I SA/Bd 490/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Pietrasik Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska – Wasilewicz (spr.) Asesor sądowy Mirella Łent Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 października 2006 r. sprawy ze skargi Romana F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu odpłatnego zbycia w 2002 r. budynku mieszkalnego oddala skargę Decyzją z dnia [...] 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. określił Romanowi F. wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu odpłatnego zbycia w 2002 r. budynku mieszkalnego w kwocie 15.594,90 zł położonego w T. przy ul. [...]. Od decyzji organu I instancji strona złożyła odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów art. 28 ust. 2-4, art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a), art. 19 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) - c) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), a także art. 21 § 3, art. 207, art. 120, art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). W ocenie odwołującego nastąpiło błędne ustalenie zobowiązania podatkowego i wydanie nieprawidłowej decyzji, gdyż zobowiązanie podatkowe nie powstało. Zdaniem strony zobowiązanie uległo przedawnieniu, minęło bowiem 5 lat od nabycia w 1994 r. domu jednorodzinnego do dnia jego sprzedaży w 2002 r. oraz do dnia otrzymania zaskarżonej decyzji, tj. [...] 2006 r. W związku z powyższym strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] 2006 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ podał, iż w toku przeprowadzonego postępowania podatkowego ustalono, że w dniu [...] 1994 r. skarżący nabył wspólnie z Barbarą F. prawo wieczystego użytkowania nieruchomości wraz z budynkami. W dniu zakupu na nieruchomości tej znajdował się jednopiętrowy budynek mieszkalny. Następnie w dniu [...] 2002 r. małżonkowie F. sprzedali prawo wieczystego użytkowania gruntu wraz z wszelkimi prawami do znajdującego się na tym gruncie budynku mieszkalnego za cenę 350.000 zł. Organ wskazując na przepisy art. 46-48 oraz art. 235 kodeksu cywilnego stwierdził, iż prawo własności budynku wybudowanego na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste jest ściśle związane z tym prawem, jednak oba te prawa stanowią oddzielny przedmiot władania. Dlatego bieg pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy liczyć odrębnie dla nabycia własności gruntu oraz dla wybudowanego na tym gruncie budynku. Prawo wieczystego użytkowania gruntu zostało przez stronę nabyte w 1994 r., zatem jego sprzedaż nastąpiła po upływie 5 lat. Natomiast dla budynku mieszkalnego wzniesionego na tym gruncie upływ tego terminu liczy się od momentu jego wybudowania. Organ podniósł, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego ustalił, że budynek mieszkalny został wybudowany w 2002 r. Potwierdza to oświadczenie o zakończeniu budowy, które zostało złożone w dniu [...] 2002 r. przez kierownika budowy w dzienniku budowy oraz w protokole odbioru końcowego budynku mieszkalnego z dnia [...] 2002 r., a także zawiadomienie z tego samego dnia o zakończeniu budowy i przystąpieniu do użytkowania zgłoszone do Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta w T., dokonane przez Romana F. Ponadto skarżący w oświadczeniach dotyczących stanu majątkowego, złożonych w dniach [...] 1997 r. i [...] 1997 r. do protokołów kontroli odpowiednio za 1995 r. i 1996 r. potwierdził, że posiada dom w budowie położony w T. przy ul. [...], stan robót surowy, zamknięty, częściowo wykończony. Tak więc twierdzenia strony, że budowa budynku została zakończona w 1996 r. - zdaniem organu - nie potwierdzają wymienione dokumenty. Stosownie do art. 54-55 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie wymagane jest pozwolenie na budowę, można przystąpić po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy. Przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Zgłoszenie przez Romana F. budynku mieszkalnego do użytkowania potwierdzone przez Urząd Miasta miało miejsce dnia [...] 2002 r., zatem organ przyjął, że w tej dacie nastąpiło jego wybudowanie. Wobec powyższego sprzedaż budynku mieszkalnego nastąpiła przed upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym został wybudowany, a co za tym idzie przychód uzyskany z jego sprzedaży podlega opodatkowaniu. Z uwagi na to, iż strona nie przedłożyła żadnych dokumentów potwierdzających wydatkowanie przychodu uzyskanego z odpłatnego zbycia budynku mieszkalnego na cele mieszkaniowe, organ określił wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym w kwocie 15.594,90 zł. Podnoszony przez stronę zarzut, iż decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem podstawowych zasad postępowania podatkowego wyrażonych w art. 120 i art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa zdaniem organu nie ma odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym. W toku prowadzonego postępowania organ podatkowy podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Twierdzenie, iż nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego jest w ocenie organu również bezpodstawne. Jak wynika z art. 28 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatek od sprzedaży nieruchomości jest płatny bez wezwania w terminie 14 dni od dokonania sprzedaży. W przypadku, gdy osoba fizyczna sprzeda nieruchomość i nie zadeklaruje, że przychód ze sprzedaży przeznaczy w ciągu dwóch lat na cele mieszkaniowe uzasadniające zwolnienie od zryczałtowanego podatku od sprzedaży nieruchomości, termin przedawnienia tego podatku biegnie począwszy od końca roku podatkowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W przedmiotowej sprawie, z uwagi na to, iż strona nie złożyła takiego oświadczenia, bieg terminu przedawnienia liczy się od końca 2002 r. Na decyzję organu II instancji Roman F. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 10 ust. 1 pkt 8 i art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym art. 122 i art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Wskazując na te zarzuty wniósł o stwierdzenie nieważności lub uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Przyznał, iż bezspornym jest fakt nabycia przez niego oraz żonę Barbarę F. prawa wieczystego użytkowania ustanowionego na nieruchomości będącej własnością Gminy Miasta T. wraz z budynkami niezupełnie wykończonymi. Powołując się na zasadę wyrażoną w art. 235 kodeksu cywilnego skarżący wskazał, że budynki wzniesione na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste nie mogą być samodzielnym przedmiotem obrotu prawnego, ponieważ własność takich budynków jest uważana za prawo związane z prawem użytkowania wieczystego jako jego część składowa. Jeżeli zatem praktyka stosowania prawa, w tym orzecznictwo sądów administracyjnych, wypracowało stanowisko, że budynki wzniesione na nieruchomościach gruntowych nieoddanych w użytkowanie wieczyste, nie mogą być traktowane przy liczeniu terminów określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w inny sposób niż sama nieruchomość gruntowa - albowiem stanowią część składową nieruchomości - to także w stosunku do budynków, których własność stanowi część składową prawa wieczystego użytkowania powinien być stosowany jednolity sposób liczenia terminu. Dotyczy to w szczególności sytuacji, gdy nabywane jest prawo użytkowania wieczystego wraz z wzniesionymi budynkami, które wymagają tylko częściowych prac wykończeniowych. Odmienna interpretacja prowadzi do naruszenia zasady równości wynikającej z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącego, jeżeli nabycie wieczystego użytkowania gruntu oraz wzniesionych na nim budynków nastąpiło w tym samym czasie, to przyjęcie dla nabytych budynków innego sposobu liczenia terminu byłoby dla podatników krzywdzące i prowadziłoby do niczym nieuzasadnionego stawiania ich w gorszej sytuacji od właścicieli nieruchomości gruntowych. Strona podniosła, iż brak definicji ustawowej wybudowania budynku prowadzić będzie do sporów interpretacyjnych tego pojęcia do czasu interwencji ustawodawcy. Orzecznictwo sądowe w znacznej części odrzuciło odczytywanie tego pojęcia przy wykorzystaniu przepisów prawa budowlanego, przyjmując że budynek wybudowany to taki, który nadaje się do zamieszkania. W zaskarżonej decyzji organ podatkowy przyjął jako generalną zasadę, że pierwszeństwo w tym zakresie mają przepisy prawa budowlanego, co kłóci się z kierunkiem orzecznictwa sądowego. Skarżący zarzucił, iż organ podatkowy nie przeprowadził postępowania dowodowego, które pozwalałoby na obiektywne ustalenie daty wybudowania budynku przy wykorzystaniu kryterium możliwości zamieszkania. Brak w tym zakresie w szczególności dowodów z przesłuchania jako świadków kolejnych właścicieli budynku poczynając od Antoniego i Daniela małżonków W. Zarzut naruszenia zasady wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej jest stawiany w dalszej kolejności, albowiem zdaniem skarżącego fakt nabycia przez niego prawa wieczystego użytkowania wraz z budynkami w tym samym czasie wyklucza stosowanie w stosunku do tych budynków jako początkowego biegu terminu 5-letnego innej daty jak dzień sporządzenia umowy sprzedaży w 1994 r. obejmującej zarówno prawo wieczystego użytkowania jak i budynki. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd analizując ustalenia faktyczne, podstawę prawną decyzji oraz ocenę dowodów dokonaną przez organ, nie stwierdził naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy zgodna z przepisami prawa jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. określającą skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu odpłatnego zbycia w 2002 r. budynku mieszkalnego. Z akt sprawy wynika, że Roman F. i Barbara F. nabyli w dniu [...] 1994 r. prawo wieczystego użytkowania nieruchomości wraz z jednopiętrowym budynkiem z użytkowanym poddaszem, murowany, kryty dachówką, który był "zamknięty lecz niezupełnie wykończony" oraz garaż murowany z cegły (kopia wypisu aktu notarialnego Rep. A [...] z [...] 1994r. - k. 20 akt administracyjnych). W dniu [...] 2002 r. prawo wieczystego użytkowania gruntu "wraz z wszelkimi prawami do znajdującego na powyższym gruncie budynku mieszkalnym" zostało przez małżonków F. sprzedane. W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie pogląd skarżącego, według którego skoro przychód ze sprzedaży wieczystego użytkowania gruntu jest wolny od zryczałtowanego podatku dochodowego z uwagi na upływ 5-letniego terminu liczonego od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jego nabycie, to tym samym przychód ze sprzedaży budynku wybudowanego na tym gruncie jest również wolny od tego podatku, pomimo jego późniejszego wybudowania, jak ustalił organ. W przedmiotowej sprawie zagadnienie opodatkowania przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości regulują przepisy prawa podatkowego i one określają prawa oraz obowiązki podatnika, a nie przepisy kodeksu cywilnego, aczkolwiek te kształtują instytucję użytkowania wieczystego gruntu. Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych źródłami przychodów jest odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, prawa wieczystego użytkowania gruntów, innych rzeczy - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i określonych praw majątkowych - przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie. Przepis ten jednoznacznie stanowi o 5-letnim okresie liczonym od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie nieruchomości. Nie budzi zatem wątpliwości, że przy sprzedaży nieruchomości zabudowanej termin 5-letni jest liczony odrębnie dla sprzedaży gruntu (od jego nabycia) i dla budynku (od jego wybudowania), gdy wybudowanie budynku nastąpiło w terminie późniejszym niż nabycie gruntu. W przypadku sprzedaży prawa użytkowania wieczystego gruntu i budynku trwale z tym gruntem związanego źródłem przychodu jest odrębnie sprzedaż prawa do gruntu i sprzedaż budynku, dokonana przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie prawa bądź wybudowanie budynku (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Lu 238/99, Lex 46996). Termin ten natomiast będzie biegł od daty nabycia równolegle dla gruntu i budynku, jeżeli w dniu nabycia nieruchomości zabudowanej budynek był już wybudowany. W konsekwencji należy stwierdzić, iż istotne dla oceny zaskarżonej decyzji jest ustalenie, czy skarżący wraz z żoną nabyli w 1994 r. użytkowanie wieczyste gruntu z budynkiem wybudowanym, czy też z budynkiem w trakcie budowy. Organ podatkowy ustalił, że zawiadomienie o zakończeniu budowy i przystąpieniu do użytkowania budynku – skierowane do Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego w T. – nosi datę [...] 2002 r. (k. 10 akt administracyjnych). Również protokół odbioru końcowego budynku został sporządzony [...] 2002 r. wskazując te datę, jako termin zakończenia robót (k. 16 akt administracyjnych). Ponadto w dzienniku budowy zawarto wpis, że odbiór budynku nastąpił [..] 2002 r. i budynek może być zgłoszony do użytkowania (k. 52 akt administracyjnych). Odnosząc się do kwestii wybudowania budynku, należy podkreślić, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji "wybudowanie" budynku. Brak jest w tej ustawie także odesłania do przepisów prawa budowlanego. W związku z tym nie ma podstaw do automatycznego utożsamiania daty wybudowania budynku w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z zawiadomieniem właściwego organu o zakończeniu budowy budynku i przystąpieniu do jego użytkowania. W praktyce wybudowanie budynku w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i zgłoszenie o zakończeniu budowy obiektu budowlanego mogą wystąpić w różnych terminach. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przeważa pogląd, zgodnie z którym okoliczność niesprecyzowania w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych znaczenia słowa "wybudowanie", nie uprawnia do odwoływania się przy wykładni do przepisów prawa budowlanego, a w szczególności do instytucji pozwolenia na budowę bądź pozwolenia na użytkowanie budynku i przenoszenia ich na grunt ustawy podatkowej. Skoro ww. przepis zawiera potoczne słowa języka polskiego, to należy użyte w tym przepisie słowo "wybudowanie" tłumaczyć w myśl sensu, jaki nadaje temu słowu słownik języka polskiego, czyli "postawienie, wzniesienie domu". Jeżeli słowu "wybudowanie" przypisać czas przeszły dokonany, to musi ono oznaczać budynek, który został wybudowany w takim stanie, iż nadaje się on do zamieszkania, natomiast czy będzie zamieszkany - stanowi odrębną kwestię (wyrok NSA z dnia 26 lutego 1999 r., sygn. akt I SA/Gd 352/97, Lex 36820; wyrok NSA z dnia 19 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Lu 238/99, Lex 46996; wyrok NSA z dnia 06 grudnia 2000 r., sygn. akt 1301/99, Lex 53181). Pogląd, iż na gruncie przepisów prawa podatkowego należy pojęcie "wybudowanie" budynku utożsamiać z wybudowaniem na gruncie prawa budowlanego został zaprezentowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 25 października 2000 r., sygn. akt SA/Sz 1510/9., jednakże Sąd w tut. składzie poglądu tego nie podziela z przyczyn wyżej podanych. Zakwestionowanie przez tut. Sąd stanowiska organu, iż pojęcie "wybudowanie budynku" na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy utożsamiać zawiadomieniem o zakończeniu budowy i przystąpieniu do użytkowania budynku, nie oznacza jednak, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest niezgodne z prawem. Zauważyć należy, iż organ zgromadził materiał dowodowy i powołał się także na inne okoliczności, które pozwalają stwierdzić, że do końca 1996 r. budynek nie został wybudowany (wobec zawarcia umowy sprzedaży w 2002 r., wolny od podatku dochodowego byłby przychód wówczas, gdyby wybudowanie budynku miało miejsce przed 1997 r.). Rozstrzygając kwestię wybudowania budynku organy podatkowe oparły ustalenia nie tylko na oświadczeniu sprzedających, złożonym do aktu notarialnego z dnia 23 września 1994 r. (budynek zamknięty, niezupełnie wykończony), ale również na zapisach w dzienniku budowy. I tak pod datą [...] 1997 r. zapisano, że "Wyłożono ściany i posadzki płytkami glazurowanymi w łazienkach, kuchni, piwnicy, kotłowni i garażu." Z datą wrzesień 1997 r. odnotowano w tym dokumencie, że w łazienkach zainstalowano wanny, umywalki, miski ustępowe, baterie wannowe, umywalkowe i natryskowe (k. 53 akt administracyjnych). Ponadto do protokołu z badania dokumentów i ewidencji za 1995 r. podpisanego dnia [...] 1997 r. Roman F. składając oświadczenie w zakresie stanu majątkowego podał, że dom w T. [...] wybudowano w 1983 r. natomiast przy ul. [...] dom jest w budowie, stan robót surowy zamknięty – częściowo wykończony (k. 106-107 akt administracyjnych). Do protokołu z badania dokumentów i ewidencji w zakresie rozliczeń z budżetem za 1996 r. podpisanego dnia 1 grudnia 1997r. skarżący potwierdził, że stan majątkowy opisany w protokole za 1995 r. nie uległ zmianie (k. 104-105 akt administracyjnych). Oświadczenia powyższe do protokołów kontroli są spójne z zapisami w dzienniku budowy. Przyjmując zatem rozumienie pojęcia "wybudowanie" budynku w znaczeniu potocznym, a nie według przepisów prawa budowlanego, należy stwierdzić, iż budynek nie został wybudowany przed 1997 r. Nie budzi wątpliwości, że przychód uzyskany ze sprzedaży w 2002 r. byłby wolny od opodatkowania, gdyby budynek został wybudowany do końca 1996 r., bowiem upłynąłby wówczas okres 5-letni, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W konsekwencji powyższych ustaleń należy stwierdzić, iż prawidłowo organ ustalił, że sprzedaż przez skarżącego w 2002 r. budynku mieszkalnego nastąpiła przed upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jego wybudowanie. Skoro – stosownie do art. 28 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – obowiązek zapłaty podatku powstał w 2002 r., to organ odwoławczy wydając w dniu 23 maja 2006 r. decyzję utrzymującą w mocy decyzję określającą podatek, nie naruszył przepisów regulujących przedawnienie zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zarzut zatem przedawnienia zobowiązania podatkowego należy uznać za niezasadny. Odnosząc się do postawionego zarzutu naruszenia art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy zauważyć, iż skarżący poza jego wskazaniem, w żaden sposób nie uzasadnił swojego stanowiska, na czym owo naruszenie miało polegać. Sąd rozpatrując niniejszą sprawę nie dopatrzył się naruszenia przez organ podanego przepisu. Ponadto ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej należy stwierdzić, iż nie ma on odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym. Na podstawie art. 122 ustawy, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zgodnie z art. 187 § 1 ustawy organy obowiązane są zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W celu poczynienia ustaleń faktycznych organy podatkowe obu instancji podejmowały niezbędne czynności w celu wyjaśnienia stanu faktycznego realizując w ten sposób zasadę prawdy obiektywnej. Organ odwoławczy rozstrzygając sprawę oparł się na szeregu dokumentach oraz na oświadczeniach Romana Falkowskiego. Organy prowadziły postępowanie podatkowe dokładnie i przejrzyście gromadziły materiał dowodowy w sprawie, umożliwiając stronie czynny udział w postępowaniu podatkowym na każdym jego etapie. W związku z tym, nie doszło do naruszenia zasad postępowania, które stanowiłoby podstawę do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Całokształt zebranego materiału dowodowego dostatecznie pozwala ustalić, że wybudowanie budynku nie miało miejsca do końca 1996r. W konsekwencji należy stwierdzić, że określenie podatku od przychodu z tytułu sprzedaży budynku mieszkalnego i dokonana przez organ interpretacja przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie narusza zasady równości wszystkich wobec prawa wynikającej z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, na którą to zasadę powołano się w skardze. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.