II OSK 2039/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Rzążewska Sędziowie sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia NSA Jolanta Szaniecka (spr.) Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 831/06 w sprawie ze skargi W. R. i M. R. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od Wojewody M. na rzecz M. R. kwotę 455 (słownie: czterysta pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowa kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2006 r. oddalił skargę W. R. i M. R. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] lutego 2006 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. W podstawach powołanego wyroku przedstawiono następujące ustalenia: Skarżący W. R. w dniu 26 lipca 2005 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] zatwierdzającą projekt budowy i udzielającą W. C. pozwolenia na budowę instalacji gazowej wewnętrznej w budynku jednorodzinnym na działkach nr ew. [...] i [...], położonych przy ul. [...] w W. We wniosku podał, że nie otrzymał zawiadomienia o wszczęciu postępowania w powyższej sprawie i w związku z tym nie miał możliwości zapoznania się z dokumentami, a co za tym idzie nie mógł złożyć ewentualnych zastrzeżeń. Prezydent miasta [...] W. decyzją z dnia [...] września 2005 r. na podstawie art. 148 § 1, art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - zw. dalej kpa (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) odmówił wznowienia postępowania w opisanej wyżej sprawie. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że termin, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia wynosił więcej niż 1 miesiąc. Decyzja nr [...] została bowiem doręczona skarżącemu, zgodnie z procedurą określoną w art. 43 i 44 kpa w dniu 22 kwietnia 2004 r. Nadto organ I instancji wyjaśnił, że w dniu 11 maja 2005 r. wniosek o wyjaśnienie wątpliwości dotyczących w/w instalacji złożyła M. R. na co otrzymała odpowiedź stanowiącą pismo z 3 czerwca 2005 r., zatem za dzień w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania można było niewątpliwie uznać również dzień 11 maja 2005 r. W odwołaniu wniesionym od powyższej decyzji W. R. podniósł, że o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania dowiedział się 18 lipca 2005 r. w trakcie przeglądania akt sprawy dotyczących przedmiotowej inwestycji. Do tego czasu fakt wydania decyzji z [...] marca 2004 r. i jej treść, ani sam fakt wszczęcia postępowania w tej sprawie nie był mu znany. Wojewoda M. decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ wskazał, że decyzję z [...] marca 2004 r. Nr [...] próbowano doręczyć skarżącemu za pośrednictwem poczty 22 kwietnia 2004 r. Z uwagi na zamknięte mieszkanie adresata przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 4 maja 2004 r., po czym zwrócono ją do organu I instancji ponieważ nie została odebrana. Powołując się na art. 44 kpa organ odwoławczy przyjął, że doręczenie decyzji Nr [...] zostało dokonane najpóźniej z dniem 6 maja 2004 r. i od tej daty należało liczyć okres jednego miesiąca do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie. Skargę na powyższą decyzję złożyli M. i W. R., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, względnie o uchylenie decyzji obu instancji. W uzasadnieniu skarżący zarzucili błędy w ustaleniu stanu faktycznego sprawy i naruszenie art. 107 kpa, art. 145 § 1 pkt 4 kpa, art. 148 § 2 kpa w związku z art. 44 kpa oraz naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Oddalając skargę małżonków M. i W. R. Wojewódzki Sąd Administracyjny podał, że słusznie w sprawie przyjęto, że brak było podstaw do wznowienia postępowania z uwagi na uchybienie przez stronę terminu jednomiesięcznego określonego w art. 148 kpa. Prawidłowo w ocenie Sądu Wojewoda M. wywiódł, że zgodnie z art. 44 kpa należy przyjąć, że doręczenie decyzji zostało dokonane najpóźniej z dniem 6 maja 2004 r. i termin jednego miesiąca na złożenie wniosku należało liczyć od powyższej daty. Sąd I instancji wskazał, że przepis art. 44 kpa wprowadza swoistą fikcję prawną doręczenia, która w tym przypadku ma charakter doręczenia zastępczego, a doręczenie takie jest w pełni skuteczne i wywiera takie same skutki jak doręczenie rzeczywiste pisma adresatowi. W dalszej kolejności Sąd wskazał, że jednym ze skutków doręczenia decyzji w postępowaniu administracyjnym jest rozpoczęcie biegu terminów związanych z doręczeniem decyzji, w tym również terminów do wniesienia środków zaskarżenia w trybie zwyczajnym i nadzwyczajnym jakim jest m.in. wznowienie postępowania, a skutki tego rodzaju doręczenia mogą być obalone wyłącznie przeciwdowodem, który potwierdzi, że adresat pisma nie miał obiektywnej możliwości zapoznania się z treścią pisma doręczonego w trybie art. 44 kpa np. w tym okresie przebywał poza granicami kraju. Równocześnie Sąd I instancji zauważył, że w art. 148 § 2 kpa mowa jest o powzięciu wiadomości o istnieniu decyzji, a nie doręczeniu decyzji i stwierdził, że niewątpliwie za datę powzięcia wiadomości o toczącym się postępowaniu można byłoby przyjąć także datę 11 maja 2005 r., kiedy to M. R. zwróciła się pisemnie w związku z budową instalacji gazowej o pilne udzielenie informacji dotyczącej tej inwestycji. Sąd I instancji stwierdził wreszcie, że zakładając nawet najbardziej korzystną dla skarżących datę powzięcia wiadomości o toczącym się postępowaniu, jaką jest dzień 18 czerwca 2005 r. (kiedy to zgodnie z wyjaśnieniem M. R. złożonym na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2006 r. do protokołu, skarżąca otrzymała kopię decyzji z [...] marca 2004 r.) to i tak termin 1 miesiąca nie został dochowany, skoro skarga została złożona w dniu 26 lipca 2005 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła M. R. domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. M. R. wniosła również o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego tj. art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej ppsa) w związku z art. 44 § 1 pkt 1 i § 4, art. 148 § 1 i § 2 i art. 145 § 1 pkt 4 kpa poprzez błędne sprawowanie kontroli w niniejszej sprawie i oddalenie skargi na decyzję Wojewody M. uznającą, że termin określony w art. 148 § 1 i 2 kpa należy liczyć od daty domniemania doręczenia decyzji ustalonej zgodnie z art. 44 kpa – art. 2 i art. 64 ust. 1 - 3 Konstytucji RP, poprzez ograniczenie prawa własności zaistniałe w związku z rozstrzygnięciem zawierającym błędną ocenę prawną sprawy. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: – art. 151 ppsa w związku z art. 44 § 1 pkt 1 i § 4, art. 145 § 1 pkt 4 i art. 148 § 1 i § 2 kpa poprzez oddalenie skargi na decyzję zawierającą poważne naruszenie powołanych wyżej przepisów kpa i przyjęcie, że domniemanie doręczenia decyzji, o którym mowa w art. 44 § 4 kpa jest równoznaczne z powzięciem informacji o jej wydaniu, o którym mowa w art. 148 § 2 kpa, i przyjęciu, że nie został zachowany termin określony w art. 148 § 1 i § 2 kpa dla wznowienia postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 145 § 2 ppsa poprzez ich niezastosowanie mimo istotnego naruszenia przez organy administracji powołanych wcześniej przepisów kpa oraz przepisów ogólnych zawartych w art. 6 - 10 i 80 - 81 kpa, – art. 141 § 4 ppsa poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, w tym nieprawidłowe ustalenie daty domniemania doręczenia decyzji z dnia [...] marca 2004 r. w stosunku do M. R., która nie była jej adresatem i do której decyzji tej nie wysłano; nieprawidłowe uznanie, że pismo M. R. z 11 maja 2005 r. oraz odpowiedź na to pismo świadczą o tym, że w tych dniach W. R. składający podanie o wznowienie postępowania dysponował informacjami w nich zawartymi, pomimo, że pisma nie pochodziły od niego, nie były do niego adresowane, ani też M. R. nie była pełnomocnikiem męża; nieprawidłowe ustalenie daty zapoznania się przez małżonków R. z aktami administracyjnymi i daty otrzymania kserokopii decyzji, – art., 133 § 1 ppsa poprzez wydanie wyroku na podstawie niepełnych akt administracyjnych; brak w nich bowiem było zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma z dnia 3 czerwca 2005 r. – art. 141 § 4 ppsa poprzez oczywistą sprzeczność pomiędzy powodami oddalenia skargi przedstawionymi w ustnym uzasadnieniu wyroku, a treścią pisemnego uzasadnienia; w pierwszym bowiem wypadku Sąd podał, że o rozstrzygnięciu sprawy zadecydował wyłącznie fakt uchybienia terminu z art. 148 kpa, liczonego od daty doręczenia kopii decyzji tj. od 18 czerwca 2005 r. – art. 134 § 1 ppsa i art. 135 ppsa poprzez nierozpatrzenie "z urzędu" kwestii dotyczącej wstrzymania wykonalności decyzji z dnia [...] marca 2004 r. i to zgodnie z wnioskiem zawartym w piśmie o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że małżonkowie R. - współwłaściciele nieruchomości położonej przy ul. [...] w W. nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją z dnia [...] marca 2004 r. na żadnym jej etapie, a M. R. nie była również adresatem tej decyzji. Wystąpienie skarżącej o udzielenie informacji w sprawie budowy linii gazowej (pismo z 11 maja 2005 r.) świadczyło właśnie o braku z jej strony wiadomości o wydaniu decyzji. Odpowiedź na to wystąpienie doręczona została w dniu 27 czerwca 2005 r. wyłącznie M. R. (do akt sprawy nie dołączono zwrotnego potwierdzenia jej odbioru) i ta data może być uznana za moment powzięcia przez skarżącą informacji o istnieniu decyzji. W dalszej kolejności wskazano, że M. R. nie była pełnomocnikiem swojego męża stąd wywodzenie skutków prawnych z podjętych przez nią we własnym imieniu działań również w stosunku do W. R. jest bezpodstawne. Zdaniem autora skargi kasacyjnej dopiero w dniu 18 lipca 2006 r. oboje małżonkowie R. zapoznali się z dokumentacją dotyczącą inwestycji i od tej daty należy liczyć termin z art. 148 § 2 kpa do złożenia przez W. R. wniosku o wznowienie postępowania. Nieprawidłowo w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną Sąd I instancji przyjął, że data doręczenia W. R. decyzji w trybie art. 44 kpa (6 maja 2004 r.) stanowiła datę powzięcia przez niego wiadomości o wydaniu decyzji, w rozumieniu art. 148 § 2 kpa. Powyższą datę można uznać jedynie za domniemanie doręczenia decyzji. Kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera natomiast instytucji domniemania powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji, gdyż uzyskanie informacji o decyzji musi stanowić rzeczywistą okoliczność, fakt. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga ma usprawiedliwione podstawy, choć nie wszystkie jej zarzuty można uznać za zasadne. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany powołanymi w niej podstawami zaskarżenia oraz wnioskami. Z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności postępowania, określone w art. 183 § 2 ppsa w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły. Przechodząc do oceny podstaw skargi kasacyjnej, za zasadny należało uznać zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. Sąd oddalił bowiem skargę na decyzje organów administracji podjęte z istotnym uchybieniem art. 44 § 4, 145 § 1 pkt 4 i 148 § 1 i § 2 kpa. Podzielając argumenty organów obu instancji o przekroczeniu przez stronę terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania administracyjnego, Sąd I instancji wyraził stanowisko, które nie ma prawnego uzasadnienia. Z podania W. R. o wznowienie postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę, zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] czerwca 2004 r. wynika, że oparte ono zostało na przesłance wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Przemawiają za tym tak okoliczności przytoczone w podaniu, jak i wskazana w nim podstawa prawna wznowienia (art. 145 § 1 pkt 4 kpa). Zgodnie zatem z art. 148 § 1 i § 2 kpa, jednomiesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z podanej wyżej przyczyny biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W orzecznictwie sądowym jednolicie przyjmuje się, że początek biegu terminu, o którym mowa w powołanym przepisie wyznacza dzień faktycznego powzięcia wiadomości o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu i to niezależnie od źródła, z którego informacja pochodzi (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 1996 r. I SA 570/95 ONSA 1997/2/100, wyrok NSA z dnia 6 października 2000 r. I SA 855/99 Lex nr 54136, wyrok NSA z dnia 3 lutego 1998 r. I SA 769/97 Lex 45129). Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z doręczeniem decyzji, co słusznie akcentuje skarga kasacyjna. Z datą doręczenia decyzji, Kodeks postępowania administracyjnego wiąże określone skutki prawne, tak dla organu administracji jak i strony. Dotyczą one między innymi kwestii rozpoczęcia biegu terminów do dokonania przez stronę określonych czynności procesowych (np. wniesienia środków zaskarżenia, wniosku o uzupełnienie decyzji). Jasny w swej treści art. 148 § 2 kpa nie wiąże natomiast daty otwarcia biegu terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania z faktem doręczenia decyzji, której wznowienie dotyczy, lecz ze zdarzeniem świadczącym o dotarciu do strony informacji o jej istnieniu (por. wyrok NSA z dnia 10 marca 2006 r. II OSK 622/05 ONSA i WSA Nr 5 z 2006 r. poz. 133). Jakkolwiek nie można wykluczyć, że w określonym stanie faktycznym datą powzięcia przez stronę wiadomości o decyzji okaże się data jej doręczenia, to taka sytuacja nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Poza sporem pozostaje bowiem fakt, że W. R. nie odebrał adresowanej do niego decyzji z dnia [...] marca 2004 r. w sprawie o pozwolenie na budowę. Domniemanie jej doręczenia, oparte o fikcję prawną doręczenia przewidzianą w art. 44 kpa, miało znaczenie w postępowaniu, w którym została ona podjęta. Z fikcji doręczenia decyzji z dnia [...] czerwca 2004 r., w żadnym razie nie można wyprowadzać wniosku o uzyskaniu przez W. R. informacji o jej istnieniu, w rozumieniu art. 148 § 2 kpa. Zgodzić się również należy z zarzutem skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. Sąd oddalił bowiem skargę pomimo, że decyzje organów uchybiają zasadzie swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 kpa. W decyzji pierwszoinstancyjnej przyjęto, że dzień 11 maja 2005 r. "można również uznać" za datę powzięcia przez stronę wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Wniosek taki organ wyprowadził z faktu zwrócenia się przez M. R. pismem z 11 maja 2005 r. (faktycznie opatrzonym datą 10 maja 2005 r.) o udzielenie informacji dotyczącej prowadzonej w sąsiedztwie budowy. Treść powołanego pisma, w którym skarżąca między innymi podnosi, że nie otrzymała żadnej decyzji dotyczącej realizacji linii gazowej, nie mogła stanowić podstawy ustalenia daty powzięcia wiadomości o istnieniu decyzji. Równocześnie organ nie dostrzegł, że pismo z 10 maja 2005 r. nie pochodziło od W. R., a więc osoby, która wniosła podanie o wznowienie postępowania. Aprobując, w takim stanie sprawy stanowisko organu, Sąd I instancji niewątpliwie naruszył powołane w podstawach skargi kasacyjnej przepisy w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Słuszny okazał się wreszcie zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 ppsa przez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy. Podstawą orzekania przez Sad I instancji jest - co do zasady - materiał faktyczny i dowodowy sprawy zgromadzony w postępowaniu administracyjnym, Ewentualne, istotne w sprawie wątpliwości, Sąd może wyjaśnić jedynie w drodze przeprowadzenia dowodu z dokumentu (art. 106 § 3 ppsa). Tymczasem przedstawiając w uzasadnieniu wyroku stan sprawy, Sąd I instancji powołał się na ustalenia, które samodzielnie poczynił w oparciu o wyjaśnienia M. R. złożone na rozprawie sądowej i z ustaleń tych wyprowadził istotne dla wyniku sprawy wnioski. Sąd nie uwzględnił przy tym, że wyjaśnienia skarżącej związane z datą otrzymania kopii decyzji z dnia [...] marca 2004 r. dotyczyły tylko jej osoby. W tych warunkach należało przyjąć, że wskazane wyżej uchybienia proceduralne Sądu mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw. Zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 ppsa oparty na twierdzeniu, że Sąd wydał wyrok na podstawie niepełnych akt sprawy jest wynikiem niedostrzeżenia istoty sądowej kontroli aktów administracji. Według powołanego przepisu sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, co oznacza, że uwzględnia materiał dowodowy zgromadzony przez organ w toku postępowania administracyjnego i przedstawiony sądowi wraz ze skargą. Sąd administracyjny nie kompletuje akt administracyjnych i nie zbiera materiału dowodowego uzyskanego w toku postępowania toczącego się przed organami. Zatem Sąd I instancji nie mógł naruszyć art. 133 § 1 ppsa w sposób przedstawiony w skardze kasacyjnej. Z kolei niezrozumiały jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 i 135 ppsa uzasadniony przez wnoszącego skargę kasacyjną brakiem "rozpatrzenia z urzędu" kwestii wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej z dnia [...] marca 2004 r. W rozpoznawanej sprawie organ nie wydał postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania powołanej wyżej decyzji, na podstawie art. 152 kpa. Wobec tego przedmiotem kontroli Sądu, sprawowanej w granicach określonych w art. 134 § 1 i 135 ppsa nie mogło być nieistniejące orzeczenie organu. Ponowiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa wnoszący skargę kasacyjną powiązał z twierdzeniem, że motywy ustne zaskarżonego wyroku pozostawały "w oczywistej sprzeczności" z treścią sporządzonego w sprawie uzasadnienia. Tak sformułowany zarzut nie może uzasadniać naruszenia wskazanego wyżej przepisu, określającego niezbędne składniki pisemnego uzasadnienia wyroku. Należy tylko wskazać, że ustne motywy rozstrzygnięcia nie muszą zawierać wszystkich elementów wymienionych w art. 141 § 4 ppsa, a mogą ograniczyć się do podania przez sędziego sprawozdawcę jedynie zasadniczych powodów uwzględnienia lub oddalenie skargi (por. art. 139 § 3 ppsa). Stwierdzić wreszcie trzeba, że zarzucane Sądowi uchybienie nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Chybione okazały się także zarzuty skargi kasacyjnej oparte o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 1 ppsa. Czyniąc Sądowi I instancji zarzut naruszenia prawa materialnego, wnoszący skargę kasacyjną zobowiązany jest wskazać materialnoprawne normy, które zostały zastosowane przez Sąd i wyjaśnić na czym polegało dokonanie błędnej wykładni albo niewłaściwe ich zastosowanie. Tymczasem w skardze kasacyjnej, powiązanej z powołaną wyżej podstawą, zarzucono Sądowi I instancji naruszenie art. 3 § 1 ppsa w związku z art. 44 § 1 pkt 1 i § 4, 148 § 1 i § 2 i 145 § 1 pkt 4 kpa. Wskazany wyżej art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa właściwość sądów administracyjnych, stanowiąc, iż sprawują one kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zarzut naruszenia tego przepisu, w powiązaniu z przepisami postępowania administracyjnego nie mógł być skutecznie podniesiony w ramach powołanej w skardze kasacyjnej podstawy, bowiem art. 3 § 1 ppsa nie jest normą prawa materialnego. Określone w skardze kasacyjnej jako naruszone art. 2 i 64 ust. 1 - 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej statuujące zasadę sprawiedliwości społecznej i ochrony własności naruszone nie zostały. Przepisów tych Sąd I instancji nie powoływał w motywach wyroku i nie analizował ich treści, ponieważ nie było takiej potrzeby. Rozpoznawana sprawa nie rozstrzygała istoty zagadnienia związanego z kwestionowaną przez skarżącą inwestycją. Dlatego nieuprawnione jest twierdzenie skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji konstytucyjnej zasady ochrony własności. Zważywszy jednak, że uznane za zasadne zarzuty skargi kasacyjnej miały istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 185 i 203 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.