I OSK 153/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łukaszewska – Macioch Sędzia NSA : Barbara Adamiak (spr.) Sędzia WSA del. Marian Wolanin Protokolant Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. C., T. K., A. W., T. Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 851/07 w sprawie ze skargi B. C., T. K., A.W., T. Ś. w przedmiocie ukarania grzywną Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy za niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2003 r., sygn. akt I SAB 360/02 postanawia umorzyć postępowanie kasacyjne. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 maja 2003 r. sygn. akt I SAB 360/02 uwzględnił skargę B. C. i T. K. na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość warszawską położoną w W. przy ul. [...] i zobowiązał organ do wydania rozstrzygnięcia w tej sprawie w terminie dwóch miesięcy od dnia otrzymania tego wyroku. Odpis prawomocnego wyroku z uzasadnieniem doręczony został Prezydentowi m.st. Warszawy w dniu 5 czerwca 2003 r. Jednocześnie Sąd zwrócił organowi akta administracyjne sprawy. Pismem dnia 16 września 2003 r. skarżąca B. C. w imieniu własnym oraz pozostałych stron postępowania wezwała Prezydenta m.st. Warszawy do wykonania prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2003 r. Po podjęciu zawieszonego postępowania (postanowieniem z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...]) decyzją z dnia [...] września 2003 r. nr [...] Prezydent m.st. Warszawy umorzył postępowanie w sprawie przyznania odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. Wojewoda Mazowiecki uchylił tę decyzje i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] maja 2005 r. Prezydent m.st. Warszawy odmówił przyznania skarżącym wnioskowanego odszkodowania, a organ II instancji decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 października 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 702/06 uchylił obie decyzje i sprawa ponownie została skierowana do rozpatrzenia przez organ I instancji. Pismem z dnia 7 maja 2007 r. T. K., T. Ś., B. C. i A. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę w przedmiocie wymierzenia Prezydentowi m.st. Warszawy grzywny w związku z niewykonaniem przez organ wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2003 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 30 października 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 851/07, po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. C., T. K., A. W., T. Ś. na Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie ukarania grzywną za niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 maja 2003 r. sygn. akt I SAB 360/02, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2003 r. sygn. akt I SAB 360/02 wydany został przed wejściem w życie ustawy z dnia.30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.). Stosownie jednak do treścią art. 99 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r., z zastrzeżeniem art. 100 (który nie ma w tej sprawie zastosowania), wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Rozpatrywana skarga została złożona na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowiącego, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, strona po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Skarga, w której strona żąda wymierzenia grzywny, jest odrębną skargą wniesioną przez uprawiony podmiot, inną od skargi, w wyniku rozpoznania której został wydany wyrok sądu niewykonany (jak twierdzi strona skarżąca) przez organ. Z treści przepisu wynikają dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd mógł organowi administracji wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ ten musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność organu. Po drugie, wymierzenie grzywny jest możliwe po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku. W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z jej akt, spełniona została druga przesłanka (pismo skarżącej z dnia 16 września 2003 r.), lecz nie została spełniona przesłanka pierwsza, bowiem w dacie orzekania w sprawie organ I instancji rozpatrzył wniosek o odszkodowanie i nie pozostawał w bezczynności po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2003 r. W nadesłanych aktach sprawy znajduje się wydane po wyroku z dnia 8 maja 2003 r. postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego oraz decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] września 2003 r. nr [...], którą organ ten umorzył postępowanie w sprawie przyznania odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Skoro Prezydent m.st. Warszawy do dnia wydawania niniejszego orzeczenia sądowego podjął zawieszone postępowanie administracyjne, rozpatrzył złożony wniosek o przyznanie odszkodowania za tzw. nieruchomość warszawską i wydał decyzję administracyjną, to tym samym uznać należy, że wykonał zawarte w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego polecenie i nie pozostawał już w bezczynności. W tej sytuacji nie zostały łącznie spełnione przesłanki zawarte w art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co czyni skargę o wymierzenie organowi grzywny niezasadną. Z wyżej wyjaśnionych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi. T. K., T. Ś., B. C., A. W. wnieśli od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparli na: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegającą na przyjęciu że podjęcie zawieszonego postępowania i wskutek tego następcze wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie jest wykonaniem wyroku sądu administracyjnego zobowiązującego organ administracji publicznej do rozstrzygnięcia sprawy, 2) naruszeniu przepisów postępowania przez niezastosowanie art. 154 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i przyjęcie, iż organ wykonał wyrok oraz nie pozostaje w bezczynności. Na tej podstawie wnosili o: 1) zmianę zaskarżonego wyroku i nałożenie grzywny na Prezydenta m.st. Warszawy za niewykonanie wyroku z 8 maja 2003 r. sygn. akt I SAB 360/02, 2) zasądzenie kosztów według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Pełnomocnik strony skarżącej cofnął skargę kasacyjną ze względu na podjęcie przez Prezydenta m.st. Warszawy decyzji w sprawie. Zgodnie z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jeżeli nie ma szczególnych przepisów przed Naczelnymi Sądami Administracyjnymi, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Według art. 60 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "skarżący może cofnąć skargi. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności". Sąd uznał cofnięcie skargi kasacyjnej za dopuszczalne. Z tego względu, na podstawie art. 60 w związku z art. 193 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.