III SA/Łd 212/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędzia NSA Janusz Nowacki, Protokolant Referendarz sądowy Leszek Foryś, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2007 roku sprawy ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu prawa jazdy 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokat M. T., prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...] kwotę łączną 309,80 (trzysta dziewięć 80/100) złotych, obejmującą kwotę 292,80 ( dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, zawierającą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych z tytułu opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa i nakazuje wypłacić powyższą kwotę adwokat M. T. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi. III SA/Łd 212/07 UZASADNIENE Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta Ł., działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu W. P. prawa jazdy wszczęte na jego wniosek z dnia 3 października 2006r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż w wyniku weryfikacji dokumentów ustalono, iż w dniu 1 czerwca 2005r. podjęta została decyzja nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie zwrotu W. P. prawa jazdy, zatrzymanego w dniu 18 grudnia 2002r. Postępowanie wszczęte zostało na wniosek strony z dnia 7 maja 2004r. Od powyższej decyzji W. P. nie złożył odwołania, wobec czego stała się ona ostateczna. Organ wskazał również, iż w dniu 10 października 2005r. wpłynął kolejny wniosek W. P. o wydanie zatrzymanego w dniu 18 grudnia 2002r. prawa jazdy. Prezydent Miasta Ł. wydał decyzję z dnia [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu skarżącemu prawa jazdy z uwagi na jego bezprzedmiotowość, bowiem istnieje już w obrocie prawnym ostateczna decyzja rozstrzygająca sprawę związaną ze zwrotem prawa jazdy. Powyższa decyzja utrzymana została w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] znak [...]. Prezydent Miasta Ł. podniósł, iż istnienie w obrocie prawnym decyzji rozstrzygającej sprawę związaną ze zwrotem prawa jazdy (decyzja z dnia [...]) ponownie przesądza o bezprzedmiotowości postępowania w zakresie objętym żądaniem W. P. z dnia 3 października 2006r. Organ wskazał ponadto, iż ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] cofnięto skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami z uwagi na stwierdzenie przez lekarza, uprawnionego do badań kierowców, trwałych przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie wszystkich kategorii prawa jazdy. Powyższe oznacza zdaniem organu, iż warunkiem przywrócenia skarżącemu cofniętych uprawnień jest przedstawienie przez niego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, wystawionego przez Przychodnię Konsultacyjno – Diagnostyczną w Ł. przy ul. A (art. 140 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym). W odwołaniu od powyższej decyzji W. P. podniósł, iż zgodnie z postanowieniem XVIII Wydziału Grodzkiego Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieścia o umorzeniu postępowania w toczącej się sprawie karnej, prawo jazdy zatrzymane w dniu 18 grudnia 2002r. powinno mu zostać zwrócone. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, iż nie jest sporne, że wniosek W. P. z dnia 3 października 2006r. dotyczy zwrotu zatrzymanego prawa jazdy, oraz że analogicznej treści żądania zostały przez stronę złożone w dniu 7 maja 2004r. i 10 października 2005r. Z akt sprawy wynika również, iż w dniu [...] (znak [...]) oraz [...] (znak: [...]) Prezydent Miasta Ł. wydał decyzje w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu W. P. prawa jazdy i oba te rozstrzygnięcia są ostateczne. Kolegium uznało zatem, iż kolejne postępowanie w sprawie zwrotu skarżącemu prawa jazdy, wszczęte wnioskiem z dnia 3 października 2006r., jest bezprzedmiotowe i dlatego decyzja organu I instancji odpowiada prawu tj. art. 105 k.p.a. Organ wskazał ponadto, iż zwrot prawa jazdy jest możliwy w sytuacji, gdy wnioskodawca posiada uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym określonej kategorii, natomiast W. P. takich uprawnień nie posiada, gdyż ostateczną decyzją z dnia [...] znak [...] zostały mu one cofnięte. Zdaniem Kolegium, skoro wnioskodawca żąda zwrotu dokumentu, który nie istnieje już w obrocie prawnym, to niewątpliwie prowadzenie postępowania w tej sprawie jest również bezprzedmiotowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi W. P. podniósł, iż organy nie wykonują wyroku Sądu Grodzkiego orzekającego o konieczności zwrotu zatrzymanego mu prawa jazdy. Wskazał, iż w jego sprawie doszło do pomówienia, kłamstwa i zastraszania lekarzy. Dodał, iż zachowania administracyjne organu są przestępstwem wobec niewykonania nakazu Sądu Rejonowego i Okręgowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej odrzucenie z uwagi na fakt, iż nie spełnia ona wymogów formalnych, o których mowa w art. 57 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tzn. nie zawiera wskazania, jakie naruszenie prawa czy też interesu prawnego miało miejsce przy wydaniu zaskarżonej decyzji. W przypadku, gdyby wniosek o odrzucenie skargi nie został uwzględniony organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 15 marca 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przyznał W. P. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W piśmie procesowym z dnia 11 czerwca 2007r. skarżący, odnosząc się do odpowiedzi na skargę złożonej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., wskazał, iż przedmiotem jego zaskarżenia jest niewykonanie przez organ wyroków Sądu Grodzkiego, Sądu Rejonowego i Sądu Okręgowego z rygorem natychmiastowej wykonalności. Wydając decyzję urząd nie wziął pod uwagę art. 75, 78 i 154 § 1, 2 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącego, z uwagi na niewyczerpane dowody, decyzja wydana została z naruszeniem prawa – przekłamana w wyniku fałszywych dokumentów lub przemyślanego oszustwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić podstawę do jej uchylenia. Na wstępie należy zaznaczyć, iż Sąd nie uwzględnił wniosku organu o odrzucenie skargi wniesionej przez W. P. z uwagi na nieokreślenie w niej naruszenia prawa lub interesu prawnego, jakiego dopuszczono się przy wydaniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, art. 57 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ustala tak rygorystycznych warunków formalnych skargi. Rozwiązanie przyjęte w tym przepisie pozostaje w zgodzie z wyrażoną w art. 134 § 1 tej ustawy zasadą niezwiązania sądu administracyjnego granicami skargi. Tak więc - co do zasady - sąd administracyjny nie jest związany zarzutami skargi co do zakresu zaskarżenia aktu lub czynności, powołaną w niej podstawą prawną oraz jej wnioskami co do sposobu pozbawienia mocy wiążącej zaskarżonego aktu, nawet jeśli zostały one w skardze sformułowane. W. P. w piśmie z dnia 23 stycznia 2007r. podał wyraźnie, iż jego skarga dotyczy decyzji Kolegium z dnia [...], a naruszenia prawa upatrywał w tym, iż organ wydając decyzję określonej treści nie zastosował się do wyroku sądu powszechnego, nakazującego zwrócić skarżącemu prawo jazdy. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, podziela w tym zakresie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 28 lutego 2006r. w sprawie o sygn. akt I OSK 528/05, zgodnie z którym przez określenie "naruszenia prawa" lub "naruszenia interesu prawnego", o których jest mowa w art. 57 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należy rozumieć podanie przez skarżącego przyczyny uzasadniającej - według jego oceny - wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Wzmiankowany przepis nie wymaga przy tym przedstawienia w skardze wyczerpującego wywodu prawnego lub wskazania konkretnego przepisu - przepisów - prawa, który został naruszony. Wymóg skargi będzie w tym względzie spełniony, jeżeli skarżący wskaże - nawet w sposób bardzo ogólny - na czym polega jego zdaniem naruszenie prawa lub interesu prawnego w zaskarżonym akcie lub czynności (system informacji prawnej LEX nr 194352). W ocenie Sądu, skarga W. P. spełnia zatem wymogi formalne, o których mowa w art. 57 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i dlatego podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Trzeba zaznaczyć, iż stan faktyczny sprawy jest niesporny. Z akt administracyjnych wynika, iż w dniu [....] Prezydent Miasta Ł. wydał decyzje nr [...] o cofnięciu W. P. uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii B, z uwagi na treść orzeczenia lekarskiego nr [...] wydanego przez Przychodnię Konsultacyjno – Diagnostyczną Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. o trwałej niezdolności skarżącego do kierowania pojazdami silnikowymi. Decyzja powyższa utrzymana została w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...], a W. P. nie wniósł od niej skargi do sądu. Jednocześnie w dniu 27 kwietnia 2004r. Sąd Rejonowy dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi w XVIII Wydziale Grodzkim wydał postanowienie w sprawie o sygn. akt XVIII K 455/03 o umorzeniu postępowania karnego toczącego się przeciwko W. P. oraz o zwrocie skarżącemu prawa jazdy zatrzymanego w dniu 18 grudnia 2002r. W związku z wyrokiem sądu karnego, W. P. zwrócił się w dniach 7 i 11 maja 2004r. do Prezydenta Miasta Ł. z wnioskiem o zwrot zatrzymanego prawa jazdy. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta Ł. odmówił skarżącemu zwrotu prawa jazdy kategorii B o numerze [...], a orzeczenie to utrzymane zostało w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. Organy obu instancji podniosły, iż wobec orzeczonej trwałej niezdolności W. P. do prowadzenia pojazdów mechanicznych, brak jest podstaw do wydania (zwrotu) skarżącemu zatrzymanego prawa jazdy. Na skutek skargi W. P. wniesionej na powyższe rozstrzygnięcie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 23 lutego 2005r. (sygn. akt III SA/Łd 817/04) stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia 20 maja 2004r. Zdaniem Sądu, w sprawie zaistniała przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji, wynikająca z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. doszło do wydania decyzji bez podstawy prawnej, gdyż żaden przepis ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym nie upoważnia organu do wydania decyzji o odmowie zwrotu zatrzymanego prawa jazdy. Jednocześnie Sąd stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącego o zwrot zatrzymanego prawa jazdy winno być zakończone decyzją o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 k.p.a., z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W ocenie Sądu, wobec cofnięcia W. P. uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi na stałe, organ nie mógł dokonać czynności technicznej zwrotu prawa jazdy skarżącemu. Odnosząc się do postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 27 kwietnia 2004r. o zwrocie skarżącemu prawa jazdy, Sąd wskazał, iż oznacza ono jedynie, że dokument ten stał się zbędny dla potrzeb postępowania karnego. Warto w tym miejscu zaznaczyć, iż zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Natomiast w myśl art. 170 tej ustawy orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z powyższych względów, decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta Ł. orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie zwrotu W. P. prawa jazdy na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi z dnia 27 kwietnia 2004r. Powyższa decyzja stała się decyzją ostateczną, gdyż strona nie skorzystała z możliwości wniesienia od niej odwołania. Jednocześnie, pismem z dnia 10 października 2005r. W. P. zwrócił się ponownie do organu z wnioskiem o zwrot zatrzymanego prawa jazdy. Do wniosku załączona została kopia orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia 26 maja 2003r. o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, wydanego przez Specjalistyczny Gabinet Internistyczny. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta Ł. umorzył postępowanie w sprawie zwrotu prawa jazdy W. P. na wniosek z dnia 10 października 2005r. z uwagi na istnienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji rozstrzygającej sprawę związaną ze zwrotem prawa jazdy, tj. decyzji z dnia [... ] nr [...]. Organ wskazał jednocześnie, iż dołączone do wniosku orzeczenie lekarskie nie może stanowić podstawy do przywrócenia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, bowiem zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004r, w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, jednostką uprawnioną do wydania orzeczenia lekarskiego jest Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy. Powyższa decyzja utrzymana została w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. orzeczeniem z dnia [...] nr [...]. W dniu 10 października W. P. złożył kolejny wniosek o wydanie zatrzymanego prawa jazdy, załączając do niego orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami mechanicznymi, wydane w dniu 3 października 2006r. przez prywatny gabinet lekarski. Prezydent Miasta Ł. wydał w dniu [...] decyzję Nr [...], którą umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu prawa jazdy W. P. na wniosek z dnia 3 października 2006r., a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., zaskarżonym orzeczeniem z dnia [...], utrzymało ją w mocy. W ocenie Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie organu odpowiada treści art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, iż organ administracji publicznej wydaje decyzje o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Użycie przez ustawodawcę w tym przepisie słowa "wydaje" a nie "może wydać" oznacza, że wydanie decyzji o umorzeniu postępowania jest obligatoryjne, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z jakiejkolwiek przyczyny. Tym bardziej należy więc tak postąpić, gdy postępowanie od samego początku było bezprzedmiotowe – wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 1998r. w sprawie o sygn. I SA/Kr 1141/97. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Oznacza to, iż brak jest któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, co skutkuje tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej, co do istoty. Umorzenie postępowania jest orzeczeniem formalnym, kończącym postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość postępowania to brak przedmiotu postępowania rozumianego jako konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności niniejszej sprawy należy zauważyć, iż taka forma zakończenia postępowania w sprawie wniosku W. P. o zwrot zatrzymanego prawa jazdy, wynika wprost z orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Łodzi z dnia 23 lutego 2005r. (sygn. akt III SA/Łd 817/04). Sąd stwierdził w uzasadnieniu tego wyroku, iż w przedmiotowej sprawie postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącego o zwrot zatrzymanego prawa jazdy winno być zakończone decyzją o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 k.p.a., z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Zdaniem Sądu, wobec cofnięcia W. P. uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi na stałe, organ nie może dokonać czynności technicznej zwrotu prawa jazdy skarżącemu. Do dnia wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...] stan faktyczny sprawy nie uległ istotnej zmianie, bowiem nadal pozostaje w obrocie prawnym decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] o cofnięciu W. P. uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii B, z uwagi na treść orzeczenia lekarskiego nr [...] wydanego przez Przychodnię Konsultacyjno – Diagnostyczną Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. o trwałej niezdolności skarżącego do kierowania pojazdami silnikowymi. Skoro zatem skarżący nie posiada uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi postępowanie w przedmiocie zwrotu prawa jazdy jest bezprzedmiotowe, bowiem nie można zwrócić tego, czego skarżący nie posiada. Ponadto, jak zostało to podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, postępowanie wszczęte wnioskiem W. P. z dnia 10 października 2006r. o zwrot zatrzymanego prawa jazdy w związku z orzeczeniem Sądu Rejonowego z dnia 27 kwietnia 2004r., jest kolejnym postępowaniem w tej samej sprawie. Decyzjami z dnia [...] nr [...] i [...] nr [...] zakończone zostały bowiem postępowania administracyjne w przedmiocie wniosków skarżącego o zwrot zatrzymanego prawa jazdy w identycznym stanie faktycznym i prawnym. W. P. nadal nie posiada uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi i nie przedstawił orzeczenia lekarskiego wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy, o którym mowa w § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15). Słuszne zatem organ uznał, iż kolejne postępowanie w sprawie zwrotu skarżącemu prawa jazdy, wszczęte wnioskiem z dnia 3 października 2006r., należy uznać za bezprzedmiotowe, bowiem funkcjonuje w obrocie prawnym decyzja rozstrzygająca ostatecznie tę sprawę – tj. decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie zwrotu W. P. prawa jazdy na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi z dnia 27 kwietnia 2004r. We wszystkich wnioskach o zwrot zatrzymanego prawa jazdy W. P. powołuje się na orzeczenie Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi XVIII Wydziału Grodzkiego z dnia 27 kwietnia 2004r. (sygn. akt XVIII K 455/03) o umorzeniu toczącego się przeciwko niemu postępowania karnego oraz o zwrocie skarżącemu prawa jazdy zatrzymanego w dniu 18 grudnia 2002r. W. P. podnosi w skardze i pismach składanych w toku postępowania, iż organy obu instancji nie wykonują nakazu Sądu i upatruje w takim działaniu organów rażącego naruszenia prawa. Powyższy zarzut skarżącego należy uznać za bezpodstawny. Sąd, wydając w dniu 27 kwietnia 2004r. postanowienie o umorzeniu toczącego się postępowania karnego oparł się na opinii biegłych psychiatrów, którzy uznali, iż w czasie dokonywania zarzucanego W. P. czynu miał on całkowicie zniesioną zdolność rozumienia tego czynu jak i pokierowania swoim postępowaniem z uwagi na ujawnione zaburzenia psychiczne pod postacią reakcji paranoicznej. Umarzając postępowanie, Sąd orzekł o zwrocie zatrzymanego skarżącemu prawa jazdy, ponieważ ze względu na zakończenie sprawy karnej, zabezpieczenie tego dokumentu stało się zbędne. Wobec tego, że w sprawie nie zapadł wyrok karny skazujący, Sąd nie miał podstaw do zastosowania środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Orzeczenie Sądu karnego nie oznacza jednak, iż organy administracji mają obowiązek dokonania technicznej czynności, polegającej na fizycznym zwrocie W. P. zatrzymanego w dniu 18 grudnia 2002r. dokumentu prawa jazdy. Dokument taki nie funkcjonuje już bowiem w obrocie prawnym, gdyż w dniu [...] organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o cofnięciu W. P. uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B, wynikającymi z prawa jazdy nr [...]. Jak podnosiły to wielokrotnie organy w wydawanych przez siebie decyzjach i na co również zwrócił uwagę Sąd Administracyjny w uzasadnieniu orzeczenia z dnia 23 lutego 2005r., przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) w art. 138, nie przewidują bezwzględnego obowiązku organów administracji zwrotu dokumentu prawa jazdy w sytuacji wydania takiego orzeczenia przez sąd powszechny. Art. 138 ust. 2 tej ustawy stanowi bowiem, iż zwrot zatrzymanego prawa jazdy następuje po ustaniu przyczyny zatrzymania, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 4. Organy administracji, przed dokonaniem czynności technicznej zwrotu dokumentu prawa jazdy, mają zatem obowiązek sprawdzenia, czy ustały już przyczyny zatrzymania tego dokumentu oraz czy nie zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 114 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W przypadku skarżącego bezspornym jest, iż przyczyna zatrzymania prawa jazdy nadal istnieje, bowiem uprawnione jednostki medyczne (Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Ł. oraz Instytut Medycyny Pracy w Ł.) orzekły o trwałej niezdolności W. P. do kierowania pojazdami silnikowymi wg. wszystkich kategorii i ostateczną decyzją cofnięto skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami. Nie ulega również wątpliwości, iż w stosunku do W. P. zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 114 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, bowiem od momentu pozbawienia skarżącego prawa jazdy upłynęły już ponad cztery lata. Powyższe okoliczności, w ocenie Sądu powodują, iż brak jest podstaw prawnych do zwrotu skarżącemu zatrzymanego prawa jazdy, a organy prawidłowo ustaliły, iż w rozpoznawanej sprawie zachodzi przesłanka bezprzedmiotowości postępowania. Za bezpodstawny Sąd uznał również zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przez organ w toku postępowania art. 75 i 78 k.p.a. Skarżący nie wskazał bowiem jakie dowody powinny jeszcze zostać w sprawie zebrane dla prawidłowej oceny jej stanu faktycznego, a Sąd nie dopatrzył się aby organy prowadzące postępowanie pominęły jakikolwiek dowód mający istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Należy jednocześnie zaznaczyć, iż sąd administracyjny nie jest właściwy do oceny zarzutów skarżącego odnoszących się do fałszowania dokumentów i przemyślanego oszustwa. W związku z tym, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tylko to mogło być podstawą do jej uchylenia w myśl art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy należało skargę oddalić. O wynagrodzeniu adwokata wyznaczonego z urzędu Sąd orzekł stosownie do art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).