I SA/Ol 98/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Piskozub Sędzia WSA Zofia Skrzynecka Sędzia WSA Ryszard Maliszewski ( spr ) Protokolant Paweł Guziur po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie: określenia wysokości straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 1998r. Oddala skargę. I SA/OI 98/06 UZASADNIENIE Decyzją z dnia "[...]", znak: "[...]" Naczelnik Urzędu Skarbowego określił Spółce stratę z działalności gospodarczej za 1998r. w wysokości 2.086,75 zł tj. o kwotę 30.297,91 zł mniejszą od wykazanej w zeznaniu (CIT-8) o ostatecznej wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za 1998r. Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu wniesionego dnia 28.12.2004r. odwołania od powyższej decyzji, uzupełnionego pismem z dnia 13.01.2005r., decyzją z dnia "[...]", znak: "[...]" uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego i określił wysokość straty z działalności gospodarczej za 1998 r. w innej wysokości. Stanowisko organu I instancji w zakresie zakwestionowanych kosztów Dyrektor Izby Skarbowej uznał za prawidłowe. Zarzuty Strony dotyczące wydania decyzji przez organ, co do którego został złożony wniosek o jego wyłączenie, bez podjęcia rozstrzygnięcia w tym zakresie oraz wniosku Strony o umorzenie postępowania podatkowego w niniejszej sprawie, z uwagi na przedawnienie organ odwoławczy uznał za bezzasadne. Organ odwoławczy dokonał na korzyść Spółki zmiany w wysokości przychodów należnych. Powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej pełnomocnik Strony zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. W wyroku z dnia 14 września 2005r. sygn. akt I SA/Ol 208/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uwzględnił złożoną skargę i uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Przedmiotowy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie stał się prawomocny z dniem 3 listopada 2005r. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko i argumentację organów podatkowych, iż Spółka nie miała prawa zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatków na refakturowane przez "A" na rzecz "A" Sp. z o.o. koszty rozmów telefonicznych oraz ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej zatrudnionego w Spółce doradcy podatkowego S. W. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie wystąpiły istotne uchybienia przepisom postępowania. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiadało bowiem wymogom zawartym w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, konsekwencją czego stało się naruszenie, wyrażonej w art. 124 Ordynacji podatkowej, zasady przekonywania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wskazał, iż kwestią sporną w toku całego postępowania administracyjnego był moment powstania obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych w odniesieniu do usług świadczonych przez Skarżącą Spółkę. Z uzasadnienia uchylonej decyzji nie wynikało jak ustalono ten moment w stosunku do poszczególnych usługobiorców. Zgromadzony materiał dowodowy był natomiast różny w odniesieniu do poszczególnych kontrahentów - w niektórych przypadkach były to faktury, a w innych dowody zapłaty, zeznania kontrahentów, umowy zawarte ze Spółką. Sąd zakwestionował podanie w uzasadnieniu decyzji Dyrektora Izby Skarbowej jedynie kwot przychodu należnego od poszczególnych usługobiorców, bez wyliczeń pozwalających na zweryfikowanie poprawności tych kwot, bez podania dokładnego okresu, za który przychód ustalono, naruszyło to zasadę przekonywania, ustanowioną w art. 124 Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym, Dyrektor Izby Skarbowej ponownie rozpatrzył niniejszą sprawę i mając na uwadze dyspozycje Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie oraz okoliczności sprawy, na które Sąd zwrócił uwagę, decyzją z dnia "[...]", znak: "[...]" uchylił zaskarżoną decyzję w całości i określił wysokość straty z działalności gospodarczej za 1998r. w wysokości 10.926,00 zł. Spółka zawarła umowy na świadczenie usług, których charakter obligował Stronę do rzetelnego co miesięcznego wykonywania czynności w celu wywiązania się z postanowień zawartych w przedmiotowych umowach. Spółka na podstawie zawartych umów świadczyła usługi, które powodowały powstanie przychodów należnych, wymagających fakturowania. Fakt świadczenia usług został potwierdzony także innymi dowodami źródłowymi w postaci przesłuchań w charakterze świadków kontrahentów, którym w 1998r. świadczono usługi, faktur otrzymanych od kontrahentów, deklaracji usługobiorców Spółki takich jak: VAT-7, PIT-5, PIT-4, CIT-2 podpisanych przez S. W. i opieczętowanych pieczątką "A". Zawarte z kontrahentami umowy były dowodami pośrednimi warunkującymi obowiązek wykonywania usług, a tym samym co miesięcznego wykazywania przychodu, który winien być potwierdzony wystawioną fakturą, spełniającą kryteria zawarte w art. 20-22 ustawy z dnia 29 września 1994r.o rachunkowości (Dz. U. Nr 121, poz. 591 z późn. zm.). Ustalenie kwot przychodu należnego w stosunku do poszczególnych klientów Spółki przedstawiono szczegółowo na stronie "[...]" zaskarżonej decyzji. Ogółem kwota przychodu należnego z tytułu świadczonych usług za 1998 r. wyniosła 273.628,15 zł. Ponadto doliczono kwotę 784,62 zł z tytułów wyszczególnionych na stronie "[...]" decyzji. Zatem ogółem przychód wyniósł 274. 412, 77 zł. Natomiast koszty uzyskania przychodu zostały ustalone w wysokości 285.338,47 zł. Strata podatkowo po zaokrągleni kwoty w 1998 r. wyniosła 10. 926,00 zł. Odnosząc się do kwestii przedawnienia, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zarzut ten jest bezzasadny. W przedmiocie przedawnienia ustawa Ordynacja podatkowa zawiera rozwiązania w art. 68 i 70 tej ustawy. Wyżej wskazane uregulowania dotyczą kwestii przedawnienia prawa do ustalenia zobowiązania podatkowego oraz przedawnienia samego zobowiązania. Instytucja przedawnienia przyjmując gramatyczne brzmienie przepisów, jak również wykładnię systemową całej ustawy odnosi się ściśle do zobowiązania podatkowego a nie do straty. W świetle definicji ustawowej art. 5 Ordynacji podatkowej jest to wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego. Wobec powyższego, zdaniem tut. organu podatkowego, istnieje możliwość określenia straty nawet wtedy, kiedy za rok, w którym ona powstała nie byłoby możliwości wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania. Instytucja przedawnienia bowiem, na co wyżej wskazano, odnosi się do zobowiązania podatkowego, a strata zobowiązaniem nie jest. Można natomiast przyjąć, iż w świetle uregulowań, z uwagi na konsekwencje podatkowe, może być pojmowana w kategoriach ulgi. Umożliwia ona bowiem przenoszenie między kolejnymi latami podatkowymi kosztów, które nie znalazły pokrycia w uzyskanym w danym roku przychodzie, ale potencjalnie mogły przyczynić się do jego powstania. Powoływany przez pełnomocnika Strony przepis art. 69 § 1 i 2 nie ma w sprawie zastosowania, gdyż normuje on zagadnienie przedawnienie prawa do ustalenia zobowiązania podatkowego w przypadku utraty przez podatnika warunków do ulgi podatkowej. Przepis ten znajduje zastosowanie jedynie wówczas, gdy podatnik uzyskał prawo do ulgi w podatku powstającym na zasadach określonych w art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, a zatem nie stosuje się go w przypadku ulg w zobowiązaniach podatkowych powstających z mocy prawa (art. 21 § 1 pkt 1 w/w ustawy). Natomiast stosownie do zapisów art. 24 cyt. ustawy organ podatkowy w drodze decyzji określa wysokość straty poniesionej przez podatnika, jeżeli wysokość straty różni się od wysokości wynikającej ze złożonej deklaracji a poniesienie straty zgodnie z przepisami prawa podatkowego uprawnia do skorzystania z ulg podatkowych. Zatem dopóki organ podatkowy jest władny wydać decyzję wymiarową za rozpatrywany rok podatkowy, w którym podatnik korzysta z ulgi podatkowej, jaką jest odliczenie straty poniesionej w latach ubiegłych, to co najmniej do tego okresu organ podatkowy jest uprawniony do wydania decyzji określającej poniesiona przez podatnika stratę. W skardze skierowanej do Sądu Spółka wniosła o: uchylenie w całości zaskarżonej decyzji dotyczącej roku 1998, obciążenie organu administracji kosztami postępowania w sprawie, w tym także kosztami zastępstwa procesowego w wysokości wynikającej z przedłożonego na rozprawie spisu kosztów. Zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie dyspozycji art. 70 § 1 w zw. z art. 3 pkt 6 ustawy Ordynacja podatkowa ewentualnie art. 69 §1 i 2 w zw. z art. 24 cyt. ustawy oraz art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych albowiem zaskarżoną decyzję wydano po upływie terminu do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowe w drodze decyzji określającej wysokość straty podatkowej za rok obrotowy 1998 a nadto ustalono spółce przychody w oparciu o kontrakt zawarty między nią a jej klientami, nie zaś w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzji Dyrektora Izby Skarbowej wydana została w dniu "[...]", po uchyleniu poprzedniej decyzji tegoż organu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie z dnia 14 września 2005. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji stwierdził, że " ... istnieje możliwość określenia straty nawet wtedy, kiedy za rok, w którym ona powstała nie byłoby możliwości wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania..." albowiem w ocenie tego organu strata podatkowa nie jest zobowiązaniem w rozumieniu art. 5 ustawy Ordynacja podatkowa. Postępowanie podatkowe w sprawie zostało wszczęte w 2002 roku a ostatnia decyzja organu podatkowego I instancji pochodzi z dnia "[...]". Do Sądu Administracyjnego sprawa trafiła w maju 2005 roku i trwała (data uprawomocnienia się orzeczenia Sądu) do 3 listopada 2005 roku. Zaskarżona decyzji Dyrektora w sposób oczywisty narusza prawo materialne określone treścią art. 70 ustawy Ordynacja podatkowa. Cyt. powyżej pogląd o możności wydawania decyzji dotyczącej straty podatkowej w każdym czasie nie opiera się na przepisach Ordynacji podatkowej, co więcej jest w sprzeczności z treścią art. 24 tej ustawy (który winien stanowić formalno - prawną podstawę wydania spornej decyzji , a nie jest ) w związku z art. 68 Ordynacji. "Ustawodawca umieszczając w Ordynacji podatkowej szczególny przepis pozwalający określić w drodze decyzji wysokość straty podatkowej, w żaden sposób nie jest skorelowany z przepisami dotyczącymi przedawnienia zobowiązań podatkowych. Błędny jest jednak, spotykany, czasem w praktyce pogląd, że z tego powodu nie istnieje żaden termin ograniczający prawo do wydania tego rodzaju decyzji. Termin taki - w sposób pośredni, poprzez odwołanie się do regulacji z zakresu prawa materialnego - został wskazany w treści samego art. 24 Ord. pod. i wynosi odpowiednio trzy lub pięć lat od końca roku, w którym odliczana strata została poniesiona." (tak M. Kucharski w "Określenie wysokości straty w drodze decyzji" Mon. Pod. nr 7, poz. 14 z 2002 roku). Określona przez organ podatkowy teza prowadziłaby w prostej konsekwencji do możności wydawania przez organ podatkowy decyzji podatkowych obejmujących nawet kilkanaście lat wstecz po to tylko, aby poprzez korygowanie wysokości straty podatkowej w kolejnych latach spowodować zapłatę podatku w okresie, w którym zobowiązanie podatkowe może jeszcze powstać i w którym można dokonać poboru podatku. Spółka bowiem w latach 2000-2001 osiągnęła dochody, ale podatku nie zapłaciła z uwagi na odliczenie strat z lat ubiegłych. Działanie organów podatkowych jednoznacznie zmierza - wbrew gołosłownym twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - do określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Skoro "dochód i strata stanowią tę samą kategorię matematyczną, której wartość może być dodatnia albo ujemna (tak: NSA w wyroku z 9.06.1998, sygn. akt III SA 52/97, opubl. w LEX nr 34717) i skoro "strata może być pokryta z dochodu w trzech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, to jest to równoznaczne z możliwością obniżenia podstawy opodatkowania, a w konsekwencji i wysokości podatku." (tak: NSA w wyroku z dnia 6.07.2000 r., sygn. akt SA/Bk 1666/98). Tym samym strata podatkowa‚ w oparciu o funkcjonalną wykładnię art. 24 Ordynacji podatkowej i jej podatkowy wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego musi być traktowana właśnie jak zobowiązanie. Jeśli natomiast - jak chce tego organ podatkowy - traktować stratę jak ulgę podatkową (tak w uzasadnieniu decyzji - str. 26 ) to należy zasadnie postawić pytanie, dlaczego nie zastosowano w sprawie art. 69 § 1 i 2 Ordynacji, określających czas, w którym decyzja w sprawie ustalenia zobowiązania z tytułu utraty ulgi może być wydana. W każdym z tych wypadków termin do wydania decyzji określającej wysokość straty w podatku dochodowym za rok 1998 przez organ II instancji (tak NSA w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 6.10.2003 roku, sygn. akt FPS 8/03, mającej moc zasady prawnej, a więc wiążącej - przynajmniej teoretycznie - także organy podatkowe) upłynął z dniem 31 grudnia 2004 roku. Zaskarżona decyzja nie została wydana w tym czasie i skoro organ podatkowy nie umorzył w związku z tym postępowania podatkowego, jako bezprzedmiotowego to Sąd Administracyjny taką decyzję winien uchylić jako naruszającą prawo materialne. Dodatkowo Skarżąca Spółka podniosła, że organ podatkowy z uporem godnym lepszej sprawy cały czas ustała moment powstania obowiązku podatkowego na podstawie zapisów umowy, jakie spółka zawierała z jej klientami ("[...]" uzasadnienia decyzji) mimo, iż wola stron nie może być podstawą kreowania powstania tego momentu. Przepisy podatkowe "... nie dopuszczają przyjęcia innego (szczególnego) momentu powstania obowiązku podatkowego w drodze umowy cywilnoprawnej. Prowadziłoby to bowiem do dowolnego kształtowania przez strony umów momentu powstania obowiązku podatkowego, jako istotnego elementu związanego z przekształceniem tego obowiązku w zobowiązanie podatkowe" (tak WSA w Warszawie w wyroku z dnia 26 października 2004r., III SA 2172/03). Wbrew treści art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych organ podatkowy nie może twierdzić , że spółka powinna opodatkować przychody należne na podstawie umów, skoro przychodów tych ani nie otrzymała ani nie fakturowała. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i domagał się oddalenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Sąd Administracyjny nie rozstrzyga sprawy in merito. Dokonuje wyłącznie kontroli zgodności z prawem jej rozstrzygnięcia przez organy administracji publicznej. Kontroli takiej można zaś dokonać wyłącznie na podstawie stanu faktycznego istniejącego w czasie podejmowania decyzji kontrolowanego aktu lub czynności. Przede wszystkim należy wskazać, że skarżący nie podważył stanu faktycznego ustalonego przez organy podatkowe.. Zawarte przez skarżącą Spółkę umowy w zakresie doradztwa księgowego w zakresie ich elementów przedmiotowo istotnych (essentialia negotii), skutków prawnych, trwania, zakończenia stosunku prawnego, podlegają ocenie na gruncie prawa cywilnego, natomiast skutki podatkowe w zakresie podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie osiągnięcia przez podatnika przychodu związane są z zaistnieniem zdarzeń określonych w art.12 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych z dnia 15 lutego 1992 r. ( Dz. U. Nr 54, poz. 86, ze zm.). Zgodnie z ar. 12. 1. przychodami, zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 13 i 14, są w szczególności: otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. Zgodnie z treścią art. 12 ust. 3. za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Jeżeli przychody wyrażone są w walutach obcych, a między dniem ich uzyskania i dniem faktycznego otrzymania występują różne kursy walut, przychody te odpowiednio podwyższa się lub obniża o różnice wynikające z zastosowania kursu kupna walut z dnia faktycznego otrzymania przychodów, ustalonego przez bank dewizowy, z którego usług korzystał uzyskujący przychód, oraz z zastosowania kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia uzyskania przychodu. Wbrew zarzutom skarżącego organy podatkowe nie były uprawnione do kwestionowania uprawnienia stron do swobodnego ukształtowania stosunku prawnego. Nie mogły również podważać celu, który chcą osiągnąć kontrahenci. Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie przyjmuje się, że strony mogą nadać umowie zlecenia charakter większej trwałości, w szczególności w sytuacji, w której treścią umowy ma być odpłatne wykonywanie czynności przez przyjmującego zlecenie w sposób ciągły. Z istoty zawartych przez skarżącą umów wynika, że są to czynności o charakterze czysto faktycznym. A zatem należałoby dokonać wykładni ich treści. W szczególności, można przyjąć jak uczyniły to organy skarbowe, że jej wykonanie obywa się etapami, w przypadku wykonywania usługi w zakresie podatku VAT, jest to dzień złożenia deklaracji VAT. A zatem w tym przypadku konieczność naliczania przez skarżącą przychodu za te usługi za każdy miesiąc nie budzi wątpliwości. Innymi słowy w stanie faktycznym sprawy organ podatkowy winien ustalić treść zawartych umów cywilnoprawnych. I takie ustalenia zostały przez organ podatkowy dokonane. W oparciu o te ustalenia faktyczne organ podatkowy przychód ustalił mając na względzie nie tylko kwoty otrzymane przez Spółkę w 1998r., ale także wymagalne wierzytelności za wykonane w roku podatkowym usługi. W taki sposób przychody ustalane są nie na podstawie umów cywilnoprawnych, lecz na podstawie cytowanych przepisów prawa podatkowego. Według dyspozytywnego przepisu kodeksu cywilnego wynagrodzenie należy się zleceniobiorcy dopiero po wykonaniu zlecenia (art. 734 kc). Zatem strony stosunku zobowiązaniowego mogą odmiennie ukształtować termin spełnienia świadczenia pieniężnego. W szczególności mogą postanowić, że będzie ono uiszczane z góry. W umowie cywilnoprawnej strony określają termin świadczenia pieniężnego. W przypadkach gdy termin świadczenia nie był w ten sposób oznaczony, niezwłocznie po wezwaniu ze strony wierzyciela dług staje się wymagalny. W kontekście tych rozważań należy dojść do wniosku, że przez należne przychody określone w art. 12 ust 3 ustawy o.p.d.o.f. należy rozumieć na gruncie rozpoznawanej sprawy wierzytelności pieniężne wynikające z zawartych umów cywilnoprawnych, które stały się wymagalne w roku podatkowym. W przypadku włączenia czynności cywilnoprawnej do podatkowego stanu faktycznego - cywilistyczna klasyfikacja zdarzenia poprzedza klasyfikację podatkową, która jest jej obiektywnym następstwem. Norma podatkowoprawna dokonuje kwalifikacji z zewnątrz pewnego zastanego stanu, na który - o ile ustawodawca wyraźnie nie zastrzeże inaczej - składają się okoliczności faktyczne oraz regulujące go wcześniej normy cywilnoprawne. Oznacza to, że czynność prawna powinna zostać dokonana zgodnie z regulacjami prawa cywilnego, a normy podatkowe stanowią element zewnętrznego oddziaływania, a nie element oceny samego stosunku cywilnoprawnego. Obiektywny (tzn. ustanowiony przez ustawodawcę podatkowego normą rangi ustawowej) charakter klasyfikacji podatkowej czynności cywilnoprawnej wyklucza możliwość uznania, że została ona dokonana w celu uchylenia się od obowiązku podatkowego. Klasyfikacja podatkowa została bowiem dokonana przez ustawodawcę, a podatnik - znając ją i kierując się racjonalnymi przesłankami - wybiera taki typ stosunku cywilnoprawnego, który będzie dla niego najkorzystniejszy również ze względu na jego podatkowe konsekwencje. W związku z powyższym tzw. "ocena zgodności umowy z normami prawa podatkowego" - której dokonanie niejednokrotnie zalecał NSA - jest bezprzedmiotowa.(Radzikowski K. artykuł Prz.Podat. 2005/9/17 - t.1 Normatywne podstawy koncepcji obejścia prawa podatkowego. Zarówno przepisy ustawy o kontroli skarbowej, jak i Ordynacji podatkowej nie dają inspektorowi kontroli skarbowej umocowania prawnego do wydawania samoistnej decyzji określającej wysokość straty na podstawie art. 24 Ordynacji podatkowej. Organem wyłącznie właściwym do wydania decyzji określającej wysokość straty jest organ podatkowy wymieniony w art. 13 Ordynacji podatkowej. (Wyrok 2003.09.30 NSA w Warszawie III SA 2776/01 LEX nr 145034). Oznacza to, iż w przypadku zmniejszania przez podatnika dochodu danego roku podatkowego o stratę poniesioną w okresie trzech lat poprzedzających rok podatkowy, organ podatkowy uprawniony jest do weryfikacji i określenia prawidłowej wysokości tej straty w drodze decyzji. Takie uprawnienie do weryfikacji straty jest możliwe dopóki istnieje możliwość weryfikacji zobowiązania podatkowego w danym roku podatkowym, w którym podatnik zmniejszył dochód o stratę poniesioną w poprzednich latach podatkowych . Przedmiotem przedawnienia nie jest bowiem strata jako taka, a zobowiązanie podatkowe. Zobowiązanie podatkowe jest bowiem zawsze wartością dodatnią. Zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego. (Art. 5. O.p.). Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. (art. 70. § 1 O. p.). Spółka w latach 2000-2001 osiągnęła dochody, ale podatku nie zapłaciła z uwagi na odliczenie strat z lat ubiegłych. A zatem oceniając zrzut przedawnienia, należy mieć na względzie fakt, że istnieje możliwość weryfikacji zobowiązania Spółki za lata 2000 i 2001. Zobowiązania podatkowe za te lata nie są przedawnione. Wobec powyższego, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.