II SA/Kr 383/06

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie: WSA Mariusz Kotulski (spr.) WSA Małgorzata Brachel- Ziają Protokolant: Beata Błach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2007 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2005 roku, nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ostatecznej I. skargę oddala II. zasądza od Skarbu Państwa -Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata Z.L. kwotę 307,80 zł. (trzysta siedem złotych 80/100) w tym 22% VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu w niniejszym postępowaniu. WSA/wyr, l - sentencja wyroku Decyzją z dnia [...]grudnia 2005 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania J.P. od decyzji Prezydenta Miasta K. nr[...] z dnia [...].08.2005r. nr[...] umarzającej postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ostatecznej z dnia [...].01.1982 r. ozn.[...] o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji pn. Szpital na terenie położonym w P.W. w K. - działając na podstawie art.138 § 1 ust.2 k.p.a. w zw. z art.162 § 1 pkt 1 k.p.a. - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło zaskarżoną decyzję całości i odmówiło stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ostatecznej z dnia [...].01.1982 r. W uzasadnieniu decyzji Kolegium powołało się na uzasadnienie decyzji I instancji. Prezydent Miasta K. wyjaśnił w nim, że będąca przedmiotem postępowania decyzja z dnia [...].01.1982 r. utraciła ważność z mocy prawa. Skutek taki wywołał fakt utraty mocy obowiązującej uchwały nr 34 Rady Narodowej Miasta K. z 23.06.1977 r. w sprawie zatwierdzenia planu zagospodarowania przestrzennego K. Zespołu Miejskiego w zakresie dotyczącym miasta K. Ponadto wskazano na zmianę z dniem 1 stycznia 1985 r. art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38 poz. 229) dokonaną ustawą z 12 lipca 1984 r., która eliminuje z obrotu prawnego decyzje o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji. Dodatkowo wskazano, że kwestionowana decyzja została skonsumowana przez decyzję z dnia [...].03.1983 r. udzielającą pozwolenia na budowę szpitala na oś. P.W. W tej sytuacji brak elementu materialnego stosunku prawnego tj. funkcjonującej w obrocie prawnym decyzji umożliwiającej merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła J.P. zarzucając jej naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego i wzajemną sprzeczność wydanych przez organ decyzji. Zdaniem strony nie wyjaśniono w ogóle kwestii legalności przeniesienia wydanego pozwolenia na budowę z dnia 31.03.1983 r. znak[...] późniejszą decyzją nr[...] z [...].07.1999 r. Ponadto strona zarzuciła przewlekłość postępowania i brak możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów. Zaskarżyła również postanowienia Prezydenta Miasta K. z dnia [...].03.2004r. oraz z dnia [...].03.2005r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpatrując odwołanie zwróciło uwagę na następujące okoliczności. J.P. wniosła do Prezydenta Miasta K. o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji ostatecznej o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji pn. Szpital na terenie położonym w P.W. w K. Nr[...] z dnia [...].01.1982 r. Decyzja ta została wydana na wniosek Dyrekcji Rozbudowy Miasta K. i zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego K. Zespołu Miejskiego zatwierdzonym uchwałą Prezydenta m. K. z 23.06.1977 r. W jej treści przywołano obowiązujący wówczas art. 21 ust. 4 ustawy z 1974 r. Prawo budowlane stanowiący, iż decyzja o zatwierdzeniu planu realizacyjnego traci ważność, jeżeli inwestor nie uzyska lub utraci prawo do terenu lub w terminie 1 roku od dnia uzyskania decyzji nie wystąpi z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. W sprawie zostały wydane decyzje zatwierdzające plan realizacyjny pod względem urbanistycznym i architektonicznym oraz decyzja o pozwoleniu na budowę. J.P. została wywłaszczona z działek ewidencyjnych nr "1" i "2" obr. [...] jedn. ewid. P., które sprzedała Skarbowi Państwa umowami Rep. A[...] i Rep. A.[...]. Działki te weszły w skład działek nr "3", nr "4" i nr "5", które umową darowizny przeszły na własność Fundacji "A" w K. Część działki nr "1" weszła w skład działki nr "6" stanowiącej własność Gminy K. Była właścicielka wystąpiła do właściwych organów administracji rządowej o zwrot wywłaszczonych działek stanowiących obecnie część działek nr "3", "6", "4" i nr "5" jedn. ewid. P. Decyzją Prezydenta Miasta K. znak[...] z dnia [...].03.2001 r. odmówiono ich zwrotu. Decyzja ta została utrzymana decyzją Wojewody [...] z dnia [...].03.2001r. znak[...] i zaskarżona przez J.P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Postępowanie sądowe nie zostało zakończone, zaś wykonanie ostatecznej decyzji wstrzymane. Kolegium zbadało istnienie po stronie J.P. interesu prawnego, który stanowiłby podstawę żądania stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia [...].01.1982 r. Stronami postępowania zakończonego tą decyzją była Dyrekcja Rozbudowy Miasta K. oraz Skarb Państwa - właściciel nieruchomości. Jednakże ze względu na wpływ, jaki wynik niniejszego nadzwyczajnego postępowania mógłby wywrzeć na postępowanie o zwrocie Kolegium uznało, że skarżąca ma interes prawny w żądanym rozstrzygnięciu. SKO stwierdziło również, że skutki prawne decyzji z [...].01.1982 r. o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji nadal istnieją w obrocie prawnym i zachowują ważność. Decyzja ta nigdy nie została uchylona ani zmieniona w trybie administracyjnym, nie straciła również ważności na podstawie art. 21 ust. 4 prawa budowlanego z 1974 r. Dnia [...].03.1983 r. wydana została decyzja udzielająca pozwolenia na budowę dla projektowanej inwestycji. Kwestionowana decyzja została więc "skonsumowana", co nie oznacza jednakże automatycznie utraty jej ważności. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem utrata ważności decyzji nastąpiłaby w przypadku niewystąpienia z wnioskiem o pozwolenie na budowę, utraty lub niepozyskania terenu w ciągu jednego roku. Żadna z tych przesłanek nie została spełniona, a więc nie ma powodów do stwierdzenia utraty ważności omawianej decyzji i w konsekwencji bezprzedmiotowości decyzji. Tego zaś - obok sytuacji, gdy stwierdzenia wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony - wymaga przepis art. 162 § 1 k.p.a. do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. Zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...].03.2005 r. znak[...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia dowodu potwierdzającego jej prawo własności przedmiotowej nieruchomości w dacie kwestionowanej decyzji z 1982 r. nie jest postanowieniem zaskarżalnym. Dokumenty objęte postanowieniem zostały dostarczone przez stronę. Zażalenie jest jednak zasadne, gdyż organ administracji powinien korzystać z posiadanych przez siebie dokumentów nie obciążając ich dostarczaniem strony. Przepis art. 77 § 4 k.p.a. stanowi, że fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Dane posiadane przez organ administracji powinny zostać dostarczone do akt, a strona powinna być zawiadomiona o przeprowadzonych ustaleniach. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Kolejne zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta K. dnia [...].03.2004r. znak[...] wskazywało nowy termin załatwienia sprawy: jeden miesiąc od dnia zebrania całego materiału dowodowego. Obowiązek zawiadamiania strony o wszelkiej zwłoce w załatwianiu sprawy rozciąga się na przypadki zależne i niezależne od organu administracyjnego. Przepis art. 36 k.p.a. nie daje żadnych wskazówek co do tego jak określić ten termin. Można go liczyć w dniach, miesiącach i latach, co uczyniono w zaskarżonym postanowieniu określając datę załatwienia sprawy - 1 miesiąc. Data, od której nalicza się miesięczny termin wyznaczona została przez organ administracji w trakcie zbierania materiału dowodowego w wielu różnych instytucjach i urzędach, a więc jej dokładne określenie nie było możliwe. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów strony odwołującej się w sprawie naruszenia art. 6 i 7 k.p.a. Prezydent Miasta K. dołożył wiele starania dla ustalenia stanu faktycznego i prawnego, uzupełniając w materiał dowodowy we wszelki dostępny sposób. Kwestionowana decyzja została wydana w oparciu o możliwy do zgromadzenia po tak wielu latach materiał dowodowy i kwestia okoliczności faktycznych wydania jej w 1982 r., późniejszych decyzji i oceny prawnej możliwości stwierdzenia jej wygaśnięcia zostały należycie udokumentowane. Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J.P. zarzucając jej niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Przypomniała, że sprawa była rozpatrywana dwukrotnie. Skarżąca zwróciła także uwagę, że decyzją Prezydenta Miasta K. Nr[...] z dnia [...]lipca 1999 r. przeniesiono pozwolenie na budowę nr[...] z dnia 31.03.1983 r. na rzecz nowego inwestora Fundacji "A" w K. Zdaniem J.P. nastąpiło to z naruszeniem obowiązującego wówczas prawa, bowiem art. 40 prawa budowlanego dopuszczał przeniesienie na inny podmiot jedynie decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast nie było możliwości przeniesienia decyzji o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji. Decyzja ta uprawnia do uzyskania pozwolenia na budowę na określonych w niej warunkach. Dlatego też w razie zmiany tych warunków - dotyczących między innymi osoby inwestora - nie może się nią posługiwać inny podmiot. W ocenie skarżącej aktualnie nie istnieją również i te uprawnienia, bowiem prawomocną decyzją z dnia [...].12.2005 r. oznaczoną nr[...] Prezydent Miasta K. stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia [...].03.1983 r. udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji Szpital w osiedlu P.W. położony w dzielnicy P., na rzecz Dyrekcji Rozbudowy Miasta K., przeniesionej w dniu 20.07.1999 r. na nowego inwestora, tj. Fundację "A" w K. Równocześnie z Urzędu Miasta K. skarżąca otrzymała zawiadomienie z dnia 20.01.2006 r. znak:[...] o wszczęciu postępowania w sprawie wydania warunków zabudowy dla nieruchomości objętych decyzją, której wygaśnięcia odmawia Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Z zawiadomienia wynika, że planowana jest na tych nieruchomościach nowa inwestycja. Zdaniem skarżącej prowadzi to do sytuacji, w której równocześnie w obrocie prawnym funkcjonowałyby dwie decyzje lokalizacyjne dotyczące tej samej nieruchomości. W dalszej części skargi zarzucono, że organ II instancji w sposób niewystarczający i niezgodny z obowiązującymi przepisami odniósł się do zaskarżonych postanowień Prezydenta Miasta K. naruszających przepisy art. 26, 37 i 57 k.p.a. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., zobowiązane do rozpatrzenia odwołania w terminie 30 dni od jego otrzymania, załatwiało tę sprawę przez 144 dni. Organ odwoławczy nie rozpatrzył również zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., równocześnie samemu naruszając ten przepis przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując swoje ustalenia faktyczne i oraz ich ocenę prawną. Zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. jest bezzasadny, bowiem organ odwoławczy nie dokonywał żadnych czynności, o których należało powiadomić stronę, zaś o przekazaniu akt skarżąca została skutecznie powiadomiona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Nie ma podstaw by stwierdzić wygaśnięcie decyzji ostatecznej z dnia [...].01.1982 r. ozn.[...] o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji pn. Szpital na terenie położonym w P.W. w K. Zgodnie z art. 162 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja: 1) stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony, 2) została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że czym innym jest utrata z mocy prawa ważności decyzji, a czym innym jest jej bezprzedmiotowość. Utrata ważności decyzji powoduje, że zostaje ona wyeliminowana z obrotu prawnego, a tym samym przestaje istnieć akt administracyjny, którego bezprzedmiotowość można by badać. Żeby móc orzekać o wygaśnięciu decyzji musi ona funkcjonować w obrocie prawnym. Skutkiem utraty ważności decyzji jest więc konieczność umorzenia postępowania o stwierdzenie jej wygaśnięcia. Tylko w stosunku do decyzji istniejącej i ważnej można badać, czy zachodzą przesłanki z art. 162 § 1 k.p.a. W sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji należy więc przede wszystkim ustalić, czy owa decyzja pozostaje w obrocie prawnym. Organy I i II instancji oceniły tę okoliczność odmiennie. Zdaniem Prezydenta Miasta K. skutek w postaci utraty ważności z mocy prawa decyzji z dnia [...].01.1982 r. ozn.[...] o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji wynika z dwóch okoliczności. Pierwszą z nich jest zmiana prawa budowlanego w ten sposób, że od 1 stycznia 1985r. nie wydawano decyzji o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji, a jedynie decyzje o zatwierdzeniu planu realizacyjnego. Drugi powód to utrata mocy przez uchwałę Rady Narodowej Miasta K. z dnia 23 czerwca 1977 r. w sprawie zatwierdzenia planu zagospodarowania przestrzennego Zespołu Miejskiego w zakresie dotyczącym Miasta K. Dodatkowo i na marginesie Prezydent wskazał, że przedmiotowa decyzja została "skonsumowana" poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i obecnie inwestor nie mógłby na jej podstawie wystąpić o nową decyzję pozwolenia na budowę. Z kolei organ odwoławczy wywodzi, że przedmiotowa decyzja pozostaje w obrocie prawnym, bowiem nie została uchylona ani zmieniona w trybie administracyjnym. Ponadto obowiązujący wówczas art. 21 ust. 4 prawa budowlanego przewidywał utratę ważności takiej decyzji w przypadku, gdy w określonym terminie inwestor nie wystąpił o pozwolenie na budowę lub utracił względnie nie pozyskał prawa do terenu. W omawianej sprawie inwestor w zakreślonym terminie uzyskał pozwolenie na budowę, a tym samym przedmiotowa decyzja została "skonsumowana". Ponieważ żadna z przesłanek wymienionych w art. 21 ust. 4 prawa budowlanego z 1974 r. nie została spełniona, "(...) nie ma powodów do uznania utraty ważności omawianej decyzji i w konsekwencji jej bezprzedmiotowości". W ten sposób Kolegium zdaje się sugerować, że bezprzedmiotowość jest konsekwencją utraty ważności takiego rozstrzygnięcia, co nie miało miejsca, bo inwestor uzyskał pozwolenie na budowę. W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że przedmiotowa decyzja pozostaje w obrocie prawnym, jednakże uzasadnienie takiej oceny budzi pewne zastrzeżenia. Jak już wyjaśniono wyżej stwierdzenie wygaśnięcia decyzji i utrata przez nią ważności z mocy prawa to dwa zupełnie różne zdarzenia procesowe. Decyzja nieważna nie może być bezprzedmiotowa, a co za tym idzie nie może wygasnąć, ponieważ w ogóle nie ma jej w obrocie prawnym. Bezprzedmiotowość nie wynika z nieważności decyzji, lecz ważność decyzji warunkuje badanie jej bezprzedmiotowości. Sam fakt, że "decyzja nie została uchylona ani zmieniona w trybie administracyjnym" nie jest równoznaczny z ustaleniem, że pozostaje ona w obrocie prawnym. Utrata ważności z mocy prawa następuje przecież niezależnie od jakichkolwiek rozstrzygnięć w postępowaniu administracyjnym. Ponadto Kolegium całkowicie pominęło wskazane przez Prezydenta jako przyczyny utraty ważności decyzji: zmianę art. 21 ust. 4 prawa budowlanego w 1985 r. oraz utratę mocy przez plan zagospodarowania przestrzennego. O braku bezprzedmiotowości decyzji ma - zdaniem Kolegium - świadczyć jedynie fakt wydania na jej podstawie pozwolenia na budowę, co wyklucza utratę mocy na podstawie art. 21 ust. 4 prawa budowlanego. Kwestionując powyższy tok rozumowania organu odwoławczego należy jednak stwierdzić, że uchybienia te nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia, bowiem wnioski Kolegium były prawidłowe. Zdaniem Sądu zmiana przepisów, które były podstawą decyzji z [...].01.1982 r. (zarówno przepisów o randze ustawowej, jak i przepisów prawa miejscowego) nie powoduje, że decyzje wydane w czasie ich obowiązywania tracą ważność. Wydanie decyzji z [...].01.1982 r. nie byłoby możliwe po zmianie przepisów, jednakże żadna zasada wykładni prawa nie eliminuje z obrotu prawnego decyzji tylko z tego powodu, że uchylono (zmieniono) przepisy będące podstawą do jej wydania. Aby taki skutek nastąpił, musi istnieć przepis szczególny, który go wprowadzi. Na takim stanowisku stanął również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach z dnia 26 czerwca 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 594/06 (LEX nr 221925), oraz z dnia 20 maja 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 2389/04 (LEX nr 166902). W uzasadnieniach tych orzeczeń stwierdzono, że sam fakt zmiany przepisów nie stanowi podstawy do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji jeżeli nie nakazuje tego przepis prawa. Jeżeli nowa regulacja prawna nie przewiduje uregulowań co do losu decyzji wydanych przed wejściem jej w życie i wydanej na odmiennych podstawach prawnych, to decyzja ta nadal jest wiążąca, mimo że przestała istnieć podstawa prawna, która uzasadniała jej wcześniejsze wydanie. Ani w przypadku uchylenia planu miejscowego, ani powołanej zmiany prawa budowlanego nie został wprowadzony przepis, który w jakikolwiek sposób odnosiłby się do decyzji wydanych przed zmianą stanu prawnego. Z kolei uzyskanie pozwolenia na budowę "konsumuje" decyzję o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji, lecz nie powoduje jej nieważności ani bezprzedmiotowości. Prawdą jest, że obecnie inwestor nie mógłby już uzyskać pozwolenia na budowę na podstawie decyzji ostatecznej z dnia [...].01.1982r. ozn.[...] o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji. Decyzja ta była jednak częścią procesu inwestycyjnego i z tego punktu widzenia jej skutki pozostają w mocy. W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. słusznie odmówiło stwierdzenia jej wygaśnięcia. Nie można również mówić o zaistnieniu przesłanki, o której mowa w art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a. W treści przedmiotowej decyzji zastrzeżono, że traci ona ważność jeżeli inwestor nie uzyska prawa do terenu lub je utraci albo w ciągu jednego roku od dnia uzyskania decyzji nie wystąpi o pozwolenie na budowę. Nie są to jednak warunki w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a. Zaistnienie takich okoliczności nie powoduje wygaśnięcia decyzji, lecz utratę przez nią ważności z mocy prawa tj. z mocy art. 21 ust. 4 prawa budowlanego z 1974 r. Ponadto w niniejszej sprawie żadna z wymienionych okoliczności nie nastąpiła. Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że nie zasługują one na uwzględnienie. Kwestia prawidłowości przeniesienia pozwolenia na budowę nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia o wygaśnięciu decyzji ustalającej miejsce i warunki realizacji inwestycji. Na rozpatrywaną sprawę nie miał również wpływu fakt wydania przez Prezydenta Miasta K. decyzji stwierdzającej wygaśnięcie pozwolenia na budowę z dnia 31.03.1983 r. Okoliczności te nie mają związku z oceną, czy decyzja z dnia [...].01.1982 r. ozn.[...] stała się bezprzedmiotowa. Ani Sąd, ani organy administracji orzekające w niniejszej sprawie nie musiały więc odnosić się do zarzutów strony skarżącej dotyczących tych kwestii. Ich pominięcie nie stanowi naruszenia art. 7 i 77 k.p.a., bowiem powołane przepisy nakazują ustalenie wyłącznie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ rozstrzygający konkretną sprawę administracyjną nie ma kompetencji do wyjaśniania wszelkich zastrzeżeń strony, które podnosi ona w swoich pismach, a które nie mają związku z prowadzonym postępowaniem i nie należą do jego właściwości. Toczące się postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej nieruchomości również nie wpływa na ocenę bezprzedmiotowości omawianej decyzji. Wbrew stanowisku skarżącej nie ma żadnych przeszkód, by istniała więcej niż jedna decyzja lokalizacyjna dla tej samej nieruchomości. Naruszenie przepisów o terminach załatwiania spraw nie ma wpływu na wynik sprawy, a co za tym idzie nie może stanowić podstawy do uwzględnienia skargi. Skarżąca nie wyjaśniła na czym polegało zarzucane przez nią naruszenie przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez organy obu instancji. Dokonując z urzędu kontroli postępowania przeprowadzonego w tej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia praw J.P. jako strony w postępowaniu administracyjnym. Odnośnie zarzutów dotyczących "niewystarczającego i niezgodnego z obowiązującymi przepisami odniesienia się do zaskarżonych postanowień Prezydenta Miasta K. Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 142 k.p.a. postanowienie, na które nie służy zażalenie strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. W takim przypadku organ odwoławczy nie wydaje jednak odrębnego postanowienia, lecz prawidłowość zaskarżonych postanowień ocenia w uzasadnieniu swojej decyzji. Przede wszystkim organ II instancji bada, czy ewentualne uchybienia przy wydaniu niezaskarżalnych postanowień miały wpływ na wynik sprawy. W przypadku stwierdzenia takich uchybień oraz ich związku z treścią decyzji I instancji można ją uchylić w postępowaniu odwoławczym. Zaskarżona do Sądu decyzja jest prawidłowa, a wskazane w odwołaniu postanowienia nie miały na jej treść żadnego wpływu. W szczególności nie doszło do naruszenia art. 26, 37 i 57 k.p.a., co zarzuca skarżąca. Pierwszy z powołanych przepisów mówi o wyłączeniu organu administracji publicznej, drugi przyznaje stronie możliwość złożenia zażalenia na bezczynność organu administracji, a trzeci reguluje zasady obliczania terminów w postępowaniu administracyjnym. Zaskarżona decyzja nie narusza żadnego z nich, bowiem przy jej wydania przepisy te w ogóle nie miały zastosowania. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że skargę J.P. należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) i dlatego orzeczono jak w pkt I wyroku. Wynagrodzenie dla adwokata ustanowionego dla skarżącej w ramach prawa pomocy przyznano na podstawie art. 250 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 18 ust. 1 c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zmianami). Do wskazanej w powołanym przepisie rozporządzenia kwoty 240 zł doliczono podatek VAT (52,80 zł) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (15 zł).