II OSK 1465/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski Sędziowie sędzia NSA Wiesław Kisiel (spr.) sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. i M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 czerwca 2007 r. sygn. akt II SA/Po 168/07 w sprawie ze skargi E. i M. B. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną. II OSK 1465/07 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 6 czerwca 2007 r., II SA/Po 168/07 oddalił skargę E. i M. B. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. W uzasadnieniu Sąd podał następujący stan faktyczny i prawny: 1. Decyzją z dnia [...] grudnia 1994, nr [...], Kierownik Urzędu Rejonowego w Poznaniu nakazał M. B. rozbiórkę budynku administracyjno-magazynowego, zlokalizowanego w S. L., przy ul. [...] z zastrzeżeniem, że roboty rozbiórkowe powinny być zakończone do dnia 1 lutego 1995 r. Decyzją z dnia [...] marca 1995, nr [...] Wojewoda Wielkopolski utrzymał powyższą decyzję w mocy, natomiast wyrokiem z dnia 14 listopada 1995 r., SA/P 884/95 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skarga M. B. na powyższą decyzję Wojewody. Po wznowieniu na wniosek M. B. postępowania, Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] kwietnia 1997, nr [...] odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] marca 1995 r., natomiast Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 1997, nr [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję Wojewody. Następnie Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] lutego 1998 r. odmówił uchylenia lub zmiany decyzji z dnia [...] marca 1995 r. oraz z [...] grudnia 1994 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 1998, nr [...] utrzymał powyższą decyzję w mocy. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2000 r. (IV SA 1348/98) oddalił skargę M. B. na decyzję z dnia [...] maja 1998 r. 2. W dniu [...] lutego 2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego (zwany dalej "PINB"), na podstawie art.2 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 1991 nr 36, poz.161 z późn. zm.), wystawił tytuł wykonawczy nr [...], obejmujący obowiązek rozbiórki budynku administracyjno-magazynowego, który został skierowany do przymusowego wykonania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego decyzją z dnia [...] października 2003, nr [...], odmówił uchylenia decyzji Kierownika Urzędu Powiatowego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 1994 r., zaś Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu utrzymał powyższą decyzję w mocy, wydając w tej sprawie decyzję z dnia [...] listopada 2003, nr [...]. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 19 października 2005 r. (II SA/Po 2730/03) oddalił skargę E. i M. B. od wymienionej decyzji z dnia [...] listopada 2003 r. 3. Po rozpatrzeniu wniosku E. i M. B., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego decyzją z dnia [...] grudnia 2006, nr [...], odmówił wydania pozwolenia na użytkowanie budynku administracyjno-magazynowego położnego w S. L., ul. [...] ze względu na niedołączenie do wniosku wymaganych prawem dokumentów. Z uwagi na równolegle toczące się postępowanie egzekucyjne, zmierzające do rozbiórki przedmiotowego budynku, brak było podstaw prawnych do wydania postanowienia o uzupełnieniu brakujących dokumentów. Do czasu zakończenia postępowania egzekucyjnego nie można domagać się bowiem uzupełnienia wniosku o wymagane dokumenty, niezbędne do wydania pozwolenia na użytkowanie. 4. Po rozpatrzeniu odwołania M. i E. B., Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu decyzją z dnia [...] lutego 2007, nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2006 r. i umorzył postępowanie I instancji. Organ wskazał, że decyzja, z której wynika nakaz rozbiórki budynku jest ostateczna i podlega wykonaniu. Podlegająca wykonaniu decyzja o nakazie rozbiórki budynku wyklucza wydanie decyzji w sprawie pozwolenia na jego użytkowanie. 5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. i E. B. zarzucili decyzji z dnia [...] lutego 2007 r. naruszenie art.8, art.11, art.77 § 1 K.p.a. i art.89 K.p.a. w związku z art.90 K.p.a. Zaskarżona decyzja jest sprzeczna zarówno z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego (bez precyzowania daty i sygnatury wyroku TK), jak i wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 1994 r., SA/P 1149/93 (wydanym ze skargi E. i M. B.), które przesądzały o "prawie do zalegalizowania inwestycji realizowanej w okresie obowiązywania Prawa budowlanego według stanu do 11 lipca 2003 r. i to bez uiszczania opłaty legalizacyjnej." Organ odwoławczy naruszył również zasadę dwuinstancyjności (art.15 K.p.a.) ograniczając się do formalnej kontroli decyzji organu I instancji, bez odniesienia do zarzutów odwołania, co stanowi rażące naruszenie prawa, skutkujące nieważnością (art.156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Organ nie rozważył również możliwości uchylenia lub zmiany decyzji o rozbiórce na podstawie art.154 § 1 K.p.a., zarzutu przedawnienia po upływie okresu 10 lat od jej uprawomocnienia się, zakazu wydawania decyzji o rozbiórce po upływie 5 lat od zakończenia budowyart.49 Prawa budowlanego (w poprzednio obowiązującym brzmieniu) oraz stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o rozbiórce z powodu jej bezprzedmiotowości (art.162 § 1 K.p.a.). W uzasadnieniu skarżący ponownie opisali decyzje w sprawie ich budynków, zlokalizowanych w S. L., ul. [...] oraz powołali się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 1994 r., SA/P 1149/93 w sprawie wiaty samowolnie postawionej przez skarżących. 6. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 6 czerwca 2007 r., II SA/Po 168/07 oddalił skargę E. i M. B. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie budynku magazynowo-administracyjnego. Przedmiotem kontroli Sądu w tym postępowaniu było wyłącznie pozwolenie na użytkowanie budynku magazynowo-administracyjnego, objętego ostateczną i prawomocną decyzją o jego rozbiórce. Poza granicami tego postępowania była natomiast sprawa rozbiórki samowolnie wzniesionej wiaty, która była przedmiotem prawomocnego wyroku NSA z dnia 15 lutego 1994 r., SA/P 1149/93. Dlatego w tym postępowaniu Sąd I instancji nie rozpatrzył zarzutów i argumentów skarżących, dotyczących tego drugiego postępowania. Nakaz rozbiórki budynku magazynowo-administracyjnego został wydany przez Kierownika Urzędu Rejonowego w Poznaniu, decyzją z dnia [...] grudnia 1994 r. Decyzja ta jest już prawomocna i wykonalna. Próby skarżących wzruszenia nakazu rozbiórki okazały się bezskuteczne, a obecnie w tej sprawie toczy się już postępowanie egzekucyjne. Przedmiotem postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga, nie była likwidacja samowoli budowlanej i dlatego nie miały znaczenia zarzuty dotyczące tego rodzaju sprawy. Dlatego decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...], odmawiająca pozwolenia na użytkowanie tegoż budynku magazynowo-administracyjnego jest oczywiście sprzeczna z decyzją nakazującą rozebranie tego obiektu. Pozwolenie na użytkowanie nie może służyć legalizowaniu obiektów budowlanych, co do których orzeczono nakaz rozbiórki. Dlatego postępowanie w sprawie pozwolenia tego rodzaju budynku jest bezprzedmiotowe (por. wyrok NSA z dnia 13.III.2002 r. II SA/Gd 524/00), zaś organ odwoławczy prawidłowo uchylił decyzję organu I instancji i postępowanie umorzył na podstawie (art.105 § 1 K.p.a.). Decyzja tej treści nie narusza również art.139 K.p.a., skoro w istocie stanowi korzystniejsze dla skarżących zakończenie postępowania niż wydanie decyzji odmawiającej pozwolenia na użytkowanie budynku. Zarzut przewlekłości postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie nie może być uwzględniony, gdyż skarżący nie wnieśli skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu. a decyzje w tej sprawie zostały już wydane. Organ II instancji działał zgodnie z art.107 § 1 i § 3 i art.15 K.p.a. Zaskarżona decyzja zawiera elementy wymagane przez art.107 K.p.a. Nietrafny jest zarzut zaniechania postępowania wyjaśniającego, skoro do wydania zaskarżonej decyzji wystarczające są dowody z dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych. Możliwość uchylenia lub zmiany decyzji o rozbiórce w trybie art.154 § 1 K.p.a. była już rozpoznana i ostatecznie rozstrzygnięta przez organy administracji. W ramach niniejszej sprawy organy administracyjne nie mogły również działać w trybie art.162 § 1 K.p.a., gdyż decyzja zobowiązująca do rozbiórki nie została dotychczas wzruszona. Również zarzut przedawnienia, wyprowadzony z art.125 Kodeksu cywilnego, jest nieuzasadniony. Przepis ten uregulował przedawnienie roszczeń cywilnoprawnych, co nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Natomiast ani procedura administracyjna, ani szczegółowa regulacja Prawa budowlanego nie przewiduje przedawnienia wykonania decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego. 7. W skardze kasacyjnej E. i M. B. wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucili oni Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania: - art.217 i 227 Kodeksu postępowania cywilnego w związku z art.106 § 4 i § 5 "Prawa o ustroju" (jak napisano w skardze kasacyjnej), polegające na zbyt pobieżnej ocenie zgodności z prawem postępowania i decyzji wydanej przez organ odwoławczy, w tym oceny zarzutów postawionych w treści skargi; - art.145 § 1 § 1 pkt 1 lit. b. Prawa o ustroju (jak napisano w skardze kasacyjnej), polegające na całkowitym pominięciu wniosku i zarzutu skarżących o uchylenie decyzji o rozbiórce przez organ administracyjny oraz obowiązku organu ustosunkowania się do zarzutów zawartych w odwołaniu - art.149 § 1 pkt 3 "Prawa o postępowaniu" (jak napisano w skardze kasacyjnej), polegające na pominięciu zarzutu skarżących o naruszenie przez organ odwoławczy zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art.15 K.p.a.) oraz pominięcie zarzutu skarżących o nie rozpatrzeniu odwołania w trybie odwoławczym, a zastąpienie go trybem nadzoru, co stanowi rażące naruszenie przez organ administracyjny art.138 K.p.a.; Ponadto skarga kasacyjna zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, polegające na uchybieniu art.49 "Prawa budowlanego (w starym brzmieniu)" oraz orzecznictwu sądów administracyjnych i Trybunału Konstytucyjnego, w myśl którego nie jest wyłączona możliwość uchylenia bądź zmiany decyzji ostatecznych nakazujących całkowitą rozbiórkę obiektów oraz, że ci inwestorzy, którzy w czasie obowiązywania starej ustawy podjęli budowę bez wymaganego pozwolenia, ale przed 1 stycznia 1995 r. rozpoczęli starania o jej legalizację, nie muszą obawiać się rozbiórki (art.145 a K.p.a.). Uzasadnienie skargi kasacyjnej skarżący szczegółowo relacjonuje przebieg postępowania administracyjnego w sprawach budowli wzniesionych przez M. B.. Ponownie podniesiono zarzut nierozpatrzenia wniosków strony o zalegalizowanie budowy budynku gospodarczego (z dnia 10 października 1994 r., 26 lutego 1996 r. oraz 19 lipca 1996 r.). Przywołano treść art.103 ust.2 Prawa budowlanego uzasadniając tym zarzut że w sprawie nie powinna być prowadzona egzekucja, gdyż budowa została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 lutego 1994 r., SA-P 1149/93, uchylił decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w Poznaniu oraz decyzję Wojewody Poznańskiego w przedmiocie rozbiórki samowolnie postawionej wiaty. Wyrokiem z dnia 21 marca 1995 r. SA/Po 2119/94, NSA ustalił, że nie jest wyłączona możliwość uchylenia bądź zmiany na podstawie art.154 § 1 K.p.a. decyzji ostatecznych nakazujących adresatowi całkowitą rozbiórkę obiektu budowlanego. Nie zrozumiały jest zarzut Sądu I instancji, o tym że w obrocie prawnym nadal funkcjonuje decyzja o rozbiórce budynku. Skarżący wskazali na możliwość (uprzedniego) uchylenia bądź zmiany decyzji nakazujących rozbiórkę, ale wniosek nadal pozostał nierozpatrzony. Trybunał Konstytucyjny uznał, że inwestorzy, którzy przed 1 stycznia 1995 r. rozpoczęli starania o jej legalizację, nie muszą obawiać się rozbiórki (art.145a K.p.a.). Organy powinny były zastosować art.40 Prawa budowlanego z 24 października 1974 r. i nakazać doprowadzenie do stanu zgodnego z przepisami. Skarżący w odwołaniu od decyzji Powiatowego Inspektora zarzucali brak decyzji uchylającej decyzję ostateczną nakazującą rozbiórkę. Organ odwoławczy nie zajął w tej sprawie żadnego stanowiska i pominął go Sąd, który ograniczył się do stwierdzenia, że "pozwolenie na użytkowanie nie może służyć legalizowaniu obiektów budowlanych, co do których orzeczono nakaz rozbiórki". Uchylenie się przez Sąd I instancji od rozpatrzenia wszystkich zarzutów skarżących przez stwierdzenie, że "rozstrzygnięcie tej treści w istocie stanowi korzystniejsze dla skarżących zakończenie postępowania", stanowi rażące naruszenie postanowień art.3 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Postępowanie w sprawie samowoli budowlanej wszczęto 19.07.1994 r. a decyzję wydano [...] grudnia 1994 r., a więc upłynęło już ponad 10 lat od daty decyzji. Skarżący w dniu 24 lutego 2006 r. złożył kolejny wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu. Organ I instancji nie zajmował stanowiska w sprawie, ani też nie żądał uzupełnienia wymaganych dokumentów aż do dnia wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r. Postawiony w uzasadnieniu decyzji zarzut nie doręczenia wymaganych prawem dokumentów obciąża także organ pierwszej instancji, który nie wskazał i nie żądał uzupełnienia tychże dokumentów. Skarga zarzuca, że Sąd I instancji błędami organów obciąża wyłącznie skarżących, czym Sąd naruszył zasadę zaufania do zgodności działania i zgodności z prawem zaskarżonego wyroku (art.8 K.p.a.). Odnosząc się do postępowania egzekucyjnego zarzucili, że jego prowadzenie jest sprzeczne ze wskazanymi przepisami oraz jednoznacznym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego i sądów administracyjnych. Przedmiotowa sprawa winna być rozstrzygnięta w oparciu o przepisy Prawa budowlanego sprzed 2003 r. (art.103 ust.2 przepisów przejściowych) i bez pobierania opłat legalizacyjnych (wyrok Trybunału Konstytucyjnego). Organ II instancji w najmniejszym stopniu nie odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i ograniczył się wyłącznie do kontroli formalnej i to nie całkowitej zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy winien rozpatrzyć sprawę (wniosek) merytorycznie w jej całokształcie. Zarzut skarżących w tym względzie został oddalony przez Sąd I instancji stwierdzeniem, że "niniejsze postępowanie nie jest postępowaniem w sprawie likwidacji samowoli budowlanej". Takie stanowisko Sądu nie znajduje uzasadnienia. Skarżący od lat ubiegają się o wzruszenie decyzji oznaczającej rozbiórkę, (również w niniejszym postępowaniu) a organy administracyjne zobowiązane były do rozstrzygnięcia tej kwestii zgodnie z dyspozycją art.162 § 1 K.p.a. Chybionym jest powoływanie się przez Sąd na wyrok NSA w Gdańsku. Inwestycja skarżących realizowana była na podstawie decyzji o zezwoleniu na budowę, a skarżący jedynie przekroczyli zakres inwestycji określony decyzją. Aktualnie obowiązujące przepisy jak i plan zagospodarowania przestrzennego oraz zasady współżycia społecznego, w tym ważny i zasadny interes skarżących nie dają podstaw do utrzymywania w mocy decyzji o rozbiórce, tym bardziej iż decyzja ta nie została wykonana przez okres 10 lat. Okoliczności te winny być uwzględnione w postępowaniu w trybie art.162 § 1 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. A. Naczelny Sąd Administracyjny nie może uwzględnić zarzutu skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji naruszył art.217 i 227 K.p.c. w związku z art.106 § 4 i § 5 i art.145 § 1 § 1 pkt 1 lit. b. "Prawa o ustroju" (cytat ze skargi kasacyjnej), jak również art.49 "Prawa budowlanego (w starym brzmieniu)" oraz uchybił orzecznictwu Sądów Administracyjnych i Trybunału Konstytucyjnego. Zarzut powyższy jest oczywiście nieprawidłowy i nie może być skuteczny, albowiem nie wskazuje ustawy naruszonej przez Sąd I instancji ("Prawa o ustroju" nie ma w polskim porządku prawnym). Naczelny Sąd Administracyjny jest związany zarzutami i granicami skargi kasacyjnej i nie może z urzędu korygować wadliwie postawionego zarzutu. Skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. (art.176. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł rozpoznać zarzutów skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego, gdyż zostały one w skardze kasacyjnej postawione w sposób niespełniający wymogów art.176 P.p.s.a. B. W niniejszym postępowaniu kasacyjnym nie mogą być rozpoznane zarzuty wykraczające poza zakres przedmiotowy wyznaczony decyzją Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie budynku magazynowo-administracyjnego. W szczególności należy podkreślić wyraźnie prawidłowość zastrzeżenia Sądu I instancji, że w niniejszym postępowaniu sądowym nie mają żadnego znaczenia uwagi i zarzuty dotyczące rozbiórki samowolnie wzniesionej wiaty, która była przedmiotem prawomocnego wyroku NSA z dnia 15 lutego 1994 r., SA/P 1149/93. W sprawie rozbiórki samowolnie wzniesionych przez skarżącego obiektów budowlanych prowadzone były dwa odrębne postępowania administracyjne. Jedno dotyczyło budynku magazynowo-administracyjnego, a drugie - wiaty. Dlatego rozstrzygnięcia organów administracji i Naczelnego Sądu Administracyjnego (w sprawie SA/P 1149/93), dotyczące wiaty nie mogły mieć znaczenia w niniejszej sprawie i decydować o jej rozstrzygnięciu. C. Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił zarzutu naruszenia art.49 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane [" Obiekty budowlane objęte szczególnymi przepisami, określającymi zasady ich utrzymania i użytkowania, powinny być utrzymywane i eksploatowane zgodnie z wymaganiami tych przepisów."] czy też art.49 z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ["Właściwy organ, przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, bada:, 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane - oraz, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Na postanowienie przysługuje zażalenie."]. Jak już wskazano Naczelny Sąd Administracyjny nie może korygować źle postawionych zarzutów skargi kasacyjnej. Po drugie, przedmiotem kontroli Sądu I instancji była decyzja w sprawie użytkowania budynku, objętego postępowaniem egzekucyjnym, realizującym prawomocną decyzję o rozbiórce. Dlatego Sąd nie stosował i nie mógł naruszyć przepisów dotyczących legalizacji samowoli budowlanej. Z tego samego powodu nie mogło być skuteczne powołanie się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego i sądów administracyjnych dotyczące tej legalizacji. D. Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, precyzyjne wskazał zakres swej kontroli oraz zakres kontrolowanego postępowania administracyjnego. Prawidłowo WSA zaakcentował, że Kodeks postępowania administracyjnego wraz z Prawem budowlanym przewidują kilka różnych trybów załatwiania sprawa administracyjnych (tok instancji, wznowienie postępowania, uchylenie na wniosek strony). Również oddzielne załatwiania sprawy wiaty i budynku magazynowo-administracyjnego powinno być uwzględniane przez stronę. Wniosek z dnia 24 lutego 2006 r., odwołanie, skarga do Sąd I instancji i skarga kasacyjna tych różnic nie dostrzegają. E. Skarżący zakwestionowali twierdzenie Sądu I instancji, że w obrocie prawnym nadal funkcjonuje decyzja o rozbiórce budynku, jednak stanowisko skarżących nie ma oparcia we wskazanych przepisach prawa, ani - w jednoznacznym orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego i sądów administracyjnych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wobec prawomocności rozstrzygnięć i wszczęcia postępowania egzekucyjnego w sprawie rozbiórki, nie może być uwzględniony zarzut naruszenia prawa materialnego przez Sąd I instancji. Zarzut ograniczony do stwierdzenia "niezrozumiałym jest zarzucanie przez Sąd I instancji" nie stanowi polemiki ze stanowiskiem Sądu I instancji, czego wymaga art.176 P.p.s.a. Przedmiotem kontroli WSA nie była decyzja o uchylenie decyzji "rozbiórkowej" z 1994 r. Trafnie więc WSA podkreślił, że naruszone zostałyby najbardziej elementarne kanony praworządności i procedur administracyjnych, gdyby w sprawie tego samego budynku funkcjonowały równocześnie dwie decyzje: o rozbiórce i o dopuszczeniu do używania. Prawidłowo Sąd I instancji zaaprobował zastosowanie przez organ II instancji art.105 K.p.a. Ogólnikowe powoływanie się w skardze kasacyjnej na orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego i sądów administracyjnych nie mogło odnieść zamierzonego skutku. NSA nie może ustosunkować się do tej części skargi kasacyjnej tym bardziej, że argumentacja skargi kasacyjnej zmierza do wykazania, że decyzja nakazująca dokonanie rozbiórki utraciła już ex lege moc wiążącą i fakt ten powinien być bezwzględnie stwierdzony przez organy nadzoru budowlanego. F. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art.184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.).