II OSK 1552/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej G. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 czerwca 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 563/07 w sprawie ze skargi [...] Spółka z o.o. w P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od G. W. na rzecz [...] Spółka z o.o. w P. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 czerwca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 563/07, po rozpoznaniu skargi [...] Zespół Koordynacji Inwestycji Spółka z o.o. w P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2007 r., Nr [...], w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r., Nr [...] Wojewoda Mazowiecki na podstawie art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz. U. Nr 207, z 2003 r. poz. 216 ze. zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Zespół Koordynacji Inwestycji [...] Sp. z od decyzji Starosty Piaseczyńskiego, wydanej w dniu [...] sierpnia 2006 r. Nr [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce Nr ew. [...] w obrębie [...], przy ul. [...] w Piasecznie - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji . W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał, że Zespół Koordynacji Inwestycji [...] Sp. z o.o. występując jako inwestor, złożył w Starostwie Powiatowym w Piasecznie w dniu 16 maja 2006 r. wniosek o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce Nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w Piasecznie. W dniu 31 maja 2006 r. Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" wniosła pisemny protest przeciwko wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę w przedmiotowej sprawie. Podobne protesty złożyli: Zakład Usług Inżynieryjno-Budowlanych "[...]", Z. i J. B., A. i C. C. oraz Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe "[...]". Wyżej wymienieni są współwłaścicielami działki drogowej Nr ew. [...], stanowiącej jedyną drogę dojazdową do nieruchomości inwestora, ponadto są współwłaścicielami położonego pod drogą odcinka wodociągu oraz kanalizacji sanitarnej i deszczowej i nie wyrażają zgody na to, by planowany budynek został podłączony do tych sieci. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r. organ pierwszej instancji nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia braków w złożonym wniosku. W szczególności nakazał przedłożyć warunki techniczne obejmujące kanalizację deszczową w zakresie włączenia do kanalizacji zbiorczej, zgodę właścicieli mediów co do podłączenia się do sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej. Inwestor pismem z dnia 10 sierpnia 2006 r., odniósł się do w/w postanowienia oraz poinformował o wykonaniu polecenia organu pierwszej instancji. W dniu [...] sierpnia 2006 r. Starosta Piaseczyński , wydał decyzję Nr [...] o odmowie zatwierdzenia projektu i wydania pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że inwestor nie spełnił wymogu określonego w art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane (ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - tj. Dz. U. Nr 207, poz. 2003 r. ze zm.), to znaczy nie uzupełnił wniosku w zakresie zgody współwłaścicieli sieci wodociągowej i kanalizacyjnej na przyłączenie do tychże sieci projektowanego budynku. Po rozpoznaniu odwołania od w/w decyzji organu pierwszej instancji zapadła zaskarżona decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2007 r., Nr [...]. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podtrzymał stanowisko organu pierwszej instancji i wskazał, że zgoda współwłaścicieli sieci wodociągowej i kanalizacyjnej albo odpowiednie orzeczenie sądu zastępujące tą zgodę, jest niezbędna dla spełnienia warunku określonego w art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego. Organ dodał, że według § 26 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) działka budowlana przewidziana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, powinna mieć możliwość przyłączenia uzbrojenia działki do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej i ciepłowniczej. W sytuacji, w której przyłączenie projektowanego budynku do sieci kanalizacyjnej i wodociągowej uzależnione jest od zgody współwłaścicieli odcinka tych sieci, właściwe przedsiębiorstwo nie jest w stanie zapewnić użytkownikom budynku dostaw wody i obsługi kanalizacji. Zdaniem Wojewody Mazowieckiego, brak zgody współwłaścicieli odcinka sieci wodociągowej i kanalizacyjnej na przyłączenie projektowanego obiektu do tych mediów stanowi przesłankę negatywną dla rzeczywistego zapewnienia użytkownikom budynku dostępu do wody i kanalizacji. Pismem z dnia 16 grudnia 2005 r. Nr [...] wydanym z up. Burmistrza Miasta i Gminy , Piaseczna wyrażono zgodę na włączenie budynku przy ul. [...] w Piasecznie, dz. Nr ew. [...] do sieci wodno-kanalizacyjnej oraz określono warunki techniczne tychże włączeń. W piśmie wyraźnie zaznaczono, że na dokonanie przyłączeń należy uzyskać zgodę właścicieli sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. Ponadto, organ drugiej instancji poczynił dodatkowe zastrzeżenia w stosunku do projektowanego obiektu. Wojewoda Mazowiecki wskazał, że inwestor przewidział budowę jedynie dwóch miejsc parkingowych dla samochodów osób goszczących w budynku, natomiast szerokość drogi położonej na działce uniemożliwia wykorzystywanie jej do parkowania pojazdów. Zgodnie z § 18 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Organ przywołał przepis § 291 w/w rozporządzenia, gdzie znajduje się ogólna norma wskazująca, że budynek i urządzenia z nim związane powinny być projektowane i wykonane w sposób niestwarzający niemożliwego do zaakceptowania ryzyka wypadków w trakcie użytkowania. Tymczasem zaprojektowane wejścia do pomieszczenia śmietnika usytuowane jest przy pochylni zjazdu wiodącej do garażu, w taki sposób, że osoba, która chce dostać się do śmietnika musi wejść na tą pochylnie. Inwestor nie wydzielił w tym miejscu żadnego pasa dla pieszych, nie przewidział również żadnej sygnalizacji świetlnej. Zdaniem organu korzystanie z pomieszczenia śmietnika w tych warunkach grozi wypadkiem, w szczególności potrąceniem przez samochód. Wojewoda Mazowiecki zakwestionował też, przewidzianą w projekcie drogę przeciwpożarową powołując się na wymogi, określone w Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 121, poz. 1139). Ponadto organ drugiej instancji wskazał też, że zgodnie z projektem zagospodarowania terenu, przedstawionym przez inwestora obiekt, którego dotyczy wniosek ma być usytuowany w bezpośrednim sąsiedztwie budynku znajdującego się na działce Nr 28/8, zaś w projekcie nie określono dokładnej odległości między budynkiem istniejącym, a projektowanym, "dlatego należy sprawdzić, czy spełnione są wymagania § 13 rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, regulującego jakie warunki muszą zostać spełnione dla umożliwienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń, przeznaczonych na pobyt ludzi". Skargę na powyższą decyzję Wojewody Mazowieckiego, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniósł inwestor [...] Zespół Koordynacji Inwestycji Spółka z o.o. w P. . Skarżąca wniosła o uchylenia zaskarżonej decyzji , podnosząc, że stanowisko organu odwoławczego jest w jej przekonaniu pozbawione podstaw prawnych. Wskazała, że przepis art. 34 ust. 3 pkt 3 a ustawy Prawo budowlane wyraźnie stanowi o oświadczeniach właściwych jednostek organizacyjnych, nie zaś osób fizycznych-współwłaścicieli gruntów. Dokonana przez organ drugiej instancji rozszerzająca wykładnia tego przepisu jest z oczywistych względów niedopuszczalna. Pozaustawowym jest zatem obowiązek dołączenia zgód pozostałych współwłaścicieli działki [...] (skarżący jest również współwłaścicielem tej działki). Zdaniem skarżącej zgodę przewidzianą w art. 34 ust.1 pkt 3 a ustawy Prawo budowlane stanowiło natomiast znajdujące się w aktach sprawy pismo Burmistrza Miasta i Gminy Piaseczno z dnia 7 lipca 2006 r. Nr [...] ( zmieniające pismo z dnia 16 grudnia 2005 r. Nr [...]). Przedmiotowa nieruchomość ma możliwość przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, wynika to chociażby z wydanych skarżącemu warunków technicznych przyłączenia. Powołany przez organ przepis dotyczy wyłącznie technicznej możliwości przyłączenia, nie odnosi się natomiast w ogóle do stosunków cywilnoprawnych, które miałyby realizacji takiego przyłączenia służyć. W ocenie skarżącej, organ drugiej instancji uzasadniając zaskarżoną decyzję wyszedł daleko poza zakres wniesionego odwołania. Wadliwe i nieuprawnione są twierdzenia tego organu co do zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych dla samochodów osób goszczących w projektowanym budynku. Obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Piaseczno nie wprowadza żadnych szczegółowych zapisów odnośnie ilości miejsc parkingowych dla nowoprojektowanych budynków. Tymczasem bilans miejsc parkingowych dla projektowanego budynku jest analogiczny do warunków istniejących na działkach sąsiednich, zabudowanych podobnymi budynkami wielorodzinnymi. Ponadto projektowany układ komunikacyjny wraz z bilansem miejsc parkingowych został pozytywnie zaopiniowany przez Wydział Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego w Piasecznie. Skarżąca wskazała, że zgodnie z brzmieniem § 105 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie wymaga się wydzielenia pasma ruchu pieszego na pochylni dwupasmowej, a w garażu o pojemności do 25 samochodów włącznie na kondygnacji- także na pochylni jednopasmowej. Z rysunków projektowych można odczytać, że do projektowanego garażu w budynku wiedzie pochylnia zaprojektowana zgodnie z § 70 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych. Zdaniem skarżącej bezzasadne jest też twierdzenie, że przy budynku wzdłuż dłuższego boku należy i urządzić drogę przeciwpożarową. Projektowana inwestycja spełnia bowiem wymogi § 11 pkt. 1 ust 4 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Dodatkowo podniesiono też, że odnośnie spełnienia wymogów określonych w §13 w/w rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, projekt budowlany został uzupełniony o opracowanie linijki słońca, z którego wynika, że projektowany na działce 28/13 budynek spełnia określone w powołanym wyżej przepisie wymogi. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi uznał, w oparciu o przepis art.145 § 1 pkt 1 lit. a i lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) , iż zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organ pierwszej instancji zapadły z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania i z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu w sprawie doszło do naruszenia dyspozycji przepisu art. 34 ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie bowiem z tym przepisem projekt budowlany powinien zawierać stosownie do potrzeb: oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych. Opisane w przepisie art. 34 ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, oświadczenia oraz określenia warunków przyłączenia do sieci nie są stanowiskami organów, wymaganymi przez przepisy szczególne, lecz ustosunkowaniem się właściwych jednostek gospodarczych do przedstawionych im potrzeb przygotowywanej inwestycji. Są jak gdyby wstępnymi etapami rokowań , które powinny doprowadzić do zawarcia umów o dostawę w/w mediów związanych z potrzebami zrealizowanej inwestycji. W powyższej regulacji chodzi o przedsiębiorstwa świadczące określone usługi , przy czym ich oświadczenia stanowią pewnego rodzaju promesę tego, że po zakończeniu inwestycji budowlanej zawrą one stosowne umowy z użytkownikiem inwestycji, którym może być nawet inny podmiot niż inwestor. Odnosząc powyższą argumentację do tej sprawy Sąd stwierdził, że od inwestora wymagano oświadczeń innych podmiotów, wbrew powyższej, ustawowej regulacji opisanej w przepisie art. 34 ust 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem Sądu, kwestia zgody na podłączenie projektowanej inwestycji, do infrastruktury technicznej objętej współwłasnością inwestora i innych podmiotów, które na tym etapie nie wyrażają na to zgody, pozostaje w sferze stosunków umownych, stanowi materię prawa cywilnego. W świetle dyspozycją art. 34 ust.3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane - kwestia ta pozostaje poza obszarem zainteresowania, a w szczególności kompetencji organu administracji architektoniczno budowlanej przy wydawaniu decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu, poza naruszeniem prawa w powyższym zakresie, organy obu instancji uchybiły w swoim postępowaniu zasadom opisanym w przepisie art. 7 i 77 k.p.a. Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 kpa zobowiązuje organy administracji publicznej prowadzące postępowanie do zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, w ten sposób, by ustalone na jego podstawie okoliczności faktyczne, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, odpowiadały rzeczywistości i mogły stać się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Również zasada opisana w przepisie art. 77 § 1 kpa nakłada na organy obowiązek ustalenia prawdziwego stanu faktycznego na podstawie całościowo zebranego materiału dowodowego. Tylko realizując opisane wyżej zasady, jak zaznaczył Sąd organ prowadząc postępowanie administracyjne może trafnie ocenić istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i prawidłowo rozstrzygnąć o prawach strony. Organ pierwszej instancji, stosownym wyżej opisanym postanowieniem, wezwał inwestora do uzupełnienia dokumentów złożonych przez niego wraz z wnioskiem o pozwolenia na budowę. Organy obu instancji, a w szczególności organ drugiej instancji formułując zarzuty wobec przedstawionego przez inwestora projektu nie odniosły się do argumentacji inwestora zawartej w jego piśmie z dnia 10 sierpnia 2006 r., związanej z wykonaniem obowiązków nałożonych w/w postanowieniem. W ocenie Sądu nie jest zrozumiałe kwestionowanie przez organ warunków przeciwpożarowych projektowanej inwestycji w okolicznościach, kiedy przedmiotowy projekt architektoniczny został uzgodniony w zakresie przeciwpożarowym co wynika wprost z jego analizy. Podniesiono również, iż organ zakwestionował zasadność ustalenia w projekcie dwu miejsc parkingowych naziemnych, ale nie wskazał jaka konkretnie powinna być ilość miejsc parkingowych dla osób goszczących w budynku objętym niniejszą inwestycją i z czego miałaby to wynikać . W ocenie Sądu, w świetle złożonej przez inwestora tzw. linijki słońca organ, wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji , miał pełną możliwość oceny wpływu projektowanej inwestycji na budynki usytuowane na sąsiednich nieruchomościach. Uznano za niezrozumiałe w kontekście utrzymania w mocy decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę, użycie przez Wojewodę Mazowieckiego sformułowania, " należy sprawdzić, czy spełnione zostały wymagania § 13 rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie", bowiem kto i w jakim trybie miałby w tych okolicznościach to sprawdzać. Dostrzeżona przez organ drugiej instancji kolizja: śmietnik - wjazd do garażu, zdaniem Sądu wymaga analizy w świetle argumentacji inwestora. Konkludując podkreślono, że rozpoznając sprawę ponownie, organ będzie miał na uwadze powyższe rozważania Sądu i to, że zgodnie z przepisem art.153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą organ. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł G. W. i zaskarżając go w całości zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a to: - art. 145 § 1 pkt 1 lit c) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 107 § 3 k.p.a. i art. 35 ust.6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlanego poprzez niezasadne uznanie, iż organy naruszyły ww. przepisy postępowania administracyjnego, podczas gdy zebrany materiał dowodowy była wystarczający i uzasadniał wydanie negatywnego rozstrzygnięcia w sprawie, tym samym nie było potrzeby prowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego ; oraz - art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , poprzez pominięcie przez Sąd znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego, który pozwalał na rozstrzygniecie sprawy administracyjnej i tym samym oddalenie skargi strony przeciwnej, w szczególności ze względu na niezgodność projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Piaseczno i przepisami techniczno budowlanymi ; - art. 145 § 1 pkt 1 lit a) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wadliwe uznanie, że doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego art. 34 ust.3 pkt 3 lit a) Prawa budowlanego, w ten sposób że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego: - poprzez niewłaściwą wykładnię art. 34 ust.3 pkt 3 lit a) Prawa budowlanego i błędne przyjęcie, że kwestia zgody na podłączenie inwestycji do infrastruktury technicznej objętej współwłasnością pozostaje wyłącznie w sferze stosunków cywilnoprawnych, poza obszarem zainteresowanie organów administracji architektoniczno - budowlanej; - poprzez odmowę zastosowania § 105 ust.2 w zw. z § 291 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm.) i § 6 tego rozporządzenia, w sytuacji gdy uwzględnienie tych przepisów powodowałoby oddalenie skargi ze względu na nieprawidłowości w projekcie architektoniczno-budowlanym; a także: - błędną wykładnię art. 33 ust.1 Prawa budowlanego poprzez wadliwe przyjęcie, że przepis ten nie obejmuje części inwestycji tj. przyłączy do sieci; Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, względnie o oddalenie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano , że zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.), projekt budowlany powinien zawierać stosownie do potrzeb oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych. W niniejszej sprawie Warunki Techniczne Nr [...] wydane w dniu [...] lipca 2006 r. z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy Piaseczno, zawierają zgodę na włączenie do miejskiej sieci wod.-kan. budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] dz. Nr ew. [...] z zastrzeżeniem, że na włączenie do sieci miejskiej należy uzyskać zgodę właścicieli mających współudział w działce przez którą przebiega sieć wodociągowa, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, stanowiąca ich własność. Oznacza to, że w przypadku braku takiej zgody, właściwa jednostka nie jest w stanie zapewnić użytkownikom budynku dostaw wody i odbioru ścieków. Cytowany art. 34 ust.3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego zdaniem skarżącego jest przepisem złożonym. Pierwsza jego część nakłada na inwestora obowiązek uzyskania oświadczenia właściwych jednostek o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, natomiast druga część uzyskania oświadczenia o warunkach przyłączenia obiektu do sieci oraz dróg lądowych. Oświadczenie o zapewnieniu dostaw mediów do działki inwestora nie może mieć charakteru warunkowego, ponieważ dostawa pod warunkiem, nie jest zapewnieniem dostawy, bowiem warunek jako zdarzenie przyszłe i niepewne, może się nie ziścić, zatem jego występowanie w złożonym oświadczeniu dyskwalifikuje takie oświadczenie pod względem zgodności z ww. przepisem i oświadczenie takie nie może zostać uznane jako zapewnienie o dostarczeniu mediów do inwestycji. Z tego powodu złożone do akt sprawy oświadczenie (Warunki Techniczne Nr [...]) nie spełnia wymogów art. 34 ust.3 pkt.3 lit. a ww. ustawy Prawo budowlane. Zatem należy uznać, że inwestor nie spełnił ustawowych wymogów przewidzianych dla projektu budowlanego, które są warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. W tym kontekście więc za błędne uznano zawarte w uzasadnieniu Sądu stwierdzenie, że "Kwestia zgody na podłączenie projektowanej inwestycji, do infrastruktury technicznej objętej współwłasnością inwestora i innych podmiotów, które na tym etapie nie wyrażają na to zgody, pozostaje w sferze stosunków umownych, stanowi materię prawa cywilnego. W świetle dyspozycji art. 34 ust.3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane kwestia ta pozostaje poza obszarem zainteresowania, a w szczególności kompetencji organu administracji architektoniczno budowlanej przy wydawaniu pozwolenia na budowę" Podkreślono , że ww. kwestie nie należą do kompetencji organu administracji architektoniczno budowlanej, jednak znajdują się one w obszarze jego zainteresowania, ponieważ bez analizy tej kwestii organ wydający decyzję nie byłby w stanie ocenić prawidłowości złożonego przez właściwe jednostki organizacyjne oświadczenia w trybie art. 34 ust. 3 pkt 3 lit a ww. ustawy Prawo budowlane. Z powyższych względów tok rozumowania i wnioski sformułowane przez Sąd w uzasadnieniu do zaskarżonego wyroku zdaniem skarżącego są wadliwe. Zgodnie z art. 33 ust.1 Prawa budowlanego: pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Z projektu architektoniczno-budowlanego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że obejmuje on również "wykonanie przyłączy do sieci: - wodnej, gazowej, energetycznej i kanalizacji" ( rozdział projektu pt. Roboty związane z wykonaniem konstrukcji i elementów wykończenia" str. 72 akt pkt 2.20 projektu). Przebieg projektowanych instalacji i lokalizacja przyłączy zostały również przedstawione na planie zagospodarowania działki dołączonym do projektu. Nie budzi, zatem wątpliwości, że w ramach projektowanego zamierzenia budowlanego, inwestor zamierza zrealizować budynek wraz z przyłączami do ww. sieci. Stanowią one część projektu objętego wnioskiem inwestora. Z analizy projektu architektoniczno-budowlanego załączonego do akt sprawy wynika, że przyłącza znajdują się poza działką , na której realizowany jest budynek. Działka, na której wykonane będą przyłącza nie stanowi własności inwestora. Inwestor posiada udział w tej działce, nie jest to jednak udział większościowy (2/12) zatem wobec wyraźnego sprzeciwu pozostałych współwłaścicieli co do realizacji przyłączy na wspólnej działce i podłączenia się do sieci będącej przedmiotem współwłasności, należy uznać że inwestor nie dysponuje prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co do części nieruchomości objętej inwestycją. Powoływana przez inwestora w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchwała Sądu Najwyższego z dnia 19 kwietnia 2002 r. III CZP 18/02 , nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem odnosi się do innego stanu faktycznego. W niniejszej sprawie inwestor (zgodnie z Warunkami Technicznymi Nr [...]) powinien podłączyć się do istniejącej kanalizacji, będącej przedmiotem współwłasności. Spowodowałoby to daleko idące skutki dla wszystkich użytkowników kanalizacji, zarówno w zakresie użytkowania sieci, która już obecnie jest przeciążona i są problemy w okresie letnim z zapewnieniem odpowiedniej ilości wody dla użytkowników sieci, jak i w rozliczeniach kosztów jej eksploatacji. W zaistniałym stanie faktycznym, nie można uznać, że podłączenie nowego budynku wielorodzinnego do istniejących sieci, jest czynnością zwykłego zarządu, niewymagającą zgody współwłaścicieli na jej dokonanie. Co za tym idzie inwestor, chcąc wykonać przyłącza do istniejących sieci, powinien uzyskać zgodę współwłaścicieli tych sieci, aby móc złożyć oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Obowiązek ten nie wynika wprawdzie z art 34 ust.3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego, tylko z art. 33 ust.2 pkt 2 tej ustawy, zgodnie z którym: "Do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: (...) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane." Jest to obowiązek, którego spełnienie warunkuje wydanie pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 32 ust.4 pkt 2 ww. ustawy . Ponadto zauważono, że z faktu, iż zgodnie z art. 29 a oraz 29 ust.1 pkt. 20 Prawa budowlanego, nie jest wymagane pozwolenie na budowę przyłączy: elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych, nie należy wnioskować, że w przypadku realizacji budynku wraz z przyłączami, nie stanowią one całości pod względem inwestycyjnym. Należy w takiej sytuacji uznać, że jako część zamierzenia budowlanego, powinny one podlegać zatwierdzeniu w pozwoleniu na budowę wraz z budynkiem. Tym bardziej, że zgodnie z wypisem z planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego miasta Piaseczno (uchwała Rady Miasta w Piasecznie Nr 613/U/98 z dnia 29 kwietnia 1998 r., Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 36 poz.119), znajdującym się w aktach sprawy, w obszarze D3MN, MW, na którym znajduje się projektowana inwestycja, plan ustala jedynie zorganizowany sposób zaopatrzenia w wodę o odprowadzenie ścieków do układu ogólnomiejskiego. Inwestor zatem projektując inwestycję, aby spełnić wymagania planu miejscowego, musi w projekcie zamieścić również wykonanie przyłączy do sieci miejskich. W omawianej sytuacji, projekt budynku nieprzewidujący wykonania przyłączy do sieci miejskiej wod-kan, nie spełniłby wymogów obowiązującego planu miejscowego. Reasumując w przypadku budowy samych przyłączy do budynku, np. jeżeli inwestor chciałby dodatkowo podłączyć istniejący budynek do sieci telekomunikacyjnej, znajdą zastosowanie przepisy art. 29 a i art. 29 ust.1 pkt Prawa budowlanego, mówiące o tym, że do ich budowy nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Natomiast w sytuacji, gdy przyłącza do sieci stanowią część zamierzenia budowlanego, a tym bardziej jego konieczny element, podlegają zatwierdzeniu, jako element projektu architektoniczno - budowlanego w pozwoleniu na budowę. Analogiczna zdaniem skarżącego sytuacja zachodzi w przypadku miejsc postojowych do 10 stanowisk, które zgodnie z art. 29 ust.1 pkt 10 Prawa budowlanego, również nie wymagają pozwolenia na budowę, jednak, jeżeli stanowią niezbędny element inwestycji, podlegają jako część zamierzenia budowlanego, zatwierdzeniu w pozwoleniu na budowę, a co za tym idzie inwestor musi wykazać się prawem do terenu, również w stosunku do tej części inwestycji. W ocenie skarżącego złożony do akt projekt architektoniczno - budowlany posiada również inne nieprawidłowości, gdyż projektowana pochylnia zjazdu do garażu, pełniąca jednocześnie funkcję dojścia do śmietnika, nie spełnia wymogów określonych w § 105 ust.2 w zw. z § 291 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania (Dz. U. tj. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm.). Przepis ten stanowi wyjątek od zasady, że pochylnie przeznaczone do ruchu samochodów nie mogą być wykorzystywane jako dojścia dla ludzi. Zgodnie z ogólną regułą wyjątki nie mogą być interpretowane rozszerzające, zatem należy przyjąć, że tylko w garażach jednopoziomowych, wyjątkowo pochylnie przeznaczone do mchu samochodów mogą służyć również do ruch pieszego, jako dojścia. W przedłożonym projekcie garaż został przewidziany jako dwu poziomowy (na poziomie -1,5 znajduje się 11 miejsc parkingowych, na poziomie -1 zaprojektowano 20 miejsc parkingowych, razem 31 miejsc parkingowych). Oznacza, to że znajdujący się w aktach sprawy projekt architektoniczno-budowlany nie jest zgodny z § 105 ust.2 i 3 w zw. z § 291 ww. rozporządzenia, tym samym nie spełnia norm określonym w tym rozporządzeniu. Ponadto wskazano , że kolejnym argumentem przemawiającym za tym, że wydane przez organ obu instancji decyzje administracyjne były prawidłowe, jest fakt, że projektowany budynek nie spełnia wymogów określonych w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego miasta Piaseczno (uchwała Rady Miasta w Piasecznie Nr 613/LI/98 z dnia 29 kwietnia 98 r. opublikowana Dz. Urz. Województwa Mazowieckiego Nr 36 poz. 119). Zgodnie z wypisem z ww. planu znajdującym się w aktach sprawy projektowany budynek znajduje się w obszarze urbanistycznym D3 MN, MW, w którym ustala się wysokość zabudowy maksimum 12 m. W projekcie architektonicznym określono wysokość budynku jako 11,59 m ponad poziom terenu przy wejściu do budynku, liczoną od górnej krawędzi izolacji nad najwyższą kondygnacją użytkową. Z rysunku wynika, że podana wysokość nie uwzględnia przeszklonych części budynku wystających ponad dachem na wysokość ok. 3 m. Zgodnie z § 6 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania: "Wysokość budynku mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku do górnej płaszczyzny stropu bądź najwyżej położonej krawędzi stropodachu nad najwyższą kondygnacją użytkową łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, albo do najwyżej położonej górnej powierzchni innego przekrycia." Projektowany budynek ma częściowo szklane przekrycie dachu, które jest elementem najwyżej położonym budynku i nie zostało uwzględnione w podanej wysokości 11,59 m, stanowiącej według inwestora wysokość budynku. W istocie wysokość budynku jest większa o ok. 3 m, zatem należy uznać, że projektowany budynek jest wyższy niż maksymalna dopuszczona w planie wysokość wynosząca 12 m, zatem nie spełnia wymogów tego planu. W ocenie skarżącego zasadnie więc odmówiono inwestorowi wydania pozwolenia na budowę. Inwestor nie złożył do akt oświadczenia spełniającego dyspozycję art. 34 ust.3 pkt 3 lit a Prawa budowlanego i nie wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane do części nieruchomości, objętej planowaną inwestycją, a projekt architektoniczno-budowlany nie spełnia norm określonych w przepisach techniczno budowlanych oraz miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji nie można wydać innej decyzji niż została wydana, czyli decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i wydania pozwolenia na budowę. Konkludując, wskazano , że w tej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również do innych naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W kontekście powyższych wywodów inwestor powinien legitymować się zgodą współwłaścicieli istniejących sieci, do których zamierza podłączyć projektowany budynek, aby został spełniony warunek art. 34 ust.3 pkt. 3 lit. a Prawa budowlanego, jak również zgoda taka była mu potrzeba, aby mógł legitymować się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i złożyć oświadczenie o którym mowa w art. 33 ust. 2 pkt 2 tej ustawy. Zdaniem skarżącego nie naruszono w tej sprawie też przepisów procedury administracyjnej . W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] Zespół Koordynacji Inwestycji Spółka z o.o. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej uznając rozstrzygniecie Sądu pierwszej instancji za trafne oraz zasądzenie od skarżącego koszów zastępstwa procesowego według norm przepisanych . Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje : Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. )- zwanej w dalszej części tego uzasadnienia ustawą procesową, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania . W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej wyżej ustawy tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Natomiast skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie zasługiwała na uwzględnienie. Przystępując do rozpoznania wniesionych zarzutów kasacji należy uznać , iż nietrafny jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 133 § 1 ustawy procesowej, który statuuje zasadę , iż sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Stosownie zaś do art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Z istoty sądowej kontroli administracji i przyjętej w art. 133 § 1 zasady , że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy wynika, iż sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia zaskarżonej czynności, a wynikającego z akt sprawy. Ma zatem obowiązek ocenić, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego, jaki stan faktyczny sprawy wynika z akt sprawy i czy w świetle istniejącego wówczas stanu prawnego podjęte przez organ rozstrzygnięcie sprawy jest zgodne z obowiązującym prawem. Wyjątek od tej zasady ustanawia art. 55 § 2 ustawy procesowej ( tj. wobec nie przekazania akt sprawy orzekanie na żądanie skarżącego wyłącznie na podstawie odpisu skargi) , który w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie miał zastosowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji dokonał jej na podstawie akt przedmiotowej sprawy , które wraz z odpowiedzią na skargę zostały przekazane Sądowi pierwszej instancji. Ustalenia więc poczynione przez Sąd dokonane zostały na podstawie akt administracyjnych . Nie można zatem przyjąć , iż doszło w okolicznościach tej sprawy do naruszenia tego przepisu bowiem z obrazą tej normy procesowej musiało by się wiązać orzekanie na podstawie niekompletnych akt , jak też dokonywanie przez Sąd samodzielnych ustaleń stanu faktycznego na podstawie dowodów i faktów , które nastąpiły po wydaniu decyzji ostatecznej przez organ odwoławczy a z takim przypadkiem przecież nie mamy do czynienie w rozpoznawanej sprawie. Dlatego też wskazywany w skardze kasacyjnej zdaniem strony pominięcie znajdującego się w sprawie materiału dowodowego, który jak uznano pozwalał na rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej w sposób odmienny od tego jak uczyniono w zaskarżonym, rozstrzygnięciu nie można wiązać z zarzutem naruszenia prawa procesowego art. 133 § 1 ustawy procesowej. Skarga kasacyjna jednocześnie zawiera zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "a" ustawy procesowej poprzez uznanie , że w tej sprawie doszło do naruszenia art. 34 ust. 3 pkt. 3 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tj. Dz. U. Nr 207 z 2003 r. , poz. 2016 ze zm.), jak i zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy procesowej w związku z art. 7,77 § 1, 80, 107 § 3 kpa i art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane poprzez niezasadne uznanie, iż organy naruszyły w/w przepisy postępowania administracyjnego, podczas gdy zebrany materiał dowodowy był wystarczający i uzasadniał negatywne rozstrzygniecie w tej sprawie. Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "a" , "c" cytowanej ustawy procesowej Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości lub części jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego , które miało wpływ na wynika sprawy oraz inne naruszenie przepisów postępowania , jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy naruszeniu prawa materialnego istotne jest by istniał związek przyczynowego między naruszeniem prawa a treścią rozstrzygnięcia polegający na tym, że gdyby nie było stwierdzonego przez Sąd naruszenia , to treść rozstrzygnięcia byłaby inna. Z kolei naruszenie przepisów postępowania może polegać na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organów lub uniemożliwienia stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień . Warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest ustalenie, że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie zasadnie zastosowano wyżej wymienione uregulowania ustawy procesowej uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji mając na uwadze okoliczności wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku , które odpowiada dyspozycji art. 141 § 4 ustawy procesowej. Przede wszystkim zasadnie przyjęto w tej sprawie ,że doszło do naruszenia art. 34 ust. 3 pkt. 3 lit. a ustawy z dnia 7 lipa 1994 r. Prawo budowlane. Norma ta stanowi , iż projekt budowlany powinien zawierać stosownie do potrzeb oświadczenie właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu , odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych . Przepis art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego określa najważniejsze elementy , które powinien zawierać projekt budowlany. Stosownie więc do potrzeb winien zawierać oświadczenie właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw w zakresie mediów oraz odbioru ścieków , oraz warunki przyłączenia obiektu do tych sieci. Dzięki temu powinno się uniknąć sytuacji , że obiekty budowlane są wznoszone na terenach do tego nieprzygotowanych , co powodowało by następnie wymuszanie przez inwestora uzbrojenia terenu. Należy podzielić pogląd Sądu pierwszej instancji , iż oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw mediów oraz o warunkach przyłączenia obiektów do wskazanych w tej normie sieci nie są stanowiskami organów , wymaganymi przez przepisy szczególne , lecz ustosunkowaniem się właściwych jednostek organizacyjnych świadczących usługi do przedstawionych im potrzeb przygotowywanej inwestycji. Stanowisko to potwierdza jedynie , iż istnieje faktycznie możliwość wykonania takich podłączeń na określonych warunkach technicznych. W niniejszej sprawie teren zainwestowania jest uzbrojony, dlatego też , inwestor wnosząc o udzielenie pozwolenia na budowę przedłożył projekt budowlany zawierający oświadczenie właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw mediów albowiem Burmistrz Miasta i Gminy Piaseczno najpierw wydał Warunki Techniczne Nr [...] wyrażające zgodę na włączenie się do miejskiej sieci wodno – kanalizacyjnej planowanego budynku następnie zaś zmienił je Warunkami Technicznymi Nr [...] , którymi także zgodził się na włączenie do miejskiej sieci wodno-kanalizacyjnej spornego budynku wielorodzinnego . Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] czerwca 2006 r. anulowano warunki Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. wydane dla inwestora pozostawiając w mocy warunki Nr [...] ( k-24, 25 akt pierwszej instancji) . W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazane wyżej oświadczenia Burmistrza Miasta i Gminy Piaseczno wyrażające zgodę na włączenie się do miejskiej sieci wodno-kanalizacyjnej stanowią realizacje obowiązku Gminy określonego w art. 7 ust 1 pkt. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. Nr 142 z 2001 r. poz. 1591 ze zm.) , zaliczającym zaopatrzenie mieszkańców w media do zadań własnych gminy. Jednocześnie uzyskana zgoda Burmistrza Miasta i Gminy Piaseczno na włączenie się do miejskiej sieci wodno-kanalizacyjnej oraz wskazanie warunków technicznych tego przyłączenia przez jednostkę organizacyjną zaopatrującą w media wyczerpuje wymogi wynikające z dyspozycji art. 34 ust. 3 pkt. 3 lit. a ustawy Prawo budowlane, na tym etapie postępowania inwestycyjnego tj. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę . Tym samym uwzględniając wydane w sprawie Warunki Techniczne, w których wyrażono zgodę na włączenie budynku do miejskiej sieci oraz określono warunki techniczne, które winny być spełnione, aby uprawniony został przyłączony do sieci przez operatora mediów, to tym samym nie ma potrzeby uzyskiwania zgody współwłaścicieli terenu przez, który przebiega sporna sieć wodno-kanalizacyjna na tym etapie postępowania inwestycyjnego. Odrębną kwestą jest natomiast wymagana na etapie realizacji spornego zamierzenia inwestycyjnego zgoda na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości . Stosownie do treści art. 47 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, jeżeli do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych jest niezbędne wejście do sąsiedniego budynku , lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości, inwestor obowiązany jest przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości , budynku lokalu na wejście oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i termin korzystania z obiektów, a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu. Natomiast w razie nie uzgodnienia warunków ,o których wyżej jest mowa to właściwy organ , na wniosek inwestora rozstrzyga w drodze decyzji o niezbędności wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu, lub na teren sąsiedniej nieruchomości ( art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego) . Zatem mając powyższe rozważania na uwadze, przyjąć należy, iż przedmiotowe oświadczenie Burmistrza i warunki określające możliwość dokonania przyłączenia mediów w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego spełniają przesłanki wynikające z dyspozycji art. 34 ust. 3 pkt. 3 lit. a ustawy Prawo budowlane. Dlatego też organ architektoniczno budowlany nie może uzależniać wydania decyzji od spełnienia przez stronę warunku nie przewidzianego w przywołanej wyżej normie Prawa budowlanego. Tym samym domaganie się na etapie prowadzonego postępowania administracyjnego w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wykazania się zgodą pozostałych właścicieli sieci wodociągowej i kanalizacyjnej nie może stanowić przeszkody do wydania decyzji w tym zakresie. Stąd też należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji , że od inwestora wymagano oświadczeń podmiotów nie przewidzianych w art. 34 ust. 3 pkt. 3 lit. a ustawy Prawo budowlane . Powyższe stanowisko uzasadnia zatem twierdzenie, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył prawa procesowego art. 145 § 1 pkt. 1 lit a ustawy procesowej poprzez uznanie naruszenia prawa materialnego art. 34 ust. 3 pkt. 3 lit. a ustawy Prawo budowlane , a jednocześnie nie można uznać , że Sąd ten przedstawił wadliwą wykładnię wskazanego wyżej przepisu ustawy Prawo budowlane, mając na uwadze przedstawione wyżej rozważania. Nie jest usprawiedliwiony także zarzut naruszenia prawa procesowego art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy procesowej w związku z art. 7, 77 § 1 , 80 i 107 § 3 kpa i art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane poprzez niezasadne uznanie, że organy naruszyły te przepisy postępowania administracyjnego, skoro w okolicznościach rozpoznawanej sprawy istniały przesłanki do uchylenia kwestionowanych decyzji. Z analizy motywów zaskarżonego wyroku wynika , iż Sąd pierwszej instancji uchylając zaskarżone decyzje, trafnie przyjął, iż nie wyjaśniono wszystkich istotnych okoliczności sprawy w oparciu o materiał zgromadzony w sprawie. Niezależnie od domagania się od inwestora oświadczeń podmiotów nie przewidzianych w art. 34 ust. 3 pkt. 3 lit. a ustawy Prawo budowlane przede wszystkim słusznie wskazano , iż organy a w szczególności organ odwoławczy formułując wobec projektu kolejne zarzuty nie odniósł się do argumentacji inwestora zawartej w jego piśmie z dnia 10 sierpnia 2006 r. związanym z wykonaniem obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia 19 czerwca 2006 r. w tym również do zakwestionowanego przez organ odwoławczy projektu pochylni zjazdu do garażu pełniącego jednocześnie funkcję dojścia do śmietnika . Nadto słusznie wykazano w motywach zaskarżonego wyroku, iż niezasadnie zakwestionowano naruszenie warunków przeciwpożarowych w sytuacji , kiedy projekt został uzgodniony z uprawnionymi organami w tym zakresie. Należy również podzielić pogląd Sądu pierwszej instancji ,że nie wyjaśniono zgodnie z § 18 warunków techniczny jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przyczyn zakwestionowania przez organ odwoławczy ilości miejsc postojowych dla samochodów goszczących w projektowanym budynku. Dodatkowo trafnie zwrócono uwagę na brak właściwej oceny przez organ architektoniczno - budowlany , złożonej przez inwestora "linijki słońca". Powyższe rozważania Sądu uzasadniały zatem przyjęcie tezy , iż zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy nie przeprowadziły postępowania zgodnie z regułami procedury administracyjnej a to prowadziło do uchylenia tych rozstrzygnięć. Uzasadnieniem mało wnikliwej oceny przedstawionego projektu budowlanego przez organy administracji architektoniczno-budowlanej nie może być wskazywany w skardze kasacyjnej przepis art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego nakazujący wydać decyzję przez organ pierwszej instancji w terminie 65 dni od złożenia wniosku. Jest to przecież odpowiednio długi okres czasu do oceny przedstawionego projektu budowlanego spornej inwestycji, a tego przecież kompleksowo nie uczyniono, skoro nawet skarga kasacyjna wskazuje jeszcze na dalsze zagadnienia wynikające z projektu budowlanego, które dodatkowo wymagające kompleksowej oceny. Podkreślić w tym miejscu należy , iż wydając zaskarżony wyrok , Sąd pierwszej instancji nie przesądził o tym , iż należy inwestorowi zatwierdzić projekt budowlany w takim kształcie jaki został przedstawiony i udzielić pozwolenia na budowę , lecz nakazano wyjaśnić podstawowe kwestie związane właśnie z przedstawionymi rozwiązaniami technicznymi w zakresie rozwiązań rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.).W szczególności nakazano co już wyżej zauważono ustosunkowanie się do stanowiska inwestora zawartego w piśmie z dnia 10 sierpnia 2006 r. , w którym inwestor odniósł się do obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia 19 czerwca 2006 r. w tym i wykazywanej kolizji śmietnik –wjazd do garażu . To właśnie kwestia ta wymaga zbadania w kontekście rozwiązań § 105 ust. 2 i § 291 powołanych wyżej warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie można zatem w tych okolicznościach przyjąć za uzasadniony zarzut naruszenia w/w przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez odmowę ich zastosowania . Nadto skarga kasacyjna powołuje się na zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez odmowę zastosowania § 6 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie . W ocenie skarżącego zastosowanie tego przepisu powodowałoby oddalenie skargi. Jednakże kwestia ta podnoszona jest dopiero w skardze kasacyjnej, a więc nie była wskazywana na żadnym etapie postępowania administracyjnego jak i sądowoadministracyjnego . Stąd też zagadnienie wysokości budynki należy zbadać przy ponownym rozpatrywaniu sprawy . W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazywana niezgodność projektu z rozwiązaniami technicznymi i możliwość jej usunięcia winna być rozważana przez organ architektoniczno – budowlany w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego , czego w opisywanym zakresie nie czyniono . W skardze kasacyjnej podniesiono również zarzut błędnej wykładni art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego wyjaśniając , że norma ta stanowi , iż pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia inwestycyjnego , a zdaniem skarżącego skoro projekt przedstawiony w tej sprawie zawiera również wykonanie przyłączy do sieci wodnej, gazowej energetycznej i kanalizacji i stanowią one część projektu objętego wnioskiem inwestora , to umieszczenie tych przyłączy poza działka inwestora , w której ten posiada tylko udział (2/12) , co przy sprzeciwie pozostałych współwłaścicieli sprowadza się do twierdzenia , że inwestor nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tak sformułowany zarzut należy uznać , za nieusprawiedliwiony w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. Przede wszystkim wydając zaskarżony wyrok Sąd pierwszej instancji , nie przedstawiał wykładni tego przepisu , co potwierdza uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia ,w którym brak jest rozważań związanych z tą normą prawa materialnego. Natomiast naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię nastąpić może w sytuacji, gdy Sąd pierwszej instancji zaakceptuje i uzna za prawidłowe mylne rozumienie przepisu przez organy administracji. Taki przypadek nie występuje w tym postępowaniu. Stąd też w tych okolicznościach sprawy nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 33 ust. 1 Praw budowlanego poprzez dokonanie jego błędnej wykładni. Konkludując podkreślić należy , iż w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organy architektoniczno – budowlane przy ponownym rozpoznawaniu tej sprawy winny w sposób kompleksowy dokonać oceny przedstawionego projektu budowlanego , do czego w istocie zobowiązał ich Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku , a Naczelny Sąd Administracyjny podziela to stanowisko. Dlatego też mając powyższe na uwadze przyjąć należy , iż skarga kasacyjna jako nie posiadająca usprawiedliwionych podstaw w opisanym wyżej zakresie nie zasługiwała na uwzględnienie. W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i 204 pkt. 2 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji .