I OSK 1371/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabella Kulig- Maciszewska Sędziowie NSA Małgorzata Borowiec( spr.) Jerzy Stankowski Protokolant Anna Harwas po rozpoznaniu w dniu 1 października 2008r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Bd 1140/06 w sprawie ze skargi Z. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania; 2. zasadza od Wojewody [...] na rzecz Z. F. kwotę 457 ( czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SA/Bd 1140/06, oddalił skargę Z. F. na decyzję Wojewody K.-P. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie ograniczenia korzystania z nieruchomości. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Starosta B. na podstawie art. 124 i art. 128 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) oraz art. 104, 108 K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. Oddział Zakład Gazowniczy w B., w dniu [...] wydał decyzję znak: [...], którą: 1) ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości stanowiącej własność Z. F., położonej we wsi S. gmina B., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni 2,63 ha, zapisanej w księdze wieczystej nr [...], przez udzielenie zezwolenia Spółce na przeprowadzenie przez teren nieruchomości gazociągu wysokiego ciśnienia Dn 250 realizacji W.-B. oraz innych podziemnych i naziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z gazociągu, 2) zobowiązał inwestora - [...] Sp. z o.o. Oddział Zakład Gazowniczy w B. do przywrócenia nieruchomości wymienionej w pkt 1 do stanu poprzedniego, niezwłocznie po wykonaniu prac związanych z ułożeniem gazociągu i zamontowaniem urządzeń niezbędnych do korzystania z gazociągu, 3) zobowiązał właściciela nieruchomości do jej udostępnienia w celu wykonywania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii urządzeń wymienionych w pkt 1, 4) określił, że prace na przedmiotowej nieruchomości związane z ułożeniem gazociągu będą trwały w okresie od 1 lipca 2006 r. do 31 grudnia 2006 r., 5) określił, że nieruchomość w części przebiegu gazociągu będzie zajęta przez okres 50 lat. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji Starosta B. stwierdził, że powodem wydania, w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, decyzji ograniczającej sposób korzystania z części nieruchomości stanowiącej własność Z. F., był negatywny wynik rokowań i brak zgody właściciela na dobrowolne udostępnienie nieruchomości. Wskazał, że przed wydaniem decyzji przeprowadzono rozprawę administracyjną, która także nie doprowadziła do ugody i że do dnia wydania decyzji strony nie zawarły żadnej umowy cywilnoprawnej ze względu na duże rozbieżności dotyczące odszkodowania z tytułu realizacji inwestycji. W obawie o niezrealizowanie inwestycji w pełnym zakresie i powstanie dużych start finansowych, decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu od powyższej decyzji Z. F. zarzucił naruszenie przepisu art. 21 pkt 2 Konstytucji, w myśl którego "wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem". Wskazał, że przeprowadzenie gazociągu przez jego nieruchomość znacznie obniży jej wartość i ograniczy korzystanie z niej, gdyż gazociąg podzieli działkę "na pół po skosie". Ponadto przeprowadzenie gazociągu i zainstalowanie wszystkich urządzeń ograniczy korzystanie ze znacznie większej powierzchni nieruchomości niż 3242 m2, gdyż wystąpią strefy ochronne, które również ograniczają możliwości wykorzystania gruntu. W ocenie skarżącego, poprzez przeprowadzenie urządzeń gazociągu starci on możliwość wykorzystania nieruchomości jako działki budowlanej, oraz nie będzie mógł prowadzić niektórych upraw (sadu z drzewami owocowymi). Dodatkowo jako potwierdzenie, że proponowane odszkodowanie było za niskie wskazał, że ograniczenia będą istniały aż przez 50 lat. Zdaniem właściciela nieruchomości żądane odszkodowanie jest adekwatne do poniesionych strat, a kwota 130.000 zł nie jest wygórowana w porównaniu do zysku możliwego do osiągnięcia przy podzieleniu całej nieruchomości na działki budowlane. Skarżący poniósł, że rokowania były niewłaściwie przeprowadzone. Starosta przeprowadził jedną rozprawę administracyjną, a nie przeprowadził drugiej rozprawy i nie przesłuchał świadków, uniemożliwił stronom wypowiedzenie się i przedstawienie swoich twierdzeń i dowodów, a zatem "zaskarżona decyzja jest przedwczesna i niedopuszczalna, a postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wadliwie". Skarżący zakwestionował zasadność postanowień decyzji jako nieznajdujących podstaw prawnych i faktycznych. Zarzucił również naruszenie przepisów art. 124 i 128 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 104 i 108 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewoda K.-P. decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 126, poz. 2603 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że zarzuty naruszenia art. 21 ust. 2 Konstytucji oraz braku zasadności decyzji i naruszenia art. 124 i 128 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie można uznać za słuszne. Przedmiotową decyzją, Starosta B. udzielając zezwolenia na przeprowadzenie przez nieruchomość stanowiącą własność Z. F. gazociągu, ograniczył jedynie sposób korzystania z części tej nieruchomości. W myśl art. 64 ust. 3 Konstytucji, własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Takie ograniczenie własności przewiduje między innymi przepis art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, będący podstawą materialnoprawną decyzji w niniejszej sprawie. Odnosząc się zaś do kwestii odszkodowania organ wskazał, że odszkodowanie jest ustalane dopiero po przeprowadzeniu gazociągu, gdyż tylko wtedy jest możliwe ustalenie szkód jakie na nieruchomości zostały poczynione. Ustalenie wysokości odszkodowania przyznanego na podstawie art. 124 ust. 4 w związku z art. 128 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, o ile nie zostanie uzgodnione między stronami, wymagać będzie wydania odrębnej decyzji administracyjnej. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi Z. F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której podniósł on, iż zaskarżona decyzja jest dla niego krzywdząca i obniża wartość jego nieruchomości. Podtrzymując argumenty zawarte w odwołaniu, zarzucił naruszenie art. 124 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami, a w uzupełniającym piśmie naruszenie art. 7 i 77 K.p.a. Wojewoda K.-P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu skargi uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że z treści art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) wynika, że starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zezwolenie może być udzielone z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej. Udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Z akt sprawy wynika, że [...] Sp. z o.o. Oddział Zakład Gazowniczy w B. wnioskiem z dnia 23 lutego 2006 r. wystąpiła o wydanie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie gazociągu wysokociśnieniowego Dn 250 realizacji W.-B. między innymi na nieruchomości skarżącego. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że budowa przedmiotowego gazociągu jest inwestycją celu publicznego i że osoby wskazane we wniosku, m.in. skarżący, nie wyraziły zgody na zaproponowane przez Spółkę warunki. Wobec zaistniałego prawdopodobieństwa wstrzymania inwestycji, wniosła o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Poinformowała również, iż nie doszło do ugody ze skarżącym, na dowód czego przedłożyła notatkę z dnia 14 marca 2006 r. Przedłożyła również informację miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. - uchwały Rady Gminy B. Nr XXIV/192/97 z dnia 30 czerwca 1997 r. (Dz. Urz. Woj. Toruńskiego Nr 27, poz. 214). Z akt sprawy wynika także, iż w dniu 7 kwietnia 2006 r. przeprowadzono rozprawę administracyjną w sprawie wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z części działki nr [...] stanowiącej własność skarżącego. Na rozprawie do ugody nie doszło. Na wniosek pełnomocnika właściciela nieruchomości uzgodniono termin i miejsce spotkania stron bez udziału pracowników Starostwa Powiatowego i Gminy Miasta B. Pełnomocnik właściciela zobowiązał się do poinformowania o wynikach rozmów. Po spotkaniu, pismem z dnia 18 kwietnia 2006 r. [...] Sp. z o.o. poinformowała Starostę, że strony nie doszły do porozumienia (do pisma dołączono notatkę służbową z dnia 12 kwietnia 2006 r.) i podtrzymała swój wniosek o wydanie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie gazociągu przez nieruchomość skarżącego. Jednocześnie, mając na względzie ważny interes społeczny mieszkańców B., wniesiono o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W ocenie Sądu pierwszej instancji, skoro wyznaczono rozprawę, a także uwzględniono wniosek pełnomocnika skarżącego umożliwiając jeszcze dodatkowe po jej zakończeniu, dalsze rokowania w przedmiotowej sprawie, zostały zachowane i zrealizowane zasady ogólne postępowania wskazane w szczególności w art. 7-10 K.p.a. O realizacji zasad zawartych w tych przepisach, świadczy także wydane przez organ administracji publicznej w dniu 21 czerwca 2006 r. postanowienie zarządzające złożenie kwoty 114.000 zł do depozytu dla pokrycia ewentualnych roszczeń, które zostało wykonane. Sąd pierwszej instancji wskazał, że organ nie mógł - jak tego oczekiwał skarżący - prowadzić w nieskończoność postępowania, a w szczególności nie miał obowiązku wyznaczania kolejnych rozpraw. Zauważyć bowiem należy, że obowiązkiem organu jest przestrzeganie wyrażonej w art. 12 K.p.a. - zasady szybkości postępowania i terminów załatwienia sprawy wskazanych w art. 33 i następnych K.p.a. Ponadto, przepis art. 124 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami nie upoważniał organu na obecnym etapie do ustalenia wysokości odszkodowania. Odszkodowanie takie po myśli art. 128 § 4 tej ustawy przysługuje za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 124-126 ustawy. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją nie dopatrzył się także naruszenia innych przepisów prawa, a w szczególności przepisów wskazanych w niniejszej sprawie. Zgodnie z Konstytucją własność może być ograniczana w drodze ustawy, a taką właśnie ustawą są przytoczone przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.") skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Z. F. reprezentowany przez pełnomocnika i zaskarżając go w całości powołując art. 174 pkt 2 P.p.s.a. (omyłkowo podano K.p.a.), zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 106 § 3 w związku z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na niezbadaniu, czy na terenie gminy B. w dniu rozstrzygania przez organy administracji istniał plan zagospodarowania przestrzennego, kiedy ze zgromadzonych dowodów wynikało, iż mógł być uchwalony przed 1 stycznia 1995 roku, co skutkowało jego wygaśnięciem w dniu 31 grudnia 2003 roku na podstawie art. 87 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz.717), co w istocie rzeczy miało miejsce. Wskazując na powyższą podstawę wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W motywach skargi kasacyjnej podał, że powołana przez Sąd uchwała Rady Gminy B. nr XXIV/192/97 z dnia 30 czerwca 1997 r. stanowiąca zmianę do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. z dnia [...] marca 1994 r. przyjętego uchwałą Rady Gminy B. nr XXXIII/185/94, wygasła wraz z planem z dniem 31 grudnia 2003 r. W tym stanie faktycznym winna być wydana uprzednio decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jednak w zgromadzonym materiale dowodowym, brak jest takiej decyzji. W ocenie skarżącego, Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił tej okoliczności, a miało to istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w przypadku ustalenia braku planu zagospodarowania przestrzennego gminy i braku decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, orzeczenie Sądu byłoby odmienne, tj. uchylające zaskarżoną decyzję jako wydaną niezgodnie z prawem. Wojewoda K.-P. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że wydając zaskarżoną decyzję uwzględnił uchwałę nr XXIV/192/97 Rady Gminy B. z dnia 30 czerwca 1997 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. w pasach terenu pod gazociągi wysokiego ciśnienia Dn 250 mm oraz Dn 150 mm o ciśnieniu pnom 5.5 MPa oraz uchwałę nr XII/80/99 Rady Gminy B. z dnia [...] grudnia 1999 r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy B. oraz informację Wójta Gminy B. z dnia [...] stycznia 2006 r. znak [...] o przeznaczeniu terenu pod projektowane gazociągi wysokiego ciśnienia Dn 250 i Dn 150. Zgodnie z zapisem art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz plany miejscowe uchwalone po 1 stycznia 1995 r. zachowują moc. Oznacza to, iż wbrew temu co podnosi skarżący, przedmiotowa uchwała Rady Gminy B. nr XXIV/192/ 97 z dnia 30 czerwca 1997 r. o zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązywała w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki normatywne określa § 2 art. 183 cytowanej ustawy, które w rozpoznawanej spawie nie występują. Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie oparta została na podstawie powołanej w art. 174 pkt 2 cyt. ustawy i zarzuca Sądowi pierwszej instancji mające wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 106 § 3 w związku z art. 134 § 1 P.p.s.a. polegające na niezbadaniu, czy w dniu rozstrzygania przez organy administracji istniał plan zagospodarowania przestrzennego. Przystępując do oceny podniesionych zarzutów poczynić należy kilka uwag natury ogólnej. W świetle art. 133 § 1 P.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2, tj. przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od jej wniesienia. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że podstawą orzekania przez sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed wymienionymi organami. Sąd bierze także pod uwagę fakty powszechnie znane (art. 106 § 4 P.p.s.a.), ale może również w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. dopuścić z urzędu lub na wniosek stron dowód z dokumentu, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, stosując do tego postępowania odpowiednie przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Z kolei przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zatem zakres sądowej kontroli wyznacza przedmiot danej sprawy administracyjnej wyprowadzony z podstawy prawnej rozstrzygnięcia i poza ten zakres sąd administracyjny pierwszej instancji wyjść nie może. Generalnie w ramach przedmiotu danej sprawy sąd ma obowiązek dokonać wszechstronnej kontroli legalności zaskarżonego aktu lub czynności bez względu na treść decyzji, powołaną w niej podstawę prawną i zawarte w niej zarzuty i wnioski. Podkreślić należy, iż celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 P.p.s.a. nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy, lecz ocena, czy został on przez organy ustalony zgodnie z regułami procedury administracyjnej oraz czy organy prawidłowo zastosowały do powyższych ustaleń przepisy prawa materialnego. Przeprowadzenie przez sąd administracyjny uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu będzie dopuszczalne wówczas, gdy postulowany bądź dopuszczony z urzędu dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu (por. wyrok NSA z dnia 6 października 2005 r. sygn. akt II GSK 164/05, ONSAiWSA z 2006 r. nr 2, poz. 45). Ponadto orzekanie przez sąd administracyjny na podstawie akt sprawy nie oznacza rozstrzygania tylko i wyłącznie o nadesłane przez organ akta, lecz wszystkie materiały dowodowe zgromadzone w sprawie. W sytuacji, gdy w sprawie był zgromadzony materiał dowodowy, lecz nie został on sądowi przesłany, to jego obowiązkiem było skompletowanie akt, gdyż tylko takie akta pozwalają uznać sprawę za dostatecznie wyjaśnioną. Stosownie bowiem do treści art. 113 § 1 P.p.s.a., przewodniczący zamyka rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną. Natomiast w myśl § 2 art. 113 P.p.s.a. można zamknąć rozprawę również w przypadku, gdy ma być przeprowadzony jeszcze uzupełniający dowód z dokumentów znanych stronom, a przeprowadzenie rozprawy co do tego dowodu sąd uzna za zbyteczne. Przechodząc od rozważań ogólnych na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy przystępując do wyrokowania nie dysponował kompletem akt administracyjnych do prawidłowej oceny legalności wydanych decyzji administracyjnych. Stosownie do treści art. 124 § 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, stanowiącego podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie gazociągu następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji uznał podobnie jak uczyniły to organu obu instancji, że przesłanka określona we wskazanym wyżej przepisie została spełniona. Przedmiotowa inwestycja jest bowiem realizowana w oparciu o ustalenia planu miejscowego, tj. znajdującą się w aktach uchwałę Rady Gminy B. Nr XXIV/192/97 z dnia 30 czerwca 1997 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. w pasach terenu pod gazociągi wysokiego ciśnienia Dn 250 mm oraz Dn 150 mm (Dz. Urz. Województwa Toruńskiego Nr 27, poz. 214), zgodnie z którą teren, obejmujący między innymi część nieruchomości Z. F., przeznaczony jest pod projektowany gazociąg wysokiego ciśnienia. Wprawdzie uchwała ta w § 5 stwierdza, że traci moc uchwała Rady Gminy B. Nr XXXIII/185/94 z dnia [...] marca 1994 r. w sprawie: uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy B. (Dziennik Urzędowy Województwa Toruńskiego Nr 22/94, poz. 154) na obszarze zmiany planu, o którym mowa w § 2, to jednak ze znajdującej się w aktach sądowych k. 65 informacji Wójta Gminy B. z dnia [...] września 2004 r. wynika, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy B. utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. Zauważyć bowiem należy, iż art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) stanowi, że obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do 31 grudnia 2003 r.( por. Z. NIewiadomski Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne Komentarz Warszawa 2008r. str. 578.) Natomiast w znajdującej się w aktach administracyjnych k. 31 oraz dołączonej do akt sądowych z odpowiedzią na skargę kasacyjną k. 23 informacji Wójta Gminy B. z dnia [...] stycznia 2006 r. stwierdzono, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy B. zatwierdzonym powołaną wyżej uchwałą Rady Gminy B. Nr XXIV/192/97 z dnia 30 czerwca 1997 r. teren oznaczony w wyrysie planu miejscowego... przeznaczony jest pod projektowane gazociągi wysokiego ciśnienia Dn 250, Dn 150. Sprzeczność tę należało wyjaśnić i rozważyć, przeprowadzając dowód uzupełniający z dokumentu w postaci uchwały XXXIII/185/94 Rady Gminy B. z dnia [...] marca 1994 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania gminy B., jaki charakter miała zmiana tego planu, o której mowa w § 2 w związku z § 5 uchwały Nr XXIV/192/97 Rady Gminy B. z dnia [...] czerwca 1997 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. w pasach terenu pod gazociągi wysokiego ciśnienia Dn 250 mm oraz Dn 150 mm o ciśnieniu pnom 5,5 MPa. Dla oceny, czy utrata mocy obowiązującej planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przed dniem 1 stycznia 1995 r. obejmowała również zmiany w planie dokonane po tej dacie, niezbędne jest ustalenie, czy miała ona samodzielny charakter i mogła w zakresie obejmującym zmianę w sposób zupełny określać przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu. Dowód z tych dokumentów należało zatem dopuścić i ocenić przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna wniesiona w tej sprawie zawiera usprawiedliwioną podstawę i na mocy art. 185 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego oparto o przepis art. 203 pkt 1, 205 § 2, 3, art. 209 wyżej wymienionej ustawy oraz § 14 pkt 2 lit. a/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1344 ze zm.).