IV SA/Wa 555/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, asesor WSA Marta Laskowska, Protokolant Danuta Gorzelak-Maciak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2007 r. sprawy ze skargi A. K., M. K., E. N., [...] na uchwałę Rady miasta W. z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały - Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchwałą Nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. Rada miasta W. odrzuciła zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] Zachodniego wniesiony przez: A. K., M. K., E. N., [...] w części dotyczącej przebiegu komunikacji w obszarze działek nr ew. [...] i nr ew. [...] z obrębu [...] i nr ew. [...] z obrębu [...] (przebieg ulicy [...]) oraz treści mapy, na której został opracowany rysunek planu. W uzasadnieniu uchwały organ wyjaśnił, że zarzut skarżących w części dotyczącej rozbieżności między oznaczeniami ciągów komunikacyjnych w tekście i na rysunku planu oraz w części dotyczącej przebiegu komunikacji w obszarze działek nr ew. [...] i nr ew. [...] z obrębu [...] i nr ew. [...] z obrębu [...] (przebieg ulicy [...]) został uwzględniony. Wskazał, że poprzez skrócenie ulicy [...] i usytuowanie zwrotki na wysokości wjazdu do posesji położonej na działce nr ew. [...] z wykorzystaniem istniejącego fragmentu ulicy [...] było możliwe usunięcie zwrotki z działki nr ew. [...] oraz częściowo z działki nr ew. [...]. Organ podniósł, iż zarzut skarżących w części, w jakiej dotyczył usunięcia z działek : nr ew. [...] i nr ew. [...] jakiegokolwiek połączenia z ciągiem pieszo-rowerowym, oznaczonym w projekcie planu symbolem [...] nie został uwzględniony albowiem projektowany na wyżej wymienionych działkach ciąg pieszo-rowerowy jest niezbędnym elementem sieci powiązań umożliwiających płynny ruch łączący osiedle "[...]" ze ścieżką pieszo-rowerową [...] oraz [...] biegnącą wzdłuż technicznej stacji [...], umożliwiając penetrację rezerwatu przyrody "[...]". Projektowane ciągi pieszo-rowerowe spowodują uporządkowanie niekontrolowanego ruchu rowerowego odbywającego się obecnie poza wyznaczonymi szlakami na terenie rezerwatu. Nie został również uwzględniony zarzut skarżących w części dotyczącej niezaktualizowania treści podkładu mapowego, na którym został opracowany rysunek projektu planu gdyż zdaniem organu podniesiona przez skarżących kwestia nie wiąże się z problematyką miejscowego planu. W konkluzji organ wskazał, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 15, poz. 139 ze zm.) ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zaś art. 10 ustawy wskazuje zakres ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W ocenie organu ustalenia przedmiotowego planu nie wykraczają poza ramy określone przepisami prawa i stanowią wypełnienie obowiązków wynikających z przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli A. K., M. K., E. N., [...] podnosząc, że zaskarżona uchwała: - w części dotyczącej usytuowania zwrotki na projektowanej drodze [...] na działce nr ew. [...] stanowiącej własność 56 osób i działce nr ew. [...] należącej do Wspólnoty Osiedla [...] godzi w interes materialny skarżących, pomniejszając atrakcyjność oraz wartość materialną i użytkową mieszkań i przyległego ogrodu założonego przez właścicieli działki, czym narusza art. 20 i art. 64 ust. 1,2,3 Konstytucji R.P., - w części dotyczącej usytuowania ścieżki pieszo-rowerowej na przedłużeniu projektowanej drogi [...] do drogi [...] spowoduje zniszczenie urządzonego przez właścicieli działek o nr ew. [...] i [...] ogrodu oraz zmusi właścicieli do zlikwidowania zbiornika małej retencji wód opadowych pochodzących z osiedla , co spowoduje zakłócenie nawadniania [...] i stepowienie strefy ochronnej. Skarżący podnieśli także, iż zaskarżona uchwała "pomija" zarządzenie nr [...] Prezydenta W., w części dotyczącej lokalizacji zwrotki. Nadto, że wyżej wymieniona uchwała nie określa powierzchni i granic gruntu, który zostanie przejęty na fragment drogi publicznej – zwrotkę. Zdaniem skarżących stworzenie zwrotki może spowodować blokowanie wjazdu na teren osiedla, do garażu podziemnego czy na teren posesji na działce o nr ew. [...]. Skarżący podnieśli, że ścieżka pieszo-rowerowa "zabiera" od strony zachodniej pas gruntu należący do właścicieli działki nr ew. [...]. Przedstawili również propozycję innej lokalizacji ścieżki pieszo-rowerowej. W odpowiedzi na skargę Rada W. wniosła o jej oddalenie, podnosząc, iż projekt planu zagospodarowania przewiduje istnienie drogi wewnętrznej - dojazdowej do osiedla skarżących oraz sąsiadujących posesji, z możliwością manewrowania dużym pojazdem (np. ratowniczym) na końcu tej drogi. Zdaniem organu realizacja powyższego zamierzenia nie spowoduje zniszczenia urządzonego na osiedlu ogrodu ani dewastacji przyrody. Nie będzie również konieczna przebudowa garażu. Wskazał, że zaskarżona uchwała co prawda narusza interes prawny skarżących jednakże jest to uzasadnione bowiem wynika z konieczności zapewnienia prawidłowego dostępu komunikacyjnego do terenu osiedla i jego sąsiedztwa przede wszystkim dla pojazdów ratowniczych. Organ podniósł, że teren objęty skargą usytuowany jest w bezpośrednim, sąsiedztwie rezerwatu [...] będącego ogólnodostępnym terenem zielonym miasta. Projekt planu przewiduje przeprowadzenie do [...] ścieżki rowerowej wzdłuż granicy skarżących. Z uwagi na zajęcie dużego terenu wzdłuż lasu przez [...] brak jest możliwości innej lokalizacji ścieżki zaś rezygnacja z niej spowodowałaby zamknięcie dostępu do lasu na odcinku 2 km. W ocenie organu dopuszczenie ruchu rowerowego wzdłuż granicy osiedla, na terenie miasta, w sąsiedztwie rezerwatu przyrody, nie stanowi nadmiernej i nieusprawiedliwionej ingerencji w sferę praw skarżących. Organ uznał, iż niezasadnie skarżący jako błąd uchwały wskazali brak w jej treści określenia granic i powierzchni terenu zajętego pod zwrotkę wobec uwzględnienia tej części zarzutu skarżących i likwidację zwrotki. Zdaniem organu chybiony jest również zarzut dokonania uchwałą zmian w zarządzeniu Prezydenta W. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie jednakże z innych przyczyn niż podniesione w skardze. Wskazać należy, iż w myśl z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 27 ust.1 nieobowiązującej już ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1994r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), która ma zastosowanie w sprawie niniejszej ze względu na regulację zawartą w art. 85 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) zakres sądowej kontroli uchwały rady gminy (miasta) w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ograniczony jest wyłącznie do zbadania jej zgodności z prawem. Powyższe oznacza, że nie jest objęta zakresem badania sądu celowość i trafność przyjętych w planie rozwiązań. Należy nadto zaznaczyć, iż stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd sprawę w jej granicach, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną . W ocenie Sądu zaskarżona uchwała naruszyła przepisy prawa materialnego tj. dyspozycję art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z powołanym przepisem art. 24 ust. 3 każda uchwała rady gminy (miasta) o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu musi zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Jest to niezbędne celem przedstawienia przesłanek, jakie stanowiły podstawę przyjętych rozwiązań planistycznych natomiast w przypadku odrzucenia zarzutu, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, celem wskazania powodów, dla których zarzut nie mógł być uwzględniony. Podkreślenia wymaga, że rada gminy (miasta) jest organem kolegialnym, wyrażającym swoją wolę w formie uchwały, przy czym podmioty uprawnione do podpisywania uchwały w imieniu rady gminy (miasta) określa regulamin rady. Zasadą jest, że uchwałę podpisuje przewodniczący rady lub wiceprzewodniczący rady. Częścią integralną uchwały jest sporządzone do niej uzasadnienie, wyjaśniające powody podjętej uchwały przez kolegialny organ gminy (miasta). Jeżeli zatem uchwała zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne jako przejaw woli rady gminy (miasta) w formie pisemnej, to nie tylko uchwała ale również jej uzasadnianie wymaga podpisania przez przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego organu. W przeciwnym razie brak podpisu na uzasadnieniu do uchwały, jako integralnej jej części powoduje, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż jest ono wyrazem woli organu, a zatem nie ma waloru uzasadnienia stanowiska rady gminy (miasta) (tak: wyrok NSA z dnia 6 lutego 2007 r. sygn. akt II OSK 1667/06, niepubl.) Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że w aktach sprawy znajduje się zaskarżona uchwała Rady miasta W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2005r. odrzucająca zarzut skarżących. Uchwała ta została podpisana przez Wiceprzewodniczącego Rady miasta W. M. S. Brak natomiast podpisu Wiceprzewodniczącego Rady na dołączonym do uchwały uzasadnieniu. Jako, że brak podpisu pod uzasadnieniem uchwały stanowi brak formalny Sąd zwrócił się do organu o uzupełnienie akt sprawy poprzez przedłożenie podpisanego uzasadnienia uchwały. W wykonaniu zarządzenia Sądu, przy piśmie z dnia 28 maja 2007 r., pełnomocnik organu nadesłał uwierzytelnioną kopię projektu uchwały przygotowanego na sesję Rady i poddanego głosowaniu (druk nr [...]), jako dowód na tożsamość załączonego do uchwały uzasadnienia z tekstem uchwalonym przez Radę W., jednocześnie oświadczając, iż organ nie dysponuje żądanym przez Sąd dokumentem. Podnieść należy, iż brak podpisu Wiceprzewodniczącego Rady sprawia, że należało uznać, iż zaskarżona uchwała nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego. To z kolei oznacza, iż rozstrzygnięcie Rady w przedmiocie odrzucenia zarzutu skarżących zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego - art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, co musiało skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały, z mocą ex tunc, na podstawie art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Z tej przyczyny Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.