VI SA/Wa 408/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2007 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zmiany koncesji na wydobywanie węgla brunatnego i kopalin towarzyszących oddala skargę Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa w dniu [...] sierpnia 1994 r. udzielił kopalni W. w R. Koncesji nr [...], znak [...] na wydobywanie węgla brunatnego i kopalin towarzyszących ze złoża [...] położonego na terenie gmin: K., B., K. i S. w byłym województwie [...]. Powyższa koncesja została wydana w oparciu o art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 roku o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 41, poz. 324 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 12 b ust. 2 oraz nast. dekretu z dnia 6 maja 1953 r. – Prawo górnicze (Dz. U. z 1978 r., Nr 4, poz. 12 z póź. zm.) i art. 104 k.p.a. w nawiązaniu do umowy z dnia 27 czerwca 1994 r. zawartej pomiędzy wnioskodawcą i Ministrem Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa. Decyzją z dnia [...] kwietnia 1995 r. znak [...] Minister Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa na wniosek Kopalni W. w R. zmienił przedmiotową koncesję w zakresie zmiany granic obszaru górniczego oraz ustanowienia granic terenu górniczego. Następnie decyzją z dnia [...] października 1997 r. znak [...] Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa na wniosek w/w kopalni po raz kolejny zmienił przedmiotową koncesję, tym razem w zakresie zmniejszenia obszaru górniczego. Pismem z dnia [...] stycznia 2005 r. S. Sp. z o.o. w K. wróciła się do Ministra Środowiska z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia [...] kwietnia 1995 r., nr [...] w sprawie zmiany koncesji nr [...] z dnia [...] sierpnia 1994 r. udzielonej Kopalni W. w R. oraz decyzji Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia [...] października 1997 r., nr [...] w sprawie zmiany koncesji nr [...] z dnia [...] sierpnia 1994 r. udzielonej kopalni W. w R. Zdaniem wnioskodawczyni powyższe decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a w szczególności: 1) art. 16 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96 z późn. zm.)przez nieuzgodnienie koncesji na wydobywanie kopalin z Ministrem Przemysłu i Handlu; 2) art. 16 ust. 5 ustawy z dnia 4 lutego 1904 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96 z późn. zm.) przez nieuzgodnienie koncesji na wydobywanie kopalin z właściwymi organami samorządu terytorialnego w formie przewidzianej przepisami prawa; 3) art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96 z późn. zm.) przez nieuzgodnienie granic obszaru górniczego i terenu górniczego w formie przewidzianej przepisami prawa a nadto z Prezesem Wyższego Urzędu Górniczego; 4) art. 11 i 12 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. – Dz. U. Nr 100 z 2002 r., poz. 1086 z późn. zm.) w związku z § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 maja 1990 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych oraz przekazywania materiałów i informacji powstałych w wyniku tych prac do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. Nr 36, poz. 195) przez dopuszczenie do wykonywania prac geodezyjnych przez podmiot nieuprawniony, a także nieprzekazanie powstałych materiałów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego; 5) art. 155 k.p.a. przez objęcie rozstrzygnięciem nowych kwestii niż te, których dotyczyły zmienione decyzje. Decyzją z dnia [...] marca 2005 r. znak [...] Minister Środowiska na podstawie art. 157 § 3 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, albowiem uznał, że spółka S. Sp. z o.o. w K. nie wykazała interesu prawnego, z którego wynikałoby, że może ona występować na prawach strony w postępowaniu koncesyjnym. Decyzją z dnia [...] maja 2005 r. znak [...] Minister Środowiska na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpoznaniu wniosku S. Sp. z o.o. w K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2005 r., znak [...] utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję. Od decyzji z dnia [...] maja 2005 r. S. Sp. z o.o. z siedzibą w K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 października 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1417/05 oddalił skargę, uznając, iż zaskarżona decyzja z dnia [...] maja 2005 r. odpowiada prawu, zaś skarżąca nie posiada przymiotu strony w postępowaniu koncesyjnym. Z powyższym wyrokiem nie zgodziła się S. Sp. z o.o. z siedzibą w K., która zaskarżyła go skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 czerwca 2006 r. sygn. akt II GSK 59/06: 1) uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2005 r. 2) uchylił decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2005 r. i [...] marca 2005 r. 3) zasądził od Ministra Środowiska na rzecz S. Spółki z o.o. w K. kwotę 280 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego uznając, iż skarżąca ma interes prawny w żądaniu stwierdzenia nieważności obu decyzji, zmieniających koncesję nr [...] W tej sytuacji Minister Środowiska rozpatrzył merytorycznie wniosek S. Sp. z o.o. w K. o stwierdzenie nieważności przedmiotowych decyzji i decyzją z [...] października 2006 r., znak [...] powołując się na art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia [...] kwietnia 1995 r., znak [...] i z dnia [...] października 1997 r. znak [...] dotyczacych zmiany koncesji nr [...] z dnia [...] sierpnia 1994 r. udzielonej kopalni W. w R. na wydobywanie węgla brunatnego i kopalin towarzyszących ze złoża [...]. Ustosunkowując się do zarzutów, podniesionych przez S. Sp. z o.o. w K. organ uznał je za niezasadne. W decyzji z dnia [...] kwietnia 1995 r. została zmieniona koncesja w zakresie dotyczącym utworzenia granic obszaru i terenu górniczego, jednakże w przepisach prawa istniał przepis zobowiązujący organy koncesyjne do zmiany decyzji koncesyjnych, dostosowującej koncesje wydane na podstawie wcześniej obowiązujących do przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96). Gdyby nawet uznać, ze art. 155 k.p.a. nie stanowił dostatecznej podstawy do zmiany koncesji w zakresie określania granic obszaru i terenu górniczego, to podstawę taką stanowił art. 142 ust. 4 Prawa geologicznego i górniczego. Co się tyczy decyzji z dnia [...] października 1997 r. należy stwierdzić, ze ograniczając obszar i teren górniczy organ koncesyjny działał wyłącznie na podstawie art. 155 k.p.a., ale w odniesieniu do tego samego stanu faktycznego, prawnego i w stosunku do tych samych stron, co w zmienionej decyzji. Zgodnie z art. 25 ust. 2 Prawa Geologicznego i górniczego obie decyzje zmieniające koncesję nr [...] zostały uzgodnione z Prezesem Wyższego Urzędu Górniczego, odpowiednio: postanowienie (znak: [...]) z dnia [...] kwietnia 1995 r., uzgadniające bez zastrzeżeń wyznaczenie granic obszaru i terenu górniczego [...] oraz postanowienie z dnia [...] lipca 1997 r. (znak: [...]), uzgadniające bez zastrzeżeń wyznaczenie granic obszaru górniczego [...]. Do dnia wejścia w życie noweli ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo geologiczne i górnicze obowiązujące przepisy nie regulowały trybu postępowania w sprawie zmiany koncesji. Dopiero od dnia 1 lipca 2005 r. wprowadzony został art. 16 ust. 5a, który przewiduje, że do zmiany koncesji stosuje się odpowiednio przepisy o jej udzieleniu. Zdaniem Ministra wynika z tego, że zmiana koncesji, w tym również dotycząca zmiany obszaru górniczego powoduje obowiązek spełnienia wszystkich wymagań, określonych w ustawie, dotyczących udzielenia koncesji. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że w czasie podejmowanie podmiotowych decyzji obowiązywał stan prawny, w którym przepisy nie nakładały na organ koncesyjny obowiązku uzgodnienia zmiany koncesji (zmiany granic obszaru górniczego i terenu górniczego) z Ministrem Przemysłu i Handlu oraz z organami samorządu terytorialnego a zatem zostały one wydane zgodnie z obowiązującymi w dniu wydania decyzji wymogami prawnymi. Przepisami, które dotyczą zarówno podstaw działania organu koncesyjnego oraz przedsiębiorcy prowadzącego działalność górniczą są przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. – Prawo geologiczne i górnicze. Według tej ustawy przedsiębiorca prowadzący działalność górniczą na podstawie posiadanej koncesji, jest zobowiązany do sporządzania i aktualizacji map sytuacyjno-wysokościowych w części wyznaczonego koncesją terenu górniczego. Przepisy tego prawa nie nakładają na kopalnię obowiązku przesyłania dokonywanych aktualizacji mapy prowadzonej przez kopalnię do państwowego zasobu geodezyjnego, jednakże na żądanie organów administracji geologicznej oraz organów nadzoru górniczego przedsiębiorca ma obowiązek nieodpłatnie udostępniać posiadaną dokumentację mierniczo-geologiczną. Z decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] października 2006 r. nie zgodziła się spółka S. Sp. z o.o., która zmieniła nazwę na A. Sp. z o.o. i wnioskiem z dnia [...] listopada 2006 r. domagała się ponownego rozpatrzenia sprawy stwierdzenia nieważności przedstawionych decyzji. Zdaniem spółki, organ błędnie przyjął, iż w niniejszej sprawie nie zachodziła konieczność dokonania uzgodnień przewidzianych w ustawie Prawo geologiczne i górnicze. Jest to pogląd całkowicie dowolny, gdyż w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2004 r. w sprawie Gminy R. Minister Środowiska nie kwestionował konieczności dokonywania takich uzgodnień z organami samorządu terytorialnego. Również Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Warszawie w wyroku z dnia 2 marca 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 872/04 zawarł pogląd, że nie tylko udzielenie koncesji na wydobywanie kopalin, a także każda jej zmiana wymaga uzgodnienia z wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta). Również pobieżnie potraktowano w zaskarżonej decyzji kwestię naruszenia przepisów art. 11 i 12 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wobec pominięcia kwestii wynikających z § 13 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie szczegółowych zasad i trybu zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych oraz przekazywanie materiałów i informacji powstałych w wyniku tych prac do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Minister Środowiska decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r., znak [...] po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] października 2006 r. podtrzymując w całości argumentację w niej zawartą. Od decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. A. Sp. z o.o. w K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia w całości z powodu rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego tj.: - art. 16 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96 z późn. zm.) w związku z art. 155 k.p.a. przez nieuzgodnienie koncesji na wydobywanie kopalin z Ministrem Przemysłu i Handlu, - art. 16 ust. 5 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96 z późn. zm.) w związku z art. 155 k.p.a. przez nieuzgodnienie koncesji na wydobywanie kopalin z właściwymi organami samorządu terytorialnego w formie przewidzianej przepisami prawa, - art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96 z późn. zm.) przez niezgodne z prawem wyznaczenie granic obszaru górniczego i terenu górniczego, - art. 11 i 12 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. – Dz. U. Nr 100 z 2000 r., poz. 1086 z późn. zm.) w związku z § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 maja 1990 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych oraz przekazywania materiałów i informacji powstałych w wyniku tych prac do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. Nr 33, poz. 195) przez dopuszczenie do wykonania prac geodezyjnych podmiot nieuprawniony, a także nieprzekazanie powstałych materiałów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie od Ministra Środowiska kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi spółka wywodziła, iż konieczność uzgodnienia zmiany koncesji na wydobywanie kopalin z określonymi w ustawie podmiotami wynika z tego, że decyzja wydana w trybie art. 155 k.p.a. jest decyzją nową, wydaną w nowym postępowaniu, o czym świadczy orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie (wyrok NSA z dnia 24 listopada 1998 r., sygn. akt I SA 380/98 Lex nr 45708 i postanowienie NSA z dnia 24 kwietnia 2004 r., sygn. akt GSK 566/04 M. Praw. 2004/11/486). Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów art. 11 i 12 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne skarżąca podniosła, że Minister Środowiska nie rozumie istoty sporu w tym zakresie. Spółka nie kwestionuje określonych w art. 69 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze praw i obowiązków przedsiębiorcy do posiadania dokumentacji mierniczo-geologicznej i do jej uzupełniania w miarę postępu robót górniczych. Należy jednak zwrócić uwagę, że przepis § 2 ust. 1 Zarządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 26 sierpnia 1994 r. w sprawie dokumentacji mierniczo-geologicznej (MP Nr 48, poz. 392) w sposób jednoznaczny przesądza, że chodzi w tym przypadku o dokumentację przedstawiającą sytuację górniczą, geologiczną oraz sytuację powierzchni w granicach terenu górniczego. Ww. zarządzenie określa wyłącznie rodzaje dokumentacji mierniczo-geologicznej, jaką jest obowiązany posiadać przedsiębiorca. Mapę będącą podstawą do wyznaczenia granic obszaru i terenu górniczego powinien sporządzić uprawniony geodeta według ogólnych zasad określonych w ustawie Prawo geodezyjne i Kartograficzne. Jak wynika z art. 71 ustawy Prawo geologiczne i górnicze uprawnienia mierniczego górniczego są ograniczone do wykonywania prac wyłącznie na potrzeby zakładu górniczego. Natomiast mapa określająca granice obszaru i terenu górniczego winna znajdować się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, gdyż jest wykorzystywana przez inne podmioty dla różnych celów np. uchwalanie planów zagospodarowania przestrzennego. Minister Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniósł, że nawet gdyby art. 11 i 12 Prawa geodezyjnego i kartograficznego miał zastosowanie przy wyznaczeniu obszaru i terenu górniczego, to nie miałoby to wpływu na nieważność koncesji. Przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne mają charakter powszechnie obowiązujący i powinien je stosować każdy do kogo są one adresowane. Nie przekłada się to jednakże w żaden sposób na sprawę nieważności koncesji. Poza tym organ zauważył, że nawet gdyby podzielić pogląd o konieczności zasięgnięcia stanowisk innych organów przy zmianie koncesji to brak owego uzgodnienia nie mógłby stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wady takie, jak wynika z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. mogłyby co najwyżej stanowić podstawę wznowienia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej p.p.s.a.). Skarga analizowana stosownie do wymienionych kryteriów podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa. Ustosunkowując się do zarzutu skargi naruszenia art. 16 ust. 3 pkt 1 i art. 16 ust. 5 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96 z późn. zm.) w związku z art. 155 k.p.a. należy stwierdzić, że nietrafny jest pogląd organu, wyrażony w zaskarżonej decyzji, iż w stanie prawnym obowiązującym na 1995 r. i 1997 r. nie istniała konieczność uzgodnienia zmiany koncesji na wydobywanie kopalin z Ministrem Przemysłu i Handlu i z właściwymi organami samorządu terytorialnego w formie przewidzianej przepisami prawa. Z uwagi na to, że w owym czasie ustawa Prawo geologiczne i górnicze nie regulowała postępowania w sprawie zmiany koncesji, do wydanych decyzji w tym przedmiocie stosowano art. 155 k.p.a. Należy zgodzić się z trafnymi twierdzeniami skarżącej, iż w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, że przedmiotem postępowania wszczętego w trybie nadzwyczajnym w celu zmiany lub uchylenia decyzji na podstawie art. 154 albo art. 155 k.p.a. jest ustalenie istnienia przesłanek wzruszenia decyzji ostatecznej, a więc jest to nowy przedmiot sprawy w stosunku do tego, którego dotyczyło postępowanie prowadzone wcześniej w trybie zwykłym. W związku z tym decyzja wydana na podstawie art. 154 czy 155 k.p.a. jest decyzją wydaną w I instancji (por. wyrok NSA z 17 marca 1982 r. II SA 1188/81, uchwała Izby Cywilnej i Administracyjnej SN z 15 grudnia 1984 r. III AZP 8/83 OSNCP 1985 Nr 10, poz. 143). Zwrócić trzeba uwagę na trafną tezę wyroku NSA z 11 lutego 1998 r., III SA 308-309/97 (nie publik.), że wybranie przez stronę drogi administracyjnej weryfikacji ostatecznej decyzji zamiast wniesienia skargi do NSA powoduje, że wniesiona od nowej decyzji skarga do NSA dotyczyć będzie przedmiotu sprawy wyznaczonego przepisami art. 155 czy też art. 154 czyli nowej sprawy. Skoro jest to nowa decyzja, wydana w nowym postępowaniu, to zmiana koncesji na wydobywanie kopalin wymaga również uzgodnienia z tymi samymi podmiotami, co przy udzieleniu koncesji. W świetle powyższego niewątpliwą rzeczą jest, że zmiana koncesji decyzjami z 1995 r. i 1997 r. bez uzgodnienia z Ministrem Przemysłu i Handlu i z właściwymi organami samorządu terytorialnego dotknięta jest wadliwością, która jednakże nie skutkuje stwierdzeniem nieważności tych decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. tylko stanowi przesłankę do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Podstawą wznowienia postępowania nie jest w tym przypadku naruszenie przepisów prawa procesowego, lecz obraza norm materialnego prawa administracyjnego. Wznowienie postępowania na tej podstawie następuje niezależnie od tego, czy brak współdziałania miał wpływ na treść decyzji. W wyroku z 29 grudnia 1986 r. II SA 1035/86 (ONSA 1986 Nr 2 poz. 72) NSA podkreślił: "Niezasięgnięcie przed wydaniem decyzji wymaganego przez prawo stanowiska innego organu (art. 106 § 1 k.p.a.) nie stanowi rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 k.p.a.), lecz jedynie może uzasadniać wznowienie postępowania w sprawie (art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.)". W tym stanie rzeczy zarzuty skargi w tym przedmiocie nie zasługują na uwzględnienie. Sąd nie dopatrzył się również rażącego naruszenia przepisu art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96 z późn. zm.). W ramach oceny tego zarzutu należy nawiązać do przepisów, które stanowiły podstawę do wydania Koncesji nr [...] z dnia [...] sierpnia 1994 r. przez Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa na rzecz Kopalni W. na wydobywanie węgla brunatnego i kopalin towarzyszących. Otóż koncesja ta została wydana w oparciu o przepisy dekretu z dnia 6 maja 1953 r. – Prawo górnicze (Dz. U. z 1978 r., Nr 4, poz. 12 ze zm.). Stosownie do art. 23 ust. 1 i 2 tego dekretu obszar górniczy tworzył w drodze zarządzenia (od dnia 17 kwietnia 1991 r. – decyzją) właściwy minister, określając przewidywany zasięg wpływów eksploatacji złoża kopaliny na powierzchnię i było to postępowanie odrębne w stosunku do koncesyjnego. W sposób tak sformalizowany nie tworzono natomiast terenu górniczego, ponieważ wg. art. 49 był nim ogół nieruchomości i ich części składowych objętych granicami jednego lub kilku obszarów górniczych i zasięgiem wpływów na powierzchnię eksploatacji górniczej złóż w tych obszarach. Natomiast w czasie zmiany decyzji koncesyjnej kwestionowanymi decyzjami z dnia [...] kwietnia 1995 r. i [...] października 1997 r. obowiązywała nowa ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96 z późn. zm.). W ustawie tej pojęcie obszaru górniczego i terenu górniczego zostało zdefiniowane w art. 6 pkt 8 i 9 ustawy. Zgodnie z tymi przepisami obszarem górniczym jest przestrzeń w granicach której przedsiębiorca jest uprawniony do wydobywania kopaliny objętej koncesją, natomiast terenem górniczym jest przestrzeń objęta przewidywanymi wpływami robót górniczych zakładu górniczego. W myśl art. 51 ust. 3 ustawy podstawą wyznaczenia obszaru górniczego jest dokumentacja geologiczna oraz dla obszarów górniczych prowadzony jest przez Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa specjalny rejestr (art. 52 ust. 1 ustawy). Zgodnie zaś z art. 53 ustawy dla terenu górniczego sporządza się miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru funkcjonalnego w trybie określonych odrębnymi przepisami, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Ponadto w art. 25 ust. 1 i 3 do elementów, jakie powinny znaleźć się w koncesji na wydobywanie kopalin, dodano m.in. wyznaczenie granic obszaru i terenu górniczego oraz wprowadzono obowiązek zmiany koncesji w zakresie dotyczącym granic terenu górniczego, jeżeli rzeczywiste szkodliwe wpływy robót górniczych przekroczą wcześniej ustalone jego granice. Granice obszaru górniczego i terenu górniczego wyznacza organ koncesyjny w uzgodnieniu z Prezesem Wyższego Urzędu Górniczego (art. 25 ust. 2 ustawy). Osobami uprawnionymi do sporządzania dokumentacji mierniczo-geologicznej są mierniczy i geolog górniczy (art. 70 ust. 1) oraz ewentualnie inne osoby, o których mowa jest w art. 70 ust. 2 ustawy. Ową dokumentację posiada przedsiębiorca i zobowiązany jest do jej uzupełniania w miarę postępu robót górniczych a także do nieodpłatnego udostępniania właściwym organom w zakresie niezbędnym do wykonywania ich zadań (art. 69 ust. 1 i 2 ustawy). W świetle powyższych przepisów należy stwierdzić, że zarzut naruszenia art. 25 ust. 1 ustawy podnoszony przez skarżącą, co słusznie wykazał Minister Środowiska w zaskarżonej decyzji jest bezzasadny. Wydanie decyzji zmieniających koncesję z dnia [...] kwietnia 1995 r. i [...] października 1997 r. poprzedziło sporządzenie odpowiedniej dokumentacji przez właściwe organy i w obu przypadkach granice obszaru górniczego i terenu górniczego zostały uzgodnione w myśl art. 25 ust. 2 ustawy z Prezesem Wyższego Urzędu Górniczego (postanowienie z dnia [...] kwietnia 1995 r. nr [...] i postanowienie z dnia [...] lipca 1997 r. nr [...]). Tak więc zarzut naruszenia art. 25 ust. 1 ustawy jest niezasadny i w tym zakresie zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Należy z powyższych względów podzielić stanowisko organu, iż art. 11 i 12 Prawo geodezyjnego i kartograficznego nie mają zastosowania w niniejszej sprawie a dodatkowo § 13 pkt 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 maja 1990 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych oraz przekazywania materiałów i informacji powstałych w wyniku tych prac do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. Nr 33, poz. 195) stanowił, że nie podlegają obowiązkowi zgłaszania prac i przekazywanie dokumentacji pomiary i inne czynności geodezyjne wykonywane na terenach przemysłowych zakładów górniczych, pomiary geodezyjne do orientacji podziemnych wyrobisk górniczych, pomiary deformacji powierzchni górotworu oraz pomiary służące do wyznaczania zasięgu złóż kopalin i określenie warunków geologicznych i hydrogeologicznych, co dodatkowo świadczy, że cała dokumentacja dotycząca wyznaczania obszaru górniczego i terenu górniczego sporządzana jest zgodnie z przepisami Prawa geologicznego i górniczego i nie jest ona przesyłana do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Z tych względów, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.