiera w lewym górnym rogu oznaczenia "Biznes Plan vortal "B" a w prawym górnym rogu oznaczenia "grudzień 2000". W wyniku porównania spisu treści oraz przykładowych stron tego opracowania przekazanych przez "B" stwierdzono że oba wskazane opracowania, tj. przedłożone przez podatnika oraz wykonane na zlecenie "B" są w swej treści tożsame. Dyrektor tut. Izby Skarbowej przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie ustalił, iż w przedmiotowej sprawie stan faktyczny przedstawia się w następujący sposób: firma "C" sprzedała panu P.G. etapami - na podstawie faktur VAT z dnia [...], [...]., [...]., [...] - Biznes Plan na lata 2001 - 2005 vortala poświęconego szeroko rozumianej tematyce religijno - społecznej. który został wykonany na zlecenie "B" w grudniu 2000 r. a jego autorkami były pani M.S. i pani N.P. Przedmiotem niniejszego postępowania nie jest ustalenie, w jaki sposób firma "C" nabyła prawo do dysponowania wskazanym wyżej opracowaniem, jednakże istotną kwestią jest to, czy wydatek na zakup tego Biznes Planu mógł służyć wskazanemu przez Pana P.G. celowi. Podkreślenia wymaga fakt, iż wykonane na zlecenie "B" opracowanie zawiera wszelkie elementy, którym powinien odpowiadać Biznes Plan - tzn. dotyczy on konkretnego przedsięwzięcia gospodarczego (stworzenia vortala o tematyce religijnej), określa cele tego przedsięwzięcia oraz przewidywane koszty związane z jego realizacją. Wprawdzie opracowanie to zawiera również informacje na temat branży internetowej na świecie oraz w Polsce, jednakże zostały one zebrane i przeanalizowane pod kątem zamierzonego przedsięwzięcia. Ponadto opracowanie to zawiera jedynie krótką charakterystykę "B" jako pomysłodawcy przedsięwzięcia. Dyrektor tut. Izby Skarbowej stwierdza, iż zakupiony przez Pana P.G. Biznes Plan nie mógł być wykorzystany - wbrew twierdzeniom zawartym w piśmie z dnia 01.08.2003 r. - do przeprowadzenia prac analitycznych prowadzących do zdefiniowania potrzeb ewentualnego nabywcy systemu, ponieważ zawarte w nim informacje służyły realizacji konkretnego projektu i nie mają one cech ogólnie dostępnych materiałów, które można uzyskać stosując tzw. "biały wywiad" (Internet, banki danych artykułów prasowych i opracowań publicystycznych). Organ odwoławczy nie neguje potrzeby przeprowadzania analiz rynkowych, w szczególności gdy firmy chcąc rozwijać swoją działalność poszukują nowych strategicznych klientów, jednakże sporne opracowanie nie nosi cech takiej analizy oraz nie wskazuje jaka oferta mogłaby wzbudzić zainteresowanie ze strony "B". Wprawdzie zgodnie z umową o współpracy z dnia 30.03.2001 r. jednym z zadań nałożonych na Pana P.G. była identyfikacja i analiza klientów, ich oczekiwań i aktualnych potrzeb oraz kształtowanie i realizacja strategii współpracy z klientami, jednak w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej zakup Biznes Planu, którego przedmiotem było kompleksowe opracowanie zleconego już przez "B" projektu (obejmującego lata 2001 - 2005), nie służyła realizacji umowy zawartej w marcu 2001 r. pomiędzy "A" a "D". Ponadto z wyjaśnień składanych przez pana P.G. nie wynika, co było przedmiotem przygotowywanego przez niego dla "B" projektu, którego podstawą miało być opracowanie zakupione od firmy "C". Ponadto nie zostały nawiązane żadne kontakty handlowe z "B" jako potencjalnym klientem, nie została przedstawiona tej "B" oferta firmy "D" - co potwierdza pan P.G. w piśmie z dnia 01.08.2003 r. oraz "B" w piśmie z sierpnia 2003 r. Dyrektor Izby Skarbowej podkreśla, iż oceniając zasadność zakwalifikowania w ciężar kosztów prowadzonej działalności "A" spornego wydatku na opracowanie Biznes Planu brał po uwagę celowość tego wydatku a nie jego efektywność, istotne jest bowiem to, iż wydatek na zakup spornego opracowania Biznes Planu nie służył realizacji umowy zawartej z "D" Sp. z o. o. i zadań z niej wynikających, a zatem wbrew twierdzeniom Strony brak jest związku przyczynowego pomiędzy poniesionym wydatkiem a przychodami uzyskanymi na podstawie faktur sprzedaży wystawionymi dla "D" Sp. z o. o. w miesiącach maj - sierpień 2001 r. Organ odwoławczy potwierdza jako prawidłowe stanowisko organu pierwszej instancji odnośnie prawnych podstaw zwiększenia przychodu osiągniętego przez pana P.G. z działalności gospodarczej "A" o niezaewidencjonowane odsetki bankowe w łącznej kwocie [...] zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pan P.G. wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w części dotyczącej nieuznania za koszt uzyskania przychodów wydatków na zakup opracowania, jako wydanej z rażącym naruszeniem przepisów Ordynacji podatkowej oraz ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w szczególności: - art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - poprzez wadliwą interpretację tego przepisu, że do kosztów uzyskania przychodów zalicza się tylko i wyłącznie wydatki, które można w sposób jednoznaczny powiązać z określonym przychodem. Pominięto zupełnie fakt, iż ustawodawca uznał w tym przepisie za koszt uzyskania te wydatki, których poniesienie miało na celu uzyskanie przychodów, - art. 121 Ordynacji podatkowej określającego ogólną zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, z której wynika, że żadnych niejasności czy też wątpliwości dotyczących okoliczności faktycznych lub prawnych nie należy rozstrzygać na niekorzyść strony, - art. 191 Ordynacji podatkowej - poprzez przekroczenie granic dowolności swobodnej oceny dowodów i uznając, iż daną okoliczność można udowodnić tylko w ten a nie inny sposób, tworząc swoistą teorię dowodową. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym ustawodawca posługuje się zwrotem prawnym "w celu", co świadczy o tym, że ustawodawca przypisuje temu określeniu cechę świadomego, zamierzonego, przemyślanego i logicznego działania podatnika podporządkowanego osiągnięciu przychodów. Istotne jest, by przy ponoszeniu wydatków wylegitymować się działaniem "celowym", które jest zbieżne z pojęciem działania racjonalnego". Przy kwalifikowaniu wydatku jako kosztu uzyskania przychodów decyduje przede wszystkim jego przeznaczenie (celowość), a nie wyłącznie skuteczność. Skarżący stwierdził ponadto, iż ocena Izby Skarbowej, w wyniku której nie uznano za koszt uzyskania przychodu zakupionego biznes planu jest oceną subiektywną. Organ podatkowy powinien oceniać celowość podjętych przez podatnika działań (wydatki) w perspektywie warunków i czasu ich dokonania. Dlatego nieuzyskanie przez podatnika przychodu nie może być jedynym kryterium kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Kosztami uzyskania przychodów są zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim. Ponadto skarżący ponownie wskazał, iż: "B" nie była i nie miała być kontrahentem firmy "A". Zadaniem firmy było świadczenie usług dla "D" Sp. z o. o. (art. 2 umowy mówi o poszukiwaniu i pozyskiwaniu nowych partnerów i klientów oraz o kształtowaniu strategii sprzedaży). "D" Sp. z o. o. potwierdził, iż "B", jak i proponowane dla niej rozwiązania, została zaprezentowana jako potencjalny klient i rozważano realizację tego projektu. Nie mają znaczenia zarzuty odnośnie braku wiadomości, na podstawie jakich materiałów i informacji firma "C" wykonała opracowanie, bowiem bezcelowe jest zamawianie usługi, w sytuacji gdy posiada się wiedzę i dostęp do materiałów źródłowych. To samo dotyczy kwestii opracowania biznes planu przez inną firmę na zlecenie "B" i kontaktów "B" z "A", "C" i "D". "B" występuje w kontekście potencjalnego klienta "D" a nie P.G. czy "C". To, że "D" nie podjął działań i realizacji projektu nie ma znaczenia w sprawie, bowiem istniała potencjalna możliwość realizacji przez tę Spółkę projektu i tym samym osiągnięcia dodatkowego przychodu. Podatnik zarzucił ponadto naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej określającego ogólną zasadę prawdy obiektywnej, z której wynika obowiązek organu podatkowego wyczerpującego zbadania wszelkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa; art. 187 Ordynacji podatkowej, tj. obowiązku zebrania całego materiału dowodowego koniecznego dla rozstrzygnięcia sprawy i rozpatrzenia go w sposób wyczerpujący; art. 188 Ordynacji podatkowej - poprzez odmowę przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków - pracowników "C" i "D". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżonych decyzji z prawem. W ocenie Sądu nie jest trafny zarzut skarżących, iż organy podatkowe, kwestionując zasadność zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatku z tytułu zakupienia opracowania biznes planu dla "B" "B" na podstawie faktur z [...], [...], [...], [...] wystawionych przez Przedsiębiorstwo "C" – D. i K.C., wzięły pod uwagę efektywność tego wydatku w odniesieniu do uzyskanego przychodu, w konsekwencji zatem wobec braku przychodu nie uznały wydatku za koszt jego uzyskania. Organy podatkowe, oceniając stan faktyczny sprawy, uwzględniły istotne w sprawie kryterium celowości tego wydatku w kontekście prowadzonej działalności gospodarczej. W sprawie jest okolicznością bezsporną, że w roku 2000 "B" zleciła wykonanie biznes planu na lata 2001 - 2005. Autorkami opracowania były panie M.S. i N.P. Opracowaniem tym dysponowała firma "C", od której produkt ten nabył pan P.G. Opracowanie, co nie jest okolicznością sporną, dotyczy vortala o tematyce religijnej, określa cele tego przedsięwzięcia oraz przewidywane koszty realizacji. Opracowanie ma charakter uniwersalny, zawiera jedynie krótką charakterystykę "B". Materiał przygotowany w roku 2000, zakupiony przez skarżącego w 2001 r., został zaprezentowany "D" Spółce z o. o. Prezentacji dokonano mimo braku osobistego kontaktu skarżącego z pracownikami "B", nabycie materiałów nie było poprzedzone prezentacją wstępną, w rezultacie skarżący nie nawiązał żadnego kontaktu z "B" w związku z planami współpracy. Bardzo szeroka jest definicja usług, do których skarżący prowadzący działalność pod firmą "A" zobowiązał się w umowie o współpracy zawartej w dniu 30 marca 2001 r. z "D" spółką z o. o. w G. Z art. 2 umowy wynika, że skarżący świadczył usługi poszukiwania i pozyskiwania nowych partnerów i klientów. Ogólny sposób sformułowania przedmiotu działania nie stanowi podstawy do dowolnego kształtowania kosztów prowadzonej działalności. Poszukiwanie zostało w sposób stanowczy odróżnione od pozyskiwania. Skoro zatem w niniejszej sprawie działanie skarżącego nie doprowadziło do pozyskania dla spółki "D" nowego partnera wydatki były czynione na ryzyko skarżącego bez chociażby wstępnego poinformowania kontrahenta o kierunku poszukiwań i temat "B" pojawił się jedynie jako potencjalna możliwość handlowa do zastosowania nowych produktów telekomunikacyjnych (por. pismo "D" z dnia 11 września 2003 r.- karta 264), organy zasadnie przyjęły, że skarżący nie uprawdopodobnił, aby wydatek ten był celowy i racjonalny w kontekście wymogów prowadzenia działalności gospodarczej w celu uzyskania przychodów a nie generowania kosztów. Podkreślić należy, że skarżący jako członek zarządu "D" miał możliwość podjęcia wszelkich działań organizacyjnych umożliwiających weryfikację wydatków czynionych w ramach działalności "A" pod względem ich celowości. Organy poddały ocenie cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie przekraczając granic swobody prawem dozwolonej. Organy uwzględniły zarówno czas przygotowania materiałów pod nazwą "Biznes Plan dla "B", ich zawartość merytoryczną, datę poczynienia przez skarżącego wydatku na zakup tego opracowania, uzyskane przez niego przychody w roku 2001. Prawidłowo podkreślono, że zawarte w opracowaniu ogólnodostępne informacje na temat "B" nie mogły posłużyć do prowadzenia prac analitycznych w celu podanym przez skarżącego w piśmie z dnia 1 sierpnia 2003 r. - do zdefiniowania potrzeb ewentualnego nabywcy systemu informatycznego. Rzeczą podatnika jest wykazanie celowości poczynionego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu. W niniejszej sprawie organy prawidłowo uzasadniły przyczyny, dla których uznały brak wykazania powyższej okoliczności w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego. Skarżący nie wykazał, aby przeznaczenie wydatku potwierdzało jego celowość lub potencjalną możliwość przyczynienia się do osiągnięcia przychodu. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Strona w sposób bardzo ogólny zarzuciła naruszenie art. 122,187,188 i 189 Ordynacji podatkowej. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej żądanie strony przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te są wystarczająco stwierdzone innym dowodem. Dowodem w sprawie są również zebrane w sprawie dokumenty i pisma, zatem w sytuacji gdy organ dysponował materiałem dotyczącym okoliczności, przyczyn i stanowiska odnośnie zawieranych umów zarówno od "C", jak i "D", wniosek o przesłuchanie współwłaścicieli tych firm zasadnie nie został przeprowadzony. W rezultacie nie został naruszony przepis art. 187 Ordynacji podatkowej, zaś organy zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne i dokonały oceny w granicach określonych w art. 191 Ordynacji podatkowej. Z tych względów, uznając skargę za bezzasadną. Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.