II FSK 561/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Grzegorz Krzymień, Sędzia NSA Krystyna Nowak (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Tomasz Zborzyński, , Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 października 2007 r. sygn. akt I SA/Lu 500/07 w sprawie ze skargi W. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 7 maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 16 października 2007 r. sygn. akt I SA/Lu 500/07, wydanym na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę W. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej L. z 7 maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. Z uzasadnienia wyroku wynikało, że organ podatkowy w toku kontroli prawidłowości i rzetelności rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług za lata 2002-2004 ustalił, że w tych latach podatnik prowadził działalność gospodarczą polegająca na sprzedaży, kupowanych w tym celu, samochodów i skuterów. Ponieważ nie prowadził żadnej ewidencji księgowej, nie złożył zeznania o wysokości dochodu osiągniętego w 2003 r. ani wniosku o zastosowanie zryczałtowanej formy opodatkowania, organ podatkowy określił wysokość należnego podatku na zasadach ogólnych. Od decyzji wymiarowej podatnik się odwołał. Decyzja wymiarowa została utrzymana w mocy skarżoną następnie decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 7 maja 2007 r. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał na definicje działalności gospodarczej z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.), do której odwołały kolejno art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej; odwołał się do uchwały Sądu Najwyższego z 11 października 1996 r. (sygn. akt II RN 4/06, OSNP 1997, nr 10, poz. 16). Oceniając czynności dokonywane przez podatnika organ odwoławczy doszedł do przekonania, że była to handlowa działalność gospodarcza w rozumieniu art. 3 pkt 9 Ordynacji podajnikowej, stanowiąca określone w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej wyodrębnione źródło przychodów, do którego nie miało zastosowania wyłączenie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d/ ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie W. D. zarzucił naruszenie przepisów art. 122, art. 124 i 187 Ordynacji podatkowej, argumentując podobnie jak w postępowaniu odwoławczym, że pojazdy były nabywane na własne potrzeby i w każdym przypadku służyły zaspokojeniu jego własnych potrzeb i potrzeb najbliższej rodziny. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga nie była zasadna bowiem zaskarżona decyzja nie naruszała prawa. Organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że sprzedaż trzech pojazdów na przestrzeni 2003 r. w powiązaniu z okolicznościami dotyczącymi ich zakupu, jak też z pozostałymi transakcjami jakie skarżący przeprowadził w roku 2002 i 2004, wskazywały na prowadzenie przez niego działalności handlowej związanej z zakupem i sprzedażą samochodów oraz skuterów, wyczerpującej określone ustawą kryteria działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu, działalność ta wykonywana była w sposób zorganizowany i ciągły, o czym świadczą poczynione ustalenia wskazujące, że w 2002 r. skarżący nabył samochód osobowy marki BMW 1 C 30 (import z Niemiec) - w dniu 18 lutego , skuter Piaggio Sfera (import z Niemiec) - w dniu 15 kwietnia, samochód osobowy Mercedes Benz 124 - w dniu 5 maja, samochód ciężarowy Mercedes Benz 208 - w dniu 13 maja i samochód osobowy Opel Corsa - w dniu 16 listopada. Trudno uznać aby kupno tych pięciu pojazdów, w tak krótkim okresie czasu, spowodowane zostało potrzebami skarżącego i jego najbliższej rodziny. W roku 2003 skarżący sprzedał dwa zakupione w poprzednim roku pojazdy. 30 marca 2003 r. zbył samochód ciężarowy Mercedes Benz 208, a 20 listopada 2003 r. skuter Piaggio Sfera. W roku 2003 skarżący kupił i sprzedał skuter Mofa. Transakcji dokonanych w 2003 r. w żaden sposób nie można uznać za przypadkowe ( losowe ), jako wywołane nadzwyczajnymi zdarzeniami, których skarżący nie przewidział. Transakcje te - biorąc pod uwagę krótki upływ czasu, jaki minął od daty zakupu pojazdów - świadczyły, że zostały one zawarte w wykonaniu wcześniejszego zamiaru prowadzenia działalności handlowej, nie w sposób przypadkowy, ale zorganizowany oraz częstotliwy. Gdyby podzielić argumentację skarżącego, to należałoby uznać, że w celu zaspokojenia życiowych potrzeb swoich oraz swojej rodziny nabywał pojazdy, zmieniły się nagle te potrzeby i dlatego, aby dostosować stan pojazdów do zgłaszanych zapotrzebowań sprzedawał je w tak krótkim - jak to wynika z zestawienia dat - okresie czasu. Okoliczności rozpoznawanej sprawy wskazują raczej, że potrzeby skarżącego i jego najbliższych realizowane były poprzez kupno pojazdów i sprzedaż ich w celu odzyskania środków finansowych, wcześniej wyłożonych na zakup tych pojazdów oraz uzyskiwania określonych przychodów. Zatem zakup pojazdów był czynnością zamierzoną, podobnie jak ich sprzedaż w bliskiej perspektywie czasowej. Prowadzi to do wniosku, że skarżący zajmował się zorganizowaną działalnością handlową wykonywana sposób nie jednorazowy, ale ciągły. Działalność ta miała miejsce przecież w okresie trzech lat (od 2002 do 2004 r.). Stąd też, organ odwoławczy słusznie wywodził, że podejmowane przez niego w tym okresie czynności dotyczące kupna i sprzedaży pojazdów świadczyły o prowadzeniu przez niego działalności gospodarczej - w świetle przepisów definiujących taką działalność. W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (w brzmieniu obowiązującym w 2003 r. - Dz.U. z 1999 r. Nr 101, poz. 1178 ze zm.), działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy jest działalność wytwórcza, handlowa, budowlana, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i eksploatacji zasobów naturalnych, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Handlowy charakter transakcji zawartych przez skarżącego w 2003 r. nie budził wątpliwości, podobnie jak ich prowadzenie w zorganizowany sposób. O ciągłości czynności związanych z realizacją zamiaru prowadzenia działalności gospodarczej świadczą bezpośrednio daty kupna i sprzedaży pojazdów. W tym stanie rzeczy nie można czynić zarzutu organowi, że bezpodstawnie sięga również do definicji działalności gospodarczej, przewidzianej i normowanej ustawą - Ordynacja podatkowa. Stosownie do jej art. 3 pkt 9 - w brzmieniu obowiązującym w 2003 r. (przepis ten dodano na mocy art. 1 pkt 2 lit. d/ ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw - Dz.U. z 2002 r. Nr 169, poz. 1387), działalnością gospodarczą, jest każda działalność zarobkowa w rozumieniu przepisów prawa działalności gospodarczej, wykonywanie wolnego zawodu, a także każda inna działalność zarobkowa wykonywana we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, nawet gdy inne ustawy nie zaliczają tej działalności do działalności gospodarczej lub osoby wykonującej taką działalność - do przedsiębiorców. Zarobkowego charakteru działalności prowadzonej przez skarżącego w 2003 r. nie sposób zakwestionować, jeśli się weźmie pod uwagę cenę 14.000 zł jaką uzyskał ze sprzedaży wyremontowanego samochodu ciężarowego Mercedes Benz 208. Samochód ten zakupiono za 1.200,48 zł. Bez znaczenia jest w tych okolicznościach fakt, iż skarżący sprzedał skuter Mofa i Piaggio Sfera za cenę nieco niższą od ceny ich nabycia. Skarżący kupił skuter Mofa za 1.361,50 zł, zaś skuter Piaggio Sfera za 2.102,10 zł. Sprzedał je odpowiednio za 1.100,00 zł i 2.000, 00 zł. Uzyskał dzięki temu przychody, których nie zgłosił (a powinien) do opodatkowania. Istotnym był tu - wykazany przez organ - zamiar prowadzenia działalności w celu osiągnięcia zarobku przy sprzedaży pojazdów. Przychody uzyskane ze sprzedaży tych trzech pojazdów, podlegały opodatkowaniu, mimo że skarżący nie ujawnił organowi podatkowemu faktu prowadzenia działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 5a ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (w brzmieniu obowiązującym w 2003 r. - Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), ilekroć w ustawie jest mowa o pozarolniczej działalności gospodarczej - oznacza to działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej, z wyjątkiem działalności, o której mowa w art. 13. Ustawa p.d.o.f. reguluje opodatkowanie podatkiem dochodowym od osób fizycznych (art. 1) i określa źródła przychodów, za które uznaje między innymi pozarolniczą działalność gospodarczą (art. 10 ust. 1 pkt 3). Z akt sprawy wynikało, że skarżący nie prowadził żadnej ewidencji dla potrzeb podatkowych. Nie kwestionował wysokości dochodu, ustalonego przez organ w trybie art. 23 § 4 Ordynacji podatkowej Podnosił, że osiągnięte przychody należało zakwalifikować do przychodów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d/ u.p.d.o.f. Zarzut ten był niezasadny, bowiem powoływany przepis dotyczy czynności związanych z odpłatnym zbyciem rzeczy, w sytuacji gdy zbycie rzeczy - co wyraźnie ustawodawca zastrzega - nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej. Tymczasem omawiane transakcje kupna i sprzedaży pojazdów dokonywane były - jak wykazano - w ramach prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Niezasadne okazały się zarzuty i wnioski skarżącego dotyczące naruszenia przez organ przepisów art. 122, art. 124 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej) organ podatkowy zebrał materiał dowodowy, rozpatrzył go w sposób wyczerpujący (jak nakazuje dyspozycja art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej) i nie uchybił przy tym obowiązkowi, wynikającemu z treści art. 124 , skoro w uzasadnieniu decyzji znalazło się pełne wyjaśnieni przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. W skardze kasacyjnej od opisanego wyroku W. D., działający przez uprawnionego pełnomocnika wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c./ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy organy podatkowe obu instancji wydały decyzje z naruszeniem prawa procesowego, tj. art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez niepodjęcie wszelkich działań do dokładnego określenia stanu faktycznego sprawy, art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez niezasadne wyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ wydający decyzję oraz art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez niewystarczające rozpatrzenie całego materiału dowodowego zebranego w sprawie. W uzasadnieniu podniesionych zarzutów autor skargi wskazał, że: Zgodnie z obowiązującą w 2002 r. treścią art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.) działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy jest zarobkowa działalność wytwórcza, handlowa, budowlana, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i eksploatacja zasobów naturalnych wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Organy podatkowe obu instancji w sposób oczywisty naruszyły przepisy 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak weryfikacji zeznań podatnika. Fakt czy pojazdy były nabywane na cele osobiste, a ich zbycie podyktowane zostało zdarzeniami losowymi jak to podniósł podatnik nie zostało w żaden sposób ocenione, a tylko odrzucone. Organ nie przeprowadził żadnych dowodów, żeby to zweryfikować, nie przesłuchał świadków - sąsiadów, czy też najbliższej rodziny podatnika. Należy podkreślić, że w postępowaniu podatkowym organ winien z urzędu przeprowadzać postępowanie dowodowe. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych organy podatkowe są obowiązane do rzetelnego ustalenia stanu faktycznego rozstrzyganej sprawy. Wymaga to zbadania wszystkich dowodów, które mogą być dla niej istotne. Poprzez bezpodstawne odrzucenie wyjaśnień strony organy podatkowe naruszyły również dyspozycję art. 122 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że organ podatkowy zobowiązany jest do podjęcia wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Z treści obowiązujących przepisów wynika, że m.in. nie tylko fakt ilości transakcji ale i ich cel stanowi o tym czy daną transakcję można zakwalifikować jako działalność gospodarczą, czy do tego źródła ma zastosowanie wyłączenie, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d/ ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ podatkowy nie podjął żadnych działań w celu ustalenia celu i przyczyn transakcji, tylko przyjął celem wymiaru podatku, że z uwagi na ich ilość jest to działalność gospodarcza. Sąd w sposób bezprawny podzielił stanowisko organu podatkowego, że działalność podatnika miała charakter zorganizowany. Należy zaznaczyć, że organ podatkowy nie wyjaśnił w sposób należyty na czym to "zorganizowanie" miało polegać. Nie wziął w ogóle pod uwagę faktu, że pojazdy były remontowane nie w celu ich zbycia tylko w celu ich przywrócenia do użytkowania, gdyż uległy wypadkom drogowym w toku używania przez podatnika i członków jego rodziny. W ten sposób organ naruszył przepis art. 124 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Ponadto Sąd błędnie podzielił ocenę przyjętą prze organ podatkowy, że w związku z trudną sytuacją finansową podatnika nie jest wiarygodne nabywanie samochodów na własne potrzeby. Należy zaznaczyć, że osoba mająca trudności finansowe zbywając majątek osobisty wcale nie musi dokonywać tego w ramach działalności gospodarczej. Sprzedaż przez podatnika 6 sztuk pojazdów w okresie 3 lat została podyktowana koniecznością zaspokojenia potrzeb osobistych, co potwierdza fakt, że zostały zarejestrowane i były użytkowane na potrzeby podatnika i członków jego rodziny. Fakt, że pojazdy zostały zbyte wynikał wyłącznie ze zdarzeń losowych takich jak wypadki drogowe, trudności wychowawcze z synem (skutery), czy też trudności finansowe. Pojazdy te nie były nabywane w celach zarobkowych. Na żadnym etapie postępowania nie zweryfikowano zasadności tych wyjaśnień podatnika, natomiast ilość transakcji (6) zakwalifikowano jako cechę działalności gospodarczej. Organ podatkowy w uzasadnieniu swojej decyzji przyznał, że co najmniej niektóre pojazdy zostały nabyte na cele osobiste i w takich celach byty użytkowane, a pomimo tego uznał jednocześnie, iż wszystkie te samochody podatnik nabył w ramach działalności gospodarczej, co stanowi rażącą niekonsekwencję w ocenie materiału dowodowego. Należy zaznaczyć, że jako przesłanki działalności gospodarczej powinny być brane pod uwagę zamiar i cel podatnika, a nie efekt w postaci rzeczywistego dochodu. Organy podatkowe w sposób błędny i co więcej niekompletny dokonały oceny materiału dowodowego pod kątem ustalenia tych przesłanek. Przyjęły, że ilość wykonywanych transakcji i zła sytuacja finansowa podatnika są wystarczające aby uznać wykonywane przez niego czynności za działalność gospodarczą. Ponadto wskazanie na zarobkowy charakter działalności gospodarczej wiąże się z podkreśleniem, iż jej celem jest przysporzenie zysku podmiotowi ją prowadzącemu. Nie mają więc takiego charakteru działania mające na celu jedynie zaspokojenie potrzeb własnych, a takie potrzeby w niniejszej sprawie poprzez sprzedaż samochodów chciał zaspokoić podatnik. Sąd w sposób błędny podzielił stanowisko organu podatkowego, że w sytuacji finansowej w jakiej znajdował się podatnik w 2002 r. budzi wątpliwość wyjaśnienie, iż były to pojazdy przeznaczone na własny użytek. Podczas gdy zgodnie z treścią art. 124 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej w sytuacji, gdy były jakiekolwiek wątpliwości należało je wyjaśnić i zweryfikować, a nie bezpodstawnie odrzucać. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna W. D. nie miała uzasadnionych podstaw. Skarga tego rodzaju była (i jest) środkiem prawnym dalece sformalizowanym. Jej przedmiotem mógł być tylko wyrok lub kończące postępowanie w sprawie postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 173 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zatem przeciwko takiemu, konkretnemu orzeczeniu winny być kierowane zarzuty kasacyjne. Można je było oprzeć wyłącznie na dwu podstawach wskazanych w art. 174 Prawa o postępowaniu..., a mianowicie: naruszeniu (przez w.s.a.) prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1), naruszeniu (przez w.s.a.) przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2). Zgodnie z art. 176 Prawa o postępowaniu... "Skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany". Zarzucając naruszenie prawa procesowego autor skargi winien wskazać konkretny przepis (przepisy) spośród regulujących postępowanie sądowoadministracyjne, naruszony przez Sąd przy ferowaniu skarżonego wyroku i wpływ naruszenia na jego treść; wywieść, że gdyby sąd przepisów o postępowaniu nie naruszył wyrok - co do istoty -- byłby odmienny od skarżonego. Rozpoznawana skarga kasacyjna dalece tym wymaganiom nie odpowiadała zarówno jeśli chodziło o sformułowanie zarzutów jak i ich uzasadnienie w świetle przesłanek z przytoczonego wyżej art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten nie przewidywał jako przesłanki zarzutu niezastosowania określonego przepisu procesowego. Niezależnie od powyższego wskazać należało, że zarówno art. 151, który stanowił podstawę skarżonego wyroku jak i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ Prawa o postępowaniu... przywołany w skardze kasacyjnej wskazywały na możliwe sposoby rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na konkretny akt administracyjny. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane zostały do sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z powyższego wynikało, że sądy tego rodzaju nie rozstrzygają bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego (podatkowego). Kontrola odbywa się w ramach zakreślonych przywoływanym już wyżej wielokrotnie Prawem o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Do niewłaściwego wyboru sposobu rozstrzygnięcia może doprowadzić sąd administracyjny błąd w ocenie prawidłowości (zgodności z prawem) oceny stanu faktycznego sprawy dokonanej przez organ podatkowy spowodowany wcześniejszym uchybieniem "innym" przepisom regulującym postępowanie sądowoadministracyjne. Do wykazania zatem było, że naruszenie przez organy podatkowe art. 122, 124 i 187 Ordynacji podatkowej wyczerpywały przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ Prawa o postępowaniu..., a "niedostrzeżenie" przez WSA "istotności" tych naruszeń wypełniało przesłankę z art. 174 pkt 2 tej ustawy. Tymczasem autor skargi kasacyjnej identycznie jak w skardze na decyzję wymiarową, ogólnikowo i gołosłownie kwestionuje postępowanie organów podatkowych wyrażając niezadowolenie z rozstrzygnięcia sprawy, nie odnosząc się nawet do oceny stanu faktycznego reprezentowanej w uzasadnieniu skarżonego wyroku: kupno samochodów i skuterów, w sytuacji kiedy skarżący nie deklarował jakichkolwiek dochodów w roku 2002, a kupił w tym roku 3 samochody osobowe, samochód ciężarowy i skuter; w roku 2003 kupił dwa skutery. Autor skargi nie wyjaśnił jaki miało to związek z zabezpieczeniem potrzeb niezamożnej rodziny; co na ten temat mogliby powiedzieć sąsiedzi i bliżej nieokreśleni członkowie rodziny oraz na czym polegała niezasadność wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ wydający decyzję i niewystarczające rozpatrzenie całego materiału dowodowego (przez organ podatkowy). Skarżący nie wyjaśnił również na czym polegało "bezprawne" podzielenie przez WSA stanowiska organu podatkowego, że działalność podatnika miała charakter zorganizowany, nie wskazał na wypadki drogowe, którym ulegały pojazdy, powodujące konieczność ich napraw, tak jak nie wyjaśnił okoliczności, w których osoba mająca trudności finansowe nabywała samochody i skutery do majątku osobistego. Zgodnie z art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu... "Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania..." W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego spośród wymienionych w art. 183 § 2 Prawa o postępowaniu.... Granice skargi kasacyjnej zakreślił jej autor. Związanie Sądu tymi granicami powoduje, że nie mogą być przedmiotem merytorycznej oceny intencje skarżącego, które nie zostały wyartykułowane we właściwej formie. Ze wskazanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.