II OSK 666/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Stahl sędzia NSA Jolanta Sikorska Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Burmistrza Miasta Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Wr 671/06 w sprawie ze skargi Burmistrza Miasta Ś. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na przebudowę systemu grzewczego zespołu obiektów szkolno-sportowych oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Wr 671/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Burmistrza Miasta Ś. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na przebudowę systemu grzewczego zespołu obiektów szkolno-sportowych . Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy : Decyzją z dnia [...] (nr [...]) Starosta Powiatu Ś. po rozpoznania wniosku Spółki "[...]" S.A. w W., na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną tego organu z dnia [...]. (Nr [...]) zmieniającą decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w Ś. z dnia [...] (Nr [...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu na rzecz Burmistrza Miasta Ś., reprezentowanego przez Przedsiębiorstwo Usług Inwestycyjnych "[...]" Sp. z o.o. w W., pozwolenia na przebudowę systemu grzewczego zespołu obiektów szkolno-sportowych przy ul. [...] w Ś., na terenie działek nr [...], [...] i [...], obręb P. W uzasadnieniu w/w decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, iż z analizy akt sprawy zakończonej decyzją Nr [...] wynika, iż firma [...] S.A. w W. nie była stroną postępowania, a zatem - wbrew twierdzeniom wnioskodawcy - nie zachodzi w sprawie podstawa wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W odwołaniu od powyższej decyzji "[...]" S.A. w W., zarzuciła, iż Starosta Ś. nie zbadał okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, nie odniósł się do jej argumentów zawartych w piśmie inicjującym postępowanie wznowieniowe oraz podniosła, że przed wydaniem pozwolenia na budowę nie została poinformowana o zastosowanych rozwiązaniach technicznych, a o wydanej decyzji dowiedziała się już po jej uprawomocnieniu - to jest w dniu [...] w Urzędzie Miasta Ś.. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda D. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wskazując w jej motywach, iż Starosta Ś. prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania wznowieniowego, tylko błędnie wskazał powody odmowy. Dodał, iż niniejsza decyzja postępowanie pierwszej instancji reformuje w zakresie prawidłowego jej uzasadnienia. Organ odwoławczy zaznaczył, iż co prawda dopóki właściwy organ nie podejmie postanowienia o wznowieniu postępowania w trybie art. 149 § 1 k.p.a., nie może spełnić żądania strony oceniając wniosek merytorycznie, jednakże z akt sprawy wynika, iż wniosek złożony został z uchybieniem miesięcznego terminu (strona wskazała, iż o decyzji dowiedziała się w dniu [...], a wniosek złożyła w dniu [...] a zatem zachodziły podstawy do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.), co też organ pierwszej instancji zasadnie uczynił. Wyrokiem z dnia 9 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (sygn. akt II SA/Wr 516/04), po rozpoznaniu skargi "[...]" S.A. w W. uchylił zaskarżoną decyzję podkreślając w uzasadnieniu, iż Wojewoda D. nie dopełnił obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i dokonania należytej oceny okoliczności sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego w następstwie czego nie zauważył, iż skarżąca Spółka dopuściła się oczywistej omyłki pisarskiej wskazując błędnie dzień [...] jako datę dowiedzenia się o przedmiotowej decyzji, zamiast [...]. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda D., na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ drugiej instancji podniósł, iż obowiązkiem Starosty Ś. będzie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przez stronę wnioskującą przesłanek formalnych uzasadniających wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Nr [...]. Dodał, iż w szczególności rolą organu administracyjnego będzie zweryfikowanie okoliczności kiedy odwołująca się Spółka dowiedziała się o przedmiotowej decyzji oraz ocena w oparciu o złożony wniosek, czy "[...]" S.A. w przedmiotowej sprawie posiada interes prawny, a więc czy jest stroną postępowania w tej sprawie. Wojewoda wskazał też na wadliwą podstawę prawną oceny istnienia po stronie skarżącego "[...]" S.A. legitymacji do wystąpienia ze skargą, gdyż Starosta Ś. dokonał tej oceny przy zastosowaniu przepisów Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania uchylonej decyzji (tj. z odwołaniem się do art. 28 ust. ust. 2 Prawa budowlanego, wprowadzonego ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), obowiązującego od 11 lipca 2003 r.), podczas gdy winien był stosować stan prawny istniejący w dacie wydawania decyzji kończącej postępowanie, którego wznowienia skarżący się domagał, a zatem ocena czy wnioskodawca jest stroną postępowania winna być dokonana w oparciu o przepis art. 28 k.p.a. Organ odwoławczy przypomniał, iż na aktualnym etapie postępowania organ pierwszej instancji nie może rozstrzygać w sprawie merytorycznie, a przeprowadzenie postępowania merytorycznego będzie możliwe dopiero wówczas, gdy organ ustali, iż z wnioskiem wystąpiła osoba posiadająca przymiot strony. Nadto pouczył, iż odmowa wznowienia postępowania jest możliwa tylko w razie, gdy wznowienie z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i § 2 lub art. 145a § 2 k.p.a., a nie ma podstaw do jego przywrócenia. Zaznaczył, iż jeśli organ ustali, że wnioskodawca jest stroną postępowania i złożył wniosek w terminie ustawowym, wówczas to zgodnie z przepisem art. 149 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, będzie obowiązany postanowieniem wznowić postępowanie. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Burmistrz Miasta Ś. wniósł o jej uchylenie zarzucając mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie prawa procesowego, tj. art. 147 i art. 148 § 2 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a., polegające na przyjęciu, że "[...]" S.A. jest stroną postępowania zakończonego prawomocną decyzją Nr [...] Starosty Ś. z dnia [...], podczas gdy okoliczności rozstrzygane tą decyzją nie dotyczą prawa ani interesu prawnego tej Spółki. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalając skargę na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznał , że przedmiotowa skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wyjaśniono , iż podstawą prawną rozstrzygnięcia w tej sprawie stanowił art. 138 § 2 k.p.a. zaś rozstrzygnięcie wydane na tej podstawie jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej przez organ odwoławczy i ze względu na swój charakter również kontrola jej przez sąd administracyjny jest specyficzna. Uchylenie takiej decyzji, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku uznania, że organ administracyjny przy jej wydawaniu w sposób istotny naruszył przepisy postępowania czy prawa materialnego lub wydał ją pomimo braku przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a. Podkreślono ,iż zgodnie z art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić dodatkowe postępowanie jedynie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, czyli nie w znacznej części ani w zakresie czynności procesowych o zasadniczym znaczeniu dla rozpatrzenia sprawy. Sąd nadto wskazał , że wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony (art. 147 k.p.a.). Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Legitymację zatem do złożenia podania o wznowienie postępowania ma każda jednostka, która twierdzi, że decyzja dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku prawnego. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 k.p.a.). Jeśli wniosek został sformułowany nieprecyzyjnie odnośnie ww. przesłanek organ administracji publicznej, zgodnie z obowiązkiem udzielania informacji stronie (art. 9 k.p.a.), jest zobligowany ją o tym pouczyć. W zakresie spełnienia przesłanki zachowania terminu do złożenia wniosku organ administracji może przyjąć oświadczenie złożone w tym względzie przez stronę, poparte w razie potrzeby i możliwości innymi dowodami. Jeżeli organ uzna to oświadczenie oraz inne dowody przedstawione przez stronę za niewystarczające lub niewiarygodne, to przeprowadza we własnym zakresie postępowanie dowodowe, umożliwiające ustalenie, czy rzeczywiście termin nie został przez stronę zachowany . Jak zaznaczono w orzecznictwie przyjęte zostało, iż w pierwszej fazie rozpatrywania podania o wznowienie postępowania organ administracji ma prawo badać - oprócz dopuszczalności wznowienia z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych - tylko kwestię zachowania jednomiesięcznego terminu. Nie wolno mu natomiast oceniać, czy przyczyny wznowienia wskazane przez stronę faktycznie wystąpiły. Tę kwestię organ administracji powinien rozważyć dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania (zob. wyrok NSA z dnia 1 września 2000 r., III SA 2304/99, ONSA 2001/4/179). Przenosząc powyższe rozważania na grunt tej sprawy i mając na uwadze okoliczności sprawy oraz powołany wyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 marca 2006 r., sygn. akt II SA/Wr 516/04, uchylający wcześniejszą decyzję Wojewody D. w tym samym przedmiocie i związanie nim na podstawie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sądu pierwszej instancji stwierdzono, iż Wojewoda D. dostrzegając w decyzji oraz w postępowaniu organu pierwszej instancji istotne uchybienia natury procesowej zasadnie nie przystąpił do próby merytorycznego rozpoznania sprawy. Zdaniem Sądu trafnie Wojewoda D. wskazał na przejawy naruszenia zasad wynikających z art. 7 i 107 k.p.a. w postępowaniu organu pierwszej instancji polegające na tym, iż Starosta Ś. nie przeprowadził należytego postępowania wyjaśniającego w zakresie istotnych dla oceny skuteczności wniosku o wznowienie postępowania okoliczności dotyczących przede wszystkim dochowania przez "[...]" S.A. w W. jednomiesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania czy istnienia po stronie Spółki interesu prawnego uzasadniającego jej legitymację do złożenia wniosku. Z treści zaskarżonej decyzji - wbrew zarzutom skargi w ocenie Sądu nie wynika, iż organ odwoławczy przyjął, iż "[...]" S.A. w W. jest stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty Ś. z dnia [...] (Nr [...]). Wojewoda D. wskazał jedynie, iż braki w zebranym przez organ pierwszej instancji materiale dowodowy sprawy są na tyle istotne, iż nie pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, że zachodzą przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej decyzją Nr [...]. Uchylając decyzję z dnia [...] (Nr [...]) Wojewoda D. otworzył tym samym organowi pierwszej instancji drogę do rzetelnego wyjaśnienia wszystkich istotnych w sprawie okoliczności. Nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie podzielił argumentacji strony skarżącej zmierzającej do umniejszenia znaczenie uchybień jakich dopuścił się organ pierwszej instancji sporządzając uzasadnienie swojej decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Burmistrza Miasta Ś. zaskarżając go w całości . Wyrokowi temu zarzucono mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie prawa procesowego, tj. art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 147 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. polegające na przyjęciu, że pomimo ustalenia w decyzji Starosty Ś. Nr [...] z dnia [...] że "[...]" S.A. nie jest legitymowana do żądania wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty Ś. Nr [...] z dnia [...], konieczne jest ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego również co do zaistnienia pozostałych przesłanek formalnych wznowienia postępowania. Wskazując na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu W motywach tej skargi wyjaśniono ,że bezspornym w sprawie jest, że rozstrzygnięcie Starosty Ś. w sprawie odmowy wznowienia postępowania zostało oparte na wadliwej podstawie prawnej. Wobec braku w dacie wydawania decyzji Nr [...] szczególnej regulacji dotyczącej określania stron postępowania o wydanie pozwolenia na budowę - zastosowanie winien znaleźć przepis art. 28 k.p.a. Nie zmienia to jednak faktu, że również w świetle tego przepisu "[...]" S.A. nie można przyznać przymiotu strony postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Wskazując na treść art. 28 i 29 kpa wyjaśniono , iż interes prawny obejmuje tak uprawnienia jak i obowiązki oparte na konkretnych normach prawnych - przepisach prawa materialnego lub rzadziej procesowego. Reguły te stanowią bowiem źródło uprawnień, których ochrony można dochodzić w postępowaniu administracyjnym, a zatem i podstawę interesu prawnego, stwarzającą dla określonego podmiotu legitymację procesową strony. Legitymacji tej nie daje natomiast interes faktyczny . To, czy interes prawny obiektywnie istnieje, tzn. czy jest oparty na odpowiednich przepisach prawa, organ administracji ustala w trakcie postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie nie sposób doszukać się istnienia interesu prawnego po stronie "[...]" S.A. Spółka ta, uzasadniając jego istnienie, wskazała że projektowana przebudowa doprowadzi do obciążenia jej obowiązkami wynikającymi z art. 4 i 7 Prawa energetycznego, rodząc konieczność przyłączenia do sieci dystrybucji oraz zapewnienia realizacji i finansowania budowy i rozbudowy sieci w tym przyłączeń odbiorcy, co stanowić będzie naruszenie uzasadnionego interesu prawnego. Na marginesie skarżący ponownie wskazał, że przedmiotem postępowania przed Starostą Powiatu Ś. zakończonego decyzją z dnia [...] Nr [...] były: zmiana trasy sieci cieplnej w obrębie długości łącznika hali sportowej - przeniesienie trasy sieci cieplnej poza obręb budynku hali (w ramach działki Nr [...], należącej do Gminy Ś.); dostosowanie projektu kotłowni do aktualnie obowiązującej normy w zakresie zabezpieczeń kotłowni wodnych, tj. normy PN - B - 02414 z 1999 r.; oraz zmiana typu pomp zastosowanych w kotłowni. Nie stanowiło natomiast przedmiotu tego postępowania przyłączenie przedmiotowej sieci cieplnej do sieci dystrybucji ani też budowy lub rozbudowy sieci, w tym przyłączeń odbiorcy. Zatem nie zachodzi jakakolwiek relacja pomiędzy przedmiotem postępowania administracyjnego, a prawami i obowiązkami Spółki, wynikającymi z powołanych przez nią przepisów Prawa energetycznego. Wobec powyższego, w ocenie skarżącego należy uznać, iż "[...]" S.A. nie była stroną postępowania zakończonego decyzją Starosty Ś. Nr [...]. Podkreślenia przy tym , że brak tego interesu jest w niniejszej sprawie widoczny prima facie i ustalenie tej okoliczności nie wymaga przeprowadzenia szczegółowego postępowania dowodowego - jak to postuluje Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego - uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 ustawy procesowej. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika Burmistrza Miasta Ś. oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. naruszenia przepisów postępowania. Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt 2 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skierowany musi być przeciwko wyrokowi sądu a nie decyzji organu administracji, a także, że nie stanowi wskazania prawidłowej podstawy kasacyjnej naruszenia prawa procesowego powołanie wyłącznie przepisów procedury administracyjnej (porównaj wyrok z dnia 19 maja 2004 r., sygn. akt FSK 80/04, opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r. poz. 12 i wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2004 r., sygn. akt GSK1149/04 niepublikowany). Z istoty skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego od wyroku Sądu administracyjnego pierwszej instancji wynika, że podstawą skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego jest naruszenie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podnosząc w tej sprawie zarzut naruszenia przepisów postępowania nie wskazano jednakże w skardze kasacyjnej żadnego konkretnego przepisu prawa procesowego ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) pozwalającego zwalczyć orzeczenie Sądu pierwszej instancji albowiem do przepisów tych nie można zaliczyć norm art. 173 § 1 , art. 174, 176 i 177 § 1 tej ustawy odnoszących się środków odwoławczych a to prawa do wniesienia skargi kasacyjnej ,podstaw skargi kasacyjnej ,wymogów formalnych skargi kasacyjnej i terminu wniesienia tego środka odwoławczego . Natomiast pełnomocnik skarżącego wskazując na naruszenie prawa procesowego zarzucił naruszenie przepisów art. 138 § 2 kpa, art. 147 kpa oraz art. 28 § 1 kpa . Nowe rozwiązania prawne wprowadzone ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, regulują w pełni postępowanie przed sądami administracyjnymi, odchodząc zatem od rozwiązania przyjętego w poprzednio obowiązującej ustawie z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). To właśnie w art. 59 tej ustawy znajdowało się odesłanie do enumeratywnie wyliczonych tam przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (Kpa). Wprowadzenie pełnej regulacji ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powoduje, że Sąd administracyjny rozpoznając skargę nie stosuje przepisów k.p.a., a zatem nie można czyniąc Sądowi pierwszej instancji zarzut kasacyjny naruszenia prawa procesowego wywodzić go z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. A tak wadliwie uczyniono w tej sprawie, albowiem w podstawie tejże skargi kasacyjnej powołano się tylko na wskazane wyżej przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Skoro podstawą skargi kasacyjnej jest naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, to jako uchybienie przepisom postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, należało zarzucić ewentualnie naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b lub c ustawy procesowej przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przepisów procesowych przez organ w toku postępowania administracyjnego bądź wskazanie na naruszenie innego przepisu tej ustawy procesowej w tym przepisu art. 151 , który stanowił podstawę oddalenia wniesionej do Sądu pierwszej instancji skargi w powiązaniu z odpowiednimi przepisami kpa . Zarzutu takiego nie wskazano, natomiast uczyniony zarzut naruszenia prawa procesowego - przepisów k.p.a. jest w opisanych okolicznościach nieusprawiedliwiony. Niezależnie od powyższego mimo wadliwie sformułowanych zarzutów skargi kasacyjnej wyjaśnić należy , iż przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu była decyzja kasacyjna podjęta w trybie art. 138 § 2 kpa pozwalająca na wydanie decyzji uchylającej i przekazującej sprawę organowi do ponownego rozpoznania. Przede wszystkim podzielając pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zawarty w zaskarżonym wyroku , co do prawidłowości zastosowania tej konstrukcji prawnej w rozpoznawanej sprawie wskazać należy , iż wydanie decyzji w trybie art. 149 § 3 kpa odmawiającej wznowienia postępowania jest możliwe tylko w razie gdy wznowienie z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne , albo gdy strona złożyła żądanie wznowienia z uchybieniem ustawowego terminu . Przesłanki te muszą być bezspornie ustalone by wydać prawidłową decyzję w tym zakresie , natomiast organ pierwszej instancji nie wyjaśnił prawidłowo w/w przesłanek, co zasadnie wykazano w motywach zaskarżonego wyroku , który odpowiada wymogom art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na tym etapie postępowania wobec braku prawidłowych ustaleń nie można przesądzić statusu wnioskodawcy w tej sprawie . Wyjaśnić należy także , że ocena przyczyn wznowienia postępowania przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania jest niedopuszczalna , albowiem przesłanką odmowy wznowienia postępowania na podstawie art. 149 §3 kpa nie może być negatywny wynik ustaleń co do przyczyn wznowienia . Dlatego też decyzja Starosty Powiatu Ś. z dnia [...], która w sposób niedopuszczalny oceniła przesłanki wznowienia przed wszczęciem postępowania w tej sprawie została prawidłowo uchylona. Fakt ten potwierdzony został nawet w poprzednio uchylonej decyzji Wojewody D. z dnia [...], który utrzymując ją w mocy, przyjął wadliwość stanowiska organu przesądzającą brak przesłanki wznowieniowej jeszcze przed wszczęciem postępowania w sprawie lecz sam w oparciu o inna przesłankę wadliwie uznał, że wniosek o wznowienie postępowania jest spóźniony . Tym samym decyzja Starosty Ś. z dnia [...] Nr [...] jako wadliwa z zasady nie może stanowić jakiegokolwiek wzorca prawidłowości ustaleń i ocen w tej sprawie . Z tych powodów podkreślić należy, iż wniesiona w tej sprawie skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a to nakazywało Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w oparciu o przepis art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzec jak w sentencji wyroku.