I SA/Lu 737/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk(spr.), Sędziowie WSA Halina Chitrosz,, WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Asystent sędziego Karolina Orłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 maja 2007r. sprawy ze skargi M.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w formie ryczałtu od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2000 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję ; II. orzeka, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz M.M. kwotę 796 (siedemset dziewięćdziesiąt sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt. 2 lit. a i art. 21 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu odwołania M.M. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] listopada 2005r. Nr [...]ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych w formie ryczałtu, od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów za rok podatkowy 2000 w kwocie 18.176,30 zł – uchylił decyzję organu I instancji w całości i ustalił zobowiązanie podatkowe w tym podatku w kwocie 4.892 zł. W uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, iż organ podatkowy I instancji ustalił M.M. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000r. w kwocie 18.176,30 zł od dochodów w wysokości 24.235 zł. Nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. Organ ten ustalił, iż w 2000r. oraz latach poprzednich wartość majątku zgromadzonego przez podatnika oraz jego żonę H., z którą podatnik pozostawał we wspólności majątkowej małżeńskiej wynosiła 4.420 zł. natomiast poniesione wydatki tego roku wynosiły 52.891,16 zł. W takiej sytuacji wydatki w kwocie 48.470,78 zł nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym przez małżonków w 2000r. oraz w latach poprzednich pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Z kwoty tej na podatnika przypada kwota 24.235 zł wydatków nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach. W odwołaniu od decyzji organu I instancji M.M. wnosił o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Zarzucał przeprowadzenie postępowania podatkowego z naruszeniem przepisów art. 180-200 Ordynacji podatkowej, a w szczególności pominięcie jego wyjaśnień składanych w sprawie, dowolną ocenę zebranych materiałów dowodowych, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych, nie dołączenie do akt danych dotyczących działalności za lata 1983-1998, a na okoliczności pracy zarobkowej w USA zgłosił dowód z zeznań świadka E. P. Podnosił nadto, iż przysługiwała mu ulga w podatku dochodowym z tytułu wyszkolenia uczniów, co potwierdzają wydane w stosunku do niego decyzje podatkowe w tym przedmiocie, a fakt ten nie znalazł odzwierciedlenia w decyzji organu I instancji. Dyrektor Izby Skarbowej rozpoznając sprawę w wyniku wniesionego odwołania ustalił, że M.M. w 2000r. prowadził działalność gospodarczą w zakresie mechaniki pojazdowej, blacharstwa i lakiernictwa w przedsiębiorstwie o nazwie "Mechanika Pojazdowa – M.M.". Decyzją ostateczną organu I instancji z dnia [...].02.2005r. określona została strata z tytułu tej działalności za 2000r. w kwocie 21.518,71 zł. W 2000r. podatnik pozostawał z żoną we wspólności majątkowej małżeńskiej, a wobec tego w sprawie ma zastosowanie art. 8 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a straty na działalności gospodarczej oraz inne wydatki ponoszone w latach 1999-2003, z braku zasobów majątkowych odrębnych, faktycznie pokryte zostały z majątku wspólnego małżonków M., którym małżonkowie wspólnie dysponowali. Ustosunkowując się do zgłoszonego w odwołaniu wniosku o przesłuchanie świadka E. P. organ odwoławczy wskazał na okoliczność, iż uznał fakt udzielenia pożyczek przez M.M. w 1992 i 1995r. St. S. oraz J.B. – P., a ich zwrot finansował wydatki 1998 i 2000r., wobec czego na podstawie art.188 Ordynacji podatkowej nie przeprowadził tego dowodu. Przeprowadzone uzupełniające postępowanie dowodowe (m.in. informacja Banku PKO S.A. w Z. z dnia 21.07.2006r.) wykazało, że na dzień 31.12.1999r. stan środków na rachunku podatnika wynosił 2.854,92 zł , a na 31.12.2000r. 6.808,36 zł. W 2000r. podatnik zainwestował więc w rachunek bankowy kwotę 3.953,44 zł. Wbrew twierdzeniom podatnika, nie uzyskał on w 2000r. refundacji z tytułu zatrudnienia pracowników, co potwierdza pismo Powiatowego Urzędu Pracy z dnia 4.07.2006r. Z zebranego materiału dowodowego oraz akt podatkowych żony podatnika – H.M. wynika, że w 2000r. wydatkowano: 1/ zainwestowane środki na rachunku bankowym – 3.953,44 zł; 2/ wydatki dotyczące działalności gospodarczej – 127.989,94 zł; 3/ inne wydatki nie stanowiące kosztów uzyskania przychodów – 1.674,72 zł; 4/ wydatki na nabycie środków trwałych – 13.397,80 zł; 5/ składaka na powszechne ubezpieczenie zdrowotne – 986,67 zł 6/ wydatki na utrzymanie rodziny – 9.400 zł (w tym produkty z własnych upraw 7.000), stąd faktyczny koszt utrzymania wynosił – 2.400 zł; 7/ wydatki poniesione przez żonę – 0. Łącznie poniesione przez małżonków wydatki w 2000r.wynosiły 150.281,96 zł. Źródłami finansowania tych wydatków były: 1/ przychody z działalności gospodarczej – 93.436,36 zł; 2/ renta podatnika – 4.204,60 zł; 3/dochód z działalności rolniczej wg danych statystycznych GUS -106,08 zł; 4/ zwrot nadpłaty z zeznania podatkowego PIT za 1999r. – 109,70 zł; 5/ zwrot pożyczki w dniu 20.03.2000r. przez J.B. P. w kwocie 39.380,40 zł. Pożyczka ta udzielona została w 1995r. w kwocie 15.000 USD. Z tej kwoty tej J. B.– P. wydatkowała 13.000 USD na budowę domu. J.B. – P. zeznała, że pieniądze na spłatę pożyczki pochodziły z renty po zmarłym mężu ok. 800 zł miesięcznie. Mąż zmarł w 1996 r. Sama utrzymywała się z gospodarstwa rolnego o pow. ok. 4 ha. W tej sytuacji, wg organu odwoławczego, na dzień 20.03.2000r. J. B.– P. mogła zwrócić z renty jedynie kwotę 800x 12m-cy x 3 lata. = 28.800 zł + 800 x 3 m-ce (2000r.) = 2.400 zł, czyli 31.200 zł oraz nie wydatkowaną kwotę 2.000 USD tj. 8.180,40 zł ( wg kursu z dnia 20.03.2000r.). Łącznie zatem J. B. – P. mogła zwrócić podatnikowi kwotę 39.380,40 zł, a nie wskazywaną przez niego w oświadczeniu majątkowym. Wobec tego w 2000r. łączna kwota przychodów małżonków M. wynosiła 137.237,14 zł i nie pokrywała wydatków w kwocie 150.281,96 zł, a różnica wydatków nie mająca pokrycia w przychodach wynosi 13.044,82 zł. W związku z tym, że miedzy małżonkami istniała wspólność majątkowa małżeńska na każdego z małżonków przypada kwota 6.522,41 zł. W tej sytuacji na podstawie art. 20 ust. 3 oraz art. 30 ust. 1 pkt. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustalono podatek od dochodów za 2000r. ze źródeł nieujawnionych lub nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w kwocie 4.892 zł ( 6.522 x 75%). W skardze na powyższą decyzję złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M.M. działający przez pełnomocnika – doradcę podatkowego wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Podnosił zarzut wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem po zapoznaniu z materiałem dowodowym sprawy prowadzone było postępowanie dowodowe o istotnym znaczeniu dla rozstrzygnięcia, art.122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez pobieżne przesłuchanie świadków na istotne okoliczności sprawy oraz naruszeniem prawa materialnego przez nieuwzględnienie "ulgi uczniowskiej" przysługującej skarżącemu na podstawie wydanych wobec niego decyzji. Podtrzymał zwarty w odwołaniu zarzut nie przeanalizowania konta bankowego oraz dowodów z zeznań podatkowych o uzyskanych dochodach skarżącego za lata 1983-1998. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem w oparciu o dyspozycję art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze późn. zm.) wskazać należy, iż w ocenie sądu, wydana ona została z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustawa z dnia 26. 07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 z późn. zm.) określając w art. 10 ust. 1 katalog źródeł przychodów - zalicza do nich też "inne źródła", za przychody z tych źródeł uznając m.in. przychody nie znajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzące ze źródeł nieujawnionych (art. 20 ust. 1 w jego brzmieniu obowiązującym w 1999r.). Wysokość przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych ustala się według art. 20 ust. 3 tej ustawy, na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tymże roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Tak ustalonego przychodu nie łączy się z przychodami (dochodami) z innych źródeł i pobiera od niego podatek w formie ryczałtu w wysokości 75% dochodu (art. 30 ust. 1 pkt. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Z przedstawionej regulacji wynika, że ustalenie podlegającego opodatkowaniu przychodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzącego ze źródeł nieujawnionych wymaga z jednej strony ustalenia wysokości poniesionych w roku podatkowym przez podatnika wydatków oraz wartości zgromadzonego przezeń w tym roku mienia, z drugiej zaś strony - ustalenia wielkości takiego mienia zgromadzonego w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, które to mienie pochodzi z przychodów już opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania, bowiem tylko takie mienie może być uznane za mienie pokrywające poniesione przez podatnika w danym roku podatkowym wydatki oraz wartość zgromadzonego przezeń w tymże roku mienia. O ile więc na podatniku nie spoczywa ciężar dowodzenia tego, jakie w roku podatkowym poniósł wydatki lub mienie jakiej wartości zostało przezeń w tymże roku w ogóle zgromadzone, o tyle ciężar dowodzenia tego, iż wydatki te i wartości znajdują pokrycie w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, które pochodzi z przychodów już opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania, przerzucony został na podatnika. Z konstrukcji przepisu wynika więc, że to strona powinna wykazać oraz logicznie i spójnie wyjaśnić (uprawdopodobnić) z jakiego źródła i w jakiej wysokości posiadała środki na pokrycie poniesionych wydatków. Wyjaśnienia podatnika stanowią przy tym dowód w takim postępowaniu, lecz podlegają ocenie organu podatkowego i ich wartość dowodowa zależy od tego, czy są one prawdopodobne. W toku niniejszego postępowania ustalono, że wartość zgromadzonego przez małż. M. w 2000r. mienia z przychodów opodatkowanych lub wolnych od podatku wg poszczególnych jego składników wynosiła: 1/ przychody z działalności gospodarczej – 93.436,36 zł; 2/ renta podatnika – 4.204,60 zł; 3/dochód z działalności rolniczej (wg danych statystycznych GUS) -106,08 zł; 4/ zwrot nadpłaty z zeznania podatkowego PIT za 1999r. – 109,70 zł; Kwestia ta pozostaje poza sporem między stronami. Organ odwoławczy rozpoznając sprawę przyjął nadto, iż nie budzi wątpliwości fakt, że w 1992r. i 1995r. podatnik udzielił pożyczek gotówkowych w kwotach odpowiednio 10.000 USD i 15.000 USD i w związku z tym, w trybie art. 188 Ordynacji podatkowej pominął dowody zgłoszone przez podatnika na okoliczności zasobów finansowych pochodzących z pracy w USA, a zatem uznał te okoliczności faktyczne za wystarczająco udowodnione i wyczerpujące dyspozycję art. 20 ust. 3 ustawy podatkowej w zakresie "mienia zgromadzonego w latach poprzednich pochodzącego z przychodów już opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania". Oceniając zaś okoliczność zwrotu skarżącemu w dniu 20 marca 2000r. pożyczki w kwocie 15.000 USD przez J. B.– P. przyjął, iż nie mogła ona zwrócić całej pożyczonej kwoty, lecz jedynie 39.380,40 zł, bowiem zwróciła ją z renty po mężu, który zmarł w 1996r. Okoliczność ta zaś miała decydujące znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia, bowiem wydatki 2000r. w kwocie 150.281,96 zł ( str. 9 zaskarżonej decyzji ) nie były sporne w sprawie. Nie można jednak nie podzielić zarzutu skargi, iż zeznania świadka na tę okoliczność są bardzo lakoniczne i na ich podstawie nie można wysunąć tak jednoznacznych wniosków co do wysokości zwróconej kwoty, jakie zaprezentowane zostały w zaskarżonej decyzji. Z zeznań świadka nie wynika bowiem, by J.B. – P. gromadziła pieniądze z renty po mężu na zwrot pożyczki od 1.01.1997r. Fakt, iż zeznała ona, że: "do końca 1996r. wydatkowałam na budowę domu 13.000 USD, a 2000 USD zostało mi w gotówce" nie świadczy, iż do 31.12.1996r. wydawała pieniądze na budowę domu, a od 1.01.1997r. zbierała je na zwrot pożyczki skarżącemu. Kwestia możliwości zwrotu całej pożyczonej kwoty i wysokości faktycznie zwróconej kwoty wymagała zatem szczegółowego przesłuchania świadka na tę okoliczność, tym bardziej, że z zeznań tych wywiedziono przeciwko dokumentowi prywatnemu w postaci "pokwitowania" k.-11/4,t-II. Takie przeprowadzenie dowodu wskazuje na przeprowadzenie postępowania z naruszeniem art.122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Podnieść przy tym należy, iż dokonując oceny zeznań strony i składanych przez nią w toku postępowania oświadczeń organ podatkowy wskazuje na prowadzenie przez M.M. przez wiele lat skomplikowanej działalności gospodarczej, wymagającej zapamiętywania i przypominania sobie określonych faktów, co w jego ocenie czyni niewiarygodnymi te dowody. Skarżący podaje jednak, że w 1999r. przebył wylew krwi do mózgu, co - jak wskazują zasady doświadczenia życiowego - może przekładać się na podawane przez niego dolegliwości (zaburzenia pamięci, zdolności koncentracji), stąd wnioski organu podatkowego w zakresie powyższej oceny nasuwają zastrzeżenia, co do ich bezstronności, zwłaszcza gdy się zważy, iż okoliczności, których zeznania i oświadczenia dotyczą wiązały się ze zdarzeniami sprzed kilku lat. Nie można również nie zauważyć, iż organ podatkowy w zaskarżonej decyzji powołuje się na dowody zgromadzone w innym postępowaniu w przedmiocie ustalenia H.M. podatku dochodowego w formie ryczałtu od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów i dokonuje ich oceny, jednak w aktach brak odpisów tych dowodów, jak i postanowienia o włączeniu ich do akt niniejszego postępowania lub choćby adnotacji w trybie art. 187 § 3 Ordynacji podatkowej. Podnieść również należy, iż wyrokiem z dnia 23 maja 2007r. w sprawie I SA/Lu 736/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej ze skargi M.M. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nie ujawnionych za 1999r. a ustalenia faktyczne tej sprawy mogą mieć wpływ na ustalenia w niniejszym postępowaniu w zakresie mienia zgromadzonego w latach poprzednich. Co do pozostałych zarzutów skargi są one bezzasadne. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, to w myśl tego przepisu, przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W myśl przepisu art. 235 Ordynacji podatkowej zasady powyższe mają też odpowiednie zastosowanie w postępowaniu przed organem odwoławczym, co wiąże się z zasadą dwuinstancyjnego postępowania podatkowego, polegającą na powtórnym rozpatrywaniu i rozstrzyganiu sprawy przez organ odwoławczy na skutek wniesionego odwołania. W postępowaniu przed organem odwoławczym pełnomocnik skarżącego w trybie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej zapoznany został z zebranym w sprawie materiałem dowodowym w dniu 11 sierpnia 2006r. (k.-33 tom IV). Na skutek jego pisma z dnia 18 sierpnia 2006r. do akt dołączone zostały wydane w stosunku do skarżącego decyzje ostateczne w przedmiocie ulg z tytułu wyszkolenia uczniów. Jakkolwiek brak umożliwienia stronie przez organ odwoławczy wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego przez zaniechanie wyznaczenia jej w tym celu terminu stanowi ze strony tego organu naruszenie przepisu postępowania, a w szczególności art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, to jednakże uwzględniając fakt, iż w postępowaniu organ odwoławczy wykorzystał w przedmiotowym zakresie materiał dowodowy wnioskowany przez stronę w postaci dowodu z dokumentu - decyzji doręczonych stronie, uznać należy, iż w tych okolicznościach wskazane naruszenie przepisów postępowania pozostawało bez istotnego wpływu na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutu braku uwzględnienia ulg uczniowskich wynikających z wydanych w stosunku do skarżącego decyzji, to wskazać należy, iż § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 marca 1995 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 35, poz. 173 ze zm.) stanowi, że osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, w tym również w formie spółki prawa cywilnego, spółki komandytowej lub spółki jawnej, uprawnione na podstawie odrębnych przepisów do szkolenia uczniów i zatrudniające w ramach prowadzonej działalności pracowników w celu nauki zawodu, zwalnia się w części od podatku dochodowego przez obniżenie tego podatku o kwotę ustaloną w wysokości i na warunkach określonych w rozporządzeniu, zwaną dalej "ulgą" (...). Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów zwolnionych i wymienionych w art. 21 ustawy, a przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest suma dochodów ze wszystkich źródeł przychodów, z wyjątkiem przychodów, które łączeniu nie podlegają, o których mowa w art. 24 ust. 3 i art. 28-30 ustawy. Ulga uczniowska związana jest więc z konkretnym źródłem przychodu (pozarolniczą działalnością gospodarczą - art.10 ust. 1 pkt.3), z którego przychody nie podlegają łączeniu z przychodami opodatkowanymi m.in. na podstawie art. 30 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stąd, w ocenie sądu, zasadne było stanowisko organów podatkowych o braku możliwości odliczenia tzw. ulgi uczniowskiej w niniejszej sprawie. Odnosząc się do zarzutu braku przeanalizowania konta bankowego podatnika, to zarzut ten jest bezzasadny, bowiem organ podatkowy w zaskarżonej decyzji odniósł się w pełni do uzyskanych z Banku informacji, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji sporządzonym zgodnie z dyspozycją art. 210 § 4 ordynacji podatkowej, a skarżący żadnymi środkami dowodowymi ustaleń tych nie podważył. Powyższe odnosi się także do analizy dochodów podatnika za lata 1983 -1998, w tym w szczególności w zakresie odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od posiadanych środków trwałych. Rację ma bowiem organ podatkowy, iż odpisy te nie mogą mieć wpływu na kwoty faktycznie uzyskiwanych przez skarżącego zasobów pieniężnych. Ubocznie wskazać w tym miejscu należy, iż z akt nie wynika, by skarżący pozostawał w rozdzielności majątkowej małżeńskiej z żoną H., a przeciwnie, bezsporne jest, iż miedzy małżonkami istniał ustrój wspólności majątkowej małżeńskiej. W rozliczeniu należało zatem wziąć pod uwagę treść art. 31 i 33 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy. W tym zakresie Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku tut. Sądu w sprawie I SA/Lu 732/06 w sprawie ze skargi H.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego za 2000r. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych, skoro zaskarżona decyzja wydana została z mogącymi mieć wpływ na wynik sprawy uchybieniami w zakresie prawa procesowego i mając na uwadze wyżej przytoczone argumenty, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit.c oraz art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach uzasadnia przepis art. 200 w zw. z art. 205 § 4 tej ustawy.