I FSK 1582/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Juliusz Antosik Sędziowie Sędzia NSA Sylwester Marciniak (spr.) Sędzia NSA Ryszard Mikosz Protokolant Karolina Szulc po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa Handlowego "Y." E. i J. K.sp. j. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 czerwca 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 98/07 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Handlowego "Y." E. i J. K. sp. j. w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 4 grudnia 2006 r., [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznych w sprawach zwrotu podatku od towarów i usług za grudzień 2000 r., styczeń, marzec i kwiecień 2001 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Przedsiębiorstwa Handlowego "Y." E. i J. K. sp. j. w S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w G. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 czerwca 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 98/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Y. E. i J. K. spółka jawna w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 4 grudnia 2006 r. w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznych odmawiających dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za grudzień 2000 r., styczeń, marzec i kwiecień 2001 r. 2. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji stwierdził, że czterema decyzjami z dnia 27 czerwca 2001 r. Urząd Skarbowy w S. działając m.in. na podstawie art.14a ustawy o VAT odmówił skarżącej zwrotu wpłaconych przez nią kwot podatku od towarów i usług za grudzień 2000 r., styczeń, marzec i kwiecień 2001 r. Od powyższych decyzji spółka nie odwołała się i stały się one ostateczne. Pismami z dnia 12.10.2002 r. spółka złożyła wnioski o wznowienie powyższych postępowań wskazując, że podstawą odmowy zwrotu podatku była okoliczność stwierdzenia przez organ podatkowy istniejącej na koncie spółki zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 1996 r., tym czasem w ocenie spółki w chwili składania przez nią wniosku o zwrot podatku nie posiadała ona zaległości w podatku od towarów i usług, w rozumieniu art.14a ust.2 pkt 2 ustawy o VAT, gdyż zaległość za grudzień 1996 r. została rozłożona na raty. Urząd Skarbowy w S. decyzjami z dnia 6 grudnia 2002 r. odmówił uchylenia wymienionych wyżej ostatecznych decyzji. Izba Skarbowa decyzją z dnia 14 marca 2003 r. utrzymała w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 24 stycznia 2006 r. sygn. akt I SA/Gd 470/03 oddalił skargę spółki od powyższej decyzji. Następnie skarżąca pismem z dnia 27.06.2006 r. wystąpiła z wnioskiem o zmianę decyzji ostatecznych Urzędu Skarbowego w S. z dnia 27 czerwca 2001 r. uzasadniając wniosek ważnym interesem. Strona wskazała, że ten interes został dostrzeżony przez organ odwoławczy w decyzji z dnia 30 września 2002 r., którą przyznano - mimo wcześniejszej odmowy - prawo do zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług za czerwiec 2001 r. Powyższe pozwala zdaniem strony, na uwzględnienie wniosku o zwrot podatku w odniesieniu do innych okresów. Po rozpoznaniu wniosku spółki organ podatkowy pierwszej instancji decyzją z dnia 26 września 2006 r. odmówił zmiany decyzji ostatecznych Urzędu skarbowego w S. z dnia 27 czerwca 2001 r. o odmowie dokonania zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług za grudzień 2000 r., styczeń, marzec i kwiecień 2001 r. Wskazał, że decyzja o której jest mowa w art.253 § 1o.p. podejmowana jest w trybie nadzwyczajnym i jest uzależniona od wystąpienia przesłanek w tym przepisie określonych. Nadto podkreślił, że decyzje, o zmianę których spółka wystąpiła zostały wydane 27 czerwca 2001 r. czyli w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym wydano decyzję ratalną. Z tego względu organ podatkowy uznał, iż nie istnieją przesłanki do zmiany decyzji obejmujących miesiące poprzedzające czerwiec 2001 r. jako, że nie można ich utożsamiać z okolicznością będącą wydania decyzji z dnia 30 września 2002 r. Organ odwoławczy po rozpoznaniu odwołania utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że klauzula generalna zawarta w przepisie art.253 § 1 o.p. nie może być utożsamiana z interesem ekonomicznym strony i oceniona w sposób subiektywny, lecz należy ją rozumieć jako ochronę praw przysługujących podatnikowi. Nadto nie dopatrzył się także przesłanek przemawiających za uwzględnieniem interesu podatnika z punktu widzenia interesu publicznego, gdyż zasada sprawiedliwości podatkowej wymaga, aby podatnik płacił takie podatki, jakie odpowiadają normom prawnym. 3. W skardze na powyższą decyzję spółka wniosła o jej uchylenie i zarzuciła wydanie decyzji z naruszeniem przepisów art.233 § 1 pkt 1 w związku z art.220 § 2 oraz art.253 § 1 o.p.. 4. Sąd I instancji uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie stwierdził, że w art. 14a ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) ustawodawca uzależnił otrzymanie przez prowadzącego zakład pracy chronionej częściowego lub całkowitego zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług min. od braku występowania zaległości podatkowych w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa. Podkreślił, że art. 14a ustawy o VAT ma wyjątkowy charakter, stanowi odstępstwo od konstytucyjnej zasady powszechności opodatkowania. Jego zastosowanie stanowi wyjątek od zasad równości i powszechności opodatkowania, które stanowią jeden z fundamentów systemu podatkowego. Uzasadnieniem do zastosowania tego wyjątku winno być spełnienie przesłanek, o których mowa w powołanym przepisie. Skoro zatem w przedmiotowej sprawie podatnik, co jest niesporne, na dzień złożenia wniosku posiadał zaległości podatkowe, a zatem nie spełniał warunków, o których mowa w art. 14 a ustawy o VAT uprawniających do zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług, to brak jest podstaw do stwierdzenia, że takie prawo mu przysługuje mimo niedopełnienia wymagań określonych obowiązującymi przepisami. Faktu tego nie zmienia okoliczność, że po wydaniu objętych wnioskiem decyzji ciążące na podatniku zaległości podatkowe zostały rozłożone na raty i ustanowiono nowe terminy płatności. Zdaniem Sądu I instancji w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 220 § 2 oraz art. 253 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy zasadnie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą zmiany decyzji ostatecznej z dnia 27 czerwca 2001 r., gdyż wskazana przez stronę okoliczność - wydanie decyzji przyznającej zwrot podatku za czerwiec 2001 r. - nie spełnia w ocenie Sądu I instancji przesłanki ważnego interesu podatnika ani interesu publicznego z art. 253 § 1 Ordynacji podatkowej. 5. W skardze kasacyjnej strona zaskarżyła powyższy wyrok w całości oraz wniosła o jego uchylenie w całości, a także o zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez bezzasadne oddalenie skargi, mimo iż zaskarżona decyzja naruszała art. 253 § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem rozpatrując sprawę w oparciu o tzw. uznanie administracyjne nie wzięto pod uwagę zasad rozstrzygania takich spraw, wskazanych w wyroku NSA z dnia 19 stycznia 2006 r., I OSK 777/05 oraz w wyroku NSA z dnia 20 czerwca 1981 r., SA 820/81, a także mimo naruszenia przez organy art. 121 § 1 i art. 253 § 1 Ordynacji podatkowej przez to, że w tożsamych stanach faktycznych organy podatkowe wydają sprzeczne rozstrzygnięcia, przy czym istnienie decyzji korzystnej dla strony, wydanej wcześniej, oraz okoliczności uzasadniające wydanie tej decyzji nie zostały potraktowane jako okoliczności uzasadniające zmianę decyzji ostatecznych zgodnie z wnioskiem; art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez brak ustosunkowania się przez Sąd I instancji do zarzutu błędnego przyjęcia przez organy, że w stosunku do decyzji objętych wnioskiem o zmianę w trybie art. 253 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zachodziła tożsama sytuacja, jak w przypadku decyzji Izby Skarbowej z dnia 30 września 2002r., którą przyznano skarżącej spółce prawo do zwrotu wpłaconej kwoty podatku VAT. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, iż podtrzymuje w całości "stanowisko wyrażone przez skarżącą spółkę w toku postępowania podatkowego oraz sądowoadministracyjnego, czyniąc z niego integralną część niniejszej skargi.". W ocenie strony Wojewódzki Sąd Administracyjny - za organami podatkowymi - niewłaściwie zrozumiał instytucję zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 253 § 1 Ordynacji podatkowej. Powołując powołane w petitum skargi kasacyjnej orzeczenia NSA strona wskazała, iż w postępowaniach opartych o tzw. uznanie administracyjne to organ administracji musi wykazać, dlaczego odmawia uwzględnienia wniosku, przy czym miarodajne jest to, czy uwzględnienie wniosku stałoby w sprzeczności z interesem społecznym. Organ podatkowy w toku postępowania skoncentrował się natomiast na kwestii czy w stosunku do objętych wnioskiem ostatecznych decyzji odmawiających zwrotu wpłaconej kwoty podatku VAT zachodzą tożsame przesłanki, co w przypadku decyzji Izby Skarbowej z dnia 30 września 2002 r., którą przyznano spółce prawo do zwrotu wpłaconej kwoty podatku VAT za czerwiec 2001 r. Skoro zatem w zaskarżonej decyzji zabrakło rozważenia, czy uwzględnienie wniosku stałoby w sprzeczności z interesem społecznym, a mimo to WSA uchybienia tego nie dostrzegł, to wskazuje to na nietrafność zaskarżonego wyroku. Stron podkreśliła też, iż - wbrew twierdzeniom organów - zarówno w stosunku do decyzji ostatecznych objętych wnioskiem, jak i w stosunku do decyzji odmawiającej zwrotu wpłaconej kwoty podatku VAT za czerwiec 2001 r., zmienionej wskazaną decyzją z dnia 30 września 2002 r., zachodził tożsamy stan faktyczny, bowiem zarówno w stosunku do wpłaconego podatku VAT za czerwiec 2001 r., jak i w stosunku do podatku za miesiące grudzień 2000 r., styczeń 2001 r., marzec 2001 r. i kwiecień 2001 r., zachodziła ta sama przesłanka - skarżąca spółka posiadała zaległość w podatku VAT, która to zaległość została rozłożona na raty i w całości spłacona. W takim stanie faktycznym Izba Skarbowa zdecydowała się, w decyzji z dnia 30 września 2002 r., przyznać prawo skarżącej spółce do zwrotu podatku VAT za czerwiec 2001 r., czego nie uczyniono w stosunku do innych wskazanych okresów miesięcznych. Jest to nie do pogodzenia z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem nie można mówić o pogłębianiu zaufania do organów podatkowych, gdy w mimo takich samych okoliczności faktycznych w stosunku do kilku różnych okresów płatności podatku VAT wydawane są różne decyzje podatkowe. Strona wskazała też, że skoro w sprawie zakończonej decyzją Izby Skarbowej z dnia 30 września 2002 r., Izba Skarbowa, jeśli wziąć pod uwagę stanowisko tego organu, zwraca skarżącej spółce podatek VAT tylko dzięki pozytywnej ocenie zaistniałego stanu faktycznego (rozłożenie na raty zaległości podatkowej i jej spłata), to należy przyjąć, że te właśnie okoliczności zadecydowały o szczególnie ważnym interesie podatnika, czy wręcz ważnym interesie publicznym (z uwagi na status skarżącej jako zakładu pracy chronionej), przemawiającym za zwrotem skarżącej podatku VAT za czerwiec 2001 r. Niezrozumiałe jest zatem stanowisko organu podatkowego, który w takich samych okolicznościach tego ważnego interesu nie dostrzega. W ocenie skarżącej spółki Wojewódzki Sąd Administracyjny w nienależyty sposób odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Sąd I instancji nie rozważył bowiem spornej między stroną a organami kwestii tożsamości stanu faktycznego spraw odnośnie czerwca 2001 r. i miesięcy objętych wnioskiem w niniejszej sprawie. Strona podkreśliła znaczenie pominięcia rozpoznania tej kwestii wskazując, że głównym powodem decyzji organów podatkowych w niniejszej sprawie było właśnie to, jakoby odnośnie miesięcy objętych wnioskiem w niniejszej sprawie dotyczyła inna sytuacja, niż czerwca 2001 r. To właśnie ta ocena, według skarżącej spółki błędna, zaważyła na treści zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, co wynika z treści zaskarżonej decyzji czy odpowiedzi na skargę, gdzie temu zagadnieniu poświęcono wiele miejsca. Gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny należycie ocenił ten "spór" pomiędzy stronami, to treść zaskarżonego wyroku mogłaby być inna, skoro w wypadku naruszenia przepisów w zaskarżonej decyzji decyzję tę należy uchylić. Sąd I instancji nie dokonał takiej oceny, co w oczywisty sposób wskazuje na naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. 6. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Organ w pełni podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, wskazując, iż skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw, a Sąd I instancji zasadnie nie stwierdził naruszenia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji prawa mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 7. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżony wyrok nie narusza prawa we wskazanym przez nią zakresie. 8. Stosownie do przepisu art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. powoływanej dalej jako p.p.s.a.), skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach, tj.: na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 176 powyższej ustawy skarga kasacyjna, poza tym, że ma czynić zadość wymaganiom przepisanym dla każdego pisma procesowego, powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Autor skargi powinien wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżanym orzeczeniem przepisy prawa materialnego i procesowego. W odniesieniu do prawa materialnego winien wykazać, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanej regulacji prawnej jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/04, niepublikowane). Sąd nie może bowiem zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2004 r. GSK 356/04 ONSA 2004/3/72). Należy przy tym podkreślić, że przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, dotyczący także radców prawnych, a w sprawach obowiązków podatkowych - doradców podatkowych (art. 175 § 1 i 3 p.p.s.a.), aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej. 9. Jak już wyżej wskazano kontrola kasacyjna dokonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny obejmuje stosowanie prawa procesowego i materialnego (art. 174 ppsa). W rozpatrywanej sprawie autor skargi kasacyjnej nie powołał się na żaden z punktów art.174 p.p.s.a. co należy ocenić ujemnie. Jedynie z treści zarzutów skargi kasacyjnej wyrażonych w jej petitum wynika, że opiera ją na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jednakże nawet nie podnosi, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co także trzeba ocenić negatywnie. 10. Przystępując do oceny tych zarzutów należy uznać, iż pierwszy zarzut dotyczący naruszenia art.151 i art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi od decyzji, która była obarczona naruszeniem art.253 § 1 o.p. w tej postaci, że rozpatrując sprawę w oparciu o tzw. uznanie administracyjne nie wzięto pod uwagę zasad rozstrzygania takich spraw wskazanych w dwóch szczegółowo wskazanych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak również obarczonej naruszeniem przepisu art.121 § 1 o.p. jest chybiony. Strona skarżąca upatruje naruszenie powyższych przepisów w tym, że w dwóch tożsamych stanach faktycznych organa podatkowe wydają sprzeczne rozstrzygnięcia, przy czym istnienie decyzji korzystnej dla skarżącej, wydanej wcześniej, oraz okoliczności uzasadniające wydanie tej decyzji nie zostały potraktowane jako okoliczności uzasadniające zmianę decyzji ostatecznych zgodnych z wnioskiem. Z tak sformułowanym zarzutem w żaden sposób nie można się zgodzić i to nie tylko dlatego, że stany faktyczne na które wskazuje strona skarżąca nie tylko nie są tożsame, ale wręcz zasadniczo się różnią, na co zwrócił Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Skarżąca bowiem, w przeciwieństwie do decyzji objętych niniejszą sprawą, na dzień wydania decyzji za czerwiec 2001 r. posiadała decyzję o rozłożeniu zaległości podatkowych na raty. Chociaż należy się zgodzić z sądem pierwszej instancji, że ta okoliczność jest i tak bez znaczenia dla niniejszej sprawy, gdyż niezapłacony w terminie podatek, z chwilą rozłożenia na raty nie przestaje być zaległością podatkową. Identyczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 sierpnia 2004 r. FSK 394/04. Poza tym należy podkreślić, że decyzja na którą powołuje się strona skarżąca dotycząca czerwca 2001 r. została wydana w trybie zwykłym, natomiast obecnie domaga się uchylenia decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym, początkowo w trybie wznowienia postępowania, a w niniejszej sprawie w trybie art.253 § 1 o.p. Z tych to powodów nie można przyjąć, aby organy podatkowe wydając zaskarżone decyzje naruszyły przepis art.121 § 1 o.p., a tym samym wojewódzki sąd administracyjny nie naruszył wskazanych przez stronę skarżącą przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. 11. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art.253 § 1 o.p., który jest w zasadzie identyczny w powiązaniu z przepisami art.151 i art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a jak i art.141 § 4 w zw. z art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. należy podkreślić, że decyzje podejmowane w trybie art. 253 § 1 Ordynacji podatkowej należą do decyzji uznaniowych, a w niniejszej sprawie organ podatkowy stwierdził, że przytoczone we wniosku strony argumenty nie stanowią wystarczających podstaw do uznania, że wykazane zostało zaistnienie przesłanki ważnego interesu strony czy interesu publicznego, o których mowa w art. 253 § 1 Ordynacji podatkowej. Swoje stanowisko w tym zakresie organ obszernie w zaskarżonej decyzji uzasadnił. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku trafnie zaakceptował stanowisko organu. W szczególności niezasadny jest zarzut, że organ skupił się błędnie na kwestii czy w stosunku do objętych wnioskiem decyzji ostatecznych odmawiających zwrotu wpłaconej kwoty podatku VAT zachodzą tożsame przesłanki, co w przypadku decyzji Izby Skarbowej z dnia 30 września 2002 r., strona bowiem w swym wniosku powołała przesłankę ważnego interesu podatnika, który wywodziła z faktu, że za czerwiec 2001 r. Izba Skarbowa decyzją z dnia 30 września 2002 r. przyznała jej prawo do otrzymania zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług, a w ocenie strony stan faktyczny i prawny powyższej sprawy jest tożsamy ze stanem sprawy objętej wnioskiem. Stąd też organ w skarżonej decyzji odniósł się do tej kwestii. Organ podkreślił, że z uzasadnienia decyzji z dnia 30 września 2002 r. wynika, że motywem działania organu było stwierdzenie, że jednodniowa zwłoka w terminie dokonania wpłaty nie stanowi przesłanki negatywnej do pozbawienia podatnika zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług za czerwiec 2001 r. Ponadto organ w tej decyzji wskazał, że decyzją Urzędu Skarbowego z dnia 23 lipca 2001 r. została rozłożona na 5 rat zaległość w podatku od towarów i usług za grudzień 1996 r. Ostatnia rata została określona na dzień 5 grudnia 2001 r., a podatnik terminowo wywiązał się z określonego tą decyzją układu ratalnego. W przedmiotowej sprawie natomiast sytuacja była odmienna - za miesiące, których spór dotyczy, organ I instancji wydał decyzje ostateczne w dniu 27 czerwca 2001 r., a w tej dacie bezspornie na podatniku ciążyły zaległe zobowiązania podatkowe, jak również brak było decyzji organu I instancji w przedmiocie rozłożenia na raty przedmiotowej zaległości. Stąd też nie znajduje uzasadnienia stwierdzenie, że w odniesieniu do miesięcy objętych skarżoną decyzją zachodzi taka sama podstawa do otrzymania zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług jak w przypadku czerwca 2001 r. Ponadto sam fakt wydania decyzji przyznającej zwrot podatku za czerwiec 2001 r. nie oznacza zaistnienia przesłanki ważnego interesu podatnika ani interesu publicznego, o których mowa w art. 253 § 1 Ordynacji podatkowej. 12. Chybiony jest także ostatni zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia art.141 § 1 p.p.s.a. poprzez brak ustosunkowania się do zarzutu skargi, a mianowicie zarzutu błędnego przyjęcia przez organy podatkowe braku tożsamości sytuacji we wszystkich decyzjach dotyczących zwrotu podatku od towarów i usług. W ocenie sądu odwoławczego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż zawiera ono prawidłowe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Ponadto Sąd I instancji szczegółowo odniósł się do poszczególnych zarzutów skargi. W tym na s.7 uzasadnienia wyraźnie stwierdził, że wydanie decyzji przyznającej zwrot podatku za czerwiec 2001 r. nie spełnia w ocenie Sądu przesłanki ważnego interesu podatnika ani interesu publicznego z art.253 § 1 o.p. 13. Biorąc pod uwagę powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. podlegała oddaleniu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 tej ustawy.