II OSK 1748/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki ( spr. ) Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędzia del. WSA Wojciech Mazur Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej [...] w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 663/07 w sprawie ze skargi Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej [...] w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę kasacyjną. Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r., zn. [...] Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy zatwierdził projekt budowlany i udzielił Szpitalowi Praskiemu p.w. Przemienienia Pańskiego w Warszawie pozwolenia na rozbudowę Szpitala Praskiego. Pismem z dnia [...] grudnia 2006 r. Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa "[...]" odwołała się od przedmiotowej decyzji, podnosząc, iż lokalizacja tej inwestycji wiąże się ze znacznym zwiększeniem hałasu i ruchu w rejonie osiedla "[...]" należącego do SBM "[...]". Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., znak: [...] Wojewoda Mazowiecki po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" od powyższej decyzji umorzył postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 105 kpa. Wojewoda Mazowiecki stwierdził, że wprawdzie wjazd na parking zaprojektowany od ul. [...] może wpłynąć na zwiększenie ruchu i hałasu na tej ulicy i zwiększyć uciążliwość użytkowania okolicznych budynków mieszkalnych, jednakże obszar oddziaływania obiektu ogranicza się do terenu działki inwestora, zaś zgodnie z przedstawionym planem zagospodarowania terenu projektowany wjazd jest niezbędny ze względu na konieczność obsługi planowanego budynku A-2. Jak wynika z zapewnień inwestora odnośnie hałasu związanego z używaniem sygnału przez podjeżdżające karetki pogotowia ratunkowego - w rejonie wąskich ulic takich jak: [...] i J. używanie sygnału nie jest konieczne i będzie całkowicie ograniczone. W konsekwencji Wojewoda Mazowiecki uznał, że Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa "[...]" nie może być uznana za stronę w postępowaniu administracyjnym dotyczącym tej inwestycji. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa "[...]" wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając naruszenie art. 2 i art. 7 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, art. 28 ust. 2 i art. 34 Prawa budowlanego, art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.) oraz art. 6, 7, 8, 9, art. 10 § 1, art. 11, 15, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, 81, 84, art. 105 § 1 oraz art. 107 § 1 i 3 kpa. Skarżąca Spółdzielnia podniosła, iż organ bardzo powierzchownie potraktował zawartą w odwołaniu argumentację w zakresie spełniania przesłanek określonych w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, tym bardziej że organ sam przyznał, iż wjazd na parking może wpłynąć na zwiększenie ruchu i hałasu na ulicy [...] oraz ulicach sąsiednich, zwiększając uciążliwość użytkowania okolicznych budynków mieszkalnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Organ podkreślił, że w zasadzie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, jednakże lokalizacja w zabudowie śródmiejskiej, zarówno dla szpitala, jak i osiedla mieszkaniowego zawsze będzie się wiązała z niedogodnościami wynikającymi z wielkomiejskiego ruchu ulicznego. Wyrokiem z dnia 4 lipca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 663/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" w Warszawie na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę, stwierdził, że Wojewoda Mazowiecki w sposób prawidłowy dokonał oceny braku interesu prawnego Spółdzielni i w konsekwencji braku przymiotu strony w postępowaniu odwoławczym. W decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] listopada 2006 r. jednoznacznie określono bowiem, iż obszar oddziaływania obiektu obejmuje działki o nr ewid: [...],[...] i [...], a zatem nie obejmuje budynku położonego przy ul. [...] lub innych budynków należących do Spółdzielni. Inwestycja polegająca na rozbudowie Szpitala Praskiego, a w szczególności lokalizacja nowego wjazdu do Szpitala od strony ul. [...] nie narusza w żaden sposób prawa własności i nie utrudnia korzystania z nieruchomości sąsiadujących zgodnie z ich społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Analiza obszaru oddziaływania inwestycji na etapie realizacji inwestycji obejmuje przede wszystkim badanie oddziaływania konkretnych obiektów budowlanych na otaczające tereny, nie zaś ocenę przyszłego funkcjonowania całego Szpitala, uciążliwości związanych z działalnością powstających obiektów nie należy utożsamiać z oceną obszaru oddziaływania realizowanych obiektów budowlanych na tereny sąsiadujące. Zdaniem Sądu praktycznie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, w szczególności w zwartej zabudowie śródmiejskiej, co nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony zainteresowanej w administracyjnym rozstrzygnięciu dopuszczalności realizacji określonej inwestycji. Argumenty podnoszone przez skarżącą Spółdzielnię związane są z istnieniem interesu faktycznego, a nie kwalifikowanego interesu prawnego, wynikającego ze ściśle określonych norm prawa materialnego. Interes faktyczny zaś, pomimo, iż istotny dla zainteresowanych, nie daje podstaw do uznania za stronę postępowania w świetle art. 28 kpa i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu Wojewoda Mazowiecki prawidłowo i wyczerpująco rozpatrzył i ocenił cały materiał dowodowy, nie naruszając art. 77 § 1, art. 80 ani art. 107 § 3 kpa. W skardze kasacyjnej od tego wyroku Spółdzielnia "[...]" zarzuciła naruszenie prawa materialnego: art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że obszar oddziaływania inwestycji nie obejmuje nieruchomości skarżącej, a przez to odmowę uznania skarżącej za stronę postępowania, art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że zwiększony poziom hałasu nie stanowi ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości należącej do skarżącej, mimo iż inwestycja może spowodować przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z § 323 ust. 1 oraz § 326 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) nakładającego obowiązek projektowania i budowania w sposób określony w przepisach techniczno-budowlanych, poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji niezapełnienie poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów skarżącej, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d/ Prawa budowlanego w związku z art. 112 Prawa ochrony środowiska oraz § 5 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 178, poz. 1841) oraz załącznika do tego rozporządzenia określającego dopuszczalne poziomy hałasu, poprzez ich niezastosowanie, art. 46 ust. 1 i 2 Prawa ochrony środowiska poprzez ich niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organów obu instancji mimo braku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, w sytuacji gdy zgoda taka powinna być uzyskana przed wydaniem pozwolenia na budowę. W skardze kasacyjnej zarzucono także naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie: art. 135, 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ppsa, poprzez nieuchylenie decyzji i niezastosowanie przewidzianych w ustawie środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do wszystkich aktów wydanych w granicach sprawy, której dotyczyła skarga i w konsekwencji oddalenie skargi, mimo wydania decyzji z rażącym naruszeniem przepisów art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, art. 135, 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa w związku z art. 7, 77, 80, 84 kpa poprzez nieuchylenie decyzji i niezastosowanie przewidzianych w ustawie środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do wszystkich aktów wydanych w granicach sprawy, której dotyczyła skarga i w konsekwencji oddalenie skargi, mimo wydania decyzji z rażącym naruszeniem przepisów art. 7, 77, 80 i 84 kpa, art. 135, 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa w związku z art. 156 § 1 pkt 3 kpa poprzez nieuchylenie decyzji i niezastosowanie przewidzianych w ustawie środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do wszystkich aktów wydanych w granicach sprawy, której dotyczyła skarga i w konsekwencji oddalenie skargi, mimo wydania decyzji w stanie faktycznym, z którego wyraźnie wynikało, iż decyzja Prezydenta m.st. Warszawy wydana została w oparciu o decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r., wydanej w sytuacji, gdy obowiązywała decyzja nr [...] w tym samym przedmiocie. Z powyższych względów wniesiono o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia. Z urzędu zaś pod rozwagę bierze się jedynie przesłanki nieważności postępowania określone w § 2 art. 183 ppsa. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy przypomnieć co było przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżonego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie a co było przedmiotem decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r., gdyż to chyba uszło uwadze autora skargi kasacyjnej. Decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2007 r. zaskarżona do Sądu, jest rozstrzygnięciem procesowym, a nie rozstrzygnięciem merytorycznym, bowiem decyzja ta załatwia sprawę, lecz nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty w rozumieniu art. 104 kpa. Inny jest więc przedmiot sprawy rozstrzygniętej decyzją Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy, a inny zaskarżoną do sądu administracyjnego decyzją Wojewody Mazowieckiego, co w konsekwencji wyznacza granice danej sprawy (art. 134 § 1 ppsa) i wynikający z tego zakres kasacji. Organ odwoławczy, co wynika z zaskarżonej decyzji, nie kontrolował merytorycznie decyzji organu pierwszej instancji, bowiem uznał, że podmiot wnoszący odwołanie nie ma przymiotu strony w postępowaniu. Podobnie Sąd pierwszej instancji nie kontrolował legalności decyzji o pozwoleniu na budowę, tym samym nie może to być przedmiotem zarzutów skargi kasacyjnej, która nie dostrzegając tych kwestii częściowo wykracza poza granice danej sprawy. Tymczasem problemem, który należy wyjaśnić w postępowaniu kasacyjnym jest wyłącznie to czy zaskarżony wyrok oddalający skargę odpowiada prawu. Przymiot strony w postępowaniu administracyjnym podobnie jak i w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest kluczową kwestią, którą należy zawsze rozważyć na wstępie przed wszystkimi innymi. W postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę ustawodawca w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 lipca 2003 r.) jednoznacznie określił kto jest stroną, odwołując się do pojęcia obszaru oddziaływania obiektu, zdefiniowanego w art. 3 pkt 20 tej ustawy. Tak skonstruowane pojęcie strony dla potrzeb tego postępowania jest niewątpliwie zawężeniem pojęcia strony z art. 28 kpa, jednak wprowadzenie obszaru oddziaływania obiektu zdefiniowanego w ustawie, ogranicza zakres dowolności i uznaniowości organów administracji architektoniczno-budowlanej w porównaniu z okresem wcześniejszym, kiedy to tego przepisu nie było. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu oparto na przesłankach normatywnych, które stanowią wyznacznik tego obszaru, co ogranicza zakres uznaniowości organu i wpływ czynników subiektywnych odnoszących się do interesów faktycznych, a nie interesów prawnych. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego o obszarze oddziaływania obiektu, możemy mówić tylko w stosunku do terenu znajdującego się w otoczeniu obiektu budowlanego (w sprawie wydania pozwolenia na budowę którego toczy się postępowanie), jeżeli przepisy odrębne wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu związane z tym obiektem. Przepisami odrębnymi wprowadzającymi pewne ograniczenia w zagospodarowaniu terenu są np. ustawa o drogach publicznych, ustawa - Prawo atomowe, ustawa - Prawo ochrony środowiska, ustawa - Prawo wodne, ustawa - Prawo lotnicze oraz rozporządzenia określające warunki techniczne jakim powinny odpowiadać niektóre obiekty budowlane np. skrzyżowania linii kolejowych z drogami publicznymi, obiekty budowlane służące obronności państwa, obiekty budowlane gospodarki wodnej, budowle rolnicze, morskie budowle hydrotechniczne, lotniska cywilne, budowle kolejowe, drogi publiczne, budynki i ich usytuowanie. Katalog przepisów odrębnych, o których mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nie jest katalogiem zamkniętym (R. Dziwiński, P. Ziemski, Prawo budowlane, 2006, wyd. II, s. 27-28). Z powyższego wynika, że nie każde oddziaływanie obiektu budowlanego na teren znajdujący się w jego otoczeniu może mieć wpływ na to, że teren ten będzie można zaliczyć do obszaru oddziaływania obiektu w rozumieniu ustawy - Prawo budowlane. Obszar oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 jest formą kwalifikowaną oddziaływania, o której można mówić dopiero wtedy, kiedy to oddziaływanie będzie na tyle znaczne i uciążliwe dla otoczenia, iż będzie to wymagało wprowadzenia na podstawie odrębnych przepisów pewnych ograniczeń w zagospodarowaniu tego terenu. Przykładem takich ograniczeń wprowadzanych na podstawie przepisów odrębnych może być: art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, pozwalający na tworzenie obszarów ograniczonego użytkowania dla niektórych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska poza terenem zakładu lub innego obiektu. Stosownie do art. 51 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne, w celu zapewnienia odpowiedniej jakości wody ujmowanej do zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia oraz zaopatrzenie zakładów wymagających wody wysokiej jakości, mogą być ustanawiane: strefy ochronne ujęć wody i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych. Żadnych takich ani podobnych ograniczeń w zagospodarowaniu terenów znajdujących się w otoczeniu Szpitala Praskiego nie wyznaczono, ani też nie wskazano takich przepisów (odrębnych), które by wymagały wprowadzenia takich ograniczeń. Skarżący co prawda odwołuje się do przepisów § 323 ust. 1 i § 326 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., § 5 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. oraz art. 46 ust. 1 i 2 Prawa ochrony środowiska, jednak żaden z tych przepisów nie jest przepisem odrębnym w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego wymagającym wprowadzenia jakichkolwiek ograniczeń w zagospodarowaniu terenu. Tak więc zarzuty skargi kasacyjnej odwołujące się do powyżej wskazanych przepisów nie są zasadne w kontekście zaskarżonego rozstrzygnięcia. Poza tym skarżący formułując te zarzuty z góry zakłada, nie mając do tego żadnych podstaw, że rozbudowa "Szpitala Praskiego może spowodować przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu naruszając tym samym art. 140 i 144 kc" i inne przepisy. Tym czasem interes prawny podmiotów wymienionych w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego ustawodawca oparł wyłącznie na przepisach materialnego prawa administracyjnego, nie zaś na regulacjach prawa cywilnego dotyczących ochrony własności (wyrok NSA z 15 września 2006 r., sygn. akt II OSK 1082/05, Lex nr 320883, wyrok NSA z 25 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1241/06, Lex nr 374699). Odwołując się do § 5 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, należy zauważyć, że dla terenów szpitali w miastach dopuszczalny poziom hałasu w środowisku wynosi w dzień 55 dB, w nocy 50 dB, zaś dla terenów zabudowy mieszkaniowej w strefie śródmiejskiej miast powyżej 100 tys. mieszkańców dopuszczalny poziom wynosi w dzień 65 dB a w nocy 55 dB. Gdyby więc przyjąć za skarżącym, że przedmiotowa inwestycja "może spowodować przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu", to oznaczałoby, że sam szpital czyli inwestor jest jeszcze bardziej zagrożony, niż skarżąca Spółdzielnia, co na szczęście, jak na razie jest tylko przewidywaniem strony skarżącej. Zarzuty odwołujące się do § 323 i 326 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d/ Prawa budowlanego w związku z art. 112 Prawa ochrony środowiska, są w istocie zarzutami odnoszącymi się do decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] listopada 2006 r. o pozwoleniu na rozbudowę, a nie zarzutami w sprawie, która była przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego, bowiem żaden ze wskazanych powyżej przepisów nie przemawia za tym, że skarżąca Spółdzielnia powinna mieć przymiot strony w tym postępowaniu w związku z położeniem jej budynków w obszarze oddziaływania obiektu. Odnośnie zarzutu zamieszczonego w pkt 1.5 skargi kasacyjnej, oprócz powyższego, należy zauważyć, że art. 46 ust. 1 i 2 Prawa ochrony środowiska dotyczy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko a przedmiotowa inwestycja (rozbudowa szpitala), zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), nie jest zaliczana do takich przedsięwzięć. W związku z powyższym zarzut powyższy jest całkowicie nietrafny. Należy również zauważyć, że przedmiotowa inwestycja - rozbudowa szpitala, nie stanowi zmiany przeznaczenia terenu, bowiem na tym terenie od wielu lat funkcjonuje Szpital Praski, do którego od lat podjeżdżają karetki pogotowania na sygnale i skoro ten sygnał osiąga natężenie zbliżone do hałasu wywołanego startem samolotu odrzutowego, to sygnał ten musiał być również wcześniej słyszalny w budynkach skarżącej Spółdzielni. Ustalając obszar oddziaływania obiektu, nie można brać pod uwagę tego, że karetki pogotowania będą przejeżdżały ul. [...] w odległości 5 m od okien budynku skarżącej Spółdzielni, gdyż karetka pogotowia w tym przypadku jest pojazdem uprzywilejowanym, dopuszczonym do ruchu na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) Gdyby przejazd pojazdów uprzywilejowanych na sygnale miał stanowić poważny argument w tej sprawie, to wszystkie ulice po których poruszają się takie pojazdy należałoby zaliczyć do obszaru oddziaływania obiektu, a wszyscy właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się przy tych ulicach byliby stronami w postępowaniach o wydanie pozwolenia na budowę, co oczywiście jest nierealne. Przy tego typu inwestycji (rozbudowa szpitala) na etapie wydawania pozwolenia na budowę, nie można przewidzieć czy w sumie wszystkie urządzenia tam zainstalowane (klimatyzacja, wentylacja, agregaty prądotwórcze itp.) i karetki pogotowia, spowodują takie natężenie hałasu, które przekroczy dopuszczalne normy, gdyby tak się jednak stało, co jest mało prawdopodobne, to będą musiały być podjęte z urzędu przez właściwe organy działania np. w oparciu o art. 115a Prawa ochrony środowiska. Reasumując należy stwierdzić, że żaden z wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego a w szczególności art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nie zostały naruszone przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Tym samym nie są uzasadnione zarzuty naruszenia przepisów postępowania (art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ppsa), bowiem brak było podstaw do uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy, gdyż akty te nie naruszają prawa materialnego, ani przepisów postępowania. Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł, jak w sentencji.