II SA/Bd 325/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik (spr.) Sędziowie WSA: Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Bydgoszczy na rozprawie w dniu 19 czerwca 2007r. sprawy ze skargi Doroty P. i Bogumiła P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] 2007r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku oddala skargę Decyzją z dnia [...] 2006 r., Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta W. udzielił Bogumile i Stanisławowi S. pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego wraz z garażem przy ul. [...] we W. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż po wykonaniu przez inwestorów nakazanych decyzją ostateczną [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] 2005 r. robót - rozbiórki komina oraz dokonania przeróbek odprowadzenia wody deszczowej z budynku na swą nieruchomość w odległości min. 3,0 m od granicy lub do dołu chłonnego, obiekt budowlany został doprowadzony do stanu zgodnego z prawem. Ze względu na to, iż z materiału dowodowego wynika, iż omawiany budynek z garażem jest zdatny do użytkowania tym samym istniały podstawy do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu. W odwołaniu od powyższej decyzji Dorota i Bogumił P. wnieśli o jej uchylenie, zarzucając rażące naruszenie art. 42 ust. 1 i 2 w zw. z art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, art. 7, 8, 16, 80 i 107 § 1 i 3 kpa, art. 103 § 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 650). Odwołujący się podnieśli, iż obowiązki nałożone ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z [...] 2005 r. nie zostały wykonane przez inwestora wbrew twierdzeniu organu I instancji. Jakkolwiek bowiem organ ten uznał, że komin został rozebrany, to sam jednoznacznie przyznał, że w komin ten wstawiono rurę z blachy ocynkowanej, stanowiącą wentylację pomieszczenia. Zdaniem odwołujących się nie wykonano, również przeróbki odprowadzenia wody deszczowej w kierunku nieruchomości Bogumiły i Stanisława S. w odległości 3 m od granicy działki, a jedynie wpuszczono w glebę rury spustowe. Ponadto odwołujący się podnieśli, iż organ nie wskazał, na jakich dowodach oparł się uznając, że budynek gospodarczy z garażem jest zdatny do użytkowania. Według nich już sam fakt wybudowania obiektu w odległości mniejszej niż 3 m od granicy sąsiedniej działki powoduje, że nie spełnia on wymogów prawa. Decyzją z [...] 2006 r., Nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. umorzył postępowanie odwoławcze, powołując się na treść art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, który stanowi, iż stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. W związku ze skargą Doroty i Bogumiły P. na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 8 lipca 2006 r., sygn. II SA/Bd 773/06 uchylił zaskarżoną decyzję uzasadniając to brakiem dokonania przez organ niezbędnych ustaleń i rozważań prawnych w odniesieniu do podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Sąd stwierdził, iż na [...] Wojewódzkim Inspektorze Nadzoru Budowlanego w B. ze względu na treść art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718) spoczywał obowiązek wyjaśnienia, kiedy nastąpiło wszczęcie postępowania dotyczącego rozstrzyganej kwestii, a zatem czy postępowanie o pozwolenie na użytkowanie jest postępowaniem odrębnym od wszczętego postępowania w dniu 23 maja 2003 r., w sprawie budynku gospodarczego i w zależności od tego ustalenia, czy w niniejszej sprawie zastosowanie będzie miał art. 59 ust. 7 ustawy z 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane (Dz. U. 2006 r., Nr 156, poz. 1118), który wszedł w życie 11 lipca 2003 r., czy też zastosowanie winien mieć art. 28 kpa. Rozpatrując ponownie sprawę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] 2007 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta W. z dnia [...] 2006 r. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, iż postępowanie naprawcze w sprawie było prowadzone w oparciu o art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., nie istniały bowiem przesłanki do nakazania rozbiórki obiektu zgodnie z art. 37 tejże ustawy. Zdaniem organu odwoławczego fakt, że inwestorzy wykonali nałożony na nich decyzją z dnia [...] 2005 r. obowiązek rozbiórki komina oraz przeróbek odprowadzenia wody deszczowej z budynku na swą nieruchomość w odległości min. 3,0 m od granicy lub do dołu chłonnego, doprowadzając tym samym obiekt do stanu zgodnego z prawem przesądzał o wydaniu pozwolenia na jego użytkowanie. Stwierdził przy tym, iż przez zdatność budynku do użytkowania należy rozumieć doprowadzenie go do stanu zgodności z prawem, to jest do stanu bezpiecznego użytkowania. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wskazał, iż z akt sprawy wynika, że murowany komin znajdujący się na dachu został rozebrany, co potwierdza protokół oględzin z dnia 28 kwietnia 2006 r. i dokumentacja fotograficzna. Pozostały wewnątrz budynku przewód kominowy, który uprzednio pełnił funkcję kanału dymowego, został zaś wykorzystany jako kanał wentylacyjny poprzez montaż kratki wentylacyjnej i wywiewki z PCV w miejscu istniejącego uprzednio komina. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, iż inwestorzy wykonali także nałożony na nich obowiązek dotyczący odprowadzania wody deszczowej z budynku na ich nieruchomość. Woda deszczowa z omawianego budynku jest bowiem odprowadzana na teren działki inwestorów w odległości 5,3 m od granicy działki do dołów chłonnych wykonanych z bloczków betonowych, których dno stanowią grunty piaszczyste, a tym samym zostały spełnione wymogi określone w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690; ze zm.). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. Dorota i Bogumił P. podobnie jak w odwołaniu zarzucili, iż inwestorzy nie wykonali w zakreślonym terminie nałożonych na nich obowiązków, a organ stwierdzając, ich wykonanie dopuścił się manipulacji oraz poświadczył nieprawdę w celu uzyskania przez nich korzyści. W związku z powyższym skarżący skierowali zawiadomienie do Prokuratury Rejonowej we W. Ich zdaniem inwestorzy wykonali jedynie prace kosmetyczne pozorujące spełnienie obowiązków nałożonych na nich decyzją z dnia [...] 2005 r. Skarżący podnieśli, iż wyżej wspomnianą decyzją nakazano inwestorom całkowitą rozbiórkę komina w celu uniemożliwienia przywrócenia w przyszłości jego poprzedniej funkcji, gdy tymczasem inwestorzy dokonali rozbiórki tylko części komina ponad dachem budynku. Decyzja ta nie dopuszczała przy tym możliwości przerobienia komina na kanał wentylacyjny. Ponadto skarżący zakwestionowali prawidłowość przyjęcia przez organy nadzoru budowlanego, że założenie rynny spustowej na okapie daszku o długości 0,8 m jest wykonaniem odprowadzania wody w odległości 5,3 m od granicy działki. Zarzucili także organom obu instancji niewyjaśnienie, na czym opierają się ich twierdzenia, że budynek gospodarczy z garażem jest zdatny do użytku oraz nieprzeprowadzenie stosownej analizy tejże zdatności przy uwzględnieniu przepisów technicznych określających warunki usytuowania budynków. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowa argumentację, a ponadto wyjaśniając, iż decyzją z dnia [...] 2005 r. inwestor został zobowiązany do wykonania określonych obowiązków w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem nie zaś do stanu zgodnego z dokumentacja pierwotną. Uciążliwość związana z istnieniem pieca została zlikwidowana poprzez jego usunięcie i rozbiórkę komina nad dachem. Odprowadzanie wody deszczowej zostało zaś wykonane zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690; ze zm.).Ponadto organ II instancji stwierdził, iż w wydanej przez niego decyzji uwzględniono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. II SA/Bd 773/06. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) ocena prawna i wskazania co dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna, o której w cyt. przepisie mowa, wynikająca z uzasadnienia wyroku sądu, dotyczy zarówno wykładni przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, jak i sposobu ich w konkretnym przypadku zastosowania w związku z rozpoznawaną sprawą. Związanie zaś z powyższą oceną oznacza, że organ administracji publicznej obligowany jest ją uwzględnić rozpoznając sprawę ponownie, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach i to nawet w wypadku możliwości niezgodności oceny sądu z obowiązującym prawem, dopóki wyrok nie zostanie wzruszony w przewidzianym do tego trybie. Z kolei dla samego sądu treść art. 153 powoływanej ustawy oznacza, że nie może on formować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie i konkretnego reagowania poprzez treść nowego wyroku w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przez organ. Pismo Doroty P. z dnia [...] 2003 r. skierowane do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. we W., uzupełnione kolejnym pismem wyżej wymienionej z dnia 10 czerwca 2003 r., zainicjowało postępowanie administracyjne w sprawie budynku gospodarczego zrealizowanego na należącej do Bogumiły i Stanisława S. działce nr [..] przy ul. [...] we W. w bliskiej odległości od granicy działki nr [...].We wskazanych pismach Dorota P. podniosła kwestie uciążliwości związanych z funkcjonowaniem komina znajdującego się na tym obiekcie (wydzielanie toksycznego dymu) oraz spływu z budynku gospodarczego wód opadowych na teren jej nieruchomości (zalewanie i podtapianie fundamentów i ścian budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr 12). Poza tym przeprowadzona przez inspektora nadzoru budowlanego w dniu 24 marca 2003 r. na działce małż. S. kontrola, w konfrontacji z przedłożonymi przez nich dokumentami, wykazała niezgodnie z zatwierdzonym planem zagospodarowania i wydanym w dniu 26 czerwca 1969 r. pozwoleniem na budowę usytuowanie wspomnianego budynku gospodarczego o wymiarach 13,30 x 3,67m a nie 9,30 x 3,60m w odległości 1,20m zamiast 3m od granicy sąsiedniej działki oraz wykonanie przewodu dymowego, którego projekt nie przewidywał. W wyroku z dnia 8 września 2004 r. sygn. II SA/Bd 516/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy przesądził, iż ze względu na to, że budowa budynku gospodarczego na działce małż. S. została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414; ze zm.), tzn. przed dniem 1 stycznia 1995 r., to w świetle treści art. 103 ust. 2 tej ustawy – organ nadzoru budowlanego dysponując dwoma instrumentami prawnymi przewidzianymi w poprzednio obejmującej ustawie z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229; ze zm.), - możliwością orzeczenia przymusowej rozbiórki lub przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego, winien w konkretnym przypadku – jak słusznie przyjął w decyzji z dnia [...] 2004 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, wobec braku określonych w art. 37 ust 1 i 2 przesłanek do wydania decyzji o rozbiórce – przeprowadzić na podstawie art. 40 cyt. ustawy z 1974 r. postępowanie w celu ustalenia zamian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami. Z kolei w wyroku z dnia 8 listopada 2006 r. sygn. II SA/Bd 773/06 Sąd wskazał, iż legalizacja niezgodnej z prawem budowy winna nastąpić przez wydanie na podstawie art. 42 prawa budowlanego z 1974 r. zezwolenia na jej użytkowanie, obligując jednocześnie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. do rozważenia statusu małż. P. jako stron postępowania przy uwzględnieniu art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw, a więc także ustaleń dotyczących daty wszczęcia postępowania w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie, mając przy tym na uwadze ocenę prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2004 r. sygn. II SA/Bd 516/05. Po przeanalizowaniu, w wykonaniu zaleceń Sądu zawartych w uzasadnieniu tego ostatniego wyroku, przepisów prawa budowlanego dotyczących wskazanego etapu procesu inwestycyjnego i mając na uwadze sugestie wynikające z tegoż uzasadnienia (K 24 2 teczki nr 3 akt II instancji) organ II instancji, nie kwestionując legitymacji właścicieli działki nr 12 do udziału w charakterze stron w postępowaniu o pozwolenie na użytkowanie budynku gospodarczego, wydał kończące to postępowanie rozstrzygnięcie merytoryczne. Uznał bowiem, iż skoro w zapadłych w niniejszej sprawie wyrokach sądowych przyjęto, że postępowanie legalizacyjne, które kończy decyzja w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie, winno być przeprowadzone na gruncie przepisów poprzednio obowiązującego prawa budowlanego, to także legitymację skarżących w tym postępowaniu należy oceniać na gruncie ustawy z dnia 24 października 1974 r., a nie art. 59 ust. 7 prawa budowlanego z 1994 r. w brzmieniu obowiązującym od 11 lipca 2003 r. Powyższe stanowisko uznać trzeba za prawidłowe Poza tym skład orzekający w niniejszej sprawie podziela prezentowany ostatnio w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych pogląd, że przepis art. 59 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. ograniczający pojęcie stron w sprawie o pozwolenie na użytkowanie do inwestora nie może dotyczyć sytuacji, gdy decyzja zezwalająca na użytkowanie jest podejmowana w wyniku postępowania legalizacyjnego (naprawczego) zwłaszcza, jeśli jego początki sięgają okresu sprzed 11 lipca 2003 r. W myśl art. 37 ust. 1 prawa budowlanego z 1974 r. przymusowej rozbiórce podlegają, przy zaistnieniu przesłanek określonych w pkt 1 lub 2 cyt. artykułu, obiekty budowlane wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy. Według twierdzeń małż. S. budynek gospodarczy na nieruchomości przy ul. [...] wybudowany został w roku 1969 r. (karta 5 akt I instancji), zaś zdaniem Doroty P. – w latach 1974 - 1978. Zatem w czasie budowy wymienionego obiektu obowiązywało prawo budowlane z 24 października 1974 r. (od 1 marca 1975 r.) lub ustawa o tym samym tytule z 31 stycznia 1961 r. (Dz. U. Nr 7, poz. 46; ze zm.). Jakkolwiek, kierując się treścią art. 37, legalność zabudowy wzniesionej w 1969 r., należy oceniać według przepisów ustawy z 1961 r., zaś powstałej w 1975 r. i później - według przepisów ustawy z 1974 r., to w obydwu przypadkach zastosowanie mają przesłanki i środki przewidziane w tymże art. 37 i następnych prawa budowlanego z 1974 r. Oceniając zgodność z ustawą nie można pomijać wydanych na jej podstawie przepisów wykonawczych, zwłaszcza przepisów techniczno – budowlanych. W latach 1969 – 1978, kiedy to powstał budynek gospodarczy, obowiązywało zawierające tego rodzaju przepisy zarządzenia nr 130 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dziennik Budownictwa 1966 r., Nr 10, poz. 44; ze zm.). Zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku gospodarczego nastąpiło w 1969 r., niewątpliwie przy uwzględnieniu przepisów powyższego aktu prawnego, w związku z czym stwierdzone przy realizacji inwestycji odstępstwa od wymienianego planu i pozwolenia, odpowiadające wskazanej w art. 37 ust. 1 zdanie pierwsze przesłance "wybudowania obiektu niezgodnie z przepisami obwiązującymi w okresie budowy", oznaczają naruszenie przepisów zarządzenia nr 130 z 1966 r., a nie jak zarzucono w skardze i poprzednio w odwołaniu, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 650). Jakkolwiek w niniejszej sprawie liczy się to, że w projekcie zagospodarowania z 1969 r. przewidziano usytuowanie budynku gospodarczego w odległości 3 m od granicy działki (§ 20 pkt 13), zaś realizacja nastąpiła w odległości 1,2 m od granicy, to nie sposób nie zauważyć, iż w § 20 ust. 14 zarządzenia nr 130 w określonej nim sytuacji dopuszcza się sytuowanie zabudowy w odległości 1 m od granicy lub nawet na granicy nieruchomości. Także, skoro decyzja o pozwoleniu na użytkowanie omawianego obiektu, podjęta została na podstawie art. 42 prawa budowlanego z 1974 r., to przy jej wydawaniu należało mieć na uwadze akt wykonawczy do tego prawa, a więc nadal obowiązujące pod jego rządami zarządzenie nr 130. Odnosząc się do zarzutów skargi, mając na uwadze ustalenia postępowania administracyjnego, a podstawę orzekania przez Sąd stanowią akta sprawy, (art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Dz. U. Nr 153, poz. 1270), stwierdzić należy, iż nie zasługują one na uwzględnienie. W ocenie Sądu wykonane zostały przez Bogumiłę i Stanisława S. nałożone na nich decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2005 r. obowiązki w celu doprowadzenia budynku gospodarczego z garażem do stanu zgodnego z prawem. Powyższą decyzją nakazano, ze względu na bezpieczeństwo przeciwpożarowe, rozbiórkę komina, a nie także likwidację przewodu kominowego poprzez jego zamurowanie. Jak wykazały przeprowadzone w dniu 12 grudnia 2005 r., 8 marca 2006 r., 28 kwietnia 2006 r. (łącznie z dokumentującą fotograficzną) oględziny murowany komin do poziomu dachu budynku został zlikwidowany, a przewód kominowy zakończony aktualnie od wewnątrz budynku kratką wentylacyjną, zaś ponad dachem wywiewką wentylacyjną z PCV, pełniący funkcję instalacji wentylacyjnej, niż może w tym stanie być wykorzystany (bez odpowiednich robót budowlanych) do odprowadzania dymu tym bardziej jeszcze, że w obiekcie nie ma pieca ani paleniska. Nadto decyzją z [...] 2005 r. inwestorzy zostali zobowiązani do spowodowania spływu wody deszczowej z budynku gospodarczego z garażem na ich własną nieruchomość w odległości 3 m od granicy lub do dołu chłonnego. Dwa doły chłonne, do których spływa rurami spustowymi woda z dachu obiektu w części gospodarczej, jak wynika z protokołu oględzin z dnia 28 kwietnia 2006 r. i uzupełniającej go dokumentacji fotograficznej, zostały wykonane. Poza tym z daszku nad wejściem do garażu wody opadowe kierowane są rynną na teren nieruchomości małż. Siarkowskich w odległości 5,30 m od ogrodzenia działki skarżących mimo, iż obowiązek dotyczył zachowania odległości 3 metrów. Treść decyzji z dnia [...] 2005 r. nie pozwala natomiast na przyjęcie, jak to twierdzą skarżący w odwołaniu od decyzji z [...] 2006 r., iż określono w niej także odległości od granicy działki dołów chłonnych. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że decyzja ostateczna [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2005 r., a więc wiążąca przy orzekaniu przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie, nie znalazła przez Dorotę i Bogumiła P. zakwestionowana w drodze skargi do Sądu. Nietrafne było jednak powołanie się w uzasadnieniu powyższej decyzji, z przedstawionych wcześniej przyczyn, przez organ odwoławczy na § 28 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690), zaś w zarządzeniu nr 130 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów – Budowlanych z 29 czerwca 1966 r. nie ma odpowiednika zawartego w nim unormowania (vide § 16 zarządzenia) Ze względu na wiążące stanowisko Sądu zawarte w wyroku z dnia 8 września 2004 r., mimo niezgodnego z planem zagospodarowania posadowienia obiektu w odległości 1,2 m od granicy z działką sąsiednią, przeprowadzono postępowanie legalizacyjne, które rzecz jasna nie mogło prowadzić do zmiany usytuowania budynku gospodarczego (należałoby go w tym celu rozebrać, co wyłączał wskazany wyrok Sądu) lecz jego celem było spowodowanie takich zmian w obiekcie, by mimo swego położenia nie powodował uciążliwości dla właścicieli przyległej nieruchomości. Skarżący zgłaszali wyłącznie niedogodności wynikające z funkcjonowania komina oraz polegające na spływie na ich działkę wód opadowych, a te zdaniem Sądu poprzez wykonanie przez małż. Siarkowskich nałożonych na nich obowiązków zostały wyeliminowane, czyniąc obiekt zdatnym do użytku, co w świetle art. 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane stwarzało podstawę do wydania pozwolenia na jego użytkowanie. Określenie u uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż przez zdatność do użytkowania należy rozumieć doprowadzenie do stanu bezpiecznego użytkowania budynku (trzeba dodać – dla samych inwestorów, jak i właścicieli przyległej nieruchomości) nie może więc budzić zastrzeżeń. Mając na uwadze zamierzony sposób wykorzystania budynku (cele gospodarcze i indywidualny garaż) nie może on stwarzać, poza wyeliminowanymi, innych uciążliwości, które wykraczałyby poza nieruchomość, na której jest zrealizowany. Stąd też nie zachodziła potrzeba uzyskania przed wydaniem pozwolenia na użytkowanie specjalistycznych opinii innych organów, np. sanitarnych, czy z zakresu ochrony środowiska. Zauważyć należy, że zarzucając w odwołaniu od decyzji organu I instancji dnia 22 maja 2006 r. stwierdzenie zdatności obiektu do użytkowania mimo braku ustaleń, co do spełnienia przez obiekt przewidzianych prawem wymagań (vide § 33 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dn. 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno – budowlanego Dz. U. Nr 8, poz. 48), Dorota i Bogumił P. nie wskazali, jakie konkretnie dodatkowe wymogi budynek gospodarczy z garażem na sąsiedniej działce, szczególne w aspekcie ochrony ich uzasadnionych interesów jako stron postępowania, winien spełniać i z jakich konkretnie przepisów prawa materialnego one wynikają. Podnieść w tym miejscu trzeba, że odmowa legalizacji wymienianego budynku poprzez nieudzielanie pozwolenia na jego użytkowanie, w świetle treści art. 37 prawa budowlanego z 1974 r. mogłoby dotyczyć jedynie sytuacji gdyby obiekt ten powodował niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (w kwestii tej w wyroku z dnia 8 września 2004 r., jak wyżej zaznaczono Sąd zajął już stanowisko, a od tego czasu stan faktyczny nie uległ zmianie). Zgodzić się natomiast należy, że uzasadnienie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta W. z dnia [...] 2006 r. jest stosunkowo ogólnikowe, a organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się wyczerpująco do zarzutu w kwestii zdatności obiektu do użytku, do czego obligował go art. 107 § 3 kpa. Powyższe uchybienie proceduralne, jak również powoływanie się na przepis nie mającego zastosowania w niniejszym przypadku aktu wykonawczego do prawa budowlanego, zdaniem Sądu, nie stanowią naruszeń rzutujących na wynik sprawy. W związku z tym, nie podzielając także zarzutów skargi dotyczących wyszczególnionych w niej naruszeń przepisów prawa materialnego i procesowego (za wyjątkiem art. 107 § 3 kpa), a w konsekwencji nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 15, poz. 1270) jak w sentencji.