II SA/Wa 1374/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), WSA Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Mateusz Rogala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego - oddala skargę Po rozpatrzeniu złożonego przez A. R. oświadczenia mieszkaniowego z dnia [...] marca 2006 r. do ustalenia uprawnień do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego, [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (teks jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.) w zw. z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej powoływanej również jako k.p.a., wydał decyzję z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], którą odmówił wymienionemu, emerytowanemu funkcjonariuszowi Państwowej Straży Pożarnej przyznania równoważnika za remont lokalu mieszkalnego od dnia [...] stycznia 2006 r. W uzasadnieniu decyzji podano, że na podstawie art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tekst. jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1230, ost. zm. Dz. U. z 2005 r. Nr 100, poz. 836), strażakowi mianowanemu na stałe oraz strażakowi w służbie przygotowawczej przysługuje równoważnik pieniężny za remont lokalu mieszkalnego lub domu, zajmowanego na podstawie przysługującego mu tytułu prawnego. Wprawdzie A. R. posiada lokal mieszkalny, do którego ma tytuł prawny, jednakże z racji, że nie jest strażakiem w służbie stałej, a emerytowanym funkcjonariuszem Państwowej Straży Pożarnej, stosuje się do niego przepisy ustawy emerytalnej. Ta z kolei w art. 29 ust. 1 stanowi, że emerytowanemu funkcjonariuszowi przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w rozmiarze przysługującym mu w dniu zwolnienia ze służby oraz prawo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym. Ustawa emerytalna z dnia 18 lutego 1994 r. nie przewiduje natomiast w ramach zaopatrzenia emerytalnego uprawnień do równoważników pieniężnych za brak lub za remont lokalu mieszkalnego. W dniu 31 marca 2006 r. A. R. wniósł do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej odwołanie od decyzji z dnia [...] marca 2006 r., wskazując, że stosownie do treści art. 29 ustawy emerytalnej w przedmiotowej sprawie należy stosować takie przepisy jak dla funkcjonariuszy. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 83 ust. 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od powołanej na wstępie decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że po nowelizacji ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, która miała miejsce w dniu 1 lipca 2005 r., kwestia nieprzysługiwania emerytowanym funkcjonariuszom Państwowej Straży Pożarnej równoważnika za remont lokalu mieszkalnego jest jednoznacznie uregulowana. Powołując treść art. 83 ust. 5, z podkreśleniem pkt 3 tego przepisu, który stanowi, że decyzje m.in. w sprawach przyznania lub odmowy przyznania równoważnika za remont lokalu mieszkalnego wydają komendanci wojewódzcy Państwowej Straży Pożarnej w stosunku do komendantów powiatowych (miejskich) Państwowej Straży Pożarnej oraz strażaków pełniących służbę w komendach wojewódzkich Państwowej Straży Pożarnej, Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej stwierdził, iż prawo do przedmiotowego równoważnika przysługuje wyłącznie strażakom Państwowej Straży Pożarnej pozostającym w służbie. W związku z treścią powołanego przepisu ustawy pragmatycznej, w ocenie organu II instancji, [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej nie posiada legitymacji do rozpatrywania wniosków emerytowanych strażaków o przyznanie przedmiotowego równoważnika. Jak zauważył organ odwoławczy podobny stan prawny istniał również przed wspomnianą nowelizacją ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Przepis art. 77 ust. 1 ustawy pragmatycznej w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2005 r. stanowił, że strażakowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z odrębnych przepisów. W ocenie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej taka treść powołanej normy jednoznacznie wskazywała, że przedmiotowe świadczenie przysługuje wyłącznie strażakom w służbie. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2003 r. sygn. akt III RN 69/02, w którym stwierdzono m.in., że " [...] Zarówno z ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, jak i wydanego na jej podstawie rozporządzenia, wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że przedmiotowy równoważnik może otrzymać tylko strażak pozostający w służbie [...]". Dalej Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej stwierdził, że aktualne brzmienie art. 77 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej przesądza o trafności decyzji podjętej przez [...]Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, ponieważ emeryt nigdy nie będzie mógł spełnić dyspozycji powołanego przepisu. Organ odwoławczy powołał dwa wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 lipca 2003 r. sygn. akt I SA 3040/01 oraz z dnia 7 czerwca 2001 r. sygn. akt I SA 644/99, w których wyrażono pogląd, że emerytowanemu funkcjonariuszowi nie przysługuje równoważnik za brak lokalu mieszkalnego. Jak stwierdził Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, skoro emerytowanemu strażakowi Państwowej Straży Pożarnej nie przysługuje równoważnik za brak lokalu mieszkalnego, to nie przysługuje mu również równoważnik za jego remont. W końcowej części uzasadnienia decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. organ II instancji podniósł, że A.R. niesłusznie wywodzi swe uprawnienie do przedmiotowego świadczenia z art. 29 ustawy emerytalnej z dnia 18 lutego 1994 r., ponieważ przepis ten dotyczy prawa emerytowanych funkcjonariuszy do lokalu mieszkalnego, a nie do równoważnika za remont lokalu. Z decyzją Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia[...]czerwca 2006 r. A. R. nie zgodził się w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2006 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] marca 2006 r. Skarżący zarzucił rażące naruszenie prawa poprzez: 1. błędną wykładnię art. 2 pkt 2 lit. c i art. 29 ustawy emerytalnej z dnia 18 lutego 1994 r., 2. błędną wykładnię art. 77 i art. 83 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. W uzasadnieniu skargi A. R. wskazał, że wobec merytorycznego rozpatrzenia odwołania z dnia 31 marca 2006 r. problematyczne jest stanowisko Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej wywodzone z treści przepisu art. 83 ust. 5 ustawy pragmatycznej, że [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej nie posiada legitymacji do rozpatrywania wniosków emerytowanych funkcjonariuszy Państwowej Straży Pożarnej o przyznanie równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. Jak podniósł skarżący, uznanie stanowiska organu odwoławczego za prawidłowe winno skutkować umorzeniem postępowania jako bezprzedmiotowego, a nie merytorycznym rozpatrzeniem odwołania. Następnie A. R. nie zgodził się ze stanowiskiem organu II instancji, że treść art. 77 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej jednoznacznie wskazuje, iż równoważniki pieniężne przysługują jedynie strażakom w służbie. Skarżący zarzucił, że powołany przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2003 r. wydany został w zupełnie innym od ustalonego w przedmiotowej sprawie stanie faktycznym, a zacytowany przez organ fragment wyroku został wyjęty z kontekstu. Wskazując na fragment tego samego wyroku Sądu Najwyższego, w którym stwierdza się, że "[...] Ten szczególnego rodzaju przywilej finansowy, niezależny od wysokości wynagrodzenia lub emerytury funkcjonariusza, nie przysługuje już członkom rodziny zmarłego strażaka (...)" skarżący stwierdził, iż przytoczone stwierdzenie Sądu Najwyższego wyraźnie wskazuje, że stoi on na stanowisku, które dopuszcza możliwość przyznania emerytowanym funkcjonariuszom równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. Jako "rażący przykład nadinterpretacji przepisów prawa" A. R. określił, wywodzenie z powołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, którymi rozstrzygnięto o braku uprawnień emerytowanych funkcjonariuszy do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, twierdzenia, że skoro emerytom nie przysługuje świadczenie, o którym mowa w powołanych wyrokach, to nie mają oni również prawa do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. Powołując art. 29 ustawy emerytalnej skarżący wskazał, że funkcjonariuszom zwolnionym ze służby przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego, będącego w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, a do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. A.R. podkreślił, że przy odpowiednim stosowaniu przepisów konieczne jest uwzględnienie odmienności wynikających z charakteru stosunku służbowego strażaka oraz sytuacji prawnej strażaka emeryta. W ocenie skarżącego, ustawodawca nie umieścił szczegółowych uregulowań dotyczących prawa do przedmiotowego świadczenia w ustawie emerytalnej, nakazując odpowiednie stosowanie przepisów dotyczących funkcjonariuszy, bowiem prawo to jest prawem pochodnym od prawa do lokalu mieszkalnego. Wskazując, iż ustawa o Państwowej Straży Pożarnej reguluje przede wszystkim kwestie zasad funkcjonowania formacji Państwowej Straży Pożarnej oraz stosunku służbowego funkcjonariuszy Państwowej Straży Pożarnej, a sytuację prawną strażaków-emerytów określa ustawa emerytalna z dnia 18 lutego 1994 r., A.R. zakwestionował prawidłowość wielokrotnego powoływania się przez organ na okoliczność, że ustawa o Państwowej Straży Pożarnej nie przewiduje możliwości przyznania równoważnika za remont lokalu strażakom-emerytom. W końcowej części skargi A. R. stanął na stanowisku, że nie sposób przyjąć, iż nowelizacja ustawy pragmatycznej dokonana w lipcu 2005 r. odebrała emerytowanym funkcjonariuszom Państwowej Straży Pożarnej prawo do równoważnika mieszkaniowego. Zwrócił również uwagę, że po uzyskaniu odpowiedniej wysługi lat strażak przechodzi na emeryturę lecz nadal jest związany z formacją Państwowej Straży Pożarnej, m.in. dożywotnio zachowuje posiadany stopień służbowy. W ocenie skarżącego strażak-emeryt dożywotnio zachowuje również niektóre uprawnienia, które wprost wynikają ze stosunku służbowego. Skoro strażakowi dożywotnio przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego, to zgodnie z wnioskowaniem a maiori ad minus, przysługuje mu również prawo do równoważnika pieniężnego za remont lokalu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo, cytując kolejny fragment powołanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyroku Sądu Najwyższego stwierdził, że uprawnienie do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego ma charakter akcesoryjny w stosunku do posiadanego przez strażaka Państwowej Straży Pożarnej lokalu, bez względu na tytuł prawny do niego, tymczasem ustawa o Państwowej Straży Pożarnej stanowi wyłączenie o prawie do lokalu mieszkalnego przysługującego strażakom na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale. W związku z powyższym, wobec braku w ustawie emerytalnej odesłania wprost do stosowania przepisów o równoważnikach z ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, zdaniem Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie skarżącego, że prawo do równoważnika za remont i za brak lokalu jest prawem pochodnym od prawa do lokalu, dlatego ustawodawca nie umieścił szczegółowych uregulowań w ustawie emerytalnej. W ocenie organu, treść art. 29 ust. 1 ustawy emerytalnej wskazuje na konieczność odpowiedniego stosowania przepisów o lokalach mieszkalnych strażaków Państwowej Straży Pożarnej w zakresie wynikającym z kryteriów przyjętych w ustawie pragmatycznej, a odnoszących się wyłącznie do tych lokali, a nie równoważnika za remont. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej za niezasadny uznał również zarzut skargi dotyczący braku podstaw do stosowania analogii w zakresie braku uprawnień strażaków-emerytów do równoważnika za remont, podobnie jak równoważnika za brak lokalu. Organ wskazał, że "prawo do równoważników za brak lokalu oraz remont odnosi się (...) tylko do okresu trwania stosunku służbowego, co jest sytuacją stawiającą znak równości między tymi równoważnikami". W końcowej części odpowiedzi na skargę, ponownie podnosząc kwestię braku legitymacji [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej do rozpatrywania wniosków emerytowanych strażaków Państwowej Straży Pożarnej o przyznanie przedmiotowego równoważnika, Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej stwierdził, że mając na względzie zasadę praworządności należało umożliwić stronie dochodzenie swych praw w postępowaniu sądowadministracyjnym. W piśmie procesowym z dnia 10 października 2006 r. A. R. ponownie za nieuprawnione uznał powoływanie się przez organ i cytowanie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2003 r. Jako nadużycie określił odnoszenie się do fragmentów orzeczenia, które potwierdzają stanowisko organu, bez podania stanu faktycznego oraz rozstrzygnięcia sprawy rozpoznawanej przez Sąd. Nie zgadzając się z zaprezentowaną przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej interpretacją przepisu art. 29 ust. 1 ustawy emerytalnej z dnia 18 lutego 1994 r., skarżący po raz kolejny podniósł, że użycie przez ustawodawcę zwrotu "odpowiednie stosowanie przepisów dot. lokali dla funkcjonariuszy" wskazuje, iż organy Państwowej Straży Pożarnej powinny uwzględnić odrębności statusu prawnego funkcjonariusza w służbie i funkcjonariusza emeryta. A. R. zakwestionował również stanowisko organu, iż organy Państwowej Straży Pożarnej nie są uprawnione do wydawania decyzji w sprawie równoważnika pieniężnego w stosunku do emerytów. Podniósł, że prezentujący takie stanowisko organ odwoławczy powinien był uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie administracyjne. Taka decyzja podlegałaby zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, a zatem nieprawdziwe jest twierdzenie, że wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] marca 2006 r. pozwoliło skarżącemu na dochodzenie jego praw przed sądem administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne – o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej – sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. przepisami prawa obowiązującymi w dniu podjęcia zaskarżonego aktu lub czynności. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej prawidłowo stwierdził, że funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby w związku z nabyciem prawa do emerytury, nie przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Stosownie do treści art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, strażakowi mianowanemu na stałe oraz strażakowi w służbie przygotowawczej przysługuje równoważnik pieniężny za remont lokalu mieszkalnego lub domu, zajmowanego na podstawie przysługującego mu tytułu prawnego, zwany dalej "równoważnikiem za remont", z uwzględnieniem norm zaludnienia przysługujących strażakowi oraz członkom jego rodziny. Strażacy mianowani na stałe oraz strażacy w służbie przygotowawczej, to w przeciwieństwie do strażaków zwolnionych ze służby, którym przysługuje zaopatrzenie emerytalne, osoby pełniące służbę, tj. wykonujące w jej ramach czynności służące realizacji zadań nałożonych na Państwową Straż Pożarną (art. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej). Funkcjonariusz zwolniony ze służby w związku z nabyciem praw emerytalnych nie pełni służby, nie wykonuje żadnych czynności powierzonych formacji, a w związku z tym nie może wypełnić dyspozycji normy zawartej w art. 77 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Mając na uwadze, że rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 listopada 2005 r. w sprawie trybu przyznawania strażakowi Państwowej Straży Pożarnej równoważników pieniężnych za remont albo za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 241, poz. 2033), które w przepisie § 1 pkt 1 stanowi, że powołany akt prawny określa tryb przyznawania strażakowi Państwowej Straży Pożarnej, zwanemu dalej "strażakiem", m.in. równoważników pieniężnych za remont lokalu mieszkalnego i sposób ustalania ich wysokości, wydane zostało w ramach delegacji ustawowej, zawartej w przepisie art. 79 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, zawarte we wskazanym przepisie rozporządzenia określenie "strażak" należy odczytywać w zestawieniu z cytowanym powyżej art. 77 tej ustawy i utożsamiać wyłącznie ze strażakiem pełniącym służbę. Nadto z treści art. 83 ust. 5 ustawy pragmatycznej, zgodnie z którym m.in. przyznanie i odmowa przyznania równoważnika za remont lokalu mieszkalnego następuje w drodze decyzji administracyjnej, a także z treści art. 83 ust. 5 pkt 3 tej ustawy stanowiącego, że decyzje w tych sprawach wydają komendanci wojewódzcy Państwowej Straży Pożarnej w stosunku do: a) komendantów powiatowych (miejskich) Państwowej Straży Pożarnej, b) strażaków pełniących służbę w komendach wojewódzkich Państwowej Straży Pożarnej, oraz z treści pozostałych punktów art. 83 ust. 5 powołanego przepisu jednoznacznie wynika, że właściwe organy Państwowej Straży Pożarnej nie mają podstaw do przyznania przedmiotowego świadczenia funkcjonariuszom, którzy nabyli prawa emerytalne. Mając na względzie treść powołanych wyżej przepisów ustawy pragmatycznej oraz rozporządzenia wykonawczego należy zatem stwierdzić, że wydanie decyzji o przyznaniu równoważnika za remont lokalu mieszkalnego może mieć miejsce jedynie w odniesieniu do strażaków mianowanych na stałe oraz strażaków w służbie przygotowawczej, nie zaś osób zwolnionych ze służby, które żadnych ustawowych zadań nie wykonują. Wskazane unormowania, będące podstawą tego stanowiska, nie budzą w ocenie Sądu żadnych wątpliwości. Odnosząc się do zawartej w skardze argumentacji, zaznaczyć trzeba, że uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego dla emeryta nie można upatrywać również w przepisach ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. Przepisy tej ustawy stanowią bowiem jedynie, że funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub podległych im organów albo Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Służby Wywiadu Wojskowego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy (art. 29). Emerytom i rencistom zapewnia się także pomoc w budownictwie mieszkaniowym na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy (art. 30). Przepisy te powinny być interpretowane w ścisłym związku z art. 77 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, który przyznanie równoważnika pieniężnego za remont zastrzega dla strażaków mianowanych na stałe oraz strażaków w służbie przygotowawczej. Inna interpretacja powołanych przepisów prowadziłaby do nieuprawnionego rozszerzania uprawnień funkcjonariuszy zwolnionych ze służby, posiadających prawo do emerytury i stanowiłaby działanie contra legem. Nie jest zatem zasadny podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez Komendant Głównego Państwowej Straży Pożarnej art. 2 pkt 2 lit. c oraz art. 29 ust. 1 powołanej ustawy emerytalnej, bowiem jak słusznie zauważył organ, pierwszy z wymienionych przepisów określa uprawnienia mieszkaniowe emerytowanych funkcjonariuszy służb mundurowych, a drugi zasady realizacji jednego z tych uprawnień. Zatem ani ustawa o Państwowej Straży Pożarnej, ani ustawa emerytalna z dnia 18 lutego 1994 r. nie stanowią podstawy do przyznania uprawnień do równoważnika pieniężnego jakimkolwiek innym podmiotom (np. strażakom-emerytom) niż strażacy pełniący służbę w jednostkach organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej. Przepis art. 77 ust. 1 ustawy pragmatycznej w swojej treści jednoznacznie ogranicza to prawo do czynnych funkcjonariuszy Państwowej Straży Pożarnej. Ustalenia poczynione w tym zakresie przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji są w ocenie Sądu prawidłowe. Mając na względzie, że istnieje utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych podkreślające konieczność rozróżnienia bezprzedmiotowości od bezzasadności żądania strony (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2004 r. sygn. akt IV SA 3439/02. LEX nr 156962), należy zauważyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych w podobnych sprawach, dotyczących emerytowanych funkcjonariuszy służb mundurowych, za zgodne prawem uznawano zarówno decyzje wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 1799/06. Niepubl.), jak i decyzje wydane w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2006 r. sygn. II SA/Wa 1051/06. Niepubl.). Zatem w zakresie oceny, czy postępowanie w sprawie o przyznanie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego wszczęte na skutek złożenia oświadczenia mieszkaniowego przez emerytowanego funkcjonariusza jest bezprzedmiotowe, czy też żądanie takiego funkcjonariusza jest bezzasadne, orzecznictwo sądowe nie jest jednolite. W ocenie Sądu orzekającego w przedmiotowej sprawie, w obowiązującym stanie prawnym nie można mówić o braku kompetencji organów Państwowej Straży Pożarnej do załatwiania spraw administracyjnych, dotyczących przyznania emerytowanym funkcjonariuszom równoważnika za remont lokalu mieszkalnego w formie, o jakiej mowa w art. 104 k.p.a. Zatem stanowisko organu w tym zakresie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie jest zasadne. Jednakże mając na uwadze wskazaną wyżej niejednolitość orzecznictwa oraz skutki, jakie wywołałaby dla skarżącego ewentualnie wydana decyzja uchylająca decyzję organu I instancji i umarzająca postępowanie w pierwszej instancji, argumentacji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej nie można uznać za całkowicie bezpodstawną, a tym bardziej nie można potraktować jej jako uchybienia będącego podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji. Konkludując stwierdzić należy, iż ocena legalność decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] czerwca 2006 r. w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie daje podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, a jej uzasadnienie w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie jest wystarczające. Wobec tego wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało uznać za niezasadne. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.