II FSK 740/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia NSA Krystyna Nowak (sprawozdawca), Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Protokolant Anna Dziewiż – Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 lutego 2008 r. sygn. akt I SA/Sz 660/07 w sprawie ze skargi Z. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 27 lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Z. P. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w S. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 7 lutego 2008 r. sygn. akt I SA/Sz 660/07, wydanym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Z. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z 27 lipca 2007 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. Z uzasadnienia wyroku wynikało, że skarżoną decyzją wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 75 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z 14 maja 2007 r. Nr [...], odmawiającą skarżącemu stwierdzenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. wraz z ustawowymi odsetkami. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikało, że podatnik z wnioskiem o zwrot nadpłaty wystąpił 7 marca 2007 r. Stwierdził, że w jego przypadku nie zachodziła konieczność składania osobistych zeznań (deklaracji) podatkowych, ponieważ w 2006 r. nie uzyskał żadnych dochodów ani przychodów, podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych z żadnego źródła, żadnego stosunku prawnoadministracyjnego ani prawnomaterialnego, ani prawnopodatkowego administracyjnego. Natomiast płatnik składek – W. w S. nie objął podatnika z urzędu ustawowym obowiązkiem wojskowego ubezpieczenia emerytalnego społecznego konstytutywną, prawotwórczą ani prawomocną decyzją administracyjną, ani ustalającą prawo, ani przyznającą prawo, ani przenoszącą w posiadanie prawo majątkowe własności i mające powstać z mocy prawa zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych. Od 1986 r. nie łączy go żaden stosunek prawnoadministracyjny ani żaden stosunek prawnomaterialny, ani żaden stosunek prawnopodatkowy w podatku od osób fizycznych z żadnym wojskowym ani cywilnym organem administracji z zakresu ubezpieczenia społecznego. Podatnik podał, że od 1986 r. włącznie ma wypłacane zaniżone, niepełne świadczenie pieniężne zaliczkowo zabezpieczające środki utrzymania. Organ podatkowy pierwszej instancji odmówił uwzględnienia wniosku wskazując, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika jednoznacznie, że pobiera on emeryturę; płatnik – W. w S., zgodnie z obowiązującymi przepisami ubruttowił tę emeryturę, pobrał i odprowadził podatek dochodowy od osób fizycznych za 2006 r. Organ wskazał na art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz.U. Nr 14, poz. 176 ze zm.), zgodnie z którym jednym ze źródeł przychodu są emerytury i renty i art. 34 ust. 1 tej ustawy zobowiązujący organ rentowy jako płatnika do pobierania zaliczek od tego świadczenia na podatek dochodowy. Z. P. złożył odwołanie od decyzji. Zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 34 ust. 1 i ust. 7 oraz art. 55 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy przez błędne, niewłaściwe, bezpodstawne zastosowanie i wyprowadzenie obowiązku podatkowego i zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych. Odwołujący zarzucił również rażące naruszenie prawa w tym art. 4, art. 5, art. 75 § 1, art. 121 § 1, art. 122, art. 129, art. 165 § 1, art. 194 § 1, § 2 i § 3, art. 247 § 1 pkt 2, pkt 3, pkt 7 Ordynacji podatkowej, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu odwołania Z. P. wyjaśnił okoliczności, w jakich nabył prawo do emerytury wojskowej z dniem 19 lipca 1986 r., od prawomocnej decyzji – rozkazu Nr [...]. Wskazał, że jego zdaniem żaden z właściwych miejscowo i rzeczowo wojskowych organów administracji z zakresu wojskowego ubezpieczenia emerytalnego, społecznego nie objął go ustawowym obowiązkiem wojskowego ubezpieczenia emerytalnego, czy to w formie emerytury wojskowej, czy też renty inwalidzkiej i nie zostały ukształtowane żadne prawa emerytalne. W związku z powyższym uważa, że organ emerytalny i jego następca prawny od 1986 r. do 2007 r. wymuszają na nim płacenie podatku od "emerytury", która w istocie nie istnieje, a która została przyznana w oparciu o nieistniejącą w obrocie prawnym dokumentację "emerytalno-rentową". Odwołujący twierdzi, że nie istnieje przeniesione na niego żadne zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych i nie powstał taki obowiązek z mocy prawa od 1986 r. do 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w S. skarżoną następnie decyzją z 27 lipca 2007 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wyjaśnił, że zebrane w sprawie dowody dotyczące dochodów uzyskanych przez Z. P. przekazywane przez płatnika, W. w S., jakimi są: roczne obliczenie podatku należnego od płatnika uzyskującego dochód z emerytury, sporządzone według ustalonego wzoru na formularzu PIT-40A oraz pismo W. w S. z 10 lutego 2000 r. nr [...] jednoznacznie wskazują, że Z. P. pobiera podlegającą opodatkowaniu emeryturę. Dodatkowo w oparciu o art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej wskazał okoliczności wystąpienia nadpłaty w podatku dochodowym, a w związku z tym, nadpłatami są zarówno świadczenia podatkowe nadpłacone, jak też uiszczone nienależnie. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w S., organ podatkowy pierwszej instancji zasadnie odmówił podatnikowi stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. wykazując, że płatnik prawidłowo obliczył i pobrał podatek, który tym samym nie jest podatkiem pobranym przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej. Z. P. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając Dyrektorowi Izby Skarbowej w S. wydanie decyzji z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj.: – art. 7, art. 30, art. 32 ust. 1 i ust. 2, art. 217 w związku z art. 8 ust. 2, art. 87 ust. 1 i art. 83 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, – art. 3 ust. 2, art. 12, art. 15, art. 31, art. 37, art. 53, art. 41 w związku z art. 3 ust. 1 pkt I,. pkt 2 i pkt 13, art. 59 i art. 60 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, – art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 34 ust. 1 i ust. 7, art. 55 ust. 6 w związku z art. I, art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 52 pkt 4, art. 55 ust. 8 i ust. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, art. 4, art. 5, art. 6, art. 7, art. 8, art. 21 § 1 pkt 1 i pkt 2, art. 165 § 1, art. 180 § I, art. 120, art. 129, art. 121 § 1 i § 2, art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 194 § 1 i § 2, art. 75 § I, art. 247 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 5 i pkt 7 w związku z art. 59 § 1 pkt 2, art. 207 ustawy Ordynacja podatkowa. W obszernym uzasadnieniu skargi ponowił zarzuty zawarte uprzednio w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji i kolejny raz opisał okoliczności związane z zatrudnieniem i zwolnieniem z czynnej zawodowej służby wojskowej, pełnionej w składzie etatowych załóg pływających na okrętach Marynarki Wojennej Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący stwierdził, że żaden właściwy miejscowo i rzeczowo organ nie wydał decyzji o przyznaniu stronie prawa do emerytury wojskowej i wskazał, że W. w K., a także jego następca prawny W. w S., nie były zakładem pracy i nie wypłacały żadnych świadczeń ze stosunku służbowego, czy z tytułu emerytury wypłacając podatnikowi tylko świadczenia pieniężne zaliczkowe z własnych ustaleń, które w jego ocenie nie są dochodem podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zdaniem skarżącego, nie mają do niego zastosowania przepisy wprowadzone od 1992 r. dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych. Wskazał, że obszernie uzasadnione zarzuty skargi podnoszone już były w postępowaniu odwoławczym, jak również w postępowaniach skargowych za poprzednie okresy rozliczeniowe w podatku dochodowym od osób fizycznych i sprowadzają się do ogólnego podsumowania, że roszczenie o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu potrąconych za 2006 rok zaliczek na ten podatek są zasadne, a tym samym organy podatkowe odmawiając jego stwierdzenia naruszają prawo. W piśmie z 16 listopada 2007 r. stanowiącym uzupełnienie skargi, Z. P. wniósł o przesłanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego w Warszawie o dokonanie ustalenia zgodności przepisów prawa materialnego podatkowego art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 1900 r. o zobowiązaniach podatkowych (tekst jedn. Dz.U. z 1993 r. Nr 108, poz. 486 ze zm.) i art. 21 § 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 ze zm.), z art. 2, art. 32 ust. 1, ust. 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 217 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483), z art. 6 ust. 1, art. 13, art. 14 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską (Dz.U. z 1992 r. Nr 85, poz. 427 i z 1993 r. Nr 61, poz. 284) i z art. 14 ust. 1, art. 16 ust. 1, art. 26 umowy Międzynarodowego Komitetu Praw Obywatelskich i Politycznych ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską (Dz.U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167). Dodatkowo w piśmie z 9 stycznia 2008 r. ponowił zarzut skargi, że nie łączy jego osobę z żadnym wojskowym organem administracji państwowej ani z wojskowym organem emerytalnym, ani cywilnym organem emerytalnym, ani rentowym żaden stosunek administracyjnoprawny, ani materialnoprawny z obowiązkowego wojskowego zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych od 1986 r. do 2008 r. włącznie i żaden organ administracji państwowej nie nałożył na niego nigdy żadnego obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych od 1992 r. do 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w S. udzielając odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga na uwzględnienie nie zasługiwała. Nie budziły wątpliwości ustalenia organów podatkowych obu instancji, iż w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do zwrotu pobranego przez płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r., stosownie do art. 72 § 1 i art. 75 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Z pisma W. w S. z 10 lutego 2000 r. wynika jednoznacznie, że skarżący pobiera emeryturę. Potwierdzeniem tego jest wskazanie emerytury jako źródła przychodu w rocznym obliczeniu podatku za 2006 r. (PIT-40A) przez W. Kwestia istnienia obowiązku podatkowego po stronie skarżącego oraz zasadności potrącania przez płatnika zaliczek na podatek dochodowy była już wielokrotnie rozstrzygana przez organy podatkowe, jak też przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie oraz przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, m.in. w wyrokach: z dnia 2 grudnia 1999 r. sygn. akt SA/Sz 2077/98, z dnia 12 września 2001 r. sygn. akt SA/Sz 1880/2000, z dnia 12 września 2001 r. sygn. akt 1882/2000, z dnia 15 stycznia 2003 r. sygn. akt SA/Sz 2093/01, z dnia 25 stycznia 2006 r. sygn. akt SA/Sz 618/04, z dnia 5 października 2006 r. sygn. akt I SA/Sz 890/05, z dnia 21 marca 2007 r. sygn. akt 629/06, w których powołując się na unormowania przepisów art. 9 ust. 1 i art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. Nr 80, poz. 350 ze zm.), składy orzekające wskazały, że przepisami tymi ustanowiono zasadę opodatkowania wszelkich emerytur, bez względu na datę nabycia do nich prawa. Pogląd ten pozostaje aktualny na tle obowiązującego w 2006 r. art. 9 ust. 1 i art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.). Zasada ta, na mocy art. 52 ust. 4 cyt. ustawy nie dotyczy jedynie emerytur, które powinny być, lecz nie zostały wypłacone do dnia 31 grudnia 1991 r. Wyłączeniu z opodatkowania nie podlegają zatem świadczenia emerytalne przysługujące (należne) za okresy po tej dacie, a więc nawet i te, które wskutek błędu organu emerytalnego nie zostałyby ubruttowione. Jednak jak wynika z przywołanego pisma W., płatnik z dniem 1 stycznia 1992 r. na podstawie art. 55 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ubruttowił świadczenie emerytalne skarżącego. Omawiane przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazują też, że obowiązek w podatku dochodowym wynika z przepisów ustawy – obowiązkiem podatkowym jest abstrakcyjne zobowiązanie do poniesienia ciężaru podatkowego, a zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, związane jest przez przepis ustawy z zaistnieniem pewnego stanu faktycznego, jakim jest otrzymanie świadczenia w rozumieniu ustawy dochodu, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania – oznacza to, że do jego powstania nie jest, jak wywodzi skarżący wymagana decyzja organu podatkowego. Uzasadnione jest również zastosowanie w niniejszej sprawie przez organy podatkowe przy rozpoznaniu wniosku skarżącego art. 75 ustawy – Ordynacja podatkowa, jeśli zważyć, że podatnik kwestionuje zasadność pobrania podatku przez płatnika. Odnośnie wniosku skarżącego o skierowanie przez tutejszy Sąd pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie ustalenia zgodności z Konstytucją RP i umowami ratyfikowanymi, wskazanych przez stronę przepisów prawa podatkowego, Sąd nie uwzględnił żądania strony skarżącej, po pierwsze ze względu na to, że przepisy ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) nie przewidują kompetencji Trybunału w zakresie dokonywania wykładni przepisów prawa na wniosek innych sądów administracyjnych pierwszej instancji, która nie miałaby związku z badaniem konstytucyjności przepisów prawa. W art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym stwierdzono, że każdy sąd może przedstawić Trybunałowi pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne należy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Z przepisu tego nie można wywodzić kompetencji Trybunału do dokonywania ogólnej interpretacji prawa na wniosek sądów. Stosownie do art. 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd dokonuje kontroli zgodności z prawem – legalności, zaskarżonych orzeczeń. Żaden z przepisów obowiązującego prawa nie przewiduje możliwości uwolnienia się z tego obowiązku przy dokonywaniu kontroli legalności – zgodności z prawem zaskarżonych do niego decyzji administracyjnych. Zdaniem Sądu przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie pozwalały na dokonanie takich interpretacji, które nie wywoływały potrzeby występowania do Trybunału Konstytucyjnego. Sąd nie stwierdził również naruszenia uzasadnionych wątpliwości co do zgodności z przepisami Konstytucji RP przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych czy ustawy Ordynacja podatkowa wskazanych w skardze, które powodowałyby konieczność wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego, w tym z art. 6 ust. 1 (prawo do rzetelnego procesu, zasada skutecznej ochrony), art. 13 (prawo do skutecznego środka odwoławczego), art. 14 (zakaz dyskryminacji) Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności czy art. 14 ust. 1 (równość przed organami), art. 16 ust. 1 (uznanie podmiotowości prawnej), art. 26 (równość wobec prawa) Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych. Stwierdzić należy, że w istocie stanowisko skarżącego wiąże się z odmienną – zdaniem Sądu – nieuzasadnioną oceną tak co do stanu faktycznego jak i przepisów prawa mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Odnosząc się do przedstawionych przez skarżącego dokumentów to wskazać należy, że stosownie do art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Wyłącznie w tym zakresie, tj. uzupełniające i z dokumentów, może być prowadzone przez Sąd Administracyjny postępowanie dowodowe. W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z art. 106 tej ustawy Sąd orzeka na podstawie "akt sprawy" organu administracji publicznej, którego działanie lub zaniechanie zostało zaskarżone do Sądu. Oznacza to, że podstawą orzekania przez Sąd jest cały materiał faktyczny i dowodowy sprawy zgromadzony przez organy administracji publicznej w postępowaniu w obu instancjach. W postępowaniu przed sądem administracyjnym dopuszczalne jest przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów, ale tylko w sytuacji, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania sądowego. Postanowienie to należy rozumieć w ten sposób, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten Sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać Sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. W skardze kasacyjnej od opisanego wyroku Z. P. działający przez uprawnionego pełnomocnika, "Na podstawie przepisów prawa materialnego: art. 51 ust. 4, art. 184 w zw. z art. 7, art. 8 ust. 1, ust. 2, art. 217 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.) i art. 174 pkt 1, pkt 2, art. 183 § 1, § 2 pkt 5, art. 185 § 1, art. 186, art. 205 § 2 w zw. z art. 173 § 1, art. 175 § 1, art. 193, art. 205 § 3, art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 grudnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)" wniósł o: "1) usunięcie skutków naruszonego prawa z mocą ex tunc przez uchylenie w całości z mocą ex tunc zaskarżonego niniejszą skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Wydział I w Szczecinie z dnia 7 lutego 2008 r. sygn. akt I SA/Sz 660/2007, przywrócenie sprawy do stanu poprzedniego zgodnego z obowiązującym prawem ex tunc, wyznaczenie z urzędu innego równorzędnego Sądu Administracyjnego pierwszej instancji na terenie Rzeczypospolitej i skierowanie tam sprawy i skargi administracyjnej skarżącego do ponownego rozpoznania z nakazem ustalenia, uwzględnienia, przyjęcia, uznania istniejącego w obrocie prawnym, rzeczywistego prawdziwego stanu faktycznego sprawy; 2) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów pomocy oprawnej i zastępstwa procesowego według norm przepisanych od skarżonego Skarb Państwa; 3) skarżący zwolniony jest z ponoszenia kosztów sądowych w sprawie w całości, w tym i od skargi kasacyjnej; 4) uwzględnienie w postępowaniu sądowym kasacyjnym załączonej do niniejszej skargi dokumentacji na okoliczność istniejącego w obrocie oprawnym podniesionego, omówionego, udokumentowanego, rzeczywistego prawdziwego stanu faktycznego i stanu prawnego sprawy, że skarżącego Z. P. nie łączył od 19 lipca 1986 r. do 2008 r. włącznie żaden stosunek administracyjnoprawny, ani materialnoprawny, ani podatkowoprawny z żadnego zdarzenia prawnego, z żadnym właściwym miejscowo, rzeczowo, ustawowo organem administracji, ani wojskowym ani cywilnym organem emerytalnym, ani rentowy z wojskowego ani z cywilnego zaopatrzenia emerytalnego ani rentowego". Wyrokowi zarzucił rażące naruszenie prawa: – "art. 2, art. 30, art. 32 ust. 1, ust. 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 91 ust. 1, art. 175 ust. 1, art. 184, art. 217 w zw. z art. 7, art. 8 ust. 1, ust. 2, art. 84 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483) w stopniu mającym wpływ na wynik i rozstrzygnięcie w sprawie. Naruszone przez zaniechanie zastosowania, nieuwzględnienie, nieprzestrzeganie, nierespektowanie, przez naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego i zasady zaufania do państwa oraz tworzonego przezeń prawa, przez znęcanie się moralne i łamanie praw człowieka przez nieuznawanie i nierespektowanie podmiotowości prawnej skarżącego, przez nierówne traktowanie skarżącego wobec prawa, przez niedopełnienie konstytucyjnego obowiązku sądu administracyjnego sprawowania wymiaru sprawiedliwości i zaniechanie ustalenia uwzględnienia, przyjęcia, uznania istniejącego w obrocie prawnym rzeczywistego prawdziwego stanu faktycznego sprawy i zaniechanie dokonania sądowej kontroli wykonywania administracji publicznej podatkowej w zgodności z prawem, zaniechanie dokonania sądowej kontroli powołanego z urzędu błędnego, niewłaściwego, nieistniejącego w obrocie prawnym stanu formalnego sprawy niezgodnego z rzeczywistym prawdziwym stanem faktycznym sprawy i przez zaniechanie merytorycznego rozpoznania, rozstrzygnięcia sprawy na podstawie i w oparciu o istniejący w obrocie prawnym rzeczywisty prawdziwy stan faktyczny sprawy podatkowoprawny i administracyjny. Naruszone przez dopuszczenie się dyskryminacji społecznej w stosunku do osoby skarżącego i pozbawienie go prawa do sądu i prawa wolności do rzetelnego sprawiedliwego. niezależnego, profesjonalnego sądu administracyjnego i zaniechanie zapewniania sądowej ochrony prawnej: naruszonego prawa, porządku prawnego, pewności prawnej, bezpieczeństwa obrotu prawnego, praw człowieka skarżącego przed samowolą podatkową i administracyjną i pozbawienie skarżącego prawa i wolności do dochodzenia swych praw i wolności przed sądem administracyjnym. Naruszone przez niedopełnienie konstytucyjnego obowiązku sądu administracyjnego i zaniechanie sądowej kontroli legalności i wiarygodności zaskarżonych skargą administracyjną wymiarowych decyzji podatkowych ustalających zobowiązanie podatkowe w podatku od osób fizycznych od emerytury wojskowej nieistniejącej w obrocie prawnym i zaniechanie dokonania sądowej kontroli istnienia w obrocie prawnym w indywidualnej sprawie skarżącego Z. P. przedmiotu i podmiotu podlegającego obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób fizycznych"; – "art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 52 pkt 4, art. 55 ust. 6, ust. 8, ust. 12, ust. 34, ust. 1, ust. 7 w zw. z art. 1, art. 12 ust. 7, art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1991 r. Nr 80, poz. 350; zm. 1993 r. Nr 90, poz. 417; zm. 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i jej rozstrzygnięcie przez błędne, niewłaściwe, bezpodstawne, nieuprawnione zastosowanie, uwzględnienie, nierespektowanie, nadinterpretację, błędną niewłaściwą interpretację przez błędne niewłaściwe przyjęcie i uznanie, że to ustawa podatkowa w podatku od osób fizycznych nakłada na osoby fizyczne obowiązek podatkowy i zobowiązanie podatkowe w podatku od osób fizycznych. Naruszone przez zaniechanie ustalenia uwzględnienia, przyjęcia uznania, że obowiązek w podatku dochodowym od osób fizycznych powstaje ze zdarzenia prawnego ze stosunku prawnego określonego ustawą i objętego ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych. Naruszone przez zaniechanie ustalenia, ujawnienia: kto, kiedy, gdzie, w jaki sposób, z jakiego stosunku prawnego, administracyjnoprawnego, z jakiego i którego prawa, jakim i którym administracyjnym aktem prawnym decyzją lub umową, jakim konkretnym zdarzeniem prawnym nałożył na skarżącego Z. P. obowiązek podatkowy w podatku od osób fizycznych i kto, w jaki sposób dokonał przekształcenia obowiązku podatkowego w podatku od osób fizycznych w zobowiązanie podatkowe w podatku od osób fizycznych ze stosunku administracyjnoprawnego z wojskowego zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych. Naruszone przez niedopełnienie ustawowych i konstytucyjnych obowiązków sądu administracyjnego i zaniechanie ustalenia i zaniechanie dokonania sądowej kontroli dokonania ubruttowienia "emerytury" nieistniejącej w obrocie prawnym i błędne, niewłaściwe, bezpodstawne, zaoczne przyjęcie z urzędu, że skarżący ma wypłaconą domniemaną "emeryturę wojskową" i że ma być ona przedmiotem podlegającym podatkowaniu podatkiem od osób fizycznych wymiarową decyzją podatkową ustalającą zobowiązanie podatkowe w podatku od osób fizycznych. Naruszone przez zaniechanie ustalenia czy w obrocie prawnym jest i pozostaje podmiot prawny "emeryt lub rencista" podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. I zaniechanie ustalenia, uwzględnienia, przyjęcia, uznania rzeczywistego prawdziwego stanu faktycznego podatkowoprawnego istniejącego w obrocie prawnym, że skarżący Z. P. od 1992 r. do 2008 r. włącznie nie jest i nie stał się emerytem, ani rencistą, ani podatnikiem, ani dłużnikiem Skarbu Państwa z żadnego podatku"; – "art. 4, art. 72 § 1, art. 21 § 1 pkt 1, pkt 2, art. 75 § 1, art. 120, art. 129, art. 194 § 1, § 2, art. 247 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 5, pkt 6, pkt 7 w zw. z art. 165 § 1, art. 59 § 1 pkt 2, art. 207 § 1, art. 233 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 ze zm.), w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik i rozstrzygnięcie w sprawie, przez zaniechanie ustalenia uwzględnienia, przyjęcia, uznania istniejącego w obrocie prawnym rzeczywistego prawdziwego stanu faktycznego i podatkowego sprawy, błędne niewłaściwe, nieuprawnione, bezpodstawne powołanie, niedopełnienie ustawowych i konstytucyjnych obowiązków sądu administracyjnego przez zaniechania uwzględnienia, uznania, że w sprawie podatkowej doszło do samowoli podatkowej i administracyjnej, że doszło do przekroczenia ustawowych upoważnień i ustalenia zobowiązania podatkowego wymiarową decyzją podatkową za 2006 r. z urzędu i nałożenia na skarżącego z urzędu obowiązku podatkowego z domniemanej, nieistniejącej w obrocie prawnym emerytury wojskowej ze stosunku administracyjnoprawnego, z wojskowego zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych przez organa administracji podatkowej bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem jawności postępowania administracyjnego podatkowego i z rażącym naruszeniem ustawowych nakazów i zakazów, ustawowych warunków prawnych wchodzących w zakres wojskowych organów emerytalnych i rentowych i ustanowionych, zastrzeżonych ustawą dla wojskowych organów emerytalnych i rentowych. Naruszone przez przekroczenie granic ustawowego domniemania prawnego i przez błędną, niewłaściwą, nieuprawnioną nadinterpretację przepisów prawa materialnego ustawy Ordynacja podatkowa z zaniechaniem uwzględnienia, ustalenia, przyjęcia, uznania przez Sąd Administracyjny, że w postępowaniu administracyjnym podatkowym doszło do nieważności postępowania podatkowego i że doszło do nieważności wydanych decyzji podatkowych obu instancji, z zaniechaniem uwzględnienia przez Sąd Administracyjny, że obie decyzje podatkowe wydane zostały bez podstawy prawnej, w obejściu przepisów prawa i ustawy z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego"; – art. 1 § 1, § 2, art. 4 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i rażąco naruszył przepisy prawa materialnego art. 3 § 1, § 2, art. 10, art. 6, art. 134 § 1, § 2, art. 135, art. 106 § 3, § 5, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/, art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wszystkie naruszone w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i jej rozstrzygnięcie przez niedopełnienie konstytucyjnych i ustawowych obowiązków Sądu Administracyjnego i zaniechanie wymiaru sprawiedliwości, zaniechanie dokonania sądowej kontroli działalności organów administracji podatkowej w zgodności z obowiązującym prawem, zaniechanie ustalenia, uwzględnienia, przyjęcia, uznania istniejącego w obrocie prawnym od 19 lipca 1986 r. do 2008 r. włącznie, rzeczywistego prawdziwego stanu faktycznego sprawy, że skarżącego nie łączy żaden stosunek administracyjnoprawny, ani materialnoprawny, ani podatkowoprawny (administracyjny) z żadnego prawa do żadnych świadczeń pieniężnych ani z przychodu, ani z dochodu, z żadnego zdarzenia prawnego z wojskowego zaopatrzenia emerytalnego ani rentowego żołnierzy zawodowych, ani z ubezpieczeń społecznych, ani ze stosunku pracy, ani ze stosunku służbowego z żadnym właściwym ustawowo, miejscowo i rzeczowo uprawnionym wojskowym organem emerytalnym ani rentowym, ani z cywilnym organem rentowym, ani z żadnym innym organem administracji publicznej państwowej. Naruszone przez zaniechanie merytorycznego rozpoznania, rozpatrzenia i rozstrzygnięcia skargi administracyjnej na podstawie i w oparciu o rzeczywisty, prawdziwy stan faktyczny i stan prawny sprawy. Naruszone przez dokonania rozstrzygnięcia i wydanie orzeczenia sądowego (wyroku) w oparciu o błędny, niewłaściwy, nieuprawniony, nieistniejący w obrocie prawnym od 1986 r. do 2008 r. włącznie, stan formalny sprawy niezgodny z rzeczywistym prawdziwym stanem faktycznym i podatkowym sprawy, z przekroczeniem ustawowych granic domniemania prawnego i dokonaniem błędnych, niewłaściwych, nieuprawnionych nadinterpretacji rozszerzających przepisy prawa ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych doprowadzając do nieważności postępowania sądowoadministracyjnego i wydanego zaskarżonego wyroku przez pozbawienie skarżącego prawa i wolności do możności obrony swych praw z rażącym naruszeniem ustawowego nakazu jawności postępowania administracyjnego podatkowego i naruszeniem ustawowego nakazu jawności postępowania sądowoadministracyjnego, w stopniu wskazujący na sprzeniewierzenie się niezawisłości i brak bezstronności w sprawie składu orzekającego Sądu Administracyjnego. Naruszone przez błędne, niewłaściwe, bezpodstawne zastosowanie art. 151 P.p.s.a., przez zaniechanie zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/, c/ pkt 3, art. 141 § 4 ustawy P.p.s.a., z rażącym naruszeniem zasady reformationis in peius na szkodę i niekorzyść skarżącego, z dopuszczeniem się łamania praw człowieka skarżącego, znęcania się moralnego i naruszenia godności osobistej skarżącego poprzez sądowe wmówienie skarżącemu z urzędu bez żadnej podstawy prawnej, że otrzymuje domniemaną "emeryturę" i że jest rzekomo podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych od "emerytury" nieistniejącej od 1986 r. do 2008 r. włącznie, w obrocie prawnym, dokonując zacierania śladów popełnionych już na szkodę skarżącego czynów zabronionych, poprzez udaremnienie postępowań karnych i zapewnianie sprawcom czynów zabronionych ochrony prawnej przed odpowiedzialnością karną i cywilną, poprzez dokonanie rozstrzygnięcia sądowego na błędnych pismach informacyjnych poświadczających w całości nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne, niemających cech ani charakteru prawnego dokumentu urzędowego Naruszone przez błędne, niewłaściwe, nieuprawnione wskazanie i powołanie nieistniejącego w obrocie prawnym stanu formalnego sprawy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku niezgodne z rzeczywistym prawdziwym stanem faktycznym i stanem prawnym sprawy skarżącego Z. P. i zaniechanie uwzględnienia, przyjęcia, uznania, wskazywanego, udokumentowanego przez skarżącego rzeczywistego prawdziwego stanu faktycznego sprawy istniejącego w obrocie prawnym od 19 lipca 1986 r. do 2008 r., z którego wynika, że skarżący jeszcze nie został zwolniony z zawodowej służby wojskowej ze skutkiem prawnym i że skarżący nigdy nie nabył statusu prawnego i nie posiada statusu prawnego ani przymiotu prawnego "emeryta rencisty" i żadnego uposażenia, ani emerytury, ani renty w ogóle nie otrzymuje z żadnego ustawowego zdarzenia prawnego". Odpowiadając na skargę kasacyjną Z. P., Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W piśmie procesowym z 20 maja 2009 r., sporządzonym osobiście, skarżący podtrzymał zarzuty przedstawione w skardze; na żądanie autora zostało ono potraktowane jako załącznik do protokołu rozprawy przed NSA w dniu 22 maja 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że rozpoznawana skarga kasacyjna nie miała uzasadnionych podstaw. Zgodnie z art. 173 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jej przedmiotem mógł być wyrok lub kończące postępowanie w sprawie, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zatem wyłącznie wobec takiego konkretnego orzeczenia mogły być kierowane zarzuty kasacyjne. Można je było oprzeć na dwu podstawach wymienionych w art. 174 Prawa o postępowaniu...: – naruszenia (przez w.s.a.) prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1), – naruszeniu (przez w.s.a.) przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2). Zgodnie z art. 176 ustawy: "Skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany". Zarzucając naruszenie prawa materialnego autor skargi kasacyjnej, należący do jednej z grup profesjonalistów wymienionych w art. 175 Prawa o postępowaniu... obowiązany był do wskazania przepisów prawa materialnego naruszonych skarżonym wyrokiem i rodzaju naruszenia: niewłaściwa wykładnia czy niewłaściwe zastosowanie – dokonane przez Sąd – dla potrzeb oceny zgodności z prawem przedmiotu zaskarżenia (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz do wyjaśnienia na czym polegało naruszenie prawa przez ten Sąd i jaka – jego zdaniem – była prawdziwa wykładnia lub właściwe zastosowanie wskazanych przepisów w konkretnej sprawie. Natomiast zarzucając naruszenie prawa procesowego autor skargi poza wymienieniem przepisów spośród regulujących postępowanie sądowoadministracyjne, naruszonych skarżonym wyrokiem, powinien wskazać na możliwy istotny wpływ naruszeń na wynik sprawy – treść wyroku; wywieść, że gdyby naruszenie prawa procesowego nie miało miejsca wyrok – co do istoty – byłby odmienny od skarżonego. Rozpoznawana skarga kasacyjna, zarówno jeśli chodziło o sformułowanie zarzutów jak i o ich uzasadnienie, dalece tym wymaganiom nie odpowiadała. Stan faktyczny sprawy, wynikający z jej akt podatkowych przedstawionych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, był jednoznaczny. Skarżący w roku podatkowym, którego sprawa dotyczyła otrzymywał emeryturę; z dniem 1 stycznia 1992 r. na podstawie art. 55 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. Nr 80, poz. 350 ze zm.) emerytura została ubruttowiona – vide znajdujące się w aktach sprawy pismo W. z 10 lutego 2000 r. Płatnik, wykonując obowiązki wynikające z art. 34 ust. 1 i ust. 7 ustawy podatkowej, w jej brzmieniu z 2006 r., pobierał od skarżącego zaliczki miesięczne; dokonał także rocznego rozliczenia należnego od niego podatku. Podatek dochodowy od osób fizycznych był (i jest) podatkiem powszechnym. Podlegają mu osoby fizyczne – jeśli mają miejsce zamieszkania na terenie RP – od całości dochodów bez względu na położenie źródła przychodów (art. 3 ust. 1 ustawy). Przepisów ustawy nie stosuje się wyłącznie do przychodów wymienionych w jej art. 2 ust. 1. Emerytury nie są w tym przepisie wymienione. Stanowią one źródło przychodów wskazane w art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zatem pobrany przez płatnika podatek dochodowy nie stanowił nadpłaty w rozumieniu art. 72 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), a WSA uznając, że opisane wyżej decyzje organów podatkowych nie naruszały prawa, nie naruszył przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej. Zarówno postępowanie podatkowe jak i postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie podatkowej nie były właściwe do rozstrzygania sporów skarżącego z organem wojskowym co do trybu zwolnienia go ze służby, sposobu ustalania formy i wysokości zaopatrzenia emerytalnego (rentowego) przyznanego mu po zwolnieniu. Wywodząc w skardze, że organy zajmujące się emeryturami "wojskowymi" wypłacają mu tylko świadczenie pieniężne zaliczkowe z własnych ustaleń, skarżący nie odniósł się do powszechnego charakteru podatku, o czym była mowa wyżej, ani do okoliczności, że przychody, których nie można było zakwalifikować do któregoś ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8 ustawy były przychodami ze źródła wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 9 tej ustawy. Ta ostatnia uwaga pozostaje bez związku z przedmiotem zaskarżenia, jako że organy podatkowe dysponowały, pochodzącymi od płatnika informacjami o wypłacie skarżącemu świadczeń emerytalnych w określonej wysokości. Odnosząc się szczegółowo do zarzutów kasacyjnych stwierdzić należało co następuje: Wskazane jako "rażąco" naruszone przepisy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej są przepisami ustrojowymi. Cytowany wyżej art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje jako podstawy zaskarżenia naruszenia przepisów tej rangi. Zarzut naruszenia przepisów Konstytucji należało zatem "przełożyć" na zarzuty naruszenia przepisów innych ustaw realizujących zasady konstytucyjne. Niezależnie od tego skarżący w ogóle nie odniósł się do treści przepisów przywołanych w skardze. Jego głębokie niezadowolenie z faktu zwolnienia ze służby wojskowej i sposobu późniejszego zaspokojenia potrzeb związanych z zaopatrzeniem finansowym, nie uzasadniało twierdzenia o "samowoli podatkowej i samowoli administracyjnej organów administracji". Zgodnie z art. 217 Konstytucji RP: "Nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii przedmiotów zwalnianych od podatków następuje w drodze ustawy". Obowiązki osób fizycznych dotyczące opodatkowania uzyskiwanych przez nie dochodów określiła powołana wyżej ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych. Na podstawie również tej ustawy WSA orzekł o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji odmawiającej skarżącemu zwrotu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. Ustawa ma zastosowanie powszechne. Podatek dochodowy płacą wszyscy emeryci. Art. 84 Konstytucji stanowi, że "Każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie". Realizacji konstytucyjnej zasady "prawa do sądu" służy, już przywoływana, ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na czym polegało naruszenie skarżonym wyrokiem, postanowień art. § 1, § 2, art. 10, art. 6, art. 134 § 1, § 2, art. 135, art. 106 § 3, § 5, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/, c/, art. 151 tej ustawy wyczerpujące tę przesłankę z jej art. 174 pkt 2, autor skargi nie wyjaśnił. Art. 120, art. 129, art. 194 § 1, § 2, art. 247 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 5, pkt 6, pkt 7 w związku z art. 165 § 1, art. 207 § 1, art. 233 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) były i są przepisami regulującymi postępowanie podatkowe (administracyjne); nie mają zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym; nie mogły być naruszone skarżonym wyrokiem. Bez powiązania tych zarzutów, mogących odnosić się wyłącznie do postępowania przed organami podatkowymi z odpowiednimi przepisami regulującymi postępowanie sądowoadministracyjne, które (ewentualnie) zostały naruszone przez WSA, zarzuty nie mogły być rozpoznawane merytorycznie w postępowaniu ze skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 21 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. "Zdarzenie" to fakt każdorazowej wypłaty skarżącemu, przez W., świadczenia pieniężnego w postaci emerytury. Związku zarzutu naruszenia przez WSA art. 50 ust. 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej z wszczętą przez podatnika sprawą zwrotu nadpłaconego podatku autor skargi nie wykazał. Podobnie z zarzutami naruszenia wskazanych przepisów ustawy podatkowej; skarżący w ogóle nie odniósł się do ich treści ani związku z uzasadnieniem skarżonego wyroku. Nie można skutecznie zarzucić Sądowi Administracyjnemu pierwszej instancji naruszenia prawa materialnego przez jego błędne zastosowanie przy dokonywaniu oceny zgodności z prawem przedmiotu zaskarżenia (tu decyzji odmawiającej zwrotu nadpłaty) ograniczając się do wyrażenia niezadowolenia ze świadczeń pieniężnych faktycznie otrzymywanych, które to świadczenia nie były przedmiotem umowy cywilnoprawnej, a wynikały z decyzji organu, który dokonywał ich wypłaty, nie mogły mieć do nich zastosowania postanowienia art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. Zgodnie z art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu..., "Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania...". W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego spośród wymienionych w art. 183 § 2 ustawy. Granice skargi kasacyjnej zakreślił jej autor. Sąd będąc tymi granicami związany nie mógł opierać się na intencjach skarżącego, które nie zostały przez niego (jego pełnomocnika) we właściwej formie wyartykułowane. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.