II OSK 614/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie sędzia NSA Alicja Plucińska- Filipowicz Sędzia del. NSA Janusz Furmanek (spr.) Protokolant Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 października 2007 r. sygn. akt II SA/Wr 606/06 w sprawie ze skargi S. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] marca 2006 r. nr SKO [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną WYROKIEM Z DNIA 23 PAŹDZIERNIKA 2007 R. SYGN. AKT II SA/WR 606/06, WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY WE WROCŁAWIU STWIERDZIŁ NIEWAŻNOŚĆ DECYZJI SAMORZĄDOWEGO KOLEGIUM ODWOŁAWCZEGO WE WROCŁAWIU Z DNIA [...] MARCA 2006 R. NR [...] W PRZEDMIOCIE USTALENIA WARUNKÓW ZABUDOWY W SPRAWIE ZE SKARGI S. Ś. I ORZEKŁ, IŻ ZASKARŻONA DECYZJA NIE MOŻE BYĆ WYKONANA. POWYŻSZY WYROK ZOSTAŁ WYDANY W OPARCIU O NASTĘPUJĄCY STAN FAKTYCZNY: DECYZJĄ Z DNIA [...] CZERWCA 2005 R. NR [...] PREZYDENT WROCŁAWIA NA PODSTAWIE ART. 105 § 1 KPA W ZWIĄZKU Z ART. 59 UST. 1 USTAWY Z DNIA 27 MARCA 2003 R. O PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM (DZ. U. NR 80, POZ. 717 Z PÓŹN. ZM.) UMORZYŁ JAKO BEZPRZEDMIOTOWE POSTĘPOWANIE ADMINISTRACYJNE WSZCZĘTE NA WNIOSEK J. Q. I I. Q. W SPRAWIE USTALENIA WARUNKÓW ZABUDOWY DLA INWESTYCJI OBEJMUJĄCEJ ROZBUDOWĘ I PRZEBUDOWĘ BUDYNKU MIESZKALNEGO JEDNORODZINNEGO W CZĘŚCI DOTYCZĄCEJ MONTAŻU DWÓCH OKIEN POŁACIOWYCH - OD STRONY WSCHODNIEJ I ZACHODNIEJ, ORAZ USTALIŁ NA RZECZ J. Q. I I. Q. WARUNKI ZABUDOWY DLA INWESTYCJI OBEJMUJĄCEJ ROZBUDOWĘ BUDYNKU MIESZKALNEGO JEDNORODZINNEGO O TARAS - W POZIOMIE PIĘTRA, OD STRONY OGRODU, O POWIERZCHNI 14,4 M2 (3,0X4,80M), PRZEWIDZIANEJ DO REALIZACJI WE WROCŁAWIU, PRZY UL. [...], NA DZIAŁCE NR [...],[...], OBRĘB G.. USTALONO, ŻE DO DNIA 31 GRUDNIA 2003 R. NA PRZEDMIOTOWYM TERENIE OBOWIĄZYWAŁ PLAN OGÓLNY ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO WROCŁAWIA UCHWALONY DNIA 10 CZERWCA 1988 R. UCHWAŁĄ MRN NR XXI/104/88 (DZ. URZ. WOJ. WROCŁAWSKIEGO NR 11, POZ. 165). OBECNIE TEREN TEN NIE JEST OBJĘTY ŻADNYM PLANEM MIEJSCOWYM ORAZ NIE LEŻY NA OBSZARZE, W ODNIESIENIU DO KTÓREGO ISTNIEJE OBOWIĄZEK JEGO SPORZĄDZENIA NA PODSTAWIE PRZEPISÓW ODRĘBNYCH. ORGAN POWOŁAŁ ART. 4 UST. 1 I 2 USTAWY O PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM, ART. 59 UST. 1 I 2 ORAZ ART. 50 UST. 2 PRZYWOŁANEJ WYŻEJ USTAWY I NA ICH PODSTAWIE STWIERDZIŁ, IŻ DALSZE POSTĘPOWANIE W SPRAWIE MONTAŻU OKIEN POŁACIOWYCH JEST BEZPRZEDMIOTOWE. PRZEPROWADZONO WIĘC TYLKO POSTĘPOWANIE W SPRAWIE USTALENIA WARUNKÓW ZABUDOWY I ZAGOSPODAROWANIA TERENU DLA BUDOWY TARASU POSADOWIONEGO NA SŁUPACH. ORGAN PIERWSZOINSTANCYJNY WSKAZAŁ, IŻ W RAMACH ANALIZY, O KTÓREJ MOWA W ART. 53 UST. 3 PKT 1 I 2 USTAWY O PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM SPRAWDZIŁ WSZYSTKIE UWARUNKOWANIA DOTYCZĄCE TERENU OBJĘTEGO PLANOWANĄ INWESTYCJĄ. ORGAN ADMINISTRACYJNY STWIERDZIŁ, IŻ W ODNIESIENIU DO ART. 61 UST.1 PKT 1 SĄSIEDNIA DZIAŁKA JEST ZABUDOWANA W SPOSÓB POZWALAJĄCY NA OKREŚLENIE WYMAGAŃ DOTYCZĄCYCH NOWEJ ZABUDOWY W ZAKRESIE KONTYNUACJI FUNKCJI, PARAMETRÓW, CECH I WSKAŹNIKÓW KSZTAŁTOWANIA ZABUDOWY ORAZ ZAGOSPODAROWANIA TERENU, W TYM GABARYTÓW I FORMY ARCHITEKTONICZNEJ OBIEKTÓW BUDOWLANYCH, LINII ZABUDOWY ORAZ INTENSYWNOŚCI WYKORZYSTANIA TERENU. PLANOWANY OBIEKT USYTUOWANY BĘDZIE W OTOCZENIU ZESPOŁU ZABUDOWY MIESZKANIOWEJ. W ZWIĄZKU ZE SPEŁNIENIEM WARUNKÓW PRZEWIDZIANYCH W ART. 61 UST.1 PKT 2 ORGAN DOKONAŁ ANALIZY, O KTÓREJ MOWA W § 3 UST. 1 ROZPORZĄDZENIA MINISTRA INFRASTRUKTURY Z DNIA 26 SIERPNIA 2003 R. W SPRAWIE SPOSOBU USTALANIA WYMAGAŃ DOTYCZĄCYCH NOWEJ ZABUDOWY I ZAGOSPODAROWANIA TERENU W PRZYPADKU BRAKU MIEJSCOWEGO PLANU ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO (DZ. U. NR 164, POZ. 1588). PORÓWNUJĄC WNIOSKOWANĄ INWESTYCJĘ Z WYNIKAMI ANALIZY ORGAN I INSTANCJI NIE OKREŚLIŁ WSKAŹNIKA WIELKOŚCI NOWEJ ZABUDOWY W STOSUNKU DO POWIERZCHNI TERENU, WYSOKOŚCI DO GZYMSU, GDYŻ PLANOWANE ZAMIERZENIE ZACHOWUJE STAN ZASTANY. PO ROZPATRZENIU WNIOSKU S. I L. Ś. Z DNIA 10 STYCZNIA 2005 R. O ZAWIESZENIE POSTĘPOWANIA DO CZASU WYDANIA PRAWOMOCNEJ DECYZJI ADMINISTRACYJNEJ WYDZIAŁU ARCHITEKTURY I NADZORU BUDOWLANEGO URZĘDU MIASTA WE WROCŁAWIU W PRZEDMIOCIE ZEZWOLENIA NA BUDOWĘ BUDYNKU GOSPODARCZEGO -WARSZTATOWEGO PRZYLEGAJĄCEGO DO BUDYNKU GŁÓWNEGO I TARASU (SPRAWA NR [...] ZŁOŻONA DNIA 18 GRUDNIA 1989 R.), ODMÓWIONO JEGO ZAWIESZENIA POSTANOWIENIEM NR [...] Z DNIA [...] STYCZNIA 2005 R., KTÓRE ZOSTAŁO UTRZYMANE W MOCY PRZEZ SAMORZĄDOWE KOLEGIUM ODWOŁAWCZE WE WROCŁAWIU (POSTANOWIENIE [...] Z DNIA [...] KWIETNIA 2005 R.). OD TEJ DECYZJI S. I L. Ś. WNIEŚLI ODWOŁANIE. W DNIU [...] MARCA 2006 R. SAMORZĄDOWE KOLEGIUM ODWOŁAWCZE WE WROCŁAWIU NA PODSTAWIE ART. 138 § 2 KPA WYDAŁO DECYZJĘ NR [...], KTÓRĄ UCHYLIŁO ZASKARŻONĄ DECYZJĘ W CZĘŚCI DOTYCZĄCEJ USTALENIA WARUNKÓW ZABUDOWY DLA WYŻEJ OPISANEJ INWESTYCJI I PRZEKAZAŁO SPRAWĘ W TYM ZAKRESIE DO PONOWNEGO ROZPATRZENIA PRZEZ ORGAN I INSTANCJI. W UZASADNIENIU POWYŻSZEJ DECYZJI ORGAN ODWOŁAWCZY WSKAZAŁ, ŻE WNIOSKIEM ZŁOŻONYM W DNIU 30 LISTOPADA 2004 R., J. Q. ORAZ I. Q. WYSTĄPILI O USTALENIE WARUNKÓW ZABUDOWY DLA DOBUDOWY TARASU DO DOMU WOLNO STOJĄCEGO ORAZ ZAMONTOWANIE DWÓCH OKIEN POŁACIOWYCH. ORGAN POWOŁAŁ BRZMIENIE PRZEPISU ART. 50 UST. 2, W ZWIĄZKU Z ART. 59 UST. 1 USTAWY O PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM. STWIERDZIŁ ŻE MONTAŻ OKIEN POŁACIOWYCH NIE WYMAGA USTALENIA WARUNKÓW ZABUDOWY, PONIEWAŻ NIE POWODUJE ANI ZMIANY SPOSOBU ZAGOSPODAROWANIA TERENU, ANI UŻYTKOWANIA OBIEKTU BUDOWLANEGO, A TAKŻE NIE ZMIENIA JEGO FORMY ARCHITEKTONICZNEJ. KOLEGIUM UZNAŁO, ŻE ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI ZASADNIE UMORZYŁ POSTĘPOWANIE ADMINISTRACYJNE W CZĘŚCI DOTYCZĄCEJ USTALENIA WARUNKÓW ZABUDOWY DLA MONTAŻU DWÓCH OKIEN POŁACIOWYCH W DACHU ISTNIEJĄCEGO BUDYNKU MIESZKALNEGO, NIE MIAŁ ON BOWIEM PODSTAW, ABY PROCEDOWAĆ W TYM ZAKRESIE. ORGAN II INSTANCJI ZAZNACZYŁ, ŻE W POZOSTAŁEJ CZĘŚCI INWESTYCJA DOTYCZYŁA ROZBUDOWY BUDYNKU MIESZKALNEGO JEDNORODZINNEGO O TARAS W POZIOMIE PIERWSZEGO PIĘTRA OD STRONY OGRODU. WYMAGA TO WIĘC PRZEPROWADZENIA POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO W SPRAWIE USTALENIA WARUNKÓW ZABUDOWY. OZNACZA TO, ŻE ORGAN I INSTANCJI BYŁ UPRAWNIONY DO WYDANIA ROZSTRZYGNIĘCIA, W KTÓRYM - USTOSUNKOWUJĄC SIĘ DO WNIOSKU ZŁOŻONEGO PRZEZ INWESTORÓW - W CZĘŚCI DOTYCZĄCEJ OKIEN DACHOWYCH POSTĘPOWANIE UMORZYŁ, A W CZĘŚCI DOTYCZĄCEJ PLANOWANEJ ROZBUDOWY ORZEKŁ USTALAJĄC WARUNKI ZABUDOWY. ORGAN ODWOŁAWCZY PODKREŚLIŁ, ŻE NIE SĄ TO ROZSTRZYGNIĘCIA, MIMO ODMIENNEGO STANOWISKA ODWOŁUJĄCYCH SIĘ, KTÓRE WYKLUCZAJĄ SIĘ WZAJEMNIE. DODATKOWO KOLEGIUM WYJAŚNIŁO, IŻ NIE JEST UZASADNIONY ZARZUT ODWOŁUJĄCYCH SIĘ O "PRZEDWCZESNYM" WYDANIU ZASKARŻONEJ DECYZJI, TO JEST BEZ UPRZEDNIEGO ROZSTRZYGNIĘCIA PRZEZ SĄD ADMINISTRACYJNY SKARGI S. I L. Ś. NA POSTANOWIENIE KOLEGIUM Z [...] KWIETNIA 2005 R. ([...]), UTRZYMUJĄCE W MOCY POSTANOWIENIE PREZYDENTA WROCŁAWIA Z [...] STYCZNIA 2005 R. O ODMOWIE ZAWIESZENIA POSTĘPOWANIA LOKALIZACYJNEGO W SPRAWIE OPISANEJ NA WSTĘPIE INWESTYCJI. ZGODNIE BOWIEM Z ART. 16 KPA, POSTANOWIENIE KOLEGIUM POSIADAŁO WALOR OSTATECZNOŚCI. MOGŁO ZATEM, NIEZALEŻNIE OD WERYFIKACJI SĄDOWEJ URUCHOMIONEJ PRZEZ SKARGĘ S. I L. Ś., STANOWIĆ PODSTAWĘ DO DALSZEGO PROCEDOWANIA W SPRAWIE PRZEZ ORGAN I INSTANCJI. PONADTO ORGAN II INSTANCJI PODKREŚLIŁ, IŻ WSTRZYMANIE SIĘ PRZEZ ORGAN I INSTANCJI Z WYDANIEM ROZSTRZYGNIĘCIA DO CZASU WYDANIA WYROKU PRZEZ WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY, BYŁOBY W SWEJ ISTOCIE NIEUZASADNIONĄ BEZCZYNNOŚCIĄ ORGANU. W OCENIE KOLEGIUM NIE MOŻNA WIĘC UZNAĆ, ŻE ZASKARŻONA DECYZJA PRZEZ FAKT JEJ WYDANIA BEZ OCZEKIWANIA NA WYNIK POSTĘPOWANIA SĄDOWEGO, "RAŻĄCO NARUSZA PRAWO". ORGAN POWOŁAŁ PRZEPIS ART. 54 PKT 3 O PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM ORAZ § 9 PKT 2 ROZPORZĄDZENIA MINISTRA INFRASTRUKTURY Z 26 SIERPNIA 2003 R. W SPRAWIE SPOSOBU USTALANIA WYMAGAŃ DOTYCZĄCYCH NOWEJ ZABUDOWY I ZAGOSPODAROWANIA TERENU W PRZYPADKU BRAKU MIEJSCOWEGO PLANU ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO STWIERDZAJĄC, ŻE DOSTARCZENIE STRONOM ODWOŁUJĄCYM SIĘ DECYZJI O WARUNKACH ZABUDOWY BEZ ZAŁĄCZNIKÓW STANOWI UCHYBIENIE POWOŁANYM PRZEPISOM. UNIEMOŻLIWIA TAKŻE STRONOM ZAPOZNANIE SIĘ Z CAŁĄ DECYZJĄ WYDANĄ PRZEZ ORGAN I INSTANCJI. NIE MOŻNA ZATEM UZNAĆ, IŻ W ŚWIETLE POWOŁANYCH PRZEPISÓW, ZOSTAŁA WYDANA DECYZJA KOMPLETNA, ZAWIERAJĄCA WSZYSTKIE WYMAGANE ELEMENTY. DODATKOWO KOLEGIUM ZAUWAŻYŁO, ŻE NIE ZNAJDUJE PRAWNEGO UMOCOWANIA DZIAŁANIE ORGANU I INSTANCJI POLEGAJĄCE NA PRZENIESIENIU WYKAZU STRON POSTĘPOWANIA Z DECYZJI DO TZW. ROZDZIELNIKA. NA POWYŻSZĄ DECYZJĘ S. Ś. ZŁOŻYŁA SKARGĘ DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO WE WROCŁAWIU, WNOSZĄC O JEJ UCHYLENIE W CZĘŚCI DOTYCZĄCEJ UMORZENIA POSTĘPOWANIA DOTYCZĄCEGO MONTAŻU DWÓCH OKIEN OD STRONY WSCHODNIEJ I ZACHODNIEJ BUDYNKU. SKARŻĄCA ZARZUCIŁA WEWNĘTRZNĄ SPRZECZNOŚĆ ZASKARŻONEJ DECYZJI, KTÓRĄ Z JEDNEJ STRONY ODMÓWIONO USTALENIA WARUNKÓW ZABUDOWY, A Z DRUGIEJ LEGALNIE POZWOLONO NA MONTAŻ DWÓCH OKIEN POŁACIOWYCH OD STRONY ZACHODNIEJ I WSCHODNIEJ. DODATKOWO ZOSTAŁO PODNIESIONE, ŻE DOM PRZEWIDZIANY DO ROZBUDOWY NIE JEST DOMEM JEDNORODZINNYM, A PONADTO ZARZUCONO, ŻE W SPRAWIE TOCZY SIĘ INNE POSTĘPOWANIE ADMINISTRACYJNE, OD KTÓREGO ZALEŻY ROZSTRZYGNIĘCIE PRZEDMIOTOWEJ SPRAWY. SAMORZĄDOWE KOLEGIUM ODWOŁAWCZE WE WROCŁAWIU W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ WNIOSŁO O ODDALENIE SKARGI, PODTRZYMUJĄC JEDNOCZEŚNIE ARGUMENTACJĘ ZAWARTĄ W UZASADNIENIU ZASKARŻONEJ DECYZJI. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY WE WROCŁAWIU W WYROKU Z DNIA 23 PAŹDZIERNIKA 2007 R. UZNAŁ, ŻE ROZSTRZYGNIĘCIE ORGANU ODWOŁAWCZEGO JEST SPRZECZNE Z ART. 138 KPA, BOWIEM NIE PRZEWIDUJE ON MOŻLIWOŚCI UCHYLENIA ZASKARŻONEJ DECYZJI W CZĘŚCI I PRZEKAZANIA SPRAWY W TYM ZAKRESIE DO PONOWNEGO ROZPATRZENIA. PRZEPIS ART. 138 § 2 KPA POZWALA NA PRZEKAZANIE SPRAWY DO PONOWNEGO ROZPATRZENIA JEDYNIE PO UCHYLENIU ZASKARŻONEJ DECYZJI ORGANU I INSTANCJI W CAŁOŚCI, GDY ROZSTRZYGNIĘCIE SPRAWY WYMAGA UPRZEDNIEGO PRZEPROWADZENIA POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO W CAŁOŚCI LUB W ZNACZNEJ CZĘŚCI. CO PRAWDA ART. 138 § 1 PKT 2 KPA POZWALA NA UCHYLENIE ZASKARŻONEJ DECYZJI TAKŻE W CZĘŚCI, ALE WÓWCZAS ORGAN ODWOŁAWCZY MUSI W TYM ZAKRESIE SAM ORZEC CO DO ISTOTY SPRAWY, A NIE MOŻE PRZEKAZYWAĆ SPRAWY DO PONOWNEGO ROZPATRZENIA PRZEZ ORGAN I INSTANCJI. PRZEPIS ART. 138 KPA ZAWIERA ZAMKNIĘTY KATALOG DECYZJI ORGANU ODWOŁAWCZEGO. OZNACZA TO, ŻE ORGAN ODWOŁAWCZY NIE JEST UPRAWNIONY DO WYDANIA DECYZJI O SENTENCJI INNEJ NIŻ WYMIENIONE W KOMENTOWANYM PRZEPISIE (A. WRÓBEL, KOMENTARZ DO ART. 138 KODEKSU POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO (DZ.U.00.98.1071), [W:] M. JAŚKOWSKA, A. WRÓBEL, KODEKS POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO. KOMENTARZ, ZAKAMYCZE, 2005, WYD. II). NATOMIAST ROZSTRZYGNIĘCIE PODJĘTE PRZEZ ORGAN DRUGIEJ INSTANCJI, NIEPRZEWIDZIANE W KATALOGU UJĘTYM W ART. 138 KPA, BĘDZIE ZAWSZE W SPOSÓB RAŻĄCY NARUSZAŁO PRAWO (POR. NP. WYROK WSA W WARSZAWIE Z DNIA 16 WRZEŚNIA 2005 R. SYGN. AKT III SA/WA 1634/05 - LEX NR 192094). SĄD UZNAŁ, ŻE SKORO ROZSTRZYGNIĘCIE PODJĘTE W NINIEJSZEJ SPRAWIE PRZEZ ORGAN II INSTANCJI NIE ZOSTAŁO PRZEWIDZIANE W KATALOGU UJĘTYM W ART. 138 KPA, TO NARUSZA ONO W SPOSÓB RAŻĄCY PRAWO. NALEŻAŁO WIĘC W TEJ SYTUACJI STWIERDZIĆ NIEWAŻNOŚĆ ZASKARŻONEJ DECYZJI. PONOWNIE ROZPATRUJĄC SPRAWĘ ORGAN ODWOŁAWCZY ROZWAŻY PODNOSZONE PRZEZ SKARŻĄCĄ ARGUMENTY I OCENI PRAWIDŁOWOŚĆ DECYZJI ORGANU I INSTANCJI, UMARZAJĄCEJ W CZĘŚCI POSTĘPOWANIE ADMINISTRACYJNE I W POZOSTAŁEJ CZĘŚCI USTALAJĄCEJ WARUNKI ZABUDOWY DLA INWESTYCJI OBJĘTEJ WNIOSKIEM INWESTORÓW, A NASTĘPNIE WYDA DECYZJĘ O TREŚCI PRZEWIDZIANEJ W ART. 138 KPA. SĄD NIE USTOSUNKOWAŁ SIĘ DO WSZYSTKICH PODNOSZONYCH PRZEZ SKARŻĄCĄ ZARZUTÓW, BOWIEM SĄD ADMINISTRACYJNY NIE MOŻE ZASTĘPOWAĆ ORGANU ADMINISTRACJI W PODEJMOWANIU KONKRETNYCH DECYZJI. OD POWYŻSZEGO WYROKU SKARGĘ KASACYJNĄ WNIOSŁO SAMORZĄDOWE KOLEGIUM ODWOŁAWCZE WE WROCŁAWIU OPIERAJĄC JĄ NA PODSTAWIE OKREŚLONEJ W ART. 174 PKT 2 USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI (DZ. U. NR 153 POZ. 1270 Z PÓŹN. ZM.), TJ. NARUSZENIU PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA, JEŻELI UCHYBIENIE TO MOGŁO MIEĆ WPŁYW NA WYNIK SPRAWY, POLEGAJĄCE NA NIEWŁAŚCIWYM ZASTOSOWANIU ART. 134 TEJ USTAWY, PODSTAWIE OKREŚLONEJ W ART. 174 PKT 1 USTAWY PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI, TJ. NARUSZENIU PRAWA MATERIALNEGO PRZEZ BŁĘDNĄ JEGO WYKŁADNIĘ LUB NIEWŁAŚCIWE ZASTOSOWANIE, POLEGAJĄCE NA BŁĘDNEJ WYKŁADNI PRZEPISU ART. 138 § 2 KODEKSU POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO ORAZ PODSTAWIE OKREŚLONEJ W ART. 174 PKT 2 USTAWY PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI, TJ. NARUSZENIU PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA JEŻELI UCHYBIENIE TO MOGŁO MIEĆ WPŁYW NA WYNIK SPRAWY PRZEZ ZASTOSOWANIE ART. 145 § 1 PKT 1 TEJ USTAWY, NA PODSTAWIE KTÓREGO WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY WE WROCŁAWIU UWZGLĘDNIŁ SKARGĘ, ZAMIAST ZASTOSOWANIA ART. 151 TEJ USTAWY, ZGODNIE Z KTÓRYM POWINIEN BYŁ ODDALIĆ SKARGĘ S. Ś.. KOLEGIUM WNIOSŁO O UCHYLENIE W CAŁOŚCI ZASKARŻONEGO WYROKU I PRZEKAZANIE SPRAWY DO PONOWNEGO ROZPOZNANIA WOJEWÓDZKIEMU SĄDOWI ADMINISTRACYJNEMU WE WROCŁAWIU, ZASĄDZENIE OD STRONY PRZECIWNEJ NA RZECZ SKARŻĄCEGO KOSZTÓW POSTĘPOWANIA WEDŁUG NORM PRZEPISANYCH, EWENTUALNIE – NA PODSTAWIE ART. 188 POWOŁANEJ USTAWY – UCHYLENIE W CAŁOŚCI ZASKARŻONEGO WYROKU I ROZPOZNANIE SKARGI ORAZ ZASĄDZENIE OD STRONY PRZECIWNEJ NA RZECZ SKARŻĄCEGO KOSZTÓW POSTĘPOWANIA WEDŁUG NORM PRZEPISANYCH. USTOSUNKOWUJĄC SIĘ DO WYROKU SĄDU KOLEGIUM POWOŁAŁO ART. 134 § P.P.S.A WSKAZAŁO, ŻE SKARŻĄCY MOGĄ JEDNAK PRZEDMIOTEM SKARGI UCZYNIĆ OKREŚLONY AKT LUB CZYNNOŚĆ Z ZAKRESU ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ W CAŁOŚCI ALBO W CZĘŚCI. OKREŚLONY W TEN SPOSÓB W SKARDZE PRZEDMIOT ZASKARŻENIA WYZNACZA JEDNOCZEŚNIE GRANICE SPRAWY ROZPOZNAWANEJ PRZEZ SĄD. SĄD WIĘC NIE MOŻE UCZYNIĆ PRZEDMIOTEM SWEGO ROZPOZNANIA DECYZJI W CZĘŚCI, W JAKIEJ NIE ZOSTAŁA ONA ZASKARŻONA, PONIEWAŻ W TYM ZAKRESIE NIE DOSZŁO DO WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO. SĄD ZAWSZE JEST ZWIĄZANY GRANICAMI SPRAWY, KTÓREJ SKARGA ZOSTAŁA WNIESIONA. W OCENIE KOLEGIUM W KWESTIONOWANYM WYROKU WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO WE WROCŁAWIU NIE RESPEKTOWANO POWYŻSZEGO PRZEPISU. KOLEGIUM PRZYPOMNIAŁO, ŻE W DNIU 24 SIERPNIA 2006 R. SKARŻĄCY ZŁOŻYLI "SKARGĘ CZĘŚCIOWĄ", W KTÓREJ ZASKARŻYLI DECYZJĘ SKO W CZĘŚCI DOTYCZĄCEJ "MONTAŻU DWÓCH OKIEN" POŁACIOWYCH OD STRONY WSCHODNIEJ I ZACHODNIEJ BUDYNKU ORAZ WNIEŚLI O "UCHYLENIE ZASKARŻONEJ DECYZJI TAKŻE W TEJ CZĘŚCI" W UZASADNIENIU SKARGI WSKAZANO, ŻE SPRAWA OBU INWESTYCJI POWINNA BYĆ ZAŁATWIONA JEDNĄ, LEGALNĄ, CAŁOŚCIOWĄ, WYCZERPUJĄCĄ DECYZJĄ ADMINISTRACYJNĄ". ZARZUCONO RÓWNIEŻ WEWNĘTRZNĄ SPRZECZNOŚĆ DECYZJI LOKALIZACYJNEJ, KTÓRĄ Z JEDNEJ STRONY ODMÓWIONO USTALENIA WARUNKÓW ZABUDOWY A DRUGIEJ "LEGALNIE POZWOLONO (PRZEZ UMORZENIE) NA MONTAŻ DWÓCH OKIEN POŁACIOWYCH OD STRONY WSCHODNIEJ I ZACHODNIEJ". W OPINII KOLEGIUM ROZPATRUJĄC W. W. SKARGĘ SĄD NARUSZYŁ PRZEPIS ART. 134 P.P.S.A. WYKROCZYŁ ON BOWIEM POZA GRANICE SPRAWY, W JAKIEJ SKARGA ZOSTAŁA WNIESIONA. Z TREŚCI SKARGI WYNIKA JEDYNIE, ŻE ZOSTAŁA ONA WNIESIONA TYLKO CO DO UMORZENIA POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO W PRZEDMIOCIE MONTAŻU DWÓCH OKIEN POŁACIOWYCH. STRONY NIE ZAKWESTIONOWAŁY W SKARDZE ROZSTRZYGNIĘCIA KOLEGIUM UCHYLAJĄCEGO DECYZJĘ PREZYDENTA WROCŁAWIA Z 29 CZERWCA 2005 R. I PRZEKAZUJĄCEGO SPRAWĘ DO PONOWNEGO ROZPATRZENIA ORGANOWI PIERWSZEJ INSTANCJI. ROZSTRZYGNIĘCIE W TEJ MATERII NIE MOGŁO BYĆ ZATEM PRZEDMIOTEM SĄDOWEJ WERYFIKACJI. TYMCZASEM WYROKIEM Z DNIA 23 PAŹDZIERNIKA 2007 R. SĄD STWIERDZIŁ NIEWAŻNOŚĆ DECYZJI KOLEGIUM W CAŁOŚCI, TAKŻE W ZAKRESIE NIEOBJĘTYM SKARGĄ. NIEZALEŻNIE OD POWYŻSZEGO UCHYBIENIA ZDANIEM KOLEGIUM NIEUZASADNIONE JEST STANOWISKO SĄDU WYRAŻONE W ZASKARŻONYM WYROKU, DOTYCZĄCE WYDANIA PRZEZ KOLEGIUM ROZSTRZYGNIĘCIA PRZEWIDZIANEGO W KATALOGU ZAWARTYM W ART.. 138 K.P.A., A SKUTKUJĄCE STWIERDZENIEM NIEWAŻNOŚCI DRUGOINSTANCYJNEJ DECYZJI. KOLEGIUM ROZWAŻYŁO ISTOTĘ DECYZJI ADMINISTRACYJNEJ W UJĘCIU MATERIALNO – PRAWNYM ORAZ PROCESOWYM. STWIERDZIŁO, IŻ DECYZJE PREZYDENTA MIASTA WROCŁAWIA Z DNIA 29 CZERWCA 2005 R. CHOĆ POD WZGLĘDEM PROCESOWYM UJĘTE W JEDNĄ CZYNNOŚĆ, POD WZGLĘDEM MATERIALNO PRAWNYM STANOWIĄ DWA ODRĘBNE I NIEWYKLUCZAJĄCE SIĘ WZAJEMNIE ROZSTRZYGNIĘCIA, KAŻDE WYDANE W ODNIESIENIU DO INNEGO PRZEDMIOTU POSTĘPOWANIA: PIERWSZE – UMARZAJĄCE JAKO BEZPRZEDMIOTOWE POSTĘPOWANIE ADMINISTRACYJNE PROWADZONE W PRZEDMIOCIE USTALENIA WARUNKÓW ZABUDOWY DLA MONTAŻU DWÓCH OKIEN POŁACIOWYCH ORAZ DRUGIE – KTÓRYM USTALONO WARUNKI ZABUDOWY DLA WNIOSKOWANEGO ZAMIERZENIA – ORGAN USTOSUNKOWAŁ SIĘ W NIM BOWIEM DO TEGO ŻĄDANIA STRON, KTÓRE MOGŁO ULEC PRZEKSZTAŁCENIU W POSTĘPOWANIU LOKALIZACYJNYM Z INTERESU PRAWNEGO W PRAWO NABYTE Z DECYZJI LOKALIZACYJNEJ. W OCENIE KOLEGIUM ODRĘBNOŚĆ KAŻDEGO Z POWYŻSZYCH ROZSTRZYGNIĘĆ POZWOLIŁA KOLEGIUM NA ICH INDYWIDUALNĄ WERYFIKACJĘ W TOKU INSTANCJI, CZYLI NA WYDANIE DECYZJI, W KTÓREJ UCHYLONO DECYZJĘ USTALAJĄCĄ WARUNKI ZABUDOWY DLA PLANOWANEJ ROZBUDOWY, Z JEDNOCZESNYM SKUTKIEM W POSTACI PRZEKAZANIA SPRAWY DO PONOWNEGO ROZPATRZENIA PRZEZ ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI A PRZEZ TO NA UTRZYMANIE W MOCY ROZSTRZYGNIĘCIA W PRZEDMIOCIE UMORZENIA POSTĘPOWANIA. ROZPATRUJĄC PONOWNIE – W POSTĘPOWANIU ODWOŁAWCZYM – SPRAWĘ USTALENIA WARUNKÓW ZABUDOWY DLA WNIOSKOWANYCH INWESTYCJI KOLEGIUM ODNIOSŁO SIĘ WIĘC DO KAŻDEGO Z POWYŻEJ WSKAZANYCH ROZSTRZYGNIĘĆ ZAWARTYCH W ZASKARŻONEJ WÓWCZAS DECYZJI PREZYDENTA WROCŁAWIA Z DNIA 29 CZERWCA 2005 R. ODRĘBNIE ZATEM ZBADAŁO ZASADNOŚĆ PROWADZENIA POSTĘPOWANIA W PRZEDMIOCIE USTALENIA WARUNKÓW ZABUDOWY DLA MONTAŻU OKIEN POŁACIOWYCH ORAZ ODNIOSŁO SIĘ DO ZAMIERZENIA POLEGAJĄCEGO NA ROZBUDOWIE I PRZEBUDOWIE DOMU MIESZKALNEGO. W OCENIE KOLEGIUM PIERWSZE Z ZAWARTYCH W W. W. DECYZJI ROZSTRZYGNIĘĆ, KTÓRYM UMORZONO POSTĘPOWANIE CO DO OKIEN POŁACIOWYCH POMYŚLNIE PRZESZŁO PRÓBĘ WERYFIKACJI INSTANCYJNEJ. ODPOWIADAŁO BOWIEM W PEŁNI WYMOGOM USTAWY O PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM ORAZ KODEKSU POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO. W TAKIEJ SYTUACJI NIEUZASADNIONE BYŁOBY UCHYLENIE ZASKARŻONEJ DECYZJI (ROZPATRYWANEJ W UJĘCIU PROCESOWYM) W CAŁOŚCI, SKORO SPOWODOWAŁOBY TO WYELIMINOWANIE Z OBROTU PRAWNEGO ROZSTRZYGNIĘCIA W PEŁNI ODPOWIADAJĄCEGO PRZEPISOM PRAWA. KOLEGIUM UZNAŁO, IŻ DOPUSZCZALNE BYŁO WYDANIE DECYZJI KASACYJNEJ WRAZ Z PRZEKAZANIEM SPRAWY DO PONOWNEGO ROZPOZNANIA PRZEZ ORGAN I INSTANCJI ALE TYLKO CO DO ROZBUDOWY I PRZEBUDOWY. CZĘŚĆ DECYZJI DOTYCZĄCA USTALENIA WARUNKÓW ZABUDOWY BYŁA POD WZGLĘDEM MATERIALNO – PRAWNYM CAŁKOWICIE ODRĘBNYM ROZSTRZYGNIĘCIEM, DOTKNIĘTYM Z RESZTĄ UCHYBIENIAMI, KTÓRE UZASADNIAŁY JEGO ELIMINACJE Z OBROTU PRAWNEGO ORAZ KONIECZNOŚĆ PONOWNEGO ROZPATRZENIA SPRAWY PRZEZ ORGAN LOKALIZACYJNY. NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: ZGODNIE Z ART.174 USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI /DZ.U NR 153, POZ.1270 ZE ZM./ ZWANEJ DALEJ P.P.S.A SKARGĘ KASACYJNĄ MOŻNA OPRZEĆ NA NASTĘPUJĄCYCH PODSTAWACH: 1/ NARUSZENIA PRAWA MATERIALNEGO PRZEZ BŁĘDNĄ WYKŁADNIĘ LUB NIEWŁAŚCIWE ZASTOSOWANIE; 2/ NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA, JEŻELI UCHYBIENIE TO MOGŁO MIEĆ ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY. NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY JEST ZWIĄZANY PODSTAWAMI SKARGI KASACYJNEJ, GDYŻ WEDŁUG ART.183 § 1 P.P.S.A ROZPOZNAJE SPRAWĘ W GRANICACH SKARGI KASACYJNEJ BIORĄC JEDYNIE POD UWAGĘ NIEWAŻNOŚĆ POSTĘPOWANIA. ZWIĄZANIE NACZELNEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO PODSTAWAMI SKARGI KASACYJNEJ WYMAGA PRAWIDŁOWEGO ICH OKREŚLENIA W SAMEJ SKARDZE. OZNACZA TO KONIECZNOŚĆ POWOŁANIA KONKRETNYCH PRZEPISÓW PRAWA, KTÓRYM, ZADANIEM STRONY SKARŻĄCEJ, UCHYBIŁ SĄD, UZASADNIENIA ICH NARUSZENIA , A W RAZIE ZGŁOSZENIA NARUSZENIA PRAWA PROCESOWEGO, WSKAZANIA DODATKOWO, ŻE NARUSZENIE TO MOGŁO MIEĆ WPŁYW NA WYNIK SPRAWY. KASACJA NIEODPOWIADAJĄCA TYM WYMOGOM, POZBAWIONA KONSTYTUUJACYCH JĄ ELEMENTÓW TREŚCIOWYCH UNIEMOŻLIWIA SĄDOWI OCENĘ JEJ ZASADNOŚCI. MAJĄC NA UWADZE TAK OKREŚLONE PODSTAWY ZASKARŻENIA I GRANICE ROZPOZNANIA SKARGI PRZEZ NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY STWIERDZIĆ NALEŻY, ŻE SKARGA KASACYJNA NIE MA USPRAWIEDLIWIONYCH PODSTAW. ZGODNIE Z ART.134 § 1P.P.S.A WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY NIE JEST ZWIĄZANY GRANICAMI SKARGI, CO OZNACZA, ŻE WNIOSEK SKARŻĄCEGO WYZNACZAJĄCY GRANICE ZASKARŻENIA NIE POKRYWAJĄ SIĘ Z GRANICAMI ROZPOZNANIA TEGO SĄDU. TE OSTATNIE BĘDĄ ZAWSZE SZERSZE OD ZAKRESU ZASKARŻENIA. SFORMUŁOWANIE ZAWARTE W ART.134 § 1 P.P.S.A NIE OZNACZA BOWIEM TYLKO ZEZWOLENIA I UPRAWNIENIA TEGO SĄDU DO WYKROCZENIA POZA GRANICE ZASKARŻENIA, LECZ RÓWNIEŻ JEGO OBOWIĄZEK. NIEZWIĄZANIE GRANICAMI NALEŻY NATOMIAST ROZUMIEĆ JAKO DOPUSZCZALNOŚĆ WYKROCZENIA PRZEZ SĄD ADMINISTRACYJNY POZA ZAKRES ZASKARŻENIA WYNIKAJĄCY Z WNIOSKU SKARŻĄCEGO, ALE W RAMACH SPRAWY ROZSTRZYGNIĘTEJ ZASKARŻONYM AKTEM LUB CZYNNOŚCIĄ. NALEŻY TUTAJ DODAĆ, ŻE ZGODNIE Z ART.145 § 1 PKT 2 P.P.S.A SĄD ADMINISTRACYJNY STWIERDZA NIEWAŻNOŚĆ DECYZJI LUB POSTANOWIENIA W CAŁOŚCI LUB W CZĘŚCI, JEŻELI USTALI, ŻE SĄ ONE DOTKNIĘTE JEDNĄ Z WAD OKREŚLONYCH W ART.156 § 1 K.P.A LUB W INNYCH PRZEPISACH. SĄD ADMINISTRACYJNY W PRZYPADKU STWIERDZENIA WAD POWODUJĄCYCH NIEWAŻNOŚĆ POSTĘPOWANIA, JEST OBOWIĄZANY STWIERDZIĆ NIEWAŻNOŚĆ DECYZJI LUB POSTANOWIENIA, NIE BADAJĄC WPŁYWU TEJ WADY NA TREŚĆ ZASKARŻONEJ DECYZJI LUB POSTANOWIENIA. STRONA SKARŻĄCA ZARZUCAŁA SĄDOWI NARUSZENIE PRAWA MATERIALNEGO PRZEZ BŁĘDNĄ WYKŁADNIĘ ART.138 § 2 K.P.A. W TEJ SYTUACJI NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY NIE MOŻE USTOSUNKOWAĆ SIĘ DO TEGO ZARZUTU. ZGODNIE BOWIEM Z ART.1 PKT 1 K.P.A KODEKS TEN NORMUJE M.IN. POSTĘPOWANIE PRZED ORGANAMI ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ W NALEŻĄCYCH DO WŁAŚCIWOŚCI TYCH ORGANÓW SPRAWACH INDYWIDUALNYCH ROZSTRZYGANYCH W DRODZE DECYZJI ADMINISTRACYJNYCH. NIE JEST TO WIĘC ADMINISTRACYJNE PRAWO MATERIALNE. NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY NIE MIAŁ RÓWNIEŻ OBOWIĄZKU OCENIAĆ ZARZUTU NARUSZENIA PRZEZ SĄD I INSTANCJI ART.145 § 1 PKT 1 P.P.S.A, GDYŻ SĄD TEN OPARŁ SWOJE ROZSTRZYGNIĘCIE NA PODSTAWIE ART.145 § 1 PKT 2 P.P.S.A. MAJĄC POWYŻSZE NA WZGLĘDZIE SĄD NA PODSTAWIE ART.184 P.P.S.A ORZEKŁ JAK W SENTENCJI.