II SA/Rz 515/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Robert Sawuła AWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 5 lipca 2007 r. sprawy ze skargi A S.A. na decyzję Państwowego Okręgowe Inspektora Pracy z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nakazu w sprawie zapewnienia pomieszczenia higieniczno-sanitarnego palarni dla zatrudnionych pracowników I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Inspektora Pracy z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Państwowego Okręgowego Inspektora Pracy na rzecz strony skarżącej A S.A. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 515/06 UZASADNIENIE Inspektor Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy nakazem z dnia [...] lutego 2006r. nr [...] nakazał A S.A. zapewnić pomieszczenie higieniczno-sanitarne palarnię dla zatrudnionych pracowników i określił termin wykonania na dzień 31 sierpnia 2006r. W odwołaniu zawarto wniosek o uchylenie wymienionego nakazu, jako niezgodnego z obowiązującymi przepisami prawa. Przedmiotowy zakaz pomija ustawowy zakaz palenia tytoniu w pomieszczeniach zakładów pracy określony w art. 5 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ustawy z dnia 9 listopada 1995r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych (Dz. U. z 1996r. nr 10, poz. 55 ze zm.). Taki zakaz wprowadzono do Regulaminu Pracy Banku [...] SA z dnia 23 września 1999r. i zgodnie z § 39 na terenie banku obowiązuje zakaz palenia tytoniu z wyjątkiem miejsc do tego przeznaczonych. Siedziba banku oddział w J. nie posiada żadnego pomieszczenia, w którym można byłoby urządzić palarnię, odpowiadającą wymogom z § 40, 41 i 42 załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. Art. 5 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy w zw. z art. 207 § 1 i 2 K.p. pod kątem wykładni celowościowej i logicznej prowadzi do wniosku, że jeżeli zakład pracy nie jest w stanie wyodrębnić i przystosować pomieszczenia na potrzeby palarni to pozostaje wprowadzenie całkowitego zakazu palenia wyrobów tytoniowych w pomieszczeniach zakładu pracy. Inspektor Pracy nie powinien był ograniczyć treści nakazu wyłącznie do zapewnienia palarni, ale powinien był orzec alternatywnie o możliwości wprowadzenia zakazu palenia wyrobów tytoniowych. Okręgowy Inspektor Pracy nie uwzględnił zarzutów odwołania i decyzją z dnia [...] kwietnia 2006r. nr [...] utrzymał w mocy wymieniony na wstępie nakaz. W uzasadnieniu podał, że podczas kontroli A S.A. w dniach 14,15 i 17 lutego 2006r.lnspektor Pracy w J. stwierdził brak pomieszczenia palarni dla pracowników banku i nakaz urządzenia palarni odpowiada regulacjom zawartym w § 111 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003r. nr 169, poz. 1650) oraz warunkom jakim powinny odpowiada pomieszczenia na palarnię określonym w § 40 załącznika nr 3 do tego rozporządzenia. Przywołany w odwołaniu art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych w zakładach pracy zabrania palenia wyrobów tytoniowych w zakładach pracy poza pomieszczeniami wyodrębnionymi i odpowiednio przystosowanymi. Brak wyodrębnienia oddzielnego pomieszczenia palarni potencjalnie naraża niepalących na wdychanie dymu tytoniowego, a zakaz palenia tytoniu wprowadzony w zakładzie pracy, zważywszy na możliwość jego obchodzenia nie likwiduje tego zagrożenia (wyrok NSA -OZ Białystok z 20.06.2002r. SA/Bk 230/02). Obowiązek - ciążący na pracodawcy - zapewnienia pracownikom pomieszczenia palarni, pomimo wprowadzenia zakazu palenia tytoniu na terenie zakładu pracy, potwierdza wyrok NSA z 24.01.2003r. II SA/Łd 1887/99. W skardze do Sądu skarżący A S.A. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem prawa i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W skardze skarżący zarzucił pominięcie przez organ odwoławczy możliwości urządzenia palarni ze względu na brak takiego pomieszczenia i w tym zakresie powtórzone zostały argumenty z odwołania. Brak pomieszczenia na urządzenie palarni spowodował wprowadzenie całkowitego zakazu palenia w pomieszczeniach banku, a pracownicy zostali zapoznani z regulaminem pracy. Wskazano też na przedłożony do Sejmu RP projekt ustawy o bezwzględnym i całkowitym zakazie palenia wyrobów tytoniowych w instytucjach publicznych, co czyni niecelowym nakaz urządzenia palarni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej w skrócie p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji (postanowienia) lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji przewidziane w art. 156 k.p.a., lub innych przepisach. Skarga zasługuje na uwzględnienie, wobec stwierdzonego naruszenia prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzją, mocą której nakazano A SA zapewnić pomieszczenie higieniczno-sanitarne -palarnię dla zatrudnionych pracowników. Spór w niniejszej sprawie dotyczy w istocie udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy istnieje norma prawna uprawniająca organy inspekcji pracy do nakazania zakładowi pracy urządzenie palarni, a contrario, czy urządzenie palarni jako pomieszczenia sanitarnotechnicznego jest swobodnym wyborem pracodawcy w rozpoznawanej sprawie A S.A. Problem ten można potraktować bardziej ogólnie, odnosząc do próby określenia przesłanek tworzenia danego rodzaju pomieszczenia higienicznosanitarnego. W kontekście tej normy prawnej postawiony na wstępie niniejszych rozważań problem można sprowadzić do tego, czy zakład pracy, który nie urządził palarni naruszył przepisy prawa i zasady bezpieczeństwa i higieny pracy. Stosownie do art. 9 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 1981r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U z 2001 r. nr 124, poz. 1362 ze zm.) w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy w wypadku, gdy naruszenie dotyczy przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy uprawnione są do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym w nakazie terminie. W podstawie prawnej nakazu organ pierwszej instancji powołał art.233 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998r. nr 21, poz. 94 ze zm.-zwaną dalej w skrócie k.p.) oraz § 111 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003r. nr 169, poz. 1650 - zwane dalej rozporządzeniem). Przepis art. 233 k.p. zobowiązuje pracodawcę do zapewnienia pracownikom odpowiednich urządzeń higienicznosanitarnych oraz do dostarczenia niezbędnych środków higieny osobistej oraz środków do udzielenia pierwszej pomocy w razie wypadku. W tym miejscu warto zwrócić uwagę, że w art. 233 k.p. jest mowa o urządzeniach higienicznosanitarnych, natomiast w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 września 1997r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003r. nr 169, poz. 1650) w § 111 posłużono się wyrażeniami pomieszczenia i urządzenia higienicznosanitame. Delegacja ustawowa do wydania tego rozporządzenia zawarta jest w art. 23715 § 1 k.p., według której Minister Pracy i Opieki Społecznej określi w drodze rozporządzenia ogólnie obowiązujące przepisy bezpieczeństwa i higieny pracy dotyczące prac wykonywanych w różnych gałęziach pracy. W § 2 powołanego rozporządzenia MPiPS z 1997r. zawarto słowniczek pojęć normatywnych użytych w tym akcie. W pkt 2 § 2 zamieszczono definicję "pomieszczeń higienicznosanitarnych", natomiast nie ma definicja "urządzeń higienicznosanitarnych". Wobec braku normatywnej definicji urządzenia sanitarnohigienicznego Sąd dla potrzeb rozpoznawanej sprawy odwołał się do potocznego znaczenia "urządzenia". Przez urządzenie należy rozumieć rodzaj mechanizmu lub zespół elementów, przyrządów służących do wykonania określonych czynności, ułatwiających pracę ("Słownik języka polskiego" Wydawnictwo PWN Warszawa 1981 str. 619). W słowniku tym określono także pojęcie urządzenia sanitarnego, które zainstalowane w danym pomieszczeniu służy do utrzymania higieny. Zatem zamontowanie urządzenia o charakterze sanitarnohigienicznym w danym pomieszczeniu powoduje, że pomieszczenie takie staje się częścią urządzenia sanitarnohigienicznego i z tego względu jest pomieszczeniem sanitarnohigienicznym. Z podanych przyczyn Sąd przyjął, że pomieszczenie sanitarnohigieniczne nie jest odrębną niezdefiniowaną kategorią pomieszczeń. Wprowadzone rozróżnienie pojęciowe nie wykracza poza delegację ustawową i nie jest sprzeczne z art. 233 k.p., w którym użyto wyłącznie wyrażenia "urządzenie higienicznosanitarne". Założenie odwrotne przeczyłoby elementarnym zasadom wynikającym z art. 15 i 16 K.p. poprzez nałożenie na pracodawcę obowiązku zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy, a także stosownie do możliwości i warunków zaspokajanie bytowych, socjalnych i kulturalnych potrzeb pracowników. Bezspornie, palarnia w rozumieniu powołanych przepisów jest pomieszczeniem higienicznosanitarnym i przedstawione w skardze wywody odnośnie błędnego zamieszczenia w katalogu pomieszczeń higienicznosanitarnych palarni nie zasługuje na uwzględnienie. Z § 111 rozporządzenia MPiPS z 1997r. wynika, że pracodawca jest zobowiązany zapewnić pracownikom pomieszczenia i urządzenia higienicznosanitarne, których rodzaj, ilość i wielkość powinny być dostosowane do liczby zatrudnionych pracowników, stosowanych technologii i rodzajów pracy oraz warunków, w jakich ta praca jest wykonywana, a wymagania dla pomieszczeń i urządzeń higienicznosanitarnych określa załącznik nr 3 do rozporządzenia. Z treści przywołanego przepisu można wyprowadzić normę prawną, że obowiązek pracodawcy urządzenia odpowiedniego pomieszczenia sanitarnohigienicznego uzależniony jest od rodzaju i warunków pracy, stosowanej technologii, a także ilość zatrudnionych pracowników. Kryterium warunkującym stwierdzenie istnienia obowiązku utworzenia pomieszczenia sanitarnotechnicznego jest praca to jest jej rodzaj i stosowane technologie (kryterium przedmiotowe) oraz fakt, że pracę wykonuje człowiek (kryterium podmiotowe), dlatego też w miejscu pracy muszą być stworzone warunki dla zaspokojenia potrzeb fizjologicznych przy uwzględnieniem ilości zatrudnionych osób. Innymi słowy kryterium pracy determinuje po stronie pracodawcy powstanie obowiązku utworzenia pomieszczenia sanitarnohigienicznego, a po stronie pracowników roszczenie o jego utworzenie o tyle o ile związane jest ono z wykonywaną pracą. Zatem w przypadku, gdy pracodawca nie tworzy pomieszczenia, które zgodnie z warunkami, technologią pracy i ilością zatrudnionych pracowników winno być w zakładzie pracy, to inspektor pracy ma ustawowe uprawnienie, a zarazem obowiązek do nałożenia na pracodawcę w formie nakazu utworzenia takiego pomieszczenia. Sam fakt zaliczenia danego pomieszczenia do pomieszczeń sanitarnohigienicznych zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia nie stanowi podstawy prawnej do nałożenia na pracodawcę obowiązku utworzenia takiego pomieszczenia, ani też pracodawca nie ma obowiązku utworzenia wszystkich pomieszczeń sanitarnohigienicznych wymienionych w tym przepisie. Gdyby przyjąć, że obowiązek utworzenia danego rodzaju pomieszczenia określa wyłącznie zamieszczenie w definicji pomieszczenia sanitarnohigienicznego, to istnienie niektórych pomieszczeń ze względu np. na technologię wykonywanej pracy należałoby ocenić w kategoriach absurdu Twierdzenie to jest adekwatne także do palarni, która jest pomieszczeniem sanitarnohigienicznym na mocy wyżej powołanego przepisu. Analiza rodzaju pomieszczeń wymienionych w pkt 2 § 2 rozporządzenia prowadzi do wniosku, że poza palarnią wszystkie wymienione tam pomieszczenia związane są z wykonywaniem pracy. Nie daje jednak podstaw stawiania palarni w sytuacji uprzywilejowanej w stosunku do innych pomieszczeń higienicznosanitamych, utworzenie których określa rodzaj i technologia pracy. Ustawodawca w stosunku do obowiązku urządzania palarni nie wprowadził innych uregulowań niż zawarte w § 111 rozporządzenia. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że zatrudnienie przez pracodawcę pracowników tzw. "palących" nie rodzi po stronie pracodawcy obowiązku utworzenia palarni, bo nie jest to czynnik, czy kwalifikacja związana z wykonywaniem pracy. Skład orzekający w niniejszej sprawie w żaden sposób nie wypowiada się w zakresie prawa do palenia papierosów i szkodliwości tego nałogu dla czynnych i biernych palaczy. Wykraczając poza ramy niniejszej sprawy, ale jednak dla zobrazowania problemu można zastanowić się, czy zmiana technologii pracy może wymusić na pracodawcy zorganizowanie pomieszczenia sanitarnohigienicznego niewymienionego w pkt 2 § 2 rozporządzenia MPiPS z 1997r. Zdaniem Sądu na postawione wyżej pytanie należałoby udzielić odpowiedzi twierdzącej. Jak wyżej zostało wykazane to technologia ma istotne znaczenie dla określania treści obowiązku utworzenia pomieszczenia sanitarnohigienicznego. W takim przypadku należy dać prymat wykładni celowościowej przepisów prawnych, bo dobrem nadrzędnym jest bezpieczeństwo i zdrowie pracowników pracujących w warunkach nowej technologii. Wykładnia gramatyczna niweczyłaby sens, jaki mają spełniać przepisy zawarte w tym rozporządzeniu, a obowiązki pracodawcy określa przywołany wyżej art. 15 i 16 k.p. Równolegle do przedstawionych uregulowań prawa pracy obowiązuje ustawa z dnia 9 listopada 1995r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych (Dz. U. z 1996r. nr 10, poz. 55 ze zm. - zwana dalej ustawą o ochronie zdrowia). Art. 5 ust. 1 powołanej ustawy zabrania palenia wyrobów tytoniowych poza pomieszczeniami wyodrębnionymi i odpowiednio przystosowanymi. Zakaz ten dotyczy zakładów opieki zdrowotnej; szkół i placówek oświatowo-wychowawczych; pomieszczeń zakładów pracy oraz innych obiektów użyteczności publicznej. Za wprowadzenie zakazu palenia tytoniu w miejscach, o których mowa w ust. 1 odpowiedzialny jest właściciel lub użytkownik obiektu (ust. 1a art. 5 ustawy o ochronie zdrowia). Przytoczone wyżej przepisy jednoznacznie wprowadziły ustawowy zakaz palenia w pomieszczeniach zamkniętych. Zakaz ten istnieje z mocy samego prawa i dla jego obowiązywania nie potrzeba wprowadzania żadnych dodatkowych regulacji. Ustawowy zakaz palenia w pomieszczeniach zamkniętych nie obowiązuje wyłącznie w specjalnie wyodrębnionym i prawidłowo urządzonym pomieszczeniu dla palenia tytoniu. Ewentualne wątpliwości w tym zakresie mogłoby nasuwać użyte w ust. 1a art. 5 tej ustawy wyrażenie "wprowadzenie zakazu". Zwrot ten należy wykładać w kontekście całej normy prawnej zawartej w art. 5 ust. 1 i ust. 1a ustawy o ochronie zdrowia. Normę tę należy odczytywać w ten sposób, że zakaz palenia został zawarty w ust. 1 art. 5, a za wprowadzenie tego ustawowego zakazu poprzez jego wykonanie odpowiedzialnymi uczyniono właścicieli lub użytkowników obiektu. Przytoczone przepisy z ustawy o ochronie zdrowia nie nakładają na właściciela obiektu, czy zarządcę utworzenie palarni. Należy również mieć na względzie, że nałożenie na dany podmiot wykonania określonego obowiązku, czy czynności musi jednoznacznie wynikać przepisu prawa. Treść i zakres obowiązku nie może być wyinterpretowana. Zestawienie regulacji prawnych w zakresie palarni zawarte w prawie pracy, jak i w ustawie z dnia 9 lipca 1995r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania wyrobów tytoniowych (Dz. U. z 1996r. nr 10, poz. 55 ze zm.) świadczy o spójności regulacji systemowej. Wprowadzony wymienioną ustawą zakaz palenia w pomieszczeniach zamkniętych zakładu pracy i brak ustawowego obowiązku tworzenia palarni nie jest sprzeczny z regulacją zawartą w rozporządzeniu MPiPS z 1997r., która prowadzi do tezy, że utworzenie palarni jest wyłącznie decyzją właściciela lub użytkownika obiektu. Problematyka obowiązku tworzenia palarni doczekała się również stanowiska doktryny, które nie jest jednoznaczne (patrz T. Nycz OSP 2003/12/155; A. Kisielewicz OSP 2003/12/155). Skład orzekający w niniejszej sprawie aprobuje pogląd, że nie istnieje przepis prawny, który czy to pośrednio, czy bezpośrednio stwarzałby bezwzględny obowiązek urządzenia palarni (P. Chmielnicki, S. Płażek "Prawa i obowiązki jednostek samorządu terytorialnego związane z ochroną zdrowia przed następstwami palenia tytoniu" Przegląd prawa publicznego nr 1-2/2007 str. 49). Reasumując, powyższe rozważania Sąd doszedł do następujących wniosków: Palarnia jest pomieszczeniem higienicznosanitarnym na mocy § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 września 1997r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003r. nr 169, poz. 1650). Przesłanki do stwierdzenia istnienia obowiązku utworzenia danego rodzaju pomieszczenia higienicznosanitarnego określa § 111 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. u. z 2003r. nr 168, poz. 1650 ze zm.), którymi są stosowane technologie, rodzaj i warunki wykonywanej pracy. Palenie tytoniu nie mieści się w kategorii wykonywania pracy (poza sporadycznymi przypadkami) zatem decyzja o utworzeniu palarni w zakładzie pracy w części obejmującej pomieszczenia zamknięte stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 9 listopada 1995r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych (Dz. U z 1996r. nr 10, poz. 55 ze zm.) należy do pracodawcy, właściciela lub zarządcy obiektu. Na rozprawie, pełnomocnik organu powołał się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 4 kwietnia 2007r. sygn. akt I OSK 892/06 (nie publikowany), iż przepis art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 1995r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych oraz inne przepisy tej ustawy nie przewidują możliwości wprowadzenia przez pracodawcę bezwzględnego zakazu palenia tytoniu na terenie zakładu pracy. Z przepisu art. 153 p.p.s.a. wynika, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sadu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ponadto z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP wynika, że źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej SA Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Sąd będąc zwiany obowiązującymi przepisami prawa dokonał wykładni przepisów prawa, będących podstawą prawną zaskarżonej decyzji wywodząc brak przepisów prawnych do nakładania obowiązku tworzenia palarni, kierując się argumentami wyżej zaprezentowanymi. Przenosząc przedstawione rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, że organy inspekcji pracy wydając nakaz utworzenia pomieszczenia higienicznosanitarnego, jakim jest palarnia naruszyły przepisy prawa materialnego, bowiem z przepisów prawnych wymienionych w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji nie wynika obowiązek utworzenia palarni. Z tego też względu Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. uchylił decyzje obydwu instancji. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ oceniając obowiązek utworzenia palarni w zakładzie pracy będzie miał na względzie ocenę prawną zaprezentowaną w tej sprawie. Sąd na podstawie art. 152 p.p.s.a stwierdził, że do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w art. 200 p.p.s.a.