II OSK 156/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz ( spr.) sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 października 2007 r. sygn. akt III SA/Gd 300/07 w sprawie ze skargi kasacyjnej Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 25 października 2007 r. sygn. akt III SA/Gd 300/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w L. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] Nr [....] w przedmiocie choroby zawodowej . Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy : Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. decyzją z dnia [...], Nr [...], na podstawie art. 5 pkt 2a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.), stwierdził u B. K.-Ć. chorobę zawodową – [...], wymienioną w poz. [...] pkt [...] załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Decyzją z dnia [...], Nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w G., po rozpatrzeniu odwołania Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w L., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy powołał się na treść karty oceny narażenia zawodowego, z której wynika, że B. K.-Ć. w latach [...]-[...] była zatrudniona w Szpitalu Powiatowym w L. jako pielęgniarka oddziału chirurgicznego, gdzie miała kontakt z materiałem zakaźnym. W roku [...] była hospitalizowana w w/w szpitalu z powodu [...]. Nadto, Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy - Poradnia Zakaźnych Chorób Zawodowych w G. w uzasadnieniu orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej wskazał, że w okresie zatrudnienia B. K.-Ć. panowała epidemia zachorowań na [...], a strona zachorowała na jawną klinicznie postać [...]. Stwierdził także, iż kontakt z chorymi na [...] oraz możliwość skaleczeń sprzętem medycznym skażonym krwią ludzką stwarzały duże prawdopodobieństwo zakażenia wirusem [...]. Jednocześnie organ drugiej instancji ustalił, że w/w dokumenty wydane zostały przez uprawnione podmioty. Wobec powyższych ustaleń oraz braku możliwości jednoznacznego udokumentowania innych źródeł zakażenia przyjęto, że kilkuletnie wysokie ryzyko zawodowe, codzienny kontakt z potencjalnie zakaźnym materiałem biologicznym pozwala stwierdzić z wysokim prawdopodobieństwem zawodowe tło choroby. Dodano, iż pracownicy służby zdrowia zaliczani są do grupy wysokiego ryzyka zakażenia wirusami hepatotropowymi. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł Samodzielny Publiczny Specjalistyczny Zakład Opieki Zdrowotnej w L., żądając stwierdzenia nieważności decyzji organów obu instancji. Zarzucił naruszenie prawa poprzez przyjęcie, że stroną postępowania w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej jest skarżący. W ocenie skarżącego za stronę postępowania w świetle art. 80 ust. 1 w zw. z art. 47 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) winien zostać uznany Wojewoda P. Ponadto, skarżący podniósł, iż organy nie wyjaśniły wszystkich okoliczności faktycznych będących podstawą do stwierdzenia choroby zawodowej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uznał , że nie jest ona zasadna. Wskazując na treść art. 134 § 1 ustawy procesowej podniesiono , iż orzeczenie o stwierdzeniu choroby zawodowej bądź o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej następuje w drodze decyzji wydanej przez uprawniony organ administracji publicznej. Sąd zaznaczył , że nie może wypowiadać się w kwestii stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej, a jedynie ocenić legalność - zgodność z prawem, rozstrzygnięcia dokonanego przez organy państwowej inspekcji sanitarnej. Procedura związana z postępowaniem w takiej sprawie uregulowana jest w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Ponadto jak zaznaczono organy inspekcji sanitarnej prowadzące postępowanie administracyjne w takiej sprawie obowiązują wszystkie reguły przewidziane w kodeksie postępowania administracyjnego . Podkreślono , że stosownie do § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach chorobą zawodową jest choroba ujęta w wykazie, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanymi "narażeniem zawodowym". Przy ocenie narażenia zawodowego uwzględnia się w odniesieniu do czynników biologicznych rodzaj czynnika, ustalenie czasu kontaktu oraz stwierdzenie mechanizmu działania lub drogi szerzenia się czynnika, bez konieczności określenia stężenia tego czynnika (§ 2 ust. 3 pkt 2 powołanego rozporządzenia). Przesłanki w postaci rozpoznania choroby ujętej w wykazie chorób zawodowych przez upoważnioną placówkę służby zdrowia oraz potwierdzenie związku przyczynowego rozpoznanej choroby z wykonywaną pracą zawodową są wystarczające do stwierdzenia choroby zawodowej. W ocenie Sądu pozostaje bezspornym, iż w wykazie chorób zawodowych pod pozycją [...] pkt [...] wymieniono [...]. Taka jednostka chorobowa została rozpoznana u B. K.-Ć., o czym świadczy orzeczenie lekarskie z dnia [...]. wystawione przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w G.. Natomiast z oceny narażenia zawodowego, a także wyjaśnień zainteresowanej wynika, iż rozpoznana choroba pozostaje w związku ze sposobem wykonywania pracy w Szpitalu Powiatowym w L. (obecnie Samodzielny Publiczny Specjalistyczny Zakład Opieki Zdrowotnej), w którym w okresie od [...] do [...] zatrudniona była w charakterze pielęgniarki na oddziale chirurgicznym i gdzie wykonywała drobne zabiegi chirurgiczne, zastrzyki dożylne i domięśniowe, zakładała i zmieniała opatrunki. Tym samym była narażona na działanie czynnika biologicznego, tj. wirusa [...]. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że w okresie zatrudnienia B. K.-Ć. panowała epidemia zachorowań na [...], tym samym z dużym prawdopodobieństwem można stwierdzić, że miała ona bezpośredni kontakt z chorymi zakaźnie lub z materiałem pochodzącym od tych chorych oraz z czynnikami powodującymi tę chorobę. Niejako potwierdzeniem tego jest fakt, że w roku [...] była ona hospitalizowana na oddziale zakaźnym ww. placówki z powodu zachorowania na jawną klinicznie postać [...]. Jednocześnie w toku postępowania zdaniem Sądu skarżący nie przedstawił dowodów, które przeczyłyby ustaleniom dokonanym przez organy państwowej inspekcji sanitarnej, w świetle których przyjęto, iż choroba B. K.-Ć. została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, a także w związku ze sposobem jej wykonywania. Wskazano przy tym, że to na zakładzie opieki zdrowotnej jako pracodawcy spoczywa zwiększone ryzyko odpowiedzialności za zakażenia personelu medycznego wirusem [...], a to z uwagi na fakt, że praca personelu medycznego odbywa się z natury rzeczy w warunkach bezpośredniego zagrożenia dla zdrowia czy nawet życia ludzkiego. Sąd nie podzielił argumentacji skarżącego, iż nie jest on stroną postępowania w sprawie o stwierdzenie choroby zawodowej w związku z przejęciem z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego uprawnień organu administracji rządowej, który utworzył samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej, w rozumieniu przepisów o zakładach opieki zdrowotnej. Powoływany przez stronę skarżącą przepis art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania. Stanowi on bowiem, że zobowiązaniami Skarbu Państwa, powstałymi do dnia 31 grudnia 1998 r., są zobowiązania finansowe państwowych jednostek budżetowych i zakładów budżetowych, przejmowanych przez jednostki samorządu terytorialnego. Regulacja ta dotyczy wyłącznie zobowiązań finansowych, a więc takich stosunków prawnych, w których występuje świadczenie pieniężne. Bez wątpienia sprawa o stwierdzenie choroby zawodowej nie mieści się w tym katalogu. Z przepisów rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach jednoznacznie wynika, że uczestnikiem postępowania jest pracodawca zatrudniający pracownika w warunkach, które mogły spowodować skutki zdrowotne uzasadniające postępowanie w sprawie rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej ( § 8 ust. 3 pkt 2). W związku z wprowadzeniem na mocy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. o zmianie ustawy o zakładach opieki zdrowotnej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 104, poz. 661) nowego systemu opieki zdrowotnej doszło do przekształcenia publicznych zakładów opieki zdrowotnej m.in. w samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej, które będąc następcą prawnym tych pierwszych, ponoszą odpowiedzialność na podstawie art. 23 ze znaczkiem 1 kodeksu pracy za zobowiązania ze stosunków pracy poprzednika prawnego. Odnosząc to do przedmiotu tego postępowania konkludując stwierdzono, że zakładem pracy zatrudniającym B. K. – Ć. w warunkach, które mogły spowodować skutki zdrowotne uzasadniające stwierdzenie choroby zawodowej był Szpitalu Powiatowym w L., zatem uczestnikiem postępowania w sprawie stwierdzenia u niej choroby zawodowej winien być następca szpitala, którym jest skarżący. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Samodzielny Publiczny Specjalistyczny Zakład Opieki Zdrowotnej w L. zaskarżając go w całości . Wyrokowi temu zarzucono naruszenia prawa materialnego: 1) przez błędną wykładnię przepisu art. 80 ust. 1 w związku z art. 47 ustawy z dnia 13 października 1998 r. przepisy wprowadzające ustawę reformująca administrację publiczną polegającą na przyjęciu, że stroną postępowania jest Samodzielny Publiczny Specjalistyczny Zakład Opieki Zdrowotnej w L. a nie Skarb Państwa - Wojewoda P., 2) przez błędną wykładnię § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, polegająca na przyjęciu, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie uprawnia do stwierdzenia u B. K. — Ć. choroby zawodowej ([...]) nabytej w związku z pracą w Szpitalu Powiatowym w L. 3) oraz na podstawie naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 kpa przez błędną jego wykładnię w wyniku której przyjęto, iż nie zachodzą w niniejszej sprawie przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji organów obu instancji polegające na mylnym określeniu skarżącego jako strony postępowania (co miało istotny wpływ na wynik sprawy). Wskazując na powyższe naruszenie prawa wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W motywach skargi kasacyjnej wskazano , iż zaskarżony wyrok narusza (poprzez błędną wykładnię) § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, gdyż przyjmuje, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie uprawnia do stwierdzenia u B. K.- Ć. choroby zawodowej ([...]) nabytej w związku z pracą w Szpitalu Powiatowym w L. Sama możliwość takiego zakażenia nie stanowi wystarczającej przesłanki takiego stwierdzenia. Zakażenie nastąpiło bez mała pół wieku temu, trudno więc jest wskazać czynnik zakażenia. Wobec braku określania w owym czasie typu [...], odnotowane wówczas zachorowanie mogło wszak stanowić typ chorobowy A. Dodatkowo, przeciwko zakażeniu w Szpitalu Powiatowym w L. przemawia fakt, iż zainteresowana pracowała tam przez stosunkowo krótki okres swojej kariery zawodowej (co zwiększa prawdopodobieństwo zakażenia podczas udzielania świadczeń zdrowotnych u innego pracodawcy). Wydając zaskarżony wyrok Sąd w ocenie skarżącego zajął nietrafne stanowisko, iż strona postępowania winien być SPS ZOZ w L. Ustalenie takie sprzeciwia się art. 80 ust. 1 wymienionej na wstępie ustawy , zgodnie z którym zobowiązania jednostek budżetowych Skarbu Państwa powstałe do 30 grudnia 1998 r. stały się zobowiązaniami Skarbu Państwa (w tym przypadku Skarbu Państwa - Wojewody P.). Wszelkie ewentualne zobowiązania wynikające przedmiotowej decyzji Inspektora Sanitarnego (w szczególności finansowe), będą wyłącznie zobowiązaniami Skarbu Państwa -Wojewody P. (a nigdy SPS ZOZ w L. ), w związku z czym to Skarb Państwa — Wojewoda P. (jako potencjalny dłużnik) winien być stroną tegoż postępowania, gdyż z mocy szczególnego przepisu prawa przejął w tym zakresie rolę pracodawcy. Dodano, iż skutkiem zajętego przez Sąd stanowiska było błędne określenie strony postępowania powodujące na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. nieważność wydanych decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje : Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej wyżej ustawy tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Natomiast wniesiona skarga kasacyjna i sformułowane w niej zarzuty kasacyjne jako nieusprawiedliwione nie zasługiwały na uwzględnienie . Z analizy skargi kasacyjnej wynika , iż podstawowy zarzut prowadzi do wniosku , iż strona skarżąca błędnie określona została stroną postępowania w przedmiocie choroby zawodowej B. K. –Ć. , jak też , wadliwie ustalono , iż jednostka chorobowa ujawniona u w/w nabyta została w związku z pracą w Szpitalu Powiatowym w L . Otóż kwestionując ustalenia faktyczne w tej sprawie strona skarżąca nie zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenia przepisów postępowania w zakresie tychże ustaleń , stąd też stan faktyczny przyjęty na użytek rozpoznawanej sprawy przez Sąd pierwszej instancji wiąże Naczelny Sąd Administracyjny. Natomiast odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego poprzez błędną ich wykładnię zauważyć należy , iż błędna wykładnia polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej . Zarzucają błędną wykładnię § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) , skarżący nie odnosi treści zarzutu do ewentualnego przedstawienia przez Sąd pierwszej instancji wadliwej interpretacji tego przepisu lecz ogranicza się do polemiki ze stanem faktycznym , w którym przyjęto , że zakładem pracy zatrudniającym B. K. – Ć. w warunkach , które mogły spowodować chorobę zawodową był Szpital Powiatowy w L.. Taki zarzut skargi stanowi polemikę z ustaleniami faktycznymi, które Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia. Fakt ten wklucza możliwość uznania tego zarzutu naruszenia prawa materialnego za zasadny, ponieważ zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Niezależnie od powyższego wskazać należy , że z § 8 ust. 1 wskazanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. , że właściwy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie materiału dowodowego , a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim ( a to wydawane jest na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika , dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego ) oraz oceny narażenia zawodowego pracownika . Rozstrzygniecie administracyjne organów inspekcji sanitarnej na podstawie § 8 ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. sprowadza się wyłącznie do stwierdzenia lub odmowy stwierdzenia choroby zawodowej a nie do tego , kto jest zobowiązany do świadczeń z tytułu choroby zawodowej. Wprawdzie decyzję stwierdzającą chorobę zawodową przesyła się pracodawcy zatrudniającemu pracownika w warunkach , które mogły spowodować skutki zdrowotne uzasadniające postępowanie w sprawie rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej ( § 8 ust. 3 pkt. 2 omawianego rozporządzenia ) , lecz przesłanie decyzji , łączące się z obowiązkiem zawiadomienia wskazanej jednostki z § 9 ust. 2 omawianego rozporządzenia , nie jest równoznaczne z obowiązkiem odszkodowawczym. Mając na uwadze przedmiot rozpoznawanej sprawy a to stwierdzenie choroby zawodowej w cenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w ustalonym stanie faktycznym wykazano prawidłowo , że zakładem zatrudniającym B. K. –Ć. w warunkach , które mogły spowodować skutki zdrowotne uzasadniające stwierdzenie choroby zawodowej był Szpital Powiatowy w L. zatem uczestnikiem postępowania w tej sprawie był następca prawny szpitala a więc Samodzielny Publiczny Specjalistyczny Zespół Opieki Zdrowotnej w L . Trafnie przyjęto w zaskarżonym wyroku , że w związku z wprowadzeniem nowego systemu opieki zdrowotnej doszło do przekształcenia publicznych zakładów opieki zdrowotnej miedzy innymi w samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej. Samodzielny Publiczny Specjalistyczny Zespół Opieki Zdrowotnej w L. co jest przecież niekwestionowane pozostaje następcą prawnym Szpitala Powiatowego w L. , w którym B. K. –Ć. była zatrudniona od [...] do [...] r. w charakterze pielęgniarki i w tym okresie zachorowała na jawną klinicznie postać [...], tam też w owym okresie była hospitalizowana . Dlatego też nie można przyjąć stanowiska prezentowanego w skardze kasacyjnej , iż skarżący nie jest uczestnikiem postępowania w sprawie ustalenia choroby zawodowej. Zatem jako chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt. 4 kpa. Podobnie jako nieusprawiedliwiony należy uznać zarzut błędniej wykładni przepisu art. 80 ust. 1 w związku z art. 47 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną ( Dz. U. Nr 133 , poz. 772) polegający na przyjęciu , że stroną postępowania jest skarżący a nie Skarb Państwa - Wojewoda P. Przepis art. 80 ustawy z dnia 13 października 1998 r. stanowi , że zobowiązaniami Skarbu Państwa , powstałymi do dnia 31 grudnia 1998 r. są zobowiązaniami państwowych jednostek budżetowych i zakładów budżetowych przejmowanych przez jednostki samorządu terytorialnego. Przepis tej normy zamieszczony został nieprzypadkowo w rozdziale zatytułowanym "rozliczenia finansowe" a więc znajdujące się tam regulacje dotyczą zobowiązań finansowych a więc takich stosunków prawnych , w których występuje po stronie jednostek państwowych świadczenie pieniężne . Również skarżący postrzega udział Wojewody P. w tej sprawie wskazując wyłącznie na ewentualne zobowiązania finansowe wynikające z tej sprawy i jednocześnie ocenia ten organ administracji rządowej jako potencjalnego dłużnika . W rozpoznawanej sprawie co już jednoznacznie wyżej wskazano nie chodzi o jakiekolwiek zobowiązania finansowe albowiem przedmiotem sprawy jest ustalenie choroby zawodowej to zaś prowadzi do wniosku , że przepis art. 80 ust. 1 w związku z art. 47 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną, nie miał zastosowania w niniejszej sprawie co prawidłowo skonstatował Sąd pierwszej instancji w motywach zaskarżonego wyroku . Zatem to nie Skarb Państwa – Wojewoda P. winien być stroną postępowania w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej u B. K. –Ć., gdyż nie znajduje to jakiegokolwiek uzasadnienia prawnego w okolicznościach niniejszej sprawy . Dlatego też mając powyższe na uwadze nie można uznać zarzutów skargi kasacyjnej za mające usprawiedliwione podstawy gdyż zaskarżony wyrok odpowiada prawu a jego uzasadnienie spełnia wymogom art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi . W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji .