II FSK 1301/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA ( del.) Aleksandra Wrzesińska- Nowacka po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. "S." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 czerwca 2007 r. sygn. I SA/Gl 322/07 w sprawie ze skargi W. "S." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 16 marca 2007 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji określającej podatek od nieruchomości postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę W. "S." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 16 marca 2007 r. nr [...] uchylającą decyzję Prezydenta Miasta S. określającą skarżącej podatek od nieruchomości. W uzasadnieniu Sąd wskazał , iż skarga podlegała wpisowi stałemu w wysokości 500 zł, bowiem jej przedmiotem nie była decyzja wymiarowa, a kasacyjna. Działający za stronę pełnomocnik- adwokat nie uiścił wpisu przy wniesieniu skargi, wskazując wartość przedmiotu sporu wynikającą z uchylonej decyzji organu I instancji. Dalej Sąd wywiódł, że zgodnie z art. 219 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego , które nie są należycie opłacone, na podstawie art. 221 p.p.s.a. pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, w innych sprawach pobiera się wpis stały. W tej sprawie skarga została wniesiona przez adwokata w sprawie, której przedmiotem nie była należność pieniężna. Nie uiścił przy tym wpisu stałego, określonego w § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uzasadniało to w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach odrzucenie skargi na podstawie art. 221 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od tego postanowienia złożyła strona skarżąca. Jej pełnomocnik zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie przepisów postępowania - art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 231 p.p.s.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, iż nie zostały usunięte w terminie braki formalne skargi poprzez uiszczenie wpisu stałego, gdy tymczasem przedmiotem zaskarżenia były należności pieniężne, a w skardze wskazano wartość przedmiotu zaskarżenia. Strona wniosła w związku z tym o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wskazała, iż przedmiotem sporu była należność pieniężna, określona w decyzji Prezydenta Miasta S. Przywołała treść art. 231 p.p.s.a. i podniosła, że jeżeli zaszły zmiany, zobowiązujące stronę do uiszczania wpisu stałego w sprawach dotyczących należności pieniężnych, wynikać one winny z ustawy, a nie rozporządzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie skorzystało z prawa do udzielenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Jako pierwszy z naruszonych przepisów strona wskazała art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż sąd odrzuca skargę, gdy strona nie uzupełniła w terminie jej braków. W tej sprawie nie zachodziła sytuacja opisana w tym przepisie- strona skarżąca była wprawdzie wzywana do uzupełnienia braków formalnych skargi (wykazania prawidłowego umocowania pełnomocnika), braki te jednak uzupełniła w terminie. Zauważyć ponadto należy, iż przepis ten ma zastosowanie wówczas, gdy skarga nie czyni zadość wymogom, określonym w art. 57 w zw. z art. 46 i art. 47 p.p.s.a., a strona mimo wezwania, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a, nie uzupełni lub nie poprawi skargi w ustawowym terminie. Przepis ten nie stanowił podstawy prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie mógł zatem zostać naruszony przez Sąd I instancji. Kwestie związane z brakami fiskalnymi skargi regulują bowiem art. 220 i art. 221 p.p.s.a. Naruszenia tych przepisów strona jednakże nie zarzuciła, choć drugi z nich stanowił podstawę prawną odrzucenia skargi, wskazaną w zaskarżonym postanowieniu . Nie można również podzielić drugiego z zarzutów skargi kasacyjnej- naruszenia art. 231 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż w rozpoznawanej sprawie skarga podlegała wpisowi stałemu. Przepis ten stanowi, iż wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, w innych sprawach pobiera się wpis stały. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zwracano uwagę na to, iż użyte w tym przepisie określenie "w sprawach, których przedmiotem są należności pieniężne" jest określeniem niezbyt precyzyjnym, bowiem w istocie w postępowaniu sądowoadministracyjnym przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. Określenie to należy zatem rozumieć jako sytuację, w której przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności stwierdzające istnienie należności pieniężnej, zobowiązujące do jej zapłaty (poglądy takie wyrażano m.in. w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt II FZ 227/08, opubl. w Systemie Informacji Prawnej Lex pod nr 395047,z dnia 15 maja 2008 r., sygn. akt II FSK 1651/06, opubl. w Przeglądzie Orzecznictwa Podatkowego z 2008 r., nr 4,poz. 51, z dnia 25 lipca 2007 r., sygn. akt II OZ 641/07, opubl. w Lex pod nr 278003). W tym przypadku przedmiotem zaskarżenia była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylająca decyzję organu podatkowego I instancji, określającą skarżącej wymiar podatku. Decyzja ta, wbrew twierdzeniu strony skarżącej, nie dotyczyła określenia wymiaru podatku, nie nakładała na nią obowiązku zapłaty podatku, przeciwnie- eliminowała z obrotu prawnego decyzję określającą zobowiązanie podatkowe. Przedmiotem zaskarżenia nie był więc akt nakładający na stronę obowiązek spełnienia należności pieniężnej. Skarga na decyzję kasacyjną podlegała więc z mocy art. 231 p.p.s.a. wpisowi stałemu. Zauważyć w tym miejscu należy, iż Sąd I instancji nie wywodził obowiązku uiszczenia wpisu stałego z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221,poz. 2193), ale właśnie z art. 231 p.p.s.a. Przepis rozporządzenia został powołany dla wskazania wysokości wpisu. Z tych względów na podstawie art. 184 w zw. z art. 160 i 193 p.p.s.a. skargę kasacyjną należało oddalić. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a.