II OSK 524/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Rzążewska Sędziowie sędzia del. WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz /spr./ Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 grudnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 416/06 w sprawie ze skargi M.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz M. W. kwotę 137 (sto trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 14 grudnia 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 416/06 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza D. z dnia [...] w przedmiocie warunków zabudowy. Jednocześnie Sąd stwierdził, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane i zasądził na rzecz skarżącego M. W. zwrot kosztów postępowania. Sąd pierwszej instancji przedstawiając stan faktyczny sprawy wskazał, że po rozpatrzeniu wniosku K. S. Burmistrz D. decyzją z dnia [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch zbiorników na gnojowicę o pojemności 190 m3 każdy oraz ich ogrodzenia, na terenie działki nr [...], położonej w miejscowości R. gm. D.. Decyzja została zmieniona kolejną decyzją Burmistrza z dnia [...] wydaną w trybie art. 155 k.p.a. Decyzja zmieniająca uściślała, że chodzi o budowę dwóch zbiorników otwartych na gnojowicę. Ze względu na błędny zapis charakteru planowanej inwestycji oraz pominięcie uzgodnienia projektu decyzji z Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w B. Burmistrz D. w dniu [...] wznowił postępowanie w sprawie. Następnie po uzgodnieniu projektu decyzji ponownie w dniu [...] wydał decyzję ustalającą warunki zabudowy przedmiotowej inwestycji. Po rozpatrzeniu odwołania M. W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W dniu [...] K. S. wniósł o "zamknięcie postępowania" z uwagi na zmianę planowanej inwestycji. Burmistrz D. w tym samym dniu umorzył postępowanie w sprawie. Jeszcze w trakcie powyższego postępowania - w dniu [...] - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie budowy odkrytego zbiornika na gnojowicę na działce nr [...] w R. gm. D., stanowiącej własność K. S.. Postanowieniem z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. wstrzymał K. S. prowadzenie robót budowlanych na zbiorniku na gnojowicę i jednocześnie zobowiązał go do opracowania i przedłożenia wskazanych dokumentów. Na wniosek wymienionego organ przedłużył termin wykonania obowiązków do [...]. Organ uwzględnił, że wnioskiem z dnia [...] K. S. wystąpił o nową decyzję o warunkach zabudowy na jeden zbiornik otwarty na gnojowicę. W dniu [...] Burmistrz D. wydał decyzję nr [...], w której ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zbiornika otwartego na gnojowicę o pojemności 190 m3 oraz ogrodzenia zbiornika na działce nr [...] w R. gm. D.. W uzasadnieniu tej decyzji organ zauważył, że mimo protestu M. W. nie znaleziono podstaw prawnych do odmowy wydania decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy. Inwestycja nie będzie kolidowała z rodzajem zabudowy terenu przyległego i działka ma dostęp do drogi publicznej. Teren jest niezabudowany, a grunt na działce sklasyfikowany jako grunt rolny, o powierzchni większej niż 1 ha. Obiekt bezpośrednio związany jest z produkcją rolną, zaś inwestycja zgodna z przepisami odrębnymi. M. W. wniósł odwołanie zarzucając decyzji naruszenie przepisów prawa oraz interesów osób trzecich. Jego zdaniem w decyzji nie dokonano w ogóle analizy oddziaływania nowego obiektu na działki przyległe i istniejące budynki, a nadto nie oceniono uwarunkowania środowiskowego terenu. Odwołujący się podkreślił, że przeprowadził kosztowne inwestycje w związku z przekształceniem swojego gospodarstwa z tradycyjnego na gospodarstwo agroturystyczne, zaś realizacja inwestycji zniweczy jego działania. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję organu niższej instancji, powołując się na art. 61 ust. 1 ustawy z dna 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Kolegium podając motywy rozstrzygnięcia zaznaczyło, że wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia wymienionych w powołanym przepisie warunków. Taka sytuacja zaistniała w sprawie. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium podkreśliło, że żaden przepis prawa nie uzależnia możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy od zgody osób trzecich, w tym właścicieli nieruchomości położonych w sąsiedztwie terenu objętego inwestycją. Także inne podniesione okoliczności nie uzasadniają odmowy ustalenia warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora. Zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym to inwestor decyduje o miejscu, w którym zamierza zlokalizować inwestycję. Organ nie może dokonywać żadnych modyfikacji wniosku inwestora w tym zakresie. Kolegium nie dopatrzyło się, aby decyzja organu pierwszej instancji była niezgodna z przepisami, w tym z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich utytułowanie (Dz. U. Nr 132, poz. 877). W punkcie 6 sentencji decyzji zawarto warunek, że interesy osób trzecich podlegają ochronie, także zgodnie z przepisami tego rozporządzenia. Organ odwoławczy uznał, że zaskarżona decyzja nie jest dotknięta żadnymi wadami, mogącymi skutkować jej uchyleniem, postępowanie przeprowadzono zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego i zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 107 § 1 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku M. W. zarzucił decyzji organu odwoławczego: 1) naruszenie prawa własności, gdyż lokalizacja przedmiotowej inwestycji powoduje spadek wartości jego działki siedliskowej i stworzy duże niedogodności zamieszkiwania oraz użytkowania tej działki. W związku z możliwością rozprzestrzeniania się uciążliwych i nieprzyjemnych zapachów z działki sąsiedniej nie będzie możliwości rozpoczęcia działalności agroturystycznej na jego działce, co narusza art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 i art. 65 ust. 1 Konstytucji RP, 2) naruszenie zasad współżycia społecznego określonych w art. 5 i art. 144 k.c., 3) naruszenie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, 4) dyskryminację jego osoby w toku postępowania administracyjnego, 5) naruszenie art. 139 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wskazał, że jego decyzja jest prawidłowa, a sprawa nie wymagała przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Podkreślił, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa własności skarżącego, ani nie pozbawia go możliwości prowadzenia działalności gospodarczej na jego działce. Kolegium podkreśliło, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy Kodeksu cywilnego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. postanowieniem z dnia [...] ustalił dla K. S. opłatę legalizacyjną za samowolnie wybudowany zbiornik odkryty na gnojowicę w wysokości 125.000 zł. Przechodząc do rozważań Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że wydając zaskarżoną decyzję Kolegium ograniczyło się do rozstrzygnięcia sprawy toczącej się z wniosku K. S. z dnia [...], w którym wnioskodawca określił planowaną inwestycję jako budowę jednego otwartego zbiornika na gnojowicę o pojemności 190 m3. Nie sięgnęło natomiast do akt sprawy administracyjnej, która toczyła się uprzednio z wniosku skarżącego z dnia [...] i została zakończona prawomocną decyzją Burmistrza D. z dnia [...] (zmienioną decyzją z dnia [...]). Sąd podkreślił, że ta decyzja Burmistrza była też przedmiotem postępowania wznowieniowego, w wyniku którego organ wydał decyzję z dnia [...], a ta z kolei została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia. W ocenie Sądu organ odwoławczy nie zbadał, czy istniała w ogóle podstawa prawna do wydania zaskarżonej decyzji z wniosku tego samego inwestora i na tożsamą inwestycję, w sytuacji, gdy organ pierwszej instancji nie kontynuował postępowania po przekazaniu mu sprawy uchylonej decyzją Kolegium z dnia [...] i organ pierwszej instancji wydał postanowienie z dnia [...] o umorzeniu postępowania (tj. wcześniej niż zapadła decyzja SKO i nie wiadomo, jakie postępowanie zostało umorzone). Zdaniem Sądu decyzja zmieniająca z dnia [...] nadal istnieje w obrocie prawnym i ten sam wnioskodawca nie mógł uzyskać drugiej decyzji o warunkach zabudowy na ten sam obiekt. Tożsamość obiektu nie budzi wątpliwości, bowiem jeden z dwóch zbiorników otwartych na gnojowicę był objęty decyzją z dnia [...]. Późniejsza decyzja z [...] dotyczyła też tego samego zbiornika zlokalizowanego na działce nr [...], w pobliżu działek nr [...] i [...], należących do skarżącego. Zgodnie z art. 63 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest dopuszczalne wydanie decyzji o warunkach zabudowy, w odniesieniu do tego samego terenu, kliku wnioskodawcom, ale nie kilku decyzji temu samemu wnioskodawcy. Sąd poparł swoje twierdzenia tezą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 1998 r. II SA/Po 873/97 (publ. ONSA nr 4 z 1998 r.), w którym przyjęto, że wnioskodawca, który już uzyskał warunki zabudowy, może po raz kolejny, złożyć wniosek odnośnie tego samego obszaru, ale tylko pod warunkiem, że przedmiotem wniosku jest inna inwestycja. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że gdyby nie uchylił wskazanych decyzji, należałoby wnioskować, że K. S. legitymowałby się dwoma decyzjami o warunkach zabudowy, dotyczącymi trzech zbiorników. Nie stwierdzono bowiem wygaśnięcia wcześniejszych decyzji Burmistrza D. z [...] r. ani też inwestor nie otrzymał na tej podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 65 w/w ustawy). Odnosząc się do treści zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji Sąd stwierdził, że brak w nich odniesienia do art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który ma zastosowanie przy ustaleniu warunków dla zabudowy zagrodowej. W zaleceniach dla organu ponownie rozpatrującego sprawę Sąd nakazał rozważyć, czy będzie zasadne wydanie decyzji merytorycznej w zakresie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie jednego zbiornika na gnojowicę. W przypadku stwierdzenia braku przeszkód proceduralnych do jej wydania, Sąd nakazał, uwzględnić wszelkie warunki dopuszczające wydanie decyzji, przewidziane w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwłaszcza ust. 1 pkt 5 tego artykułu. Chodziło m.in. o zgodność z powoływanym wyżej rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. Organ winien również uzasadnić decyzję w aspekcie zgodności z wskazanymi przepisami, a nadto szeroko określić "oddziaływanie" inwestycji na środowisko i nieruchomości sąsiednie (§ 11 i § 12) Jako podstawę prawną wyroku Sąd wskazał art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i b) oraz art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie p.p.s.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., reprezentowane przez radcę prawnego W. P., zaskarżyło opisany wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze kasacyjnej Kolegium wniosło o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 63 ust. 1 w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w sytuacji, gdy przedmiotem kolejnego wniosku i decyzji o warunkach zabudowy, wydanej temu samemu wnioskodawcy, był inny sposób zagospodarowania tego samego terenu, 2) naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie) art. 46 ust. 1 i 3 w zw. z art. 47 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.) poprzez żądanie określenia w decyzji o warunkach zabudowy oddziaływania inwestycji na środowisko, 3) naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez bezzasadne uznanie, że organy naruszyły przepis prawa dające podstawę do wznowienia postępowania oraz inne przepisy postępowania – nie wymienione w wyroku – w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. U uzasadnieniu skargi kasacyjnej Kolegium podniosło, że art. 63 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie reguluje wprost sytuacji, w której ten sam wnioskodawca ubiega się o wydanie więcej niż jednej decyzji w odniesieniu do tego samego terenu. Nie można z niego wywieść zakazu wystąpienia do organu z takim wnioskiem. Nadto z powoływanego przez Sąd pierwszej instancji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że podmiot, któremu wydano już decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania danego terenu, jest uprawniony do ponownego ubiegania się o wydanie nowej decyzji w odniesieniu do tego samego terenu, gdy wniosek będzie dotyczył innego sposobu zagospodarowania terenu. Taki przypadek ma miejsce w niniejszej sprawie, gdyż wnioskodawca najpierw uzyskał ostateczną decyzję ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji w postaci budowy dwóch zbiorników na gnojowicę, a następnie wystąpił z kolejnym wnioskiem dotyczącym budowy jednego zbiornika. Zamiar inwestycyjny jest różny w obu przypadkach i nie można ich utożsamiać, jak uczynił to Sąd w zaskarżonym wyroku. Skoro został złożony wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na innym sposobie zagospodarowania nieruchomości (jeden zbiornik) to organ był zobowiązany do jego rozpatrzenia na podstawie przepisów ustawy, mimo istnienia innej decyzji o warunkach zabudowy wydanej dla tego samego inwestora na realizację dwóch zbiorników. Nie ma przy tym przeszkód, aby wnioskodawca, który jest właścicielem gruntu zrealizował obie decyzje albo którąkolwiek z nich, zwłaszcza że decyzje te nie mają ograniczenia co do czasu ważności. Idąc dalej wydanie pozwolenia na budowę na podstawie jednej z decyzji o warunkach zabudowy nie powoduje w tym przypadku konieczności stwierdzenia wygaśnięcia drugiej, gdyż art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczy innego wnioskodawcy. Wybór należy do inwestora i organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nie może ingerować w zasadność zamierzenia. Dokładna lokalizacja zbiornika zostanie określona w pozwoleniu na budowę, które będzie musiało uwzględnić warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Kolegium zaznaczyło, że nie wiadomo na jakiej podstawie Sąd pierwszej instancji sformułował tezę, iż decyzja dotyczy warunków zabudowy tego samego zbiornika zlokalizowanego na działce nr [...] w tym samym miejscu, w pobliżu działek nr [...] i [...]. Faktycznie decyzją o warunkach zabudowy określono jedynie linie rozgraniczające teren inwestycji. Wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy nie naruszyły przepisów proceduralnych i prawidłowo zastosowały przesłanki określone w art. 61 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy. Przeprowadziły również analizę funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania danego terenu. Zarzut braku odniesienia w decyzji do art. 61 ust. 4 ustawy, mającym zastosowanie do zabudowy zagrodowej jest całkowicie nieuzasadniony, gdyż sprawa nie dotyczy przypadku przekroczenia średniej powierzchni gospodarstwa rolnego w gminie. Postępowanie przeprowadzono łącznie z badaniem przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Kolegium podkreśliło, że na wymóg zastosowania przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. wskazano w decyzji w punkcie dotyczącym ochrony interesów osób trzecich. Również przed wydaniem decyzji organ oceniał zamierzenie inwestycyjne pod względem zgodności z przepisami odrębnymi. Jako nie mające oparcia w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Kolegium uznało - narzucone przez Sąd – zalecenie określenia w decyzji o warunkach zabudowy oddziaływania inwestycji na środowisko i nieruchomości sąsiednie. Uszło uwadze Sądu, że w aktualnym stanie prawnym postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko prowadzone jest w odrębnym postępowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia prowadzonym na podstawie ustawy - Prawo ochrony środowiska, jeżeli dana inwestycja zaliczona jest od przedsięwzięć mogących pogorszyć stan środowiska. O tym czy taka decyzja będzie wymagana w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji decydować będzie organ budowlany po złożeniu przez inwestora wniosku o pozwolenie na budowę, ewentualnie organ gminy wskutek zainicjowania takiego postępowania. Następnie Kolegium zarzuciło, że Sąd wydał wyrok w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., ale nie wskazał żadnej okoliczności uzasadniającej zastosowanie tego przepisu. W konkluzji Kolegium stwierdziło, że uwzględnienie skargi nastąpiło bez wykazania, że zaistniały w sprawie przesłanki, o których mowa w art. 145 § 1 lit. a), b) i c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania organ skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) p.p.s.a. poprzez bezzasadne uznanie, że organy naruszyły przepisy prawa dające podstawę do wznowienia postępowania oraz inne przepisy postępowania, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do niniejszego zarzutu należy stwierdzić, że rzeczywiście Sąd pierwszej instancji jako podstawę uchylenia decyzji organów administracji publicznej podał art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., który stanowi podstawę do uchylenia decyzji w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania. Rację ma skarżący kasacyjnie organ, że z uzasadnienia wyroku nie wynika w czym Sąd dopatrzył się naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania. Wprost przeciwnie z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania. Dlatego też brak było podstaw, do powołania w podstawie rozstrzygnięcia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. skoro Sąd nie rozważał w ogóle tej kwestii. Stwierdzając niniejszą nieprawidłowość należy jednocześnie zauważyć, że samo błędne wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie stanowi naruszenia prawa mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast Sąd pierwszej instancji jako podstawy rozstrzygnięcia nie wskazał art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Dlatego też bezzasadny jest sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia niniejszego przepisu. Sąd wyrok oparł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., a więc uznał, że doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego zarzut naruszenia przepisów postępowania nie mógł być uznany za skuteczny. Przechodząc do oceny zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego trzeba stwierdzić, że skarżący kasacyjnie organ niewłaściwego zastosowania art. 63 ust. 1 w związku z art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym upatruje nie tyle w błędnej subsumcji ustalonego w sprawie stanu faktycznego, co w istocie w wadliwym ustaleniu tego stanu faktycznego poprzez stwierdzenie, że kolejny wniosek o wydanie warunków zabudowy dotyczył tego samego sposobu zagospodarowania terenu przez tego samego inwestora. Zatem skarga kasacyjna zarzuca nie wadliwość subsumcji polegającą na błędnym przyjęciu lub zaprzeczeniu istnienia związku między ustalonymi faktami a określoną normą prawa materialnego, lecz wadliwość samej podstawy faktycznej, co jest zawsze wynikiem określonego uchybienia procesowego, które wymaga w ramach podstawy określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wskazania przepisów postępowania sądowego, których naruszenie doprowadziło do wadliwego ustalenia faktów. Dla skutecznego wykazania tej wadliwości konieczne jest wskazanie, które przepisy prawa procesowego w postępowaniu przed sądem zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki miało wpływ na treść kwestionowanego wyroku. Natomiast zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zakwestionowania ustaleń faktycznych. Z tych wszystkich podwodów zarzut naruszenia art. 63 ust. 1 w związku z art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie mógł zostać uznany za zasadny. Również brak jest podstaw do zarzucenia Sądowi pierwszej instancji niezastosowania art. 46 ust. 1 i 3 w związku z art. 47 ustawy – Prawo ochrony środowiska. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej Sąd nie żądał określenia w decyzji o warunkach zabudowy oddziaływania na środowisko. Z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że pojęcie "oddziaływania" Sąd odnosi do treści § 11 i 12 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Przepis § 11 cytowanego rozporządzenia dotyczy usytuowania rolniczych budowli uciążliwych z uwzględnieniem kierunków wiatrów oraz od strony zawietrznej, natomiast § 12 odnosi się do odizolowania tego typu obiektów pasem zieleni. Dlatego też użyte przez Sąd pojęcie " oddziaływania" należy odnosić do treści tych przepisów, a nie do postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, przeprowadzanej w ramach postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań. Z tego względu zarzut naruszenia wskazanych wyżej przepisów ustawy – Prawo ochrony środowiska nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 2 p.p.s.a.