IV SA/Po 978/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie NSA Ewa Makosz-Frymus (spr.) WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Protokolant Sekr.sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 07 listopada 2007 r. sprawy ze skargi W. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie niezałatwienia wniosku , postanawia: odrzucić skargę /-/P. Miładowski /-/E. Kręcichwost – Durchowska /-/E. Makosz - Frymus W dniu 12 października 2006r. W. M.i wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący wskazał, że do dnia złożenia zażalenia nie zostały rozpoznane jego dwa wnioski nadane w placówce pocztowej w dniu 31 sierpnia 2006r. na adres Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem nr [...] z [...] wydanym na podstawie art. 17 pkt 1, art. 37, art. 35 § 1-§3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) nie stwierdziło naruszenia przez organ I instancji art. 35 k.p.a. określającego termin załatwiania spraw. W uzasadnieniu wskazano, że pojęcie zwłoki wskazane w art. 35 § 1 i § 2 k.p.a. obejmuje zawinione opóźnienie z winy organu. Nadto podniesiono, że terminy wynikające z art. 35 § 3 k.p.a. mają charakter terminów ustawowych maksymalnych. Ich przedłużanie może nastąpić na zasadach określonych w art. 36 § 1 k.p.a., a wyznaczanie terminów dodatkowych określono z kolei w art. 37 § 2 k.p.a. Organ powołał także art. 61 § 3 k.p.a., który przez datę wszczęcia postępowania na wniosek strony, nakazuje rozumieć dzień dostarczenia żądania organowi administracji publicznej. Przy czym dniem doręczenia żądania jest dzień wpływu podania zawierającego żądanie do kancelarii właściwego organu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odnosząc się do pojęcia "sprawy szczególnie skomplikowanej", wskazało że organ I instancji gromadził niezbędne zaświadczenia od innych organów mieszcząc się w ustawowym terminie maksymalnym 2 miesięcy. Odniesiono się także do kwestii ewentualnej bezczynności organu, wskazując że nie może być o niej mowy, albowiem organ podjął odpowiednie czynności postępowania administracyjnego. Skarżący został pouczony o sposobie terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze na powyższe postanowienie, skarżący wskazał, że jego zdaniem datą złożenia jego wniosku jest 31 sierpień 2006r., a zaświadczenia gromadzone przez organ I instancji nie dotyczyły miesiąca lipca 2006r. , a sierpnia 2006r. Odpowiadając na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr153, poz.1269, dalej: u.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola, o której mowa w art.1 §1 u.s.a., sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 2 u.s.a. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Artykuł 3 § 2 pkt 2 w ustawy z 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wskazuje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego, wydanych w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jest zamknięty. Powołany przepis stanowi bowiem, że na postanowienie wydane w toku postępowania stronie służy zażalenie, tylko gdy tak stanowi kodeks. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżone postanowienie nr [...] z [...] jest orzeczeniem o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie dotyczące kwestii wpadkowych – terminowości działań organu – wynikłych w toku postępowania administracyjnego, lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Bez wątpienia zaskarżone postanowienie nie kończy postępowania, a także, co wynika z analizy art. 141 § 1 k.p.a., nie przysługuje od niego zażalenie (vide: postanowienie NSA z 17 stycznia 2006r. sygn. akt I OSK 306/05, publ.: LEX nr 196463, wyrok WSA w Warszawie z 1 czerwca 2006r. sygn. akt I SA/Wa 2174/05 publ.: LEX nr 232925 ). Reasumując powyższe wywody, Sąd wskazuje, że zaskarżone postanowienie nie spełnia żadnych przesłanek warunkujących zaskarżalność postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, wskazanych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Podkreślić należy, że nie służy na nie zażalenie, a nadto nie kończy ono postępowania i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. Błędne pouczenie zawarte w zaskarżonym postanowieniu, nie może stanowić podstawy do rozpoznania skargi, skoro skarga dotyczyła aktu nieobjętego zakresem właściwości sądów administracyjnych. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak sentencji postanowienia zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. /-/ P. Miładowski /-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ E. Makosz-Frymus mb