II SA/Wa 1196/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. T. w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2005 r. o sygn. akt II SA/Wa 1089/05 odrzucającego skargę na rozwiązanie przez Dyrektora Izby Celnej w W. stosunku pracy postanawia - odrzucić skargę - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 września 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 1089/05 odrzucił skargę E. T. na rozwiązanie stosunku pracy przez Dyrektora Izby Celnej w W.. W uzasadnieniu wyjaśnił, że prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego zgodnie z art. 81 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641 ze zm.) przysługuje funkcjonariuszowi od decyzji rozstrzygającej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza celnego, przeniesienia albo zlecenia mu wykonywania innych obowiązków służbowych, przeniesienia na niższe stanowisko bądź zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych. W dalszej części wskazał, że skarga E. T. nie dotyczy żadnej z wymienionych w art. 81 ustawy o Służbie Celnej decyzji a zgodnie z art. 82 powołanej ustawy spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy celnych w sprawach niewymienionych w art. 81 ust. 1 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy. Wobec powyższego skarga jako niepodlegająca właściwości sądu administracyjnego podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W skardze z dnia [...] lipca 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, E. T. wniosła o wznowienie postępowania sądowego w powyższej sprawie na podstawie art. 273 § 3 i art. 277 powołanej ustawy z uwagi na późniejsze wykrycie prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W uzasadnieniu skargi podała, iż w związku z odrzuceniem skargi przez sąd administracyjny wystąpiła z pozwem do Sądu Rejonowego Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, który wyrokiem oddalił powództwo. Po zaskarżeniu tego orzeczenia do Sądu Okręgowego, Sąd ten postanowieniem uchylił zaskarżony wyrok i odrzucił pozew wskazując na administracyjnosądowy charakter sprawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej odrzucenie, a w uzasadnieniu podał, że wskazana przez E. T. przesłanka wznowienia postępowania nie zachodzi bowiem orzeczenia sądów cywilnych nie zapadły przed orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. , w związku z tym nie mogły być wykryte później. Orzeczenia sądów cywilnych wydane zostały po uprawomocnieniu się postanowienia sądu administracyjnego a więc nie mogły być wykryte później. Wojewódzki Sąd Administracyjny w warszawie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 273 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej jako "ppsa", można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Jak słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, podstawą wznowienia przewidzianą w art. 273 § 3 jest późniejsze - po uprawomocnieniu się postanowienia sądu administracyjnego - wykrycie orzeczenia czy orzeczeń dotyczących tej samej sprawy. Przy czym orzeczenia te powinny zapaść przed zakończeniem postępowania. Podstawę skargi o wznowienie może stanowić "tylko takie wykryte później prawomocne orzeczenie dotyczące tego samego stosunku prawnego, które było już prawomocne, zanim zapadł wyrok w postępowaniu, którego wznowienia się żąda" (postanowienie SN z 5 maja 1967r., I PZ 20/67 - OSNC 1967, nr 11, poz. 209). Należy w tym miejscu wyjaśnić, iż dotyczy to orzeczeń, które zapadły wyłącznie przed sądem, który wydał orzeczenie objęte skargą o wznowienie. Na gruncie niniejszej sprawy oznacza to, iż podstawą wznowienia postępowania mogą być jedynie orzeczenia zapadłe przed sądami administracyjnymi. Tym samym orzeczenia sądów cywilnych, nawet gdyby zapadły przed zakończeniem sprawy rozpoznawanej przed sądem administracyjnym, nie mogą stanowić przesłanki wznowienia postępowania. Samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 271 - 273 nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi (postanowienie SN z 28 października 1999 r., II UKN 174/99, OSNAP 2001, nr 4, poz. 133 - cytat za T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, s. 678). Reasumując, wskazana przez skarżącą przesłanka wynikająca z art. 273 § 3 ppsa nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia w związku z tym podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy na mocy art. 280 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.