I SA/Lu 748/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz (spr.), NSA Anna Kwiatek, Protokolant Stażysta Magda Gryzek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 lutego 2007r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe Klubu Sportowego "[...]" L. jako płatnika zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za kwiecień i maj 2004 r., odsetki i koszty egzekucyjne - oddala skargę I SA/Lu 748/06 UZASADNIENIE 1. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania M. P., decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] stycznia 2005 r., która orzekała o odpowiedzialności podatkowej M. P. jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe Klubu Sportowego "[...]" L. - płatnika pobranych i niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące kwiecień i maj 2004 r. W łącznej kwocie 17 208,98 zł i odsetkami za zwłokę na dzień wydania decyzji w kwocie 1 727,40 zł i kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 966, 12 zł. W uzasadnieniu organ podatkowy ustalił, że : - Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] października 2004 r. określił wysokość zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych IPIT - 41 za kwiecień oraz maj 2004 r. pobranych i niewpłaconych przez Klub Sportowy "[...]", jako płatnika na łączną kwotę 17.208,99 zł w tym: za kwiecień 2004 r. w wysokości 15.787,38 zł , za maj 2004 r. w wysokości 1.421,60 zł; - postępowanie egzekucyjne wobec dłużnika - Klubu Sportowego "[...]" nie doprowadziło do zaspokojenia należności. Organ podatkowy nie podzielił argumentacji M. P., że decyzja orzekająca przeniesienie odpowiedzialności naruszała art. 91, art. 92, art. 116, art. 116a, oraz 247 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz. U. z 2005 r. " Nr 8, poz. 60 ze zm. /. Organ podatkowy stanął na stanowisku, że na podstawie art. 116 i art. 116a Ordynacji podatkowej członkowie zarządu osoby prawnej całym swoim majątkiem ponoszą solidarną odpowiedzialność za zaległości podatkowe osoby prawnej, wynikające ze zobowiązań powstałych w okresie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, których egzekucja okazała się bezskuteczna. Są to przesłanki pozytywne dla wydania decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności za zaległości podatkowe osoby prawnej na członka zarządu. Przesłanki te zaistniały w okolicznościach rozpatrywanej sprawy. Członek zarządu - osoba trzecia może uwolnić się od tej odpowiedzialności jedynie, gdy wykaże istnienie jednej z przesłanek negatywnych, to jest: - że we właściwym czasie zgłosił wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego bądź - nie zgłosił wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego bez swojej winy bądź - wskaże mienie osoby prawnej, z którego egzekucja jest możliwa. W ocenie organu podatkowego, jego obowiązkiem jest wykazanie istnienia przesłanek pozytywnych do orzeczenia o przeniesieniu odpowiedzialności za zaległości podatkowe osoby prawnej na członka jej organu zarządzającego. Natomiast ciężar wykazania jednej z przesłanek negatywnych / wykluczających przeniesienie odpowiedzialności za zaległości podatkowe osoby prawnej na członka jej organu zarządzającego / spoczywa na członku organu zarządzającego osoby prawnej. Organ podatkowy wskazał na stanowisko wyrażone w wyrokach Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w sprawach III SA 3215/02 oraz I SA/Ol 345/04. Zdaniem organu podatkowego M. P. nie wykazał żadnej z przesłanek wyłączających jego odpowiedzialność jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe osoby prawnej. Organ podatkowy wywodził, że odpowiedzialność członków organu zarządzającego osoby prawnej / art. 116 § 1 w związku z art. 116a Ordynacji podatkowej / jest solidarna. Przepisy Ordynacji podatkowej nie stawiają wymogu prowadzenia jednego postępowania w sprawie, w której objęci zostaliby wszyscy potencjalnie odpowiedzialni solidarnie za zaległości podatkowe osoby prawnej. Powołał się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie FSK 1079/04 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie I SA/Lu 356/05. Wbrew zarzutowi M. P., skierowanie decyzji tylko do niego nie jest wadliwością w określeniu adresata decyzji i nie stanowi naruszenia przepisów postępowania przed organami podatkowymi, o którym stanowi art. 247 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Wydanie decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności odrębnie w stosunku do każdego z członków zarządu nie narusza przepisów Ordynacji podatkowej, w tym powoływanych przez M. P. art. 91, art. 92 i art. 247 § 1 pkt 5 tej ustawy. Organ podatkowy wskazał, że art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej ogranicza odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe do zobowiązań powstałych w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. W świetle wykładni językowej "pełnienie obowiązków" oznacza być kimś, sprawować czy wykonywać jakąś funkcję. Ta odpowiedzialność członka zarządu /odpowiednio członka organu zarządzającego / nie jest uzależniona od okoliczności czy członek zarządu wypełnia swoje funkcje czy też nie. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że M. P. pełnił funkcje członka organu zarządzającego osoby prawnej - Klubu Sportowego "[...]" w L. między innymi w kwietniu i w maju 2004 r. / w okresie objętym decyzją o przeniesieniu odpowiedzialności /. Za takim ustaleniem przemawiają zapisy w Krajowym Rejestrze Sądowym o składzie organu zarządzającego, podpisy M. P. na protokołach z zebrań Zarządu Klubu Sportowego "[...]" w L. w okresie od listopada 2003 r. do lipca 2004 r., w których uczestniczył. Organ podatkowy stanął na stanowisku, że nie mają prawnego znaczenia twierdzenia M. P., że członkiem organu zarządzającego osoby prawnej był tylko społecznie / nie pobierał wynagrodzenia /, że do jego kompetencji nie należały sprawy finansowe. Rozstrzygające znaczenie ma ta okoliczność, że M. P. w okresie objętym decyzją o przeniesieniu odpowiedzialności miał status członka organu zarządzającego osoby prawnej, był ujawniony w Krajowym Rejestrze Sądowym, miał pełne prawo głosu i uczestnictwa w podejmowaniu najważniejszych decyzji. Uchwały dla ważności wymagały obecności co najmniej połowy członków uprawnionych do głosowania. W tej sytuacji M. P., jako członek organu zarządzającego mógł inicjować przegłosowanie stosownej uchwały w dowolnym zakresie. Te okoliczności zaprzeczają tezie M. P. o braku możliwości faktycznego wpływu na sprawy Klubu Sportowego "[...]". Organ podatkowy wskazał, że powoływany przez stronę wyrok z dnia 3 marca 2004 r., ferujący odmienne stanowisko, został poddany krytyce/ B. Draniewicz" Odpowiedzialność członków zarządu za zobowiązania spółki" - Przegląd Podatkowy z 2006 r., nr 5, str. 49 - 53 /. Organ podatkowy nie podzielił argumentów strony: - o braku winy w niezgłoszeniu we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości Klubu; - o braku uprawnienia do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości czy otwarcie postępowania układowego, skoro Klub nie prowadził działalności gospodarczej. Organ podatkowy wskazał na bezsporne ustalenie, że wniosek o ogłoszenie upadłości bądź otwarcie postępowania układowego nie został zgłoszony. Stan, kiedy Klub Sportowy "[...]" zaprzestał płacenia długów istniał przez cały czas pełnienia przez M. P. funkcji członka organu zarządzającego osoby prawnej. Bierność członka organu zarządzającego narusza art. 5 § 1 Rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 24 października 1934 r. Prawo upadłościowe / Dz. U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512 / oraz art. 1 Rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 24 października 1934 r. Prawo o postępowaniu układowym / Dz. U. Nr 93, poz.826 ze zm. /. Pojęcie "braku winy" zawarte wart. 116 § 1 Ordynacji podatkowej wykładał jako sytuację, kiedy członkowi organu zarządzającego nie można zarzucić nawet niedbalstwa w pełnieniu swoich obowiązków. Powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie I SA/Go 747/05. Zdaniem organu podatkowego Klub Sportowy "[...]" prowadził działalność gospodarczą. Świadczą o tym złożone przez Klub Sportowy "[...]" deklaracje VAT-7 za miesiące 1\ i IV 2004 r. Wynikają z nich zobowiązania Klubu Sportowego "[...]" w podatku od towarów i usług w kwocie odpowiednio 10 952 zł i 92 953 zł. W tych okolicznościach Klub Sportowy "[...]" miał zdolność upadłościową. 2. Na ostateczną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej skargę złożył M. P. reprezentowany przez radcę prawnego. Wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zarzucił naruszenie: - art. 121 § 2, art.187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, że Klub Sportowy "[...]" prowadził działalność gospodarczą, że skarżący miał bezpośredni wpływ na sprawy finansowe Klubu; - art. 116 § 1 pkt 1 lit b w związku z art. 116a Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie stanowiska skarżącego, że nie ponosi winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości. Skarżący argumentował, że: - Klub Sportowy "[...]" złożył deklaracje VAT-7 wyłącznie za dwa miesiące 2004 r. i ta okoliczność nie może przesądzać o prowadzeniu działalności gospodarczej, a organ podatkowy poza powyższym stwierdzeniem nie przeprowadził w tym kierunku postępowania dowodowego a oparł się na wadliwym domniemaniu faktycznym; - nie jest wykluczone, że deklaracje VAT-7 zostały złożone omyłkowo; - Klub Sportowy "[...]" nie miał statusu przedsiębiorcy w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej / Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm. /, nie prowadził działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 ust. 1 tej ustawy i z tego względu nie miał zdolności upadłościowej, a jego wniosek o ogłoszenie upadłości nie mógłby być uwzględniony przez sąd; - brak zdolności upadłościowej Klubu Sportowego "[...]" jest tożsamy z brakiem winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości; - Klub Sportowy "[...]" już w momencie powstania nie miał żadnych składników majątkowych, natomiast przejął zobowiązania w kwocie 200 - 300 tysięcy złotych; - Klub Sportowy "[...]" już w ustawowym terminie na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości nie dysponował środkami nawet na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego i z tego względu ewentualny wniosek o ogłoszenie upadłości podlegałby oddaleniu, nawet zgłoszony w pierwszym dniu sprawowania przez skarżącego funkcji członka organu zarządzającego; - złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości Klubu Sportowego "[...]" byłoby udziału drużyny sprzeczne z celem jego działalności w postaci kontynuacji w rozgrywkach i pokrycie zobowiązań wobec przejętych zawodniczek. 3. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo uzasadniał, że Klub Sportowy "[...]" był przedsiębiorcą i miał zdolność upadłościową. Wskazują na to postanowienia statutu w § 39 ust. 2 pkt d oraz postanowienie Sądu Rejonowego o wpisie do Krajowego Rejestru Sądowego, które określało przedmiot działalności przedsiębiorcy. Zauważał, że w sytuacji gdy członek zarządu obejmuje swoją funkcję w organach zarządzających osoby prawnej, która już ma problemy finansowe. powinien zapoznać się z dokumentacją finansową i rozważyć potrzebę, celowość złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Postępowanie przed organami podatkowymi nie naruszyło Ordynacji podatkowej. Strona, jej pełnomocnik mieli zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania, możliwość ustosunkowania się do zgromadzonych dowodów. Organ podatkowy zbadał i ocenił materiał dowodowy zgodnie z art. 121 Ordynacji podatkowej. W tej sytuacji oceniał stanowisko strony skarżącej jako oparte na subiektywnej ocenie postępowania organów podatkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych I Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. I w związku z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi I Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. I sądy administracyjne kontrolują działania organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa. 5. Organy podatkowe nie naruszyły przepisów postępowania - ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm./. Przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, czynności dowodowe zgodnie z wymogami tej ustawy zawartymi w : - art. 120 - działały na podstawie przepisów prawa; - art. 121 § 1 - prowadziły czynności w sposób budzący zaufanie do organu podatkowego; - art. 123 - zapewniły stronie - jej pełnomocnikowi czynny udział w każdym stadium postępowania, umożliwiły wypowiedzenie się co do zebranych dowodów, materiałów; umożliwiły zgłoszenie żądań, podjęcie inicjatywy dowodowej; - art. 180 - dopuściły jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy zgodnie z prawem; - art. 187 § 1 - zebrały i wyczerpująco rozpatrzyły cały materiał dowodowy; - art. 191 - na podstawie całego zebranego materiału dowodowego oceniły twierdzenia strony - jej pełnomocnika; nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów. Ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jest wyczerpująca, spójna i logiczna. Takiej ocenie nie można zarzucić dowolności. Pozwoliła organowi podatkowemu na dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych, na prawidłową ocenę zaistnienia przesłanek do orzeczenia o przeniesieniu odpowiedzialności za zaległości podatkowe osoby prawnej na członka organu zarządzającego. 6. Zaskarżona decyzja orzeka o odpowiedzialności M. P. członka organu zarządzającego osoby prawnej za zaległości podatkowe Klubu Sportowego "[...]" w L. - płatnika pobranych i niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące kwiecień i maj 2004 r. w łącznej kwocie 17 208,98 zł z odsetkami za zwłokę na dzień wydania decyzji w kwocie 1 727,40 zł i kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 966, 12 zł. Jest to zgodne z art. 107 § 2 pkt 1 - 2 i 4 Ordynacji podatkowej. Postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej zostało wszczęte zgodnie z wymogami z art. 108 § 2 pkt 2 lit. b Ordynacji podatkowej. Z akt postępowania przed organami podatkowymi wynika. że Klub Sportowy "[...]" w L. ma status stowarzyszenia wpisanego do Krajowego Rejestru Sądowego. Jest osobą prawną I art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach - Dz. U. z 2001 r. Nr 79. poz. 855 ze zm. I. Przeniesienie odpowiedzialności podatkowej za taki podmiot normuje art. 116a w związku z art. 116 Ordynacji podatkowej. 7. Zgodnie z art. 116a Ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe innych osób prawnych niż wymienione wart. 116 odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie organów zarządzających tymi osobami. Przepisy art. 116 stosuje się odpowiednio. Następnie w myśl art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. § 2. Odpowiedzialność członków zarządu, określona w § 1, obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu. W odniesieniu do stowarzyszenia członkami organu zarządzającego są członkowie zarządu stowarzyszenia /art. 10 ust. 1 pkt 5, art. 11 ust. 3 ustawy Prawo o stowarzyszeniach/. W okresie objętym zaskarżoną decyzją I kiedy powstało zobowiązanie płatnika z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych I M. P. bezspornie był członkiem zarządu stowarzyszenia. Wynika to wprost z zapisów Krajowego Rejestru Sądowego. Pobrana i niewpłacona przez płatnika w terminie płatności zaliczka na podatek dochodowy od osób fizycznych stała się zaległością podatkową Klubu Sportowego "[...]" w rozumieniu art. 51 § 2 w związku z § 3 Ordynacji podatkowej. Postępowanie egzekucyjne bezspornie nie mogło doprowadzić do zaspokojenia choćby części zaległości podatkowych. Stowarzyszenie od początku istnienia nie miało majątku. Na tej podstawie prawidłowo organ podatkowy stwierdził istnienie pozytywnych przesłanek dla orzeczenie o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej - członka organu zarządzającego za zaległości podatkowe Klubu Sportowego "[...]". Nie mają prawnego znaczenia twierdzenia skarżącego: - że nie otrzymywał wynagrodzenia z tytułu powołania na członka zarządu; - że faktycznie nie pełnił swej funkcji; - że do jego kompetencji nie należały sprawy finansowe Klubu Sportowego "[...]". Ustawa nie ogranicza odpowiedzialności podatkowej członka organu zarządzającego osoby prawnej za zaległości podatkowe tej osoby do sytuacji pełnienia tej funkcji odpłatnie / odpowiednio jak przy członkach zarządu spółki kapitałowej na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej /. Ustawodawca nie różnicuje też rozważanej odpowiedzialności osoby trzeciej w zależności od tego czy faktycznie podejmuje działania, wykonuje obowiązki członka organu zarządzającego czy też zachowuje bierną postawę / odpowiednio jak przy członkach zarządu spółki kapitałowej na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej /. Powołanie określonej osoby w skład organu zarządzającego ma na celu kierowanie działaniami osoby prawnej. Godząc się na wybór, taka osoba podejmuje zobowiązanie należytego wywiązywania się ze swoich obowiązków, należytego / racjonalnego / kierowania działaniami osoby prawnej. Nie ma znaczenia wewnętrzny podział czynności między członkami kolegialnego organu zarządzającego osoby prawnej. Każdy członek organu zarządzającego osoby prawnej ma takie samo prawo głosu we wszystkich kwestiach należących do kompetencji organu zarządzającego. Bierna postawa prawidłowo powołanego członka organu zarządzającego może rodzić dla niego negatywne konsekwencje, bo nie będzie mógł uwolnić się od odpowiedzialności za nieprawidłowości w działaniach organu zarządzającego czy za zaniechania działań przez organ zarządzający. W okolicznościach sprawy brak podstaw do stwierdzenia, by wywodzona bierność M. P. miała być powodowana przyczynami obiektywnie uniemożliwiającymi należyte wywiązywanie się z funkcji członka organu zarządzającego. Wręcz przeciwnie, prawidłowo organ podatkowy zwraca uwagę, że protokoły z zebrań organu zarządzającego Klubu Sportowego "[...]" uzasadniają stwierdzenie, że M. P. brał czynny udział w pracach organu zarządzającego. W tym stanie sprawy organ podatkowy prawidłowo stwierdza, że M. P. należy przypisać status osoby pełniącej funkcję członka organu zarządzającego osoby prawnej w rozumieniu art. 116a Ordynacji podatkowej. 8. Należy podzielić ocenę prawną organu podatkowego, że to na członku organu zarządzającego spoczywa ciężar wykazania jednej z okoliczności uwalniającej od solidarnej odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe osoby prawnej. W dalszej kolejności należy podzielić ocenę prawną organu podatkowego, że M. P. nie wykazał żadnej z nich. Bezspornie nie został zgłoszony wniosek o ogłoszenie "upadłości czy otwarcie układu w trybie ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze /Dz. U. Nr 60, poz. 535 ze zm./. W sprawie nie mają zastosowania Rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 24 października 1934 r. Prawo upadłościowe I Dz. U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512 I oraz Prawo o postępowaniu układowym /Dz. U. Nr 93, poz.826 ze zm. /, które utraciły moc obowiązującą z dniem 30 września 2003 r. /art. 545 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze/. Postanowienie o wpisie Klubu Sportowego "[...]" do Krajowego Rejestru Sądowego zapadło 9 października 2003 r. Wbrew argumentacji strony skarżącej, Klub Sportowy "[...]" miał zdolność upadłościową I art. 5 ust. 1 - 2 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze I, będąc osobą prawną i prowadząca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły I art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - Dz. U. Nr 173, poz. 807 ze zm. I. Prowadzenie działalności gospodarczej przez Klub Sportowy "[...]" przewidywał statut I § 9 statutu I. Jej faktyczne prowadzenie potwierdzają deklaracje podatku od towarów i usług. Prawidłowo organ podatkowy wskazuje na złożone deklaracje podatku od towarów i usług. Świadczą o faktycznej działalności gospodarczej Klubu Sportowego "[...]", bo : - podejmowanej zawodowo, skoro w celach zarobkowych; - podporządkowanej zasadzie racjonalnego gospodarowania, skierowanej na osiąganie zysku; - podejmowanej w sposób ciągły, skoro powtarzalny I ciągłość nie wymaga ani systematycznej powtarzalności, ani prowadzenia działalności gospodarczej przez cały okres istnienia osoby prawnej l; - w sposób zorganizowany, bo w ustawowo przewidzianej formie. Powyższe cechy faktycznie realizowanej działalności Klubu Sportowego "[...]" wyczerpują ustawowe pojęcie działalności gospodarczej. Stąd akcentowana przez stronę skarżącą okoliczność jedynie dwukrotnego złożenia deklaracji podatku od towarów i usług nie wyklucza stwierdzenia, że Klub Sportowy "[...]" prowadził działalność gospodarczą i miał zdolność upadłościową. Istotne znaczenie prawne ma również okoliczność przejęcia przez Klub Sportowy "[...]" zobowiązań wobec zawodniczek, zobowiązań mieszczących się w przedmiocie działalności gospodarczej stowarzyszenia. Już samo przejęcie zobowiązań wobec zawodniczek I mieszczących się w przedmiocie działalności gospodarczej stowarzyszenia I przesądza o istnieniu zdolności upadłościowej Klubu Sportowego "[...]". W takiej sytuacji przyznanie zdolności upadłościowej jest dyktowane potrzebą ochrony praw wierzycieli. Wniosek o wszczęcie postępowania upadłościowego podlegał rygorom ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, także co do terminów podjęcia takiej inicjatywy /art. 21 tej ustawy /. M. P. tych wymogów nie dopełnił, ustawowego terminu nie zachował. W tych okolicznościach brak inicjatywy M. P. w zainicjowaniu postępowań - upadłościowego czy naprawczego - nie jest niezawiniony. M. P. nie wskazał też majątku Klubu Sportowego "[...]", który pozwoliłby choćby na częściowo skuteczną egzekucję zaległości podatkowych. Nie ma prawnego znaczenia twierdzenie skarżącego, że nawet gdyby przyjąć zdolność upadłościową Klubu Sportowego "[...]", to wniosek o ogłoszenie upadłości bądź otwarcie postępowania naprawczego zostałby oddalony wobec braku jakichkolwiek środków, majątku I nawet na pokrycie kosztów tego postępowania w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze/o Ocena tej przesłanki należy wyłącznie do sądu. Tej oceny nie może zastępować przekonanie skarżącego. Takie przekonanie. skarżącego nie stanowi okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe osoby prawnej. Należy podzielić stanowisko organu podatkowego, że w sytuacji zaistnienia przesłanek do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości czy otwarcie postępowania naprawczego / art. 10 i art. 11 ust. 1 - 2 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze / już gdy obejmował funkcję członka organu zarządzającego osoby prawnej, powinien wówczas / od razu / rozważyć konieczność złożenia takiego wniosku. 9. Nie jest zasadny proceduralny zarzut strony skarżącej wadliwego określenia adresata decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności podatkowej na członka organu zarządzającego osoby prawnej. Solidarna odpowiedzialność członków organu zarządzającego osoby prawnej oznacza, że każdy z nich ponosi pełną i niezależną od siebie odpowiedzialność za zaległości podatkowe osoby prawnej. Wybór osoby odpowiedzialnej solidarnie z grona członków organu zarządzającego należy do organu podatkowego. Co do każdego z nich może toczyć się samodzielne, odrębne postępowanie podatkowe, zakończone decyzją o przeniesieniu odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe osoby prawnej w pełnej kwocie. Powyższe wynika wprost z art. 91 Ordynacji podatkowej w związku z art. 366 k.c. i następne. 10. Powołany przez stronę skarżącą wyrok z dnia 3 marca 2004 r. w sprawie III SA 2889/02, przytoczone w nim argumenty, nie zmieniają oceny prawnej okoliczności tej sprawy. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.