I OSK 1838/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędziowie Anna Lech NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant Barbara Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Wolbrom od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 754/07 w sprawie ze skargi [...] Spółki z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Gminy Wolbrom na rzecz [...] Spółki z o.o. z siedzibą w K. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 754/07, po rozpoznaniu skargi [...] Sp. z o.o. w K. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego, uchylił zaskarżoną decyzję. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Wojewoda Katowicki decyzją z dnia [...] maja 1992 r., nr [...] stwierdził nabycie z mocy prawa przez Gminę Wolbrom prawa własności nieruchomości oznaczonej nr [...], o powierzchni [...] ha, położonej w Wolbromiu, wykazanej w księdze wieczystej KW nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Olkuszu. W dniu [...] czerwca 1998 r. do Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach wpłynęło, datowane na dzień [...] maja 1998 r., podanie Spółki [...] Spółka z o.o. w K., jako dalszego następcy prawnego, istniejącego w dacie komunalizacji, Przedsiębiorstwa [...] w K., o wznowienie ww. postępowania komunalizacyjnego. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] marca 2000 r. nr [...] orzekł o odmowie uchylenia wymienionej na wstępie decyzji komunalizacyjnej i jednocześnie stwierdził, że decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa. Następnie Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] czerwca 2000 r. nr [...] zaskarżoną decyzję utrzymała w mocy. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 lutego 2002 r. sygn. akt I SA 1766/00 stwierdził nieważność decyzji organów obu instancji uznając, że zostały one wydane z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wyroku podał, iż w świetle art. 148 k.p.a. – wniosek o wznowienie postępowania winien być złożony w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia, a w przypadku żądania wznowienia z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W związku z powyższym organ właściwy do rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać, czy żądanie wznowienia postępowania zostało złożone w przewidzianym ustawą terminie, gdyż jego niezachowanie powoduje ten skutek, że z tej przyczyny organ musi wydać decyzję odmawiającą wznowienia postępowania. W przedmiotowej sprawie organ właściwy w przedmiocie wznowienia nie dokonał oceny czy ww. termin został dochowany. Z akt sprawy wynika, iż Spółka wiadomość o komunalizacji spornej nieruchomości powzięła w dniu [...] kwietnia 1998 r., zaś wniosek o wznowienie postępowania złożyła dopiero w dniu [...] czerwca 1998 r., a to wskazywałoby na uchybienie terminowi przewidzianemu do jego wniesienia. Ponadto Sąd wytknął organom, iż zbadały wniosek tylko pod kątem przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., podczas gdy winny przeprowadzić postępowanie także co do przesłanki wynikającej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wskazał także, iż w sytuacji, gdy w sprawie brak było rzetelnego dowodu, w jakiej dacie decyzja komunalizacyjna została doręczona Gminie Wolbrom, to za taką datę należało przyjąć dzień wniesienia przez Gminę wniosku o wpis prawa własności do księgi wieczystej, tj. dzień [...] sierpnia 1992 r. Niewątpliwie w tej dacie Gmina była już bowiem w posiadaniu decyzji. Wojewoda Małopolski ponownie rozpatrując sprawę, decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] umorzył postępowanie w przedmiocie wznowienia przedmiotowego postępowania komunalizacyjnego stwierdzając, że wniosek o jego wszczęcie został złożony po upływnie terminu przewidzianego w art. 148 k.p.a. Następnie Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] zaskarżoną decyzję utrzymała w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 października 2004 r., sygn. akt I SA 83/03, uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa naruszyła przepisy art. 7, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Podał również, iż uzasadnienie decyzji zawiera sprzeczności. Z jednej strony – organ odwoławczy uznał, że Wojewoda nie przeprowadził w pełni postępowania wyjaśniającego, co do określonych przyczyn wznowienia i to pomimo wskazań w tej materii, z drugiej zaś – zamiast orzec w takim przypadku o uchyleniu decyzji, utrzymał ją w mocy. Sąd stwierdził również, iż w zaskarżonej decyzji Komisja nie przedstawiła jakiejkolwiek oceny argumentów podniesionych w odwołaniu, w szczególności odnoszących się do charakteru skomunalizowanego gruntu i wynikającej z tego konieczności określenia osoby, która powinna być stroną postępowania komunalizacyjnego, choć taki obowiązek ciążył na organie. Rozpatrując po raz kolejny odwołanie od decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lipca 2002 r., Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] zaskarżoną decyzję utrzymała w mocy, raz przyjmując, że odwołanie to zostało złożone przez Spółkę [...] a innym razem, że odwołanie to wniosła Spółka [...] Spółka z o.o. reprezentująca Agencję Własności Rolnej Skarbu Państwa Oddział Terenowy w Warszawie. Wskazała przy tym na pismo MHR w Krakowie z dnia [...] czerwca 1998 r. oraz pełnomocnictwo Agencji Własności Rolnej z [...] czerwca 1998 r. Natomiast w jeszcze innym przypadku Komisja stwierdziła, iż odwołującą się w tej sprawie była Agencja Rynku Rolnego Skarbu Państwa. Odnosząc się do treści odwołania Komisja wskazała, że odwołujący zarzucił w nim naruszenie przez organ I instancji prawa materialnego i formalnego, a w szczególności art. 145 § 1 w związku z art. 146 § 1 k.p.a., a także naruszenie art. 28 oraz art. 55 i 155 k.p.a., jak również art. 5 ust. 1 cyt. ustawy przepisy wprowadzające (...) oraz art. 1 i 2 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa w związku z art. 46 ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych. W ocenie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej znaczna część tych zarzutów nie dotyczyła decyzji Wojewody Małopolskiego umarzającej postępowanie wznowieniowe, lecz odnosiła się do decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...] marca 2000 r. odmawiającej uchylenia decyzji komunalizacyjnej. Odwołujący twierdził bowiem, iż sporna nieruchomość stanowiła gospodarstwo rolne – w rozumieniu art. 553 k.c. – i pozostawała we władaniu państwowej osoby prawnej, zaś cały proces komunalizacji rażąco naruszał przepisy zarówno cytowanej ustawy komunalizacyjnej, jak też ustaw o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości oraz o gospodarce nieruchomościami Skarbu Państwa. Odwołujący zarzucał też, że bezpodstawnie organ I instancji nie dopuścił do udziału w sprawie Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, która z dniem 1 stycznia 1992 r. przejęła mienie Skarbu Państwa po zlikwidowanym Przedsiębiorstwie [...] w K., co przesądziło, że cały proces komunalizacyjny mienia opisanego w decyzji komunalizacyjnej przebiegał z naruszeniem prawa, bo Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa nie mogła wykazać swego tytułu prawnego do nieruchomości. Ponadto odwołujący zarzucał, że organ I instancji nie zajął się wnioskiem złożonym zarówno przez spółkę [...], jak też przez Gminę Wolbrom o uchylenie decyzji komunalizacyjnej w trybie art. 132 §2 k.p.a. W konsekwencji Komisja stwierdziła, że – z uwagi na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2002 r. – decyzja odmawiająca uchylenia po wznowieniu postępowania ostatecznej decyzji Wojewody Katowickiego z [...] maja 1992 r. jako nieważna nie istnieje. Natomiast z przepisów regulujących postępowanie wznowieniowe (art. 145 §1 oraz art. 147 i art. 148 k.p.a.) wynika, że postępowanie zakończone może zostać wznowione, o ile wystąpiły przesłanki prawne wznowienia oraz dotrzymany został termin do wniesienia podania o wznowienie. Podanie takie powinno być złożone do organu administracyjnego w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Organ podkreślił także, iż w tym przypadku organ administracyjny właściwy do rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania obowiązany był w pierwszej kolejności zbadać, czy żądanie wznowienia postępowania zostało złożone w terminie przewidzianym ustawą. Powołując się na treść wyroków zapadłych w przedmiotowej sprawie, organ stwierdził, że pełnomocnik skarżącej Spółki na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wyjaśnił, że wprawdzie wniosek o wznowienie postępowania został sporządzony w maju 1998 r., to jednak z uwagi na równoległe podjęcie działań o zmianę decyzji komunalizacyjnej w trybie art. 155 k.p.a., został on złożony dopiero w czerwcu 1998 r., zaś przeprowadzone postępowanie wykazało, że o decyzji komunalizacyjnej wnioskodawca dowiedział się w dniu [...] kwietnia 1998 r., w którym otrzymał od Urzędu Gminy w Wolbromiu kserokopię decyzji komunalizacyjnej Wojewody Katowickiego z dnia [...] maja 1992 r. W tych warunkach Komisja podzieliła stanowisko Wojewody, że wniosek o wznowienie postępowania komunalizacyjnego został złożony po upływie terminu przewidzianego na jego złożenie. W konsekwencji Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa uznała, że skoro organ właściwy do wznowienia postępowania wydał postanowienie o wznowieniu postępowania (a w całym toku postępowania podmiot występujący z odnośnym wnioskiem nie składał wniosku o przywrócenie terminu do złożenia takiego wniosku) to z uwagi na to, że jego dalsze prowadzenie było bezprzedmiotowe, winno ono zostać umorzone na podstawie przepisu art. 105 k.p.a., bez przeprowadzania postępowania w trybie art. 149 k.p.a. W tej sytuacji ustosunkowywanie się do zarzutów merytorycznych zawartych w odwołaniu jest również bezprzedmiotowe. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi Spółki [...] Sp. z o.o. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której podniesiono zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 w związku z art. 146, art. 28, 148 § 1 i 2 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., a także art. 5 ust. 1, art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy komunalizacyjnej z dnia 10 maja 1990 r., art. 1 i 2 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa w związku z art. 46 i następne, ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych oraz art. 55 k.c. Wnosząc o uchylenie decyzji, organów obu instancji skarżąca wskazała, że rzetelnie nie wyjaśniono wszystkich okoliczności związanych z pojęciem strony i zachowania terminów do wznowienia postępowania administracyjnego, zwłaszcza co do udziału w tym postępowaniu Agencji Nieruchomości Rolnych, która o decyzji komunalizacyjnej dowiedziała się w dniu [...] czerwca 1998 r. Zdaniem skarżącej ta okoliczność oznaczała, że do dnia wystąpienia przez nią z wnioskiem o wznowienie postępowania, od tej daty nie upłynął okres jednego miesiąca. Podkreśliła również, że skomunalizowana działka miała charakter rolny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Stwierdził, iż pomimo, że niniejsza sprawa była już dwukrotnie przedmiotem kontroli sądu administracyjnego, nadal nie została przez organ rzetelnie wyjaśniona. Z uzasadnienia zaskarżonej obecnie decyzji wynika, że Komisja: raz traktowała za wnioskodawcę i odwołującego się spółkę [...] Spółka z o.o. w K., innym razem przyjmowała, że Spółka ta jedynie reprezentowała w niniejszej sprawie Agencję Własności Rolnej Skarbu Państwa Oddział Terenowy w Warszawie, o czym świadczyć miała treść pisma MHR w Krakowie z dnia [...] czerwca 1998 r. oraz pełnomocnictwo Agencji Własności Rolnej Oddział Terenowy w Warszawie z dnia [...] czerwca 1998 r., a jeszcze innym razem określiła jako podmiot odwołujący się Agencję Rynku Rolnego Skarbu Państwa. Z tych względów Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż nie może dokonać oceny legalności decyzji, wydanej w przedmiocie umorzenia postępowania wznowionego z uwagi na niedochowanie przez wnioskodawcę terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Nie jest bowiem kwestią jednoznacznie rozstrzygniętą, kto w tym postępowaniu był wnioskodawcą. Ponadto wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa powinna jednoznacznie ustalić, jaki podmiot był w tej sprawie wnioskodawcą i odwołującym się. W szczególności należy zwrócić uwagę, że zarówno wniosek o wznowienie postępowania jak i odwołanie wniosła skarżąca spółka z tym, że we wniosku podano, że Spółka ta działa w imieniu i na rzecz Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa Oddział Terenowy w Warszawie. W piśmie uzupełniającym odwołanie z dnia [...] sierpnia 2002 r. odwołująca natomiast, w nie bardzo zrozumiały sposób, podkreślała zasadność cyt. "wniosku w sprawie dopuszczenia AWRSP do udziału w postępowaniu wznowionym na skutek wniosku AWRSP" (k. 2 pisma). Zatem albo AWRSP była wnioskodawcą (zatem zbędne jest orzekanie o jej dopiero dopuszczeniu do udziału w sprawie), albo należało jednak rozstrzygnąć o dopuszczeniu do udziału w sprawie takiego podmiotu jak AWRSP, ale w takim przypadku nie byłby on wnioskodawcą, który (z punktu widzenia formalnego) stroną staje się z chwila wniesienia wniosku. Sąd pierwszej instancji uznał również, iż na uwagę zasługuje także fakt, że do wniosku, w niepoświadczonej kserokopii, zostało dołączone pełnomocnictwo procesowe nr [...] z dnia [...] czerwca 1998 r., udzielone w sprawie dotyczącej uchylenia komunalizacji przedmiotowej nieruchomości wystawione przez Dyrektora Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa Oddział Terenowy w Warszawie do reprezentowania ww. komórki organizacyjnej Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa jaką jest Oddział Terenowy w Warszawie. Pełnomocnictwo to zostało przy tym udzielone dla osób J. K. – Prezesa Zarządu – Dyrektora Spółki [...] Spółka z o.o. w K. i B. M. – radcy prawnego. Podkreślić należy, że ww. pełnomocnictwo jest pełnomocnictwem subsydiarnym, odwołującym się w swej treści do pełnomocnictwa Prezesa Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa z dnia [...] maja 1992 r. nr [...], rozszerzonego pełnomocnictwem z dnia [...] stycznia 1993 r. nr [...], których to pełnomocnictw w aktach sprawy brak. Brak jest także wyżej wspomnianego pisma MHR w Krakowie z dnia [...] czerwca 1998 r., o którym mowa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (strona 4 decyzji). Natomiast pełnomocnictwo z dnia [...] czerwca 1998 r. zostało udzielone na podstawie art. 135 § 1 k.p.c., który to przepis reguluje w procedurze sądowej zasady doręczania korespondencji osobie fizycznej. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 7, 28, 29, 33 § 1, art. 77, 80 k.p.a. i z tego powodu, na mocy przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji wyroku. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Gmina Wolbrom i zaskarżając go w całości zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 146 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie. Wskazując na powyższą podstawę, wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania według obowiązujących norm ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania według obowiązujących norm. W motywach skargi kasacyjnej wskazano, że fakt doręczenia Gminie Wolbrom decyzji komunalizacyjnej z dnia [...] maja 1992 r., co najmniej w dacie złożenia wniosku o wpis do KW działki [...], tj. w dniu [...] sierpnia 1992 r. uzasadnia konieczność zastosowania do rozpatrywanej sprawy art. 146 § 1 k.p.a., a więc nie może nastąpić uchylenie ww. decyzji, bez względu na to, czy Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wykonała wszystkie dotychczasowe wskazania sądów administracyjnych. Ponadto, zdaniem Gminy, do zaistnienia negatywnej przesłanki, o której mowa w art. 146 § 1 k.p.a. bez znaczenia jest, czy za wnioskodawcę postępowania wznowieniowego należy uznać [...] Sp. z o.o., czy też Agencję Własności Rolnej Skarbu Państwa Oddział Terenowy w Warszawie w imieniu której działa ww. Spółka, ponieważ w każdym przypadku Spółka ta uczestniczyła w postępowaniu wznowieniowym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli – tak jak w niniejszej sprawie – nie występują przesłanki nieważności postępowania, wymienione enumeratywnie w art. 183 § 2 P.p.s.a., to Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest ograniczyć kontrolę instancyjną do zarzutów podniesionych w podstawach kasacyjnych. Oznacza to, że z własnej inicjatywy nie może badać innych niż wskazane przez autora skargi kasacyjnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Zakres postępowania kasacyjnego co do zasady wyznacza zatem skarga kasacyjna. Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego (pkt 1) oraz 2) naruszeniu przepisów postępowania (pkt 2). Naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w błędnej wykładni lub niewłaściwym jego zastosowaniu. Uchybienie normom postępowania może mieć taką samą postać co naruszenie prawa materialnego, z tym że należy dodatkowo wykazać, że naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem odwoławczym została obwarowana przymusem adwokacko-radcowskim art. 175 § 1 P.p.s.a. Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni, że będzie ona miała odpowiedni poziom formalny i merytoryczny. Skarga kasacyjna wniesiona w rozpoznawanej sprawie wprawdzie nie powołuje art. 174 P.p.s.a. lecz wskazuje na naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 146 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na jego niezastosowaniu, a wiec podstawę kasacyjną określono w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Odnosząc się do tego zarzutu zauważyć należy, że art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczy wyłącznie naruszenia przepisów postępowania sądowego, a nie postępowania przed organami administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2006 r. II FSK 104/05, OSP 2007, z. 1, poz. 7). Przedmiotem skargi kasacyjnej jest bowiem wyrok sądu administracyjnego pierwszej instancji (art. 173 P.p.s.a.), a zatem do niego powinny odnosić się zarzuty kasacyjne (wyrok NSA z dnia 5 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1691/04). Sąd drugiej instancji nie jest bowiem powołany do ponownego badania legalności zaskarżonego aktu. W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej ograniczył się do podania jako naruszonego przez Sąd pierwszej instancji jedynie art. 146 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, natomiast nie wskazał jako naruszonego żadnego konkretnego przepisu ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz nie wykazał, aby naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że nie można przyjąć, iż skarga kasacyjna została oparta na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Wyjaśnić należy, iż rozważanie przez Naczelny Sąd Administracyjny ewentualnego naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego przez Sąd pierwszej instancji mogłoby nastąpić jedynie w przypadku jednoznacznego sprecyzowania zarzutu naruszenia przepisu ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2006 r. sygn. akt I OSK 445/05, niepubl., Lex nr 209139). Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy i w oparciu o przepis art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na mocy art. 204 pkt 2 cyt. ustawy, a wysokość kosztów zastępstwa procesowego określono na podstawie przepisu § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).