II SA/Op 173/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2007 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Nyskiego z dnia [...], nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Wojewody Opolskiego na rzecz skarżącej M W. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 1 września 2006 r. M. W. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Nysie Filia w Paczkowie jako osoba bezrobotna. Decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną z upoważnienia Starosty Nyskiego, orzeczono o uznaniu M. W. z dniem 1 września 2006 r. za osobę bezrobotną i odmówiono jej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 1 września 2006r. Decyzja wydana została na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.). W uzasadnieniu wskazano, iż z przedstawionych dokumentów wynika, że w okresie 6 miesięcy przed dokonaniem zarejestrowania w Urzędzie Pracy M. W. rozwiązała stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron. Zgodnie zaś z art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w przypadku takim zasiłek przysługuje bezrobotnemu po upływie 90 dni od dnia zarejestrowania. W odwołaniu od decyzji M. W., reprezentowana przez pełnomocnika, podniosła zarzut naruszenia art. 75 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez uznanie, że rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia stanowi przesłankę negatywną do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Wskazała, iż z przedstawionego organowi świadectwa pracy wynika, że rozwiązała umowę o pracę bez wypowiedzenia (art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu pracy) na podstawie art. 55 § 11 Kodeksu pracy, z powodu dopuszczenia się przez pracodawcę naruszenia, ciążących na nim, podstawowych obowiązków. Z treści art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika natomiast, iż zasiłek dla bezrobotnych nie przysługuje jedynie w przypadku wypowiedzenia stosunku pracy bądź zawarcia porozumienia rozwiązującego stosunek pracy. Przepis ten nie obejmuje zatem rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia. Powołując treść art. 30 ust. 1 Kodeksu pracy odwołująca podniosła w związku z tym, iż treść art. 75 ust.1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy odnosi się jedynie do rozwiązania umowy o pracę na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 i 2 Kodeksu pracy, a nie na podstawie innych wymienionych w tym przepisie sytuacji. Decyzją z dnia [...], nr [...], Wojewoda Opolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wskazał, iż strona w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, tj. od 1 marca 2005 r. do 31 sierpnia 2006 r. zatrudniona była w firmie A Sp. z o.o. w P., dodając, iż ze świadectwa pracy odwołującej wynika sposób rozwiązania stosunku pracy – na podstawie art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu pracy tj. przez oświadczenie pracownika bez zachowania okresu wypowiedzenia. Takie rozwiązanie stosunku pracy uznać zaś należy za tożsame z rozwiązaniem stosunku pracy za wypowiedzeniem. M. W. przez złożenie oświadczenie wypowiedziała bowiem stosunek pracy, choć nie został zachowany okres wypowiedzenia. Zgodnie zatem z art. 75 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zasiłek przysługuje jej po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu M. W. – reprezentowana przez radcę prawnego wniosła o uchylenie decyzji Wojewody Opolskiego i utrzymanej nią w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej oraz o zasądzenie kosztów sądowych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 75 ust.1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez uznanie, iż rozwiązanie umowy o pracę przez pracownika bez wypowiedzenia jest tożsame z rozwiązaniem stosunku pracy przez pracownika za wypowiedzeniem i stwierdzenie w związku z tym, że przez 90 dni od dnia zarejestrowania się w urzędzie pracy zasiłek dla bezrobotnych skarżącej nie przysługuje. Skarżąca podniosła, iż organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji nie wskazał żadnej podstawy prawnej przyjętego stanowiska. Wyjaśniła ponadto, iż rozwiązała stosunek pracy z uwagi na rażące naruszanie norm kodeksu pracy przez pracodawcę, w szczególności zaś niewypłacalnie wynagrodzenia, co potwierdza świadectwo pracy, z którego wynika, że umowa o pracę rozwiązana została bez wypowiedzenia (art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu pracy) na podstawie art. 55 § 11 Kodeksu pracy. Powołując treść art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 30 ust. 1 Kodeksu pracy skarżąca wskazała, iż treść art. 75 ust. 1 pkt 2 odnosi się jedynie do rozwiązania umowy o pracę na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 i 2 Kodeksu pracy. Ponadto, zgodnie z art. 55 § 3 Kodeksu pracy rozwiązanie umowy o pracę z przyczyn określonych w art. 55 § 1 i 11 Kodeksu pracy pociąga za sobą skutki, jakie przepisy prawa wiążą z rozwiązaniem umowy przez pracodawcę za wypowiedzeniem. Nie można tym samym przyjąć, że rozwiązanie umowy o pracę przez pracownika bez wypowiedzenia jest tożsame z rozwiązaniem umowy o pracę przez pracownika za wypowiedzeniem. Działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), decyzją z dnia 21 grudnia 2006 r., nr [...], Wojewoda Opolski uchylił decyzję własną z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Nyskiego z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organ powołał art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a, art. 75 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.). W uzasadnieniu stwierdził, iż organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego przyczynę rozwiązania umowy o pracę w oparciu o art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu pracy, zaznaczając, iż rozwiązanie umowy o pracę z przyczyn określonych w art. 55 § 1 i 11 pociąga zaś za sobą skutki, jaki przepisy prawa wiążą z rozwiązaniem umowy przez pracodawcę za wypowiedzeniem uznał, iż niewyjaśnianie przyczyny rozwiązania umowy o pracę stanowiło naruszenie przepisów postępowania administracyjnego. Dodatkowo zaznaczył także, iż na skutek ugody sądowej świadectwo pracy skarżącej zostanie sprostowane poprzez dodanie, iż stosunek pracy został rozwiązany na podstawie art. 55 § 11 Kodeksu pracy. M. W. nie zgodziła z rozstrzygnięciem autokontrolnym organu odwoławczego wnosząc skargę do sądu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, M. W. wnosząc o uchylenie decyzji Wojewody Opolskiego z dnia 21 grudnia 2006 r., zarzuciła organowi naruszenie art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, tj. uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, podczas gdy uwzględnienie skargi w całości oznacza skorygowanie zaskarżonego działania wyłącznie w kierunku pożądanym przez skarżącego i w całości powinno być zgodne z żądaniem zawartym w skardze, a decyzja wydana w tym trybie nie może przynieść skutku w postaci powrotu sprawy na drogę administracyjną. Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2007 r., Sygn. akt II SA/Op 52/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uchylił zaskarżoną decyzję z dnia 21 grudnia 2006 r. określając, że nie może być ona wykonana w całości. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja, wydana w trybie art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie uwzględniała w całości skargi wniesionej do sądu administracyjnego. Według Sądu nie można bowiem przyjąć możliwości wydania w powołanym trybie decyzji kasacyjnej połączonej z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W wyniku wniesienia skargi organ nie może wszak cofnąć sprawy do punktu wyjścia, skoro strona zdecydowała się na przejście na drogę postępowania sądowoadministracyjnego, będącego odrębnym stadium kontrolnym. Ponadto w ocenie Sądu fakt wniesienia skargi na decyzję wydaną w trybie autokontroli wskazuje wyraźnie, że skarżąca nie uważa uzyskanego orzeczenia za rozstrzygnięcie jakiego oczekiwała wnosząc skargę z dnia 22 listopada 2006 r. Sąd zaznaczył również, iż wydanie decyzji w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a powoduje, że wniesiona na nią skarga traci swój byt, jednakże uchylenie przez Sąd tejże decyzji skutkuje zarówno powrotem do obiegu prawnego wcześniejszej decyzji organu, jak i reaktywacją skargi złożonej na nią do sądu administracyjnego. Z uwagi na uchylenie przez Sąd decyzji Wojewody Opolskiego z dnia 21 grudnia 2006 r., do rozpoznania pozostała skarga M. W. na decyzję Wojewody z dnia [...]. W postępowaniu wszczętym na skutek tej skargi, pismem z dnia 25 stycznia 2007 r., Wojewoda Opolski wniósł o jego umorzenie. Wskazał, iż decyzją z dnia 16 stycznia 2007 r., nr [...] Starosta Nyski przyznał M. W. zasiłek dla bezrobotnych od dnia 9 września 2006 r., tj. po upływie 7 dni od zarejestrowania, co skutkuje bezprzedmiotowością postępowania. W piśmie z dnia 16 lutego 2007 r., pełnomocnik strony skarżącej podniósł, iż powołana przez Wojewodę decyzja Starosty Nyskiego z dnia 16 stycznia 2007 r., nie została stronie doręczona, wobec czego wniosek o umorzenie postępowania jest przedwczesny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do jego wydania. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty Nyskiego z dnia [...], nr [...] – uznającą M. W. za osobę bezrobotną i odmawiającą jej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Przedmiotowa decyzja wróciła do obiegu prawnego na skutek wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyroku z dnia 12 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SA/Op 52/07, mocą którego Sąd uchylił decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 21 grudnia 2006 r., nr [...], wydaną w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a., na skutek skargi wniesionej do sądu administracyjnego przez M. W., na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...]. Przeprowadzona w niniejszej sprawie prze Sąd, kontrola legalności wykazała, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna, nie odpowiadają przepisom prawa. Rozważania w zakresie dokonanej przez tut. Sąd oceny legalności zaskarżonej decyzji rozpocząć należy od wskazania, iż materialną podstawę prawną w niniejszej sprawie stanowi ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001, ze zm.)- zwanej dalej ustawą. Definicja osoby bezrobotnej określona została w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, poprzez wskazanie obiektywnych kryteriów, od których ustawodawca uzależnił uznanie statusu bezrobotnego. Dostrzec jednak trzeba, iż uzyskanie statusu osoby bezrobotnej nie przesądza o prawie do przysługującego bezrobotnym zasiłku. Jak stanowi bowiem art. 71 ust. 1 ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych, a ponadto gdy w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji był zatrudniony lub wykonywał inną działalność zarobkową, wymienioną w pkt 2 powołanego przepisu i jednocześnie w okresie tym osiągał z tytułu wykonywanej pracy lub określonej działalności zarobkowej wynagrodzenie, bądź dochody w określonej wysokości. Do wymaganego stażu, od którego uzależnione jest nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, zalicza się przy tym okresy enumeratywnie wymienione w art. 71 ust. 2 ustawy. Mając na uwadze treść art. 71 ust. 1 ustawy, wskazać należy, iż przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie daje organom administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie zasiłku przyznawanego bezrobotnym. Jednocześnie jednak przepis art. 75 ust. 1 ustawy określa negatywne przesłanki, których wystąpienie wyłącza przyznanie bezrobotnemu zasiłku, na zasadach określonych w art. 71 ust. 1 ustawy, pomimo spełnienia określonych w tym przepisie warunków przyznania prawo do zasiłku. Powstała w niniejszej sprawie kwestia sporna dotyczy zaistnienia przesłanki określonej w art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy i sprowadza się do tego, czy rozwiązanie stosunku pracy poprzez oświadczenie pracownika bez zachowania okresu wypowiedzenia, w oparciu o art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu pracy, stanowi jedną z okoliczności określonych w art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy. Jak stanowi przepis art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy, prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron, chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy albo rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania. Zgodnie z art. 75 ust.2 pkt 2 ustawy, w przypadku określonym w art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy, bezrobotnemu spełniającemu warunki określone w art. 71 ustawy, zasiłek przysługuje po okresie 90 dni od zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy. Odnosząc się do treści art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy dostrzec przyjdzie, iż okolicznością wyłączającą przyznanie osobie bezrobotnej zasiłku za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jest rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron. Stosownie do tego, skoro ustawodawca wyraźnie określił w art. 75 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy sposoby rozwiązania stosunku pracy wyłączające prawo bezrobotnego do zasiłku, rozwiązanie stosunku pracy na podstawie art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu pracy, przez oświadczenie pracownika bez zachowania okresu wypowiedzenia, nie może stanowić przesłanki z art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy. Przepis art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy nie stanowi wszak o braku uprawnienia do zasiłku bezrobotnego, który rozwiązał umowę o pracę bez wypowiedzenia. Jednocześnie nie można również uznać, iż rozwiązanie umowy przez oświadczenie pracownika bez zachowania okresu wypowiedzenia, jest tożsame z rozwiązaniem stosunku za wypowiedzeniem pracownika Takie stanowisko pozostaje bowiem w sprzeczności z przepisami Kodeksu pracy, stanowiącymi podstawę prawną rozwiązywania stosunków pracy. Przepis art. 30 Kodeksu pracy określając sposoby rozwiązania stosunku pracy, jako jedne z nich, obok porozumienia stron (§ 1 pkt 1) i rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem (§ 1 pkt 2), wyraźnie wskazuje w § 1 pkt 3 rozwiązanie umowę o pracę bez wypowiedzenia. Dokonanie przez ustawodawcę w powołanym przepisie rozróżnienia pomiędzy rozwiązaniem umowy o pracę za wypowiedzeniem, a jej rozwiązaniem bez wypowiedzenia, jednoznacznie przesądza o tym, iż stanowią one odrębne tryby rozwiązania stosunku pracy, które podlegają odrębnym regulacją Kodeksu pracy. Warunki rozwiązania umowy o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia określają przepisy Działu II, Rozdział II Odział 3, zaś przesłanki rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia określa Działu II, Rozdział II Oddział 5 Kodeksu pracy. Odnośnie rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia, zauważyć trzeba, iż ustawodawca odrębnie uregulował przesłanki rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia przez pracodawcę i pracownika. Okoliczności, w których pracownik może rozwiązać umowę o pracę przez jednostronne oświadczenie bez zachowania okresu wypowiedzenia określone zostały art. 55 § 1 i 11 Kodeksu pracy, przy czym stanowią je jedynie okoliczności leżące po stronie pracodawcy. Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu uznać należało, iż zaskarżona decyzja nie odpowiada przepisom prawa. O ile bowiem w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym, uznanie skarżącej za osobę bezrobotną nie budzi wątpliwości, o tyle stwierdzenie przez organ zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanki określonej w art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy i orzeczenie na tej podstawie o odmowie przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w art. 71 ust. 1 ustawy, narusza przepis art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy. Z przedłożonego przez skarżącą świadectwa pracy wystawionego w dniu 31 sierpnia 2006 r., w oparciu o które wydano zaskarżoną decyzję wynika, iż stosunek pracy jaki łączył skarżącą z A Sp. z o.o. w P., rozwiązany został na skutek oświadczenia skarżącej bez zachowania okresu wypowiedzenia, tj. w trybie art. 30 § 1 pk 3. Zgodnie zaś z art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy taki sposób rozwiązania umowy o pracę w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy nie stanowi jednej z określonych w tym przepisie okoliczności wyłączających prawo do zasiłku określonego w art. 71 ust. 1 ustawy. Zgodzić wszak należy się ze stwierdzeniem, że w zakresie art. 75 ust.1 pkt 2 ustawy mieści się rozwiązanie umowy przez bezrobotnego w trybie art. 30 § 1 pkt 2 oraz trybie art. 30 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy. Jednocześnie, jak wskazano powyżej, trybu określonego w art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu pracy nie można utożsamiać ze wskazanym w art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy rozwiązaniem stosunku pracy za wypowiedzeniem. Użyte w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy pojęcia rozwiązania stosunku pracy za wypowiedzeniem, za porozumieniem stron, czy też bez wypowiedzenia, rozumieć bowiem należy w takim znaczeniu jakie ustalone zostało na gruncie przepisów regulujących rozwiązywanie stosunków pracy. Wynika to z zasady spójności systemu norm prawnych, jako tworzących zintegrowaną całość. Stosownie zaś do art. 30 § 1 Kodeksu pracy, rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia jest odrębnym, od wypowiedzenia, trybem rozwiązania umowy o pracę. Nie można tym samym w niniejszej sprawie uznać, iż tryb rozwiązania przez skarżącą umowy o pracę stanowił, określoną w art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy okoliczność wyłączającą przyznanie jej zasiłku dla bezrobotnych stosownie do art. 71 ust. 1 ustawy. Skoro skarżąca nie spełniała negatywnej przesłanki określonej w art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy, jako naruszające ten przepis uznać należało rozstrzygnięcie organów o odmowie przyznania jej zasiłku dla bezrobotnych stosownie do art. 71 ust. 1 ustawy. Ponadto wskazać przyjdzie, iż organ odwoławczy uchybił również art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Podjęcie przez organ, na skutek skargi wniesionej w niniejszej sprawie, rozstrzygnięcia w oparciu o art. 54 § 3 P.p.s.a, nie zwalniało go bowiem z określonego w art. 54 § 2 P.p.s.a obowiązku przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Naruszenie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Wobec powyższego należało, na mocy art. 145 § 1 pkt 1a P.p.s.a. uchylić zaskarżoną decyzję. Orzeczenie o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji oparto o art. 152 P.p.s.a. Koszty postępowania zasądzono na podstawie art. 200 P.p.s.a., przy czym wysokość kosztów zastępstwa procesowego ustalono w oparciu o § 14 ust. 1 pkt c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawi opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) W zakresie wskazań co do dalszego postępowania odnotować przyjdzie, iż o ile w niniejszej sprawie wydana została przez Starostę Nyskiego decyzja o przyznaniu M. W. zasiłku dla bezrobotnych od dnia 9 września 2006 r., tj. stosownie do art. 71 ust. 1 ustawy, tak jak to organ odwoławczy wskazał w piśmie z dnia 25 stycznia 2007 r., winno zostać rozważone umorzenie postępowania, z uwagi na jego bezprzedmiotowość.