II GSK 290/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz (spr.) Sędziowie NSA Rafał Batorowicz Zofia Borowicz Protokolant Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 11 października 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 503/07 w sprawie ze skargi K. A. na postanowienie Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści uprawnień budowlanych 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od K. A. na rzecz Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 11 października 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 503/07 oddalił skargę K. A. na postanowienie Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] stycznia 2007 r. znak [...] w sprawie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji w przedmiocie uprawnień budowlanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za miarodajny następujący stan faktyczny sprawy: Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa, po rozpatrzeniu wniosku K. A., postanowieniem z dnia [...] września 2006 r. nr [...], wydanym w powołaniu na art. 113 § 2 k.p.a. oraz art. 14 ust. 3 pkt. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414, ze zm.), a także § 5 ust. 7 i § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 1995 r. Nr 8, poz. 38) wyjaśniła, że decyzja o nadaniu uprawnień budowlanych nr [...] z dnia [...] listopada 1999 r.: 1) upoważnia do wykonywania pracy na budowie na stanowisku majstra budowlanego i kierowania w powierzonym zakresie robotami budowlanymi, w zakresie objętym rzemiosłem: instalatorstwo sanitarne i ogrzewania, z wyłączeniem robót budowlanych przy obiektach zabytkowych; 2) nie upoważnia do wykonywania samodzielnej funkcji technicznej polegającej na sprawowaniu kontroli technicznej utrzymania obiektów budowlanych, określonej w art. 62 ustawy - Prawo budowlane. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa, po rozpoznaniu zażalenia K. A., utrzymała w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podano, że zgodnie z § 5 ust. 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, uprawnienia budowlane do wykonywania pracy na stanowisku majstra budowlanego i kierowania w powierzonym zakresie robotami budowlanymi stanowią podstawę do wykonywania tych czynności w zakresie objętym rzemiosłem określonym w dyplomie mistrza, z wyłączeniem robót budowlanych przy obiektach zabytkowych. Tym samym zakres uprawnień majstra budowlanego nie uprawnia do kierowania budową nawet najprostszych obiektów, ani kierowania całością robót w ramach danej specjalności techniczno - budowlanej posiadanych uprawnień budowlanych. Majster budowlany może kierować jedynie powierzonymi robotami w ramach budowy kierowanej przez osobę posiadającą uprawnienia bez ograniczeń lub w ograniczonym zakresie. Zdaniem organu odwoławczego uprawnienia budowlane do wykonywania pracy na stanowisku majstra nie upoważniają do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Wykonywanie samodzielnej funkcji technicznej polegającej na sprawowaniu kontroli technicznej utrzymania obiektów budowlanych, w tym przeprowadzania kontroli okresowych, o których mowa w art. 62 ustawy - Prawo budowlane, wiąże się z koniecznością sporządzania protokołów z przeprowadzonych kontroli. Powyższe kontrole mogą przeprowadzać wyłącznie osoby posiadające uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności lub kwalifikacje, o których mowa w art. 62 ust. 5 i ust. 6 ustawy - Prawo budowlane. Posiadane przez skarżącego uprawnienia budowlane są uprawnieniami do wykonywania pracy na stanowisku majstra i kierowania robotami budowlanymi w zakresie rzemiosła: instalatorstwo sanitarne i ogrzewania. Osoby posiadające takie uprawnienia nie mogą wykonywać samodzielnej funkcji technicznej kierownika budowy lub robót ani tym bardziej sprawować kontroli technicznej utrzymania obiektów budowlanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę na powyższe postanowienie wskazał, iż zasadnie organy uznały, że zakres posiadanych przez K. A. uprawnień należy odczytywać zgodnie z treścią decyzji o nadaniu mu uprawnień oraz w oparciu o przepisy będące podstawą ich nadania. Treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1999 r. o nadaniu uprawnień jest w istocie przytoczeniem przepisu prawa, na podstawie którego decyzja ta została wydana, to jest § 5 ust. 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, który stanowił, że "uprawnienia budowlane do wykonywania pracy na stanowisku majstra budowlanego i kierowania w powierzonym zakresie robotami budowlanymi stanowią podstawę do wykonywania tych czynności w zakresie objętym rzemiosłem określonym w dyplomie mistrza, z wyłączeniem robót budowlanych przy obiektach zabytkowych". Natomiast przytoczony także w decyzji art. 14 ust. 3 pkt 5 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie jej wydania określał wymagania do uzyskania poszczególnych uprawnień budowlanych i stanowił: "do wykonywania pracy na budowie na stanowisku majstra budowlanego i kierowania w powierzonym zakresie robotami budowlanymi - posiadania co najmniej wykształcenia zasadniczego i dyplomu mistrza w odpowiednim zawodzie budowlanym". Sąd I instancji powołując się na treść art. 12, art. 14 Prawa budowlanego oraz § 5 ust. 7 i § 9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie stwierdził, iż zasadnie organy w zaskarżonym postanowieniu uznały, że przyznane wyjaśnianą decyzją uprawnienia są uprawnieniami do wykonywania pracy na stanowisku majstra i kierowania w powierzonym zakresie robotami budowlanymi w zakresie rzemiosła: instalatorstwo sanitarne i ogrzewania. Uprawnienia te powinny być realizowane w ramach budowy kierowanej przez osobę posiadającą uprawnienia bez ograniczeń lub w ograniczonym zakresie. Nie upoważniają one do kierowania budową jakichkolwiek obiektów, ani kierowania całością robót w ramach danej specjalności techniczno - budowlanej posiadanych uprawnień budowlanych. W szczególności majster nie ponosi odpowiedzialności za wykonanie robót tylko osoba powierzająca mu roboty. Osoba ta dokonuje fachowej oceny i rozwiązuje problemy techniczne występujące w trakcie ich wykonywania. Uprawnienia do wykonywania pracy na stanowisku majstra nie upoważniają do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, o których mowa w art. 12 ust. 1 Prawa budowlanego. Wykonywanie samodzielnej funkcji technicznej polegającej na sprawowaniu kontroli technicznej utrzymania obiektów budowlanych, dotyczy tylko osób posiadających uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności lub kwalifikacje, o których mowa w art. 62 ust. 5 i ust. 6 ustawy - Prawo budowlane. Sąd I instancji wskazał ponadto, że stosownie do art. 104 Prawa budowlanego "osoby, które przed dniem wejścia w życie ustawy, uzyskały uprawnienia budowlane lub stwierdzenie posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, zachowują uprawnienia do pełnienia tych funkcji w dotychczasowym zakresie". W ocenie Sądu zasadę tę należy stosować także do zmiany przepisów ustawy - Prawo budowlane w omawianym zakresie, dokonywanej przez kolejne nowelizacje, chyba że przepisy szczególne stanowią odmiennie. K. A. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnosząc o jego zmianę w całości poprzez orzeczenie, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1999 r. upoważnia do wykonywania samodzielnej funkcji technicznej polegającej na sprawowaniu kontroli technicznej utrzymania obiektów budowlanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: - normy prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów art. 13 ust. 4 w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 104 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że decyzja z dnia [...] listopada 1999 r. Wojewody [...] o nadaniu K. A. uprawnień budowlanych nr [...] nie upoważnia go do wykonywania samodzielnej funkcji technicznej polegającej na sprawowaniu kontroli technicznej utrzymania obiektów budowlanych w branży sanitarnej, w sytuacji gdy na podstawie obowiązujących przepisów prawa posiadanie uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi uprawnia do sprawowania kontroli technicznej utrzymania obiektów budowlanych; - normy prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 62 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że posiadane przez skarżącego uprawnienia budowlane nie upoważniają go do przeprowadzania określonych w art. 62 ust. 1 ustawy Prawo budowlane okresowych kontroli w zakresie instalacji sanitarnych, gdy tymczasem art. 62 ust. 4 ustawy dopuszcza przeprowadzanie kontroli określonych w art. 62 ust. 1 przez osoby posiadające uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności. K. A. podniósł, że decyzja z dnia [...] listopada 1999 r. o nadaniu uprawnień budowlanych wydana została na podstawie art. 14 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz.U. z 1994 r., Nr 89, poz 414 ze zm.) oraz § 5 ust. 7 i § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz.U. z 1995 r., Nr 8 poz. 38). W ocenie autora skargi kasacyjnej, określenie pełnego zakresu uprawnień, z jakimi wiąże się posiadanie uprawnień budowlanych do pracy na budowie na stanowisku majstra budowlanego, oprócz odczytania uprawnień wynikających wprost z treści decyzji, wymaga również dokonania całościowej interpretacji obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Zgodnie z przepisem art. 13 ust. 4 Prawa budowlanego, którego brzmienie nie zostało zmienione, uprawnienia do projektowania lub kierowania robotami budowlanymi stanowią również podstawę do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 5 i 6 tj. sprawowania kontroli technicznej utrzymania obiektów budowlanych i wykonania nadzoru budowlanego. Zdaniem skarżącego posiada on określone w art. 13 ust. 4 Prawa budowlanego uprawnienia do kierowania robotami budowlanymi. Wynika to wprost z treści decyzji z dnia [...] listopada 1999 r. o nadaniu uprawnień budowlanych. Zgodnie z decyzją K. A. otrzymał uprawnienia budowlane do wykonywania pracy na budowie na stanowisku majstra budowlanego i kierowania robotami budowlanymi w zakresie rzemiosła: instalatorstwa sanitarnego i ogrzewania. Posiadane przez K. A. uprawnienia, należy zaliczyć do określonych w art. 13 ust. 1 pkt 2 uprawnień do kierowania robotami budowlanymi. Dopiero art. 14 wskazanej ustawy zawęża uprawnienia budowlane do określonych specjalności, jednak i w tym zakresie decyzja o nadaniu skarżącemu uprawnień wypełnia wymogi ustawy, określając, że uprawnienia dotyczą instalatorstwa sanitarnego i ogrzewania. Dodatkowo kasator wskazał, że niedopuszczalnym jest dokonanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zawężenia zakresu uprawnień wynikających z decyzji administracyjnej i obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa w sytuacji, gdy ustawodawca nie czyni takiego ograniczenia. Co więcej, Sąd badając podstawę prawną wydania decyzji z dnia [...] listopada 1999 r. określał raczej zasadność nadania skarżącemu uprawnień budowlanych (co w świetle prawomocności decyzji administracyjnej nie powinno budzić wątpliwości), a nie wynikające z niej uprawnienia skarżącego. Autor skargi kasacyjnej nie zgodził się z poglądem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym uprawnienia budowlane określone w art. 62 ust. 4 Prawa budowlanego nie dotyczą uprawnień posiadanych przez skarżącego. Przedmiotowa ustawa, zarówno w brzmieniu z 1999 r. jak i w stanie obecnym, wyróżnia tylko uprawnienia budowlane co do określonych specjalności, a także do projektowania lub kierowania robotami budowlanymi, nie różnicuje natomiast uprawnień budowlanych w zależności od tego w jaki sposób zostały nabyte. Zdaniem skarżącego o tym, że posiadane przez niego uprawnienia budowlane upoważniają go do sprawowania kontroli technicznej utrzymania obiektów budowlanych, świadczy stosowana w tym zakresie praktyka. Od czasu uzyskania uprawnień budowlanych wykonywał on bowiem przeglądy techniczne budynków, a jego uprawnienie do ich dokonywania zostało zakwestionowane dopiero w 2006 r. tj. po zmianie ustawy prawo budowlane, kiedy to nabywanie uprawnień budowlanych przez majstra budowlanego, zostało ostatecznie wykreślone. Skarżącemu, stosownie do powoływanego wyżej art. 104 ustawy Prawo budowlane, nadal jednak przysługują posiadane przez niego uprawnienia budowlane i prawo do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie w zakresie sprawowania kontroli technicznej utrzymania obiektów budowlanych w branży sanitarnej. Zgodnie z art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym obecnie, podstawę do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie stanowi wpis do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane oraz wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. K. A. uzyskał wpis do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane oraz jest członkiem Izby Inżynierów Budownictwa (zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa i urbanistów). Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, gdyż to zarzuty skargi kasacyjnej wyznaczają zakres badania sprawy przez sąd drugiej instancji. Przedmiotem kontroli kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie jest zatem wyrok Sądu I instancji w zakresie związanym z zarzucanymi w kasacji naruszeniami prawa materialnego przez błędną wykładnię. Zaskarżone do Sądu I instancji postanowienie wydane zostało w trybie art. 113 § 2 k.p.a. Przepis ten obliguje organ, który wydał decyzję, by na żądanie strony lub organu egzekucyjnego wyjaśnił w drodze postanowienia wątpliwości, co do treści decyzji. W doktrynie i orzecznictwie wypracowane zostało stanowisko, które Naczelny Sąd Administracyjny podziela, że organ administracji działając we wskazanym trybie nie jest powołany do interpretacji treści decyzji z zastosowaniem przyjętych zasad wykładni prawa, ale jest "uprawniony i obowiązany wyjaśnić, jak rozumiał własną decyzję" (Iserzon, Komentarz, str. 218). Wyjaśnienie wątpliwości nie może prowadzić ani do nowej oceny stanu faktycznego bądź prawnego ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia, ani też nie może pozostawać w sprzeczności z treścią decyzji (Komentarz do art. 113 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.) Podobnie wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 20 lutego 2002 r., II SA/Kr 2114/98 niepubl., w którym stwierdził, że celem postanowienia wydanego na mocy art. 113 § 2 jest wyjaśnienie przez organ rozstrzygnięcia sprawy, a nie jego korygowanie. Powyższym założeniom winno zatem odpowiadać postanowienie organu w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji. Kognicja Sądu I instancji jest natomiast zakreślona granicami rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia, przeto przedmiotem oceny Sądu jest wyłącznie to, czy organ prawidłowo i w niezbędnym zakresie usunął nasuwające się wątpliwości w związku z treścią decyzji. Sąd I instancji na wstępie swoich rozważań stwierdził, że zakres posiadanych przez stronę uprawnień wyjaśnianych w zaskarżonym postanowieniu należy odczytywać zgodnie z treścią decyzji o nadaniu uprawnień i w oparciu o przepisy będące podstawą jej wydania. Tezę tę uznać należy za słuszną. Nie została ona także zakwestionowana w skardze kasacyjnej w drodze zarzutu naruszenia art. 113 § 2 k.p.a. Omawianą decyzją Wojewoda [...] w powołaniu na art. 14 ust. 3 pkt. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz § 5 ust. 7 i § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie przyznał K. A. uprawnienia budowlane "do wykonywania pracy na budowie na stanowisku majstra budowlanego i kierowania robotami budowlanymi w zakresie rzemiosła: instalatorstwo sanitarne i ogrzewania - z wyłączeniem robót budowlanych przy obiektach zabytkowych." Wojewódzki Sąd Administracyjny w motywach wyroku wskazał na treść powołanych w podstawie prawnej wyjaśnianej decyzji, art. 14 ust. 3 pkt. 5 prawa budowlanego oraz § 5 ust. 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. i stwierdził, że przepisy te stanowią o uprawnieniach budowlanych do wykonywania pracy na budowie na stanowisku majstra budowlanego, natomiast gdy chodzi o zawarte w dalszej części tych przepisów uprawnienie do "kierowania robotami budowlanymi w powierzonym zakresie" to oznacza ono "powierzenie majstrowi budowlanemu części robót przez osobę posiadającą uprawnienia o wyższym stopniu skomplikowania". Sąd wskazał, że z treści tych przepisów wynika, iż majster budowlany może kierować jedynie robotami powierzonymi w ramach budowy kierowanej przez osobę posiadającą uprawnienia bez ograniczeń lub w ograniczonym zakresie. Sąd stwierdził także, że uprawnienia majstra budowlanego obejmujące w szczególności kierowanie robotami budowlanymi w powierzonym zakresie nie upoważniają do wykonywania samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie, o których mowa w art. 12 Prawa budowlanego, w tym także do wykonywania kontroli określonych w art. 62 ust. 4 Prawa budowlanego. W konkluzji Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie wyjaśniając w powyższy sposób treść budzącej wątpliwości decyzji, nie narusza prawa. Skarga kasacyjna nie zakwestionowała zaskarżonego wyroku w zakresie oceny legalności przedstawionego wyżej rozumienia przepisów stanowiących podstawę prawną wydania zaskarżonego postanowienia jak też wyjaśnianej tym postanowieniem decyzji, zarzuciła natomiast błędną wykładnię przepisów art. 13 ust. 4 w zw. z art. 12 ust. 1 i w zw. z art. 104 Prawa budowlanego oraz art. 62 Prawa budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w świetle tego, co powiedziano wyżej na temat dopuszczalnego zakresu wyjaśnień udzielanych w trybie art. 113 § 2 k.p.a., zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzenie, że określenie pełnego zakresu uprawnień budowlanych do pracy na budowie na stanowisku majstra budowlanego prócz odczytania uprawnień wynikających wprost z treści decyzji wymaga również dokonania całościowej interpretacji obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa uznać należy w końcowym jego fragmencie za błędne. Skarżący uważa, że Sąd I instancji niewłaściwie zinterpretował treść wymienionych w kasacji przepisów uznając, że nie uprawniają go one do wykonywania samodzielnej funkcji technicznej polegającej na sprawowaniu kontroli technicznej utrzymania obiektów budowlanych w zakresie rzemiosła instalatorstwo sanitarne i ogrzewania, podczas gdy posiadane uprawnienie do kierowania robotami budowlanymi do wykonywania kontroli uprawnia. W związku z tak sformułowanym zarzutem Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w uzasadnieniu zakwestionowanego skargą kasacyjną wyroku, Sąd I instancji nie czynił przedmiotem swoich rozważań interpretacji art. 13 ust 4 Prawa budowlanego, nie dokonał także wykładni powołanych przepisów art. 12 ust 1 i art. 62 ust. 4 Prawa budowlanego. Sąd I instancji odniósł się natomiast do materii nie objętej kontrolowanym postanowieniem, a dotyczącej uregulowanej w art. 104 Prawa budowlanego zasady ochrony praw nabytych, co wykracza poza materię rozstrzygnięcia objętego zaskarżonym postanowieniem, a tym samym i granice kontroli legalności postanowienia, jednak uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Zaskarżony wyrok zawiera głównie rozważania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotyczące wyników kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w aspekcie prawidłowości dokonania wyjaśnień treści decyzji w trybie art. 113 § 2 k.p.a., przy uwzględnieniu przepisów stanowiących podstawę prawną jej wydania. W tym zakresie Sąd kontrolując legalność zaskarżonego postanowienia podzielił zawarte w nim stanowisko, iż będąca przedmiotem wyjaśnień decyzja nie uprawniała do niczego więcej ponad uprawnienie budowlane do pracy na budowie oraz kierowanie robotami budowlanymi w powierzonym zakresie w odniesieniu do rzemiosła instalatorstwo sanitarne i ogrzewania z wyłączeniem obiektów zabytkowych, w szczególności zaś nie uprawniała do wykonywania samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie, polegającej na kontroli technicznej utrzymania obiektów budowlanych. Zauważyć należy także, że odnosząc się do zaskarżonego postanowienia, w którym wyjaśniono, że przepisy stanowiące podstawę prawną decyzji przyznającej uprawnienia budowlane majstra budowlanego nie zawierały unormowań dotyczących upoważnienia do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w tym sprawowania kontroli technicznej utrzymania obiektów budowlanych, Sąd przytoczył treść art. 12 i powołał art. 62 ust 1 pkt. 4 Prawa budowlanego czyniąc to celem wyjaśnienia, że wymienione w tych przepisach uprawnienia do sprawowania kontroli technicznej utrzymania obiektów budowlanych nie były objęte podstawa prawną wyjaśnianej decyzji ani treścią rozstrzygnięcia. Nie dokonywał natomiast wykładni tych przepisów. Zatem zarzut naruszenia przy wydaniu zaskarżonego wyroku wymienionych wyżej przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię nie stanowi usprawiedliwionej podstawy skargi kasacyjnej. W ocenie Sądu I instancji organy orzekające uczyniły zadość wymaganiom wynikającym z art. 113 § 2 k.p.a. udzielając w zaskarżonym postanowieniu wyjaśnienia zgodnego z treścią decyzji. Organy te nie wykroczyły również poza granice decyzji, ani też nie dokonały w ramach wydanych postanowień uzupełnienia tej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że oceny tej zarzuty skargi kasacyjnej nie podważyły, gdyż z przyczyn wskazanych wyżej zarzucane naruszenia przepisów Prawa budowlanego nie stanowią usprawiedliwionej podstawy skargi kasacyjnej. Biorąc powyższe pod uwagę należało na mocy art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt. 1 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.